Mior Saifuldin Bin Mior Sharuddin v Pendakwa Raya (BA-42JSKS-13-12/2024)

Permohonan Rayuan oleh Perayu adalah terhadap perintah yang diberikan oleh Puan Hakim Mahkamah Sesyen Ampang (HMS) pada 10.2.2025 terhadap pertuduhan di bawah seksyen 376 Kanun Keseksaan (KK) yang boleh dihukum di bawah Akta yang sama. Di akhir kes pembelaan, HMS telah memutuskan bahawa pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan kes melampaui keraguan munasabah dan menjatuhkan hukuman terhadap Perayu.

Perayu telah memfailkan Notis Rayuan kerana tidak berpuas hati terhadap sabitan dan hukuman yang telah diperintahkan oleh HMS.

Rayuan Perayu telah didengar di Mahkamah ini pada 24 September 2025 dan Mahkamah ini telah memutuskan untuk menolak Rayuan Perayu dan memerintahkan agar keputusan HMS dikekalkan.

Pihak Perayu telah tidak berpuashati dengan keputusan Mahkamah ini dengan memfailkan rayuan terhadap keputusan Mahkamah tersebut. PERTUDUHAN DAN SABITAN HUKUMAN PERAYU DI MAHKAMAH

Perayu telah dituduh di Mahkamah Sesyen Ampang seperti berikut: Pertuduhan “Bahawa kamu pada 26.9.2019 jam lebih kurang 9.00 pagi bertempat di rumah No.11, Jalan 1/1A, Kampung Tasik Tambahan, 68000 Ampang, Selangor, di dalam Daerah Hulu Langat, di dalam Negeri Selangor Darul Ehsan, telah melakukan rogol terhadap seorang kanak-kanak perempuan bernama Norshazwanie binti Zulkiflee (No.K/P: 050206-06-0574) yang berumur 14 tahun 7 bulan. Oleh itu, kamu telah melakukan kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 376(1) Kanun Keseksaan. Hukuman hendaklah diseksa dengan penjara selama tempoh yang boleh sampai dua puluh tahun, dan bolehlah juga dikenakan sebat.”

Di dalam kes ini di akhir kes pembelaan, Perayu telah disabitkan di atas kesalahan dan di hukum dengan hukuman penjara selama 13 tahun dari tarikh sabitan (18.12.2024) dan 5 sebatan rotan. Perayu juga diperintahkan untuk menjalani kaunseling pemulihan sepanjang tempoh pemenjaraan di bawah seksyen 26(1) Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 (Akta 792), diletakkan di bawah pengawasan polis selama 2 tahun selepas menjalani hukuman pemenjaraan di bawah seksyen 27(1) Akta 792 dan diperintahkan membayar pampasan berjumlah RM7,000.00 kepada mangsa di bawah seksyen 426(1)(b) dan (2) Kanun Tatacara Jenayah (KTJ) sebelum 31.12.2024 (jika gagal bayar dipenjara tambahan 1 tahun di seksyen 432(1) KTJ).

Perbicaraan terhadap Perayu pada mulanya telah didengar di hadapan HMS terdahulu iaitu Puan Norhazani Hamzah (HMS1). Semasa dibicarakan di peringkat pendakwaan kes Perayu, HMS1 telah mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes di luar keraguan munasabah ‘beyond reasonable doubt’ dan telah memanggil pihak pembelaan untuk membela diri.

Sebelum kes ini diputuskan oleh HMS1 di peringkat pembelaan, HMS1 telah diarahkan untuk berpindah ke Jabatan Peguam Negara. Seterusnya HMS1 telah digantikan oleh hakim yang baru iaitu Puan Norshila binti Dato’ Haji Kamaruddin (HMS2) untuk membuat keputusan akhir kes pembelaan memandangkan pihak pembelaan telah menutup kes mereka. HMS2 telah mengarahkan pihak-pihak untuk memfailkan hujahan bertulis.

Memandangkan HMS2 hanya mengambil alih kes Perayu di peringkat pendengaran semasa kes pembelaan telah ditutup, maka HMS telah meneliti Nota Keterangan yang telah siap ditaip untuk membuat keputusan. HMS2 mendapati HMS1 telah mendengar seramai 8 orang saksi pendakwaan dan seramai 7 saksi pembelaan. Pihak pendakwaan telah mengemukakan ekshibit dari ekshibit P1 sehinggalah ekshibit P18 sebagai keterangan dan bukti untuk menyokong saksi-saksi pendakwaan. Manakala pihak pembelaan telah mengemukakan eskhibit D19 sehinggalah ekshibit D20 serta IDD21 sebagai dokumen sokongan terhadap saksi-saksi pembelaan.

Secara ringkasnya Perayu adalah dituduh di bawah seksyen 376 KK kerana melakukan ‘statutory rape’ terhadap mangsa iaitu Norshazwanie binti Zulkeflee (SP4) yang masih bawah umur (14 tahun 7 bulan) semasa kejadian rogol. Semasa kes ini dibicarakan SP4 telah berumur 17 tahun dan masih lagi belajar.

Kejadian rogol ini telah berlaku pada 26.9.2019 (tarikh kejadian) pada jam lebih kurang 9.00 pagi di rumah nenek mangsa yang beralamat di rumah No.11, Jalan 1/1A, Kampung Tasik Tambahan, 68000 Ampang, Selangor, di dalam Daerah Hulu Langat, di dalam Negeri Selangor Darul Ehsan (tempat kejadian). Pada mulanya mangsa telah tinggal di Pahang dan kemudiannya mangsa telah berpindah ke rumah neneknya, kerana ibu mangsa sedang mendapatkan rawatan penyakit kanser di HUKM Cheras. Mereka berpindah ke rumah nenek mangsa pada bulan Mac atau April 2019 untuk memudahkan ibu mangsa mendapatkan rawatan di hospital. Mangsa juga telah berpindah sekolah di sekolah yang berdekatan dengan rumah neneknya.

Perayu telahpun berkahwin dan Perayu adalah merupakan bapa saudara kepada mangsa. Rumah tempat kejadian juga diduduki oleh Perayu dan isterinya serta bapa saudara SP4 dan seorang lagi ibu saudaranya. SP4 adalah merupakan anak saudara Perayu daripada sebelah isterinya.

Ibu SP4 telah meninggal dunia pada 5.4.2019, namun begitu SP4 dan ahli keluarganya masih menetap di rumah nenek mangsa, sehinggalah mereka sekeluarga berpindah semula ke Kuantan kerana bapa SP4 telah mendapat perkerjaan di sana. Setelah mereka berpindah ke Kuantan, barulah SP4 menceritakan kejadian rogol kepada bapa (SP1) dan kakaknya (SP2) kerana SP4 merasakan keadaan adalah selamat dan tidak takut seperti sebelum itu iaitu semasa SP4 tinggal di rumah neneknya bersama-sama Perayu.

SP4 mengatakan bahawa SP4 tidak memberitahu kejadian rogol tersebut kepada sesiapa semasa berada di rumah neneknya kerana SP4 merasa takut dengan Perayu. SP4 mengatakan Perayu pada tarikh kejadian iaitu pada 26.9.2019, SP4 berada di tingkatan 2 dan bersekolah disesi petang. Pada sebelah pagi pada hari yang sama, hanya SP4, Perayu dan adik bongsu SP4 berumur 8 tahun yang berada di dalam rumah tersebut. Manakala orang lain di rumah tersebut telah keluar berkerja termasuklah isteri Perayu yang bekerja sebagai doktor gigi di klinik pergigian swasta. Nenek SP4 telah dibawa oleh bapa saudaranya untuk membuat rawatan dialysis.

Pada tarikh kejadian iaitu pada 26.9.2019 disekitar jam 9 pagi, Perayu telah memanggil SP4 masuk ke dalam bilik tidur Perayu. Setelah SP4 masuk ke bilik Perayu, Perayu telah mengunci pintu biliknya dari dalam. Di dalam keadaan Perayu yang tidak berpakaian dan berbaring, Perayu telah meminta SP4 untuk mengurut kemaluan Perayu dengan menggunakan minyak zaitun. Pada masa yang sama Perayu telah meminta untuk menaggalkan pakaian SP4.

SP4 telah membuat tandaan di dalam gambar di tempat kejadian (P4(10)) yang ditanda sebagai ‘X’ dan ‘Y’ sebagai kedudukan SP4 dan Perayu di dalam bilik tersebut. SP4 telah menceritakan secara terperinci tentang kejadian tersebut, di mana kedudukan SP4 adalah di hadapan Perayu yang sedang berbaring dan pada masa yang sama Perayu telah membuka kakinya dengan kedua-dua lutut Perayu didalam keadaaan ternaik. Perayu telah mengarahkan SP4 untuk duduk berlutut di hadapannya dan menyuruh SP4 untuk mengurut kemaluan Perayu dari arah atas ke bawah.

Pada masa Perayu mengarahkan SP4 mengurut kemaluannya, SP4 telah memberitahu Mahkamah bahawa SP4 melihat kemaluan iaitu zakar Perayu telah menjadi tegang atau keras. seterusnya memberitahu Mahkamah bahawa SP4 melihat warna zakar Perayu adalah berwarna coklat merah sama macam warna kulit tangan SP4.

Setelah SP4 selesai mengurut kemaluan Perayu, Perayu telah mengurut kemaluan SP4 dengan menggunakan tangan Perayu. Pada masa itu, SP4 di dalam keadaan berbaring manakala Perayu duduk melutut. Semasa memberikan keterangan di Mahkamah SP4 telah mendemonstrasikan kedudukan mereka melalui patung anatomi yang telah dibekalkan oleh Mahkamah. Kedudukan Perayu sangat dekat dengan SP4. SP4 pada masa tersebut menerangkan bahawa kedua-dua lutut SP4 telah dinaikkan dan di dalam keadaan terbuka. Kedua-dua tapak kaki SP4 berada di atas tilam. Keadaan SP4 telah ditunjukkan melalui dua anak patung.

Pada masa itu, Perayu telah menundukkan mukanya ke arah kemaluan SP4 dan memasukkan mulut Perayu ke dalam kemaluan SP4, sambil tangan Perayu memegang ke dua-dua lutut SP4. SP4 mengatakan bahawa selepas itu Perayu telah memasukkan kemaluannya (zakar) ke dalam kemaluan telah memberitahu Mahkamah bahawa SP4 merasakan zakar Perayu yang tegang dan keras telah masuk ke dalam kemaluan (faraj) SP4. Walaupun pada masa itu, merasa sangat takut dan memejamkan matanya. Namun SP4 telah memberitahu Mahkamah bahawa SP4 pasti zakar Perayu telah masuk ke dalam faraj SP4 berdasarkan bentuk zakar Perayu. SP4 telah melukis bentuk zakar Perayu yang mana di hujung zakar berbentuk semi bulat, dilukisan yang diekshibitkan sebagai P12.

SP4 memberitahu bahawa selepas kejadian tersebut, SP4 merasa sangat sakit pada kemaluannnya terutamanya semasa berjalan kaki ke sekolah. Kesakitan itu masih dirasai oleh SP4 beberapa hari selepas kejadian sehinggalah SP4 merasai trauma kesakitan yang dialaminya pada masa SP4 memberikan keterangan di Mahkamah.

memberitahu Mahkamah bahawa kejadian rogol yang dilakukan oleh Perayu terhadap dirinya hanyalah berlaku sekali sahaja iaitu pada 26.9.2019. Namun begitu, kelakuan amang seksual telah banyak kali dilakukan oleh Perayu terhadap SP4 bermula dari bulan Jun 2019, sewaktu tiada orang di rumah.

SP4 mengatakan dan tidak pernah menceritakan kejadian rogol dan amang seksual yang dilakukan oleh Perayu kepada sesiapa semasa SP4 tinggal di rumah neneknya. Ini adalah kerana SP4 sangat takut pada Perayu di mana Perayu pernah memukul anak saudaranya. merasakan adalah tidak selamat untuk menceritakan kejadian rogol dan amang seksual yang telah berlaku kepada mana-mana orang di rumah tersebut memandangkan SP4 dan keluarganya masih menumpang di rumah tersebut. Bapa SP4 bekerja sebagai pemandu Grab dan sering kali tiada di rumah dan ini juga merupakan salah satu sebab mengapa SP4 tidak bercerita kepada sesiapa mengenai kejadian rogol tersebut.

SP4 telah menegaskan bahawa SP4 boleh melihat dengan jelas muka Perayu semasa di dalam bilik kerana bilik tersebut diterangi oleh lampu dengan cahaya yang sangat terang. SP4 juga telah melukiskan bentuk zakar Perayu dan perlakuan Perayu yang merogolnya. Kenyataan SP4 telah dijelaskan melalui kenyataannya di Mahkamah serta ditunjukkan melalui patung dan lukisan. Kenyataan SP4 di Mahkamah terhadap kejadian rogol tersebut telah dijelaskan dengan sangat jelas, konsisten dan terperinci. Oleh yang demikinan SP4 ini adalah merupakan saksi yang boleh dipercayai, ‘unusually compelling and convincing”.

Pihak Perayu di dalam Hujahan Bertulis Perayu (selepas ini dirujuk sebagai Hujahan Perayu) telah menyatakan seperti berikut: a) Hakim Mahkamah Sesyen Ke-2 (HMS2) telah khilaf apabila mendapati pihak pendakwaan telah membuktikan pertuduhan pindaan melampaui keraguan yang munasabah di akhir keseluruhan perbicaraan tanpa mendengar, melihat dan menilai sendiri mana-mana saksi-saksi samada di pihak pendakwaan atau pembelaan yang telah memberikan keterangan semasa perbicaraan. b) Samada HMS1 telah ‘ceases to excersice jurisdiction’ semasa HMS2 mengambil alih untuk meneruskan pendengaran kes Perayu. c) Samada HMS2 telah mematuhi peruntukan di bawah seksyen 261 Kanun Tatacara Jenayah (KTJ). Di mana HMS2 telah terkhilaf apabila membuat dapatan mengenai kebolehpercayaan saksi-saksi penting dengan bersandarkan kepada nota keterangan semata-mata. d) HMS1 telah terkhilaf apabila menerima masuk keterangan yang tidak relevan dengan pertuduhan dan telah menyebabkan prejudis kepada Perayu. e) HMS1 telah terkhilaf apabila memerintahkan Perayu untuk membela diri, di mana terdapat kekeliruan samada Perayu diperintahkan untuk membela diri terhadap pertuduhan rogol ataupun pertuduhan sumbang mahram.

Pihak Responden di dalam Hujahan Bertulis Responden (selepas ini dirujuk sebagai Hujahan Responden) telah menyatakan seperti berikut: a) Samada penukaran hakim di akhir kes pembelaan telah memprejudiskan kes Perayu dalam perbicaraan Mahkamah Sesyen. b) HMS2 tidak terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila mensabitkan Perayu sepertimana pertuduhan dan menjatuhkan hukuman ke atas Perayu. c) Saksi-saksi pendakwaan adalah merupakan saksi-saksi yang boleh dipercayai dan kredibel. d) Mahkamah Bicara tidak terkhilaf dalam menilai keterangan-keterangan saksi pembelaan apabila memutuskan bahawa Perayu telah gagal menimbulkan keraguan munasabah. e) Samada HMS1 terkhilaf apabila membenarkan penerimaan keterangan yang tidak relevan dengan pertuduhan sekaligus mengakibatkan perayu diprejudiskan. f) Samada Perayu terkeliru dan terjejas hak pembelaanya, atau hanya terdapat kecacatan teknikal pada nota keterangan. g) HMS2 tidak terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila menjatuhkan hukuman ke atas Perayu dan hukuman yang dijatuhkan hendaklah menunjukkan keseriusan kes dan hukuman tersebut adalah berbentuk hukuman pencegahan ‘deterrent’.

Adakah Perayu telah diprejudiskan haknya dimana terdapat ‘miscarriage of justice’ apabila HMS1 telah berpindah dan digantikan oleh hakim yang baru iaitu HMS2.

Adakah HMS2 khilaf apabila tidak memanggil mana-mana saksi untuk dipanggil semula untuk memberikan keterangan memandangkan saksi-saksi pembelaan telah selesai memberikan keterangan dan kes pembelaan telahpun ditutup.

Adakah peruntukan seksyen 376 Kanun Keseksaan telah dipenuhi untuk mensabitkan Perayu.

Adakah hukuman yang dijatuhkan oleh HMS2 adalah memadai dan bersesuaian dengan kesalahan yang telah dilakukan oleh Perayu.

Didalam Hujahan Responden, Mahkamah ini akur akan dapatan bahawa campur tangan oleh Mahkamah Tinggi haruslah dilakukan dengan hati-hati kerana Mahkamah Tinggi tidak mempunyai peluang untuk mendengar keterangan dan melihat “demeanor” atau tatakelakuan oleh saksi-saksi yang memberi keterangan di mahkamah semasa perbicaraan.

Namun begitu, Mahkamah yang mendengar terhadap permohonan rayuan ini mempunyai hak untuk mencampuri dan memperbetulkan keputusan dan dapatan oleh Mahkamah Bicara jika ia adalah salah dan tidak adil kepada OKT.

Merujuk kepada keputusan kes Mahkamah Rayuan, Mohd Yusri Mangsor v. PP [2014] 7 CLJ 897 yang memutuskan seperti berikut: “[4] We have heard learned counsel for the appellants and learned Deputy Public Prosecutor (“DPP”) at some length. We have also scrutinised the records available before us. We are mindful that this is a factual based appeal. It is trite that an appellate court will be slow to interfere with the findings of facts and judicial task of evaluation of the evidence. However, there are exceptions. Where: a) The judgment is based upon wrong premise of fact or of law; b) There was in sufficient judicial appreciation by the trial judge of the evidence of circumstances placed before him; c) The trial judge has completely overlooked the inherent probabilities of the case; d) That the course of events affirmed by the trial judge could not have occurred; e) The trial judge had made an unwarranted deduction based on faulty judicial reasoning from admitted or established facts; or f) The trial judge had no fundamentally misdirected that one may safely sat that no reasonable court which had properly directed itself and asked the correct questions would have arrived at the same conclusion, then an appellate court will intervene to rectify that error so that injustice is not occasioned.”

Di dalam kes Public Prosecutor v. Hoo Chee Keong [1997] 2 CLJ Supp 357 telah memutuskan seperti berikut: “As this appeal involves certain findings of fact made by the learned Sessions Judge I shall consider the extent to which an appellate Court can interfere with such finding. In an appeal involving a question of fact, the proper criterion is that the appellant must satisfy the appellate Court that the judgement was grossly against the weight of the evidence (see PP v. Ma’Ariff [1969] MLJ 65). A Magistrate should discuss the evidence and the probabilities arising from the circumstances of the case. The reasons for his findings should be stated. The grounds should indicate that he had in fact applied his mind to the evidence produced in the case. If he does not do so the judgment will be renderded defective (see PP v. Abang Abdul Rahman [1982] 1 MLJ 346). Having given due regard to the findings of fact of the lower Court n appellate Court is not precluded from looking at the matter afresh (see Muhammad Shariff v. PP [1964] MLJ 346). This can arise where the trial Court has overlooked or failed to take into account or give proper weight to or draw proper inferences from the evidence presented which otherwise might have resulted in a different conclusion (see Yusoff bin Kassim v. PP [1992] 2 MLJ 183). In Periasamy v. PP [1966] 1MLJ 66 the Federeal Court adopted the principle enuciated by Viscount Cave LC in Mersey Docks & Harbour Board v. Proctor [1923] AC 258 in the following terse terms;”

Berdasarkan keputusan kes, Mohd Yusri Mangsor v. PP [2014] 7 CLJ 897 dan kes Public Prosecutor v. Hoo Chee Keong [1997] 2 CLJ Supp 357 di atas, Mahkamah yang mendengar rayuan ini adalah dibolehkan untuk mencampuri dapatan oleh Hakim Bicara dan memperbetulkan kesilapan yang ada, demi keadilan kepada pihak yang terkesan di atas keputusan Hakim Bicara tersebut. PERUNTUKAN SEKSYEN 316 KANUN TATACARA JENAYAH (AKTA 593)

Hakim yang mendengar rayuan dalam menggunakan kuasa budibicara, adalah terikat dengan peruntukan seksyen 316 KTJ dalam membuat keputusanya. Peruntukan seksyen 316 KTJ adalah seperti berikut: “ Section 316. Decision on appeal. At the hearing of the appeal the Judge may, if he considers there is no sufficient ground for interfering, dismiss the appeal, or may -

in an appeal from an order of acquittal, reverse the order, and direct that further inquiry be made, or that the accused be re-tried as the case may be, or find him guilty and pass sentence on him according to law;

in an appeal from a conviction or in an appeal as to sentence -

reverse the finding and sentence and acquit or discharge the accused, or order him to be re-tried; or

(ii) alter the finding, maintaining the sentence, or with or without altering the finding reduce or enhance the sentence or alter the nature of the sentence;

in an appeal from any other order, alter or such order”.

Mahkamah ini setelah membuat pertimbangan dan penilaian yang maksimum terhadap hujahan ke dua-dua belah pihak. Mahkamah ini mengguna pakai peruntukan seksyen 316(b)(ii) KTJ untuk mengenepikan rayuan Perayu dan mengekalkan sabitan dan hukuman yang dibuat oleh HMS2. PENUKARAN HAKIM MAHKAMAH SESYEN DAN PERUNTUKAN

Pihak Perayu telah mengatakan bahawa penukaran HMS1 dengan HMS2 telah memprejudiskan Perayu, lebih-lebih lagi HMS2 hanya mengambil alih untuk mengendalikan perbicaraan kes Perayu di peringkat perbicaraan pembelaan telah ditutup. HMS2 hanya berperanan untuk membuat keputusan di akhir keseluruhan perbicaraan.

Merujuk kepada peruntukan seksyen 261 KTJ seperti berikut: “261. Change of Magistrate during hearing Whenever any Magistrate after having heard and recorded the whole or any part of the evidence in a trial ceases to exercise jurisdiction in it and is succeeded by another Magistrate who has and who exercises such jurisdiction, the Magistrate so succeeding may act on the evidence so recorded by his predecessor, or partly recorded by his predecessor and partly recorded by himself, or he may re-summon the witnesses and recommence the inquiry or trial. Provided as follows:

In any trial the accused may, when the second Magistrate commences his proceedings, demand that the witness or any of them be resummoned and reheard;

The High Court may, whether there be an appeal or not, set aside any conviction had on evidence not wholly recorded by the Magistrate before whom the conviction was had, if that Court is of opinion that the accused has been materially prejudiced thereby, and may order a new trial.”

Merujuk kepada peruntukan seksyen 261 KTJ membenarkan hakim yang menggantikan hakim yang terdahulu untuk menggunakan budi bicaranya dalam menentukan tatacara untuk meneruskan perbicaraan yang telah dijalankan oleh hakim sebelum itu. Di dalam kes ini HMS2 telah menggunakan budi bicaranya di bawah seksyen 261 KTJ untuk membuat keputusan terhadap perbicaraan Perayu dengan mengguna pakai secara keseluruhan keterangan yang telah direkodkan oleh HMS1 sebelum itu.

Pada pandangan Mahkamah ini, peruntukan seksyen 261 KTJ ini digubal adalah untuk memastikan kesinambungan perbicaraan terhadap mana-mana tertuduh berjalan lancar tanpa menjejaskan hak asasi mereka. Demi kelancaran perbicaraan Perayu, dan tanpa melengah-lengahkan masa perbicaraan, telah mengambil keputusan yang tepat untuk meneruskan kes dengan berdasarkan rekod keterangan yang telah diambil oleh hakim terdahulu, di mana kesemua rekod prosiding adalah lengkap, teratur dan sah. Sepertimana prinsip ‘Justice delayed is justice denied’, perbicaraan tertuduh di dalam kes jenayah hendaklah dijalankan seberapa segera demi untuk mengelakkan ketidakadilan terhadap tertuduh.

Di dalam kes ini HMS2 yang telah bertindak untuk membuat keputusan berdasarkan peruntukan undang-undang yang membenarkannya iaitu dengan menggunakan rekod prosiding yang telah direkodkan oleh hakim terdahulu. Tujuannya adalah untuk mengelakkan prejudis terhadap Perayu, di mana masa yang lama akan diambil untuk memanggil semula saksi-saksi untuk memberikan keterangan semula di Mahkamah oleh HMS2 tersebut. Secara tidak langsung jika ini berlaku, ia telah menafikan keadilan terhadap Perayu dengan melengah-lengah perbicaraan terhadapnya.

Merujuk kepada kes Nallakaruppan v PP [1999] 2 MLJ 299, Mahkamah Rayuan telah memutuskan bahawa penilaian keterangan tidak hanya tertumpu kepada ‘demeanour’ saksi di Mahkamah, tetapi juga ia adalah tertumpu kepada kandungan dan konsistensi bukti itu sendiri.

Adakah Perayu telah diprejudiskan haknya, apabila HMS2 telah diarahkan untuk mengambilalih perbicaraan daripada HMS1 yang telah ditukarkan ke Jabatan Peguam Negara. Adakah dengan penukaran hakim yang menjalankan perbicaraan Perayu telah menyebabkan ‘miscarriage of justice’, di mana hak-hak Perayu telah dinafikan haknya sehingga terjumlah kepada ketidakadilan terhadap Perayu. Di dalam perkara ini, Mahkamah ini telah merujuk kepada keputusan kes di peringkat Mahkamah Persekutuan iaitu PP v. Lang Weng Keat [2015] 6 MLJ 589 seperti berikut: “…there are cases which held that the succeeding magistrate or judge need not hear the case de novo and could act based on the cold hard print of the evidence. This is more so where the facts of the case were straightforward and the credibility of the witnesses were not crucial.”

Prinsip yang telah diputuskan di dalam kes PP v. Lang Weng Keat (supra) di atas telah jelas menyatakan bahawa penukaran hakim yang menjalankan perbicaraan sesuatu kes, tidak menjejaskan perbicaraan kes tersebut melainkan jika terdapat bukti yang nyata bahawa keadilan terhadap tertuduh tidak dapat ditegakkan dan seterusnya memprejudiskannya.

Di dalam kes ini, Mahkamah ini berpandangan apabila HMS1 telah diarahkan berpindah ke Jabatan Peguam Negara, maka tugas-tugas HMS1 semasa menjadi hakim di Mahkamah Sesyen telah terhenti. Memandangkan HMS1 ini telah berpindah ke Jabatan Peguam Negara, maka adalah tidak wajar untuk HMS1 tersebut untuk meneruskan perbicaraan kes Perayu. Mahkamah ini berpendapat jika keadaan ini berterusan ia akan menjadi ‘conflict of interest’ terhadap kes Perayu.

Adalah jelas apabila HMS2 mengambil alih untuk menjalankan perbicaraan ini, ia adalah berdasarkan rekod keterangan terdahulu tanpa menjejaskan keadilan dan ia adalah dibuat berdasarkan rekod prosiding yang lengkap dan sah. Mahkamah ini berpendapat bahawa jika pihak Perayu tidak bersetuju dengan perbicaraan yang dikendalikan oleh HMS2, mengapakah Perayu tidak membantah dan membuat permohonan kepada Mahkamah Sesyen untuk memohon agar perbicaraan ini didengar dan diputuskan oleh

Hujahan peguam pihak Perayu telah menyatakan perbicaraan terhadap Perayu di Mahkamah Rendah telah dikendalikan oleh peguam yang lain. Semasa telah mengambil alih perbicaraan di Mahkamah Rendah daripada HMS1, peguam Perayu pada masa itu tidak membuat permohonan untuk memanggil semula mana-mana saksi yang telah memberikan keterangan mereka sebelum itu. Merujuk kepada rekod prosiding di Mahkamah Bicara, peguam Perayu berpeluang untuk membuat permohonan tersebut semasa kes ini ditangguhkan dua kali oleh HMS2 untuk tujuan mendapatkan nota keterangan kes ini.

Peruntukan seksyen 261(a) KTJ memperuntukkan untuk membenarkan tertuduh membuat permintaan atau permohonan agar mana-mana saksi yang telah memberikan keterangan mereka sebelum itu dipanggil dan memberikan keterangan semula di Mahkamah semasa HMS2 memulakan tugasnya.

Diatas keterangan di atas, Mahkamah ini berpandangan HMS2 adalah dibenarkan untuk menggunakan budi bicaranya di bawah seksyen 216 KTJ untuk meneruskan pendengaran kes ini tanpa memanggil semula saksi-saksi yang telah memberikan keterangan di hadapan HMS1 sebelum itu. Peguam Perayu juga tidak membuat apa-apa permohonan kepada HMS2 untuk memanggil mana-mana saksi yang telah memberikan keterangan dibuat sebelum itu. Oleh yang demikian, Mahkamah berpandangan tidak terdapat ‘misscarriage of justice’ terhadap Perayu sepertimana yang dinyatakan di dalam notis rayuannya.

Perayu telah dituduh di bawah seksyen 376 KK akibat melakukan perbuatan rogol terhadap mangsa SP4 yang berumur 14 tahun 7 bulan pada masa kejadian. Merujuk kepada seksyen 376 (1) KK, rogol di bawah umur adalah merupakan kesalahan ‘statutory rape’ di mana kerelaan bukanlah faktor dalam membuktikan kesalahan Perayu. Apa yang perlu dibuktikan adalah samada terdapat kemasukan kemaluan Perayu ke dalam kemaluan mangsa SP4 telah berlaku dan SP4 berumur dibawah 16 tahun pada masa kejadian.

Merujuk kepada seksyen 376 KK seperti berikut: “376. Section 376. Punishment for rape.

Subject to subsections (2), (3) and (4), whoever commits rape shall be punished with imprisonment for a term which may extend to twenty years, and shall also be punished with whipping.

Whoever commits rape on a woman under any of the following circumstances:

at the time of, or immediately before or after the commission of the offence causes hurt to her or to any other person;

at the time of, or immediately before or after the commission of the offence, puts her in fear of death or hurt to herself or any other person;

the offence was committed in the company of or in the presence of any other person;

without her consent, when she is under sixteen years of age;

with or without her consent, when she is under twelve years of age;

with her consent, when the consent is obtained by using his position of authority over her or because of professional relationship or other relationship of trust in relation to her;

at the time of the offence the woman was pregnant;

when by reason or on occasion of the rape, the woman becomes insane;

when he knows that he is afflicted with the Human Immuno-Deficiency Virus (HIV) / Acquired Immune Deficiency Syndrome (AIDS) or any other sexually transmissible disease and the virus or disease is or may be transmitted to the woman;

when by reason or on occasion of the rape, the woman commits suicide; or

when he knew of the mental disability, emotional disorder or physical handicap of the woman at the time of the commission of the crime, shall be punished with imprisonment for a term of not less than ten years and not more than thirty years and shall also be punished with whipping.

Whoever commits rape on a woman whose relationship to him is such that he is not permitted under the law, religion, custom or usage, to marry her, shall be punished with imprisonment for a term of not less than eight years and not more than thirty years, and shall also be punished with whipping of not less than ten strokes.

Whoever whilst committing or attempting to commit rape causes the death of the woman on whom the rape is committed or attempted shall be punished with death or imprisonment for a term of not less than fifteen years and not more than thirty years, and shall also be punished with whipping of not less than ten strokes. ”

Merujuk kepada peruntukan seksyen 134 Akta Keterangan 1950, Mahkamah yang menjalankan perbicaraan terhadap tertuduh boleh mensabitkannya berdasarkan keterangan yang telah diberikan oleh saksi, walaupun keterangan dari seorang saksi sahaja. Mahkamah boleh mensabitkan tertuduh jika keterangan saksi tersebut telah membuatkan Mahkamah percaya terhadap fakta dan keterangan yang telah diberikan oleh saksi tersebut.

Mahkamah Persekutuan di dalam kes Amri Ibrahim & Anor v.PP [2017] 1 CLJ 617 telah menyatakan seperti berikut: “[51] It is trite law that the view of the trial judge as to the credibility of a witness must be given proper weight and consideration. An appellate court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the trail judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there were substantial and compelling reasons for disagreeing.”

Didalam kes PP v Mohamed Malek Ridhzuan bin Che Hassan [2014] 1MLJ 363 yang diputuskan di peringkat Mahkamah Rayuan telah bersetuju dengan pendirian Mahkamah di dalam kes Kwan Peng Hong v Public Prosecutor [2000] 4 SLR 96 di mana Hakim telah memutuskan seperti berikut: “But I also took great care to make clear that it is dangerous to convict on the words of the complainant alone unless her evidence is unusually compelling or convincing (Tan Kin Seng v Public Prosecutor [197]1 SLR 46 at p 58, Teo Keng Pong v Public Prosecutor [1996] 3 SLR 32 (at p 340 and Soh Yang Tiok v Public Prosecutor [1998] 2 SLR 42 at p 50). In short, the court is to be extremely cautious is relaying on the sole evidence of the complainant for a conviction. The phrase ‘unusually compelling or convincing’ simply means that the complainant’s evidence was so convincing that the prosecution’s case was proven beyond reasonable doubt, solely on the basis of that evidence.”

Merujuk kepada nas undang-undang dan otoriti yang dinyatakan di atas, Mahkamah yang menjalankan perbicaraan adalah dibolehkan untuk mensabitkan tertuduh jika keterangan mangsa adalah ‘unusually compelling or convincing’. Berdasarkan keterangan yang diberikan oleh mangsa iaitu SP4, Mahkamah ini mendapati SP4 telah menceritakan kejadian rogol yang dilakukan oleh Perayu terhadapnya pada masa kejadian dengan begitu terperinci sekali. SP4 telah menceritakan bagaimana Perayu telah meminta SP4 untuk mengurut kemaluan Perayu yang berada di dalam keadaan berbogel pada masa itu. Pada masa itu SP4 pasti bahawa SP4 telah melihat kemaluan Perayu menjadi tegang dan keras serta SP4 boleh menceritakan warna kemaluan Perayu yang berwarna coklat merah. SP4 juga boleh memberitahu ukuran zakar Perayu secara spesifik iaitu zakar perayu adalah lebih kurang 12 cm iaitu lebih kurang sepanjang tapak tangan SP4. SP4 juga telah melukiskan rupa bentuk kemaluan Perayu iaitu bentuk zakar seorang lelaki dengan jelas.

SP4 juga telah menceritakan secara satu persatu bagaimana Perayu merogolnya dan telah mendemonstrasi dengan menunjukkan dengan dua anak patung anatomi. telah menceritakan bahawa Perayu telah memasukkan zakarnya ke dalam kemaluannya. menyatakan bahawa boleh merasakan zakar Perayu yang tegang dan keras telah masuk ke dalam kemaluannya dalam tempoh 3 minit. Walaupun pada masa itu, SP4 telah memejamkan matanya, SP4 pasti itu adalah zakar Perayu yang telah memasuki kemaluan SP4 berdasarkan bentuk zakar Perayu. Melalui lukisan P12, SP4 telah melakarkan lukisan bentuk zakar Perayu di mana di hujung zakar berbentuk semi bulat. Mahkamah ini mendapati tidak ada keterangan yang menunjukkan terdapat apa-apa ‘blunt object’ yang berada ditempat kejadian yang boleh dijadikan inferen untuk menafikan kemasukkan kemaluan Perayu ke dalam kemaluan

Mahkamah ini mendapati keterangan SP4 yang telah menceritakan kejadian rogol tersebut adalah ‘unusually compelling or convincing’ di mana SP4 telah menceritakan secara terperinci kejadian rogol tersebut melalui keterangannya di Mahkamah berserta demonstrasi yang ditunjukkannya melalui anak patung anatomi serta lukisan P12 yang merupakan lukisan rupa bentuk zakar Perayu.

Oleh itu, Mahkamah ini berpandangan bahawa keterangan SP4 ini adalah dengan sendirinya adalah teguh dan boleh dipercayai. Keterangan oleh SP4 ini juga telah disokong oleh saksi-saksi yang kredibel dan boleh dipercayai. Saksi-saksi awam bagi pihak pendakwaan adalah bapa mangsa dan kakak mangsa, serta saksi-saksi pendakwaan yang lain, iaitu pegawai polis dan pegawai perubatan telah memberikan keterangan benar di Mahkamah dan keterangan mereka adalah konsisten dan tidak bercanggah antara satu sama lain.

Mahkamah ini akur bahawa dari fakta kes ini, SP4 hanya memberitahu perbuatan rogol oleh Perayu apabila SP4 pulang semula ke rumahnya di Kuantan, Pahang. Semasa SP4 berada di rumahnya di Kuantan, Pahang, SP4 telah menceritakan kejadian rogol dan perlakuan sumbang Perayu ke atasnya kepada kakaknya SP2. SP2 merasa curiga apabila melihat kelakuan SP4 yang mengalami gangguan emosi. Menurut SP2, SP4 kelihatan marah-marah dan sering mengalami gangguan emosi. SP2 telah bertanya kepada SP4 adakah Perayu ada menganggunya, kerana SP2 juga pernah diganggu secara seksual oleh Perayu sebelum itu.

telah memberitahu SP2, bahawa takut untuk menceritakan perbuatan rogol yang dilakukan oleh Perayu kerana SP4 merasa sangat takut dengan Perayu. SP4 pernah melihat Perayu memukul anak saudaranya. SP4 juga tidak berpeluang untuk menceritakan kejadian rogol tersebut kepada bapanya yang mana pada masa kejadian juga tinggal bersama-sama di rumah nenek SP4. Menurut SP4, bapanya SP1 adalah merupakan pemandu grab yang telah keluar bekerja seawal 8.00 pagi sehinggalah 12.00 malam. Oleh itu, SP4 merasakan adalah tidak selamat untuk SP4 menceritakan perkara ini kepada sesiapapun semasa SP4 tinggal di rumah neneknya.

Dari keterangan SP4 dan sokongan keterangan dari saksi-saksi pendakwaan yang lain, Mahkamah ini mendapati keterangan SP4 ini adalah boleh dIpercayai. Mahkamah ini juga mendapati kejadian Perayu merogol SP4 di tempat kejadian pada 26.9.2019 adalah benar berlaku dan Perayu telah melakukan perbuatan rogol ke atas dengan memasukkan kemaluannya (zakar) ke dalam kemaluan SP4. Oleh kerana SP4 berumur 14 tahun 7 bulan pada masa kejadian, perbuatan Perayu ini adalah terjumlah kepada ‘statutory rape’ yang merupakan satu kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 376 KK.

Semasa di peringkat pembelaan, Perayu telah memanggil 7 orang saksi pembelaan termasuklah dirinya. Diantara saksi-saksi pembelaan yang dipanggil untuk memberikan keterangan adalah isterinya (SD2) dan abang ipar (SD6) yang tinggal di rumah yang sama. Saksi-saksi lain adalah kawan-kawan Perayu yang berkerja di bengkel yang sama dengan Perayu iaitu SD3 dan SD4.

Secara ringkasnya pembelaan Perayu adalah mengatakan bahawa pada tarikh kejadian iaitu 26.9.2019, Perayu telah keluar bekerja sebagai mekanik di bengkel miliknya sendiri pada jam 7.30 pagi manakala kejadian berlaku pada jam 9.00 pagi. Perayu telah memanggil kawannya iaitu SD3 dan SD4 yang berada di bengkel pada masa kejadian untuk mengesahkan bahawa Perayu telah berada di bengkel tersebut bersama-sama dengan mereka seawal dari jam 8.00 pagi sehinggalah tengahari. SD2 iaitu isteri Perayu juga telah mengesahkan bahawa pada tarikh kejadian, Perayu telah keluar lebih awal dari SD2 yang telah keluar meninggalkan rumah pada jam 9.45 pagi untuk pergi ke klinik gigi miliknya.

Perayu juga di dalam pembelaannya mengemukakan keterangan bahawa pada masa kejadian terdapat ahli keluarga lain yang berada di rumah semasa kejadian rogol berlaku. Perkara ini telah disahkan oleh abang ipar Perayu SD6 yang mengatakan dia selalu berada di rumah tersebut untuk menjaga ibunya yang uzur dan pada tarikh kejadian adalah tarikh SD6 membawa ibunya untuk membuat rawatan dialysis.

Mahkamah ini berpandangan bahawa saksi-saksi pembelaan secara keseluruhannya mempunyai hubungan pertalian keluarga dan pertalian sahabat dengan Perayu. Oleh yang demikian adalah Mahkamah yang menjalankan perbicaraan perlu berhati-hati dalam menerima keterangan seperti ini kerana mereka adalah saksi-saksi yang berkepentingan dengan Perayu.

Merujuk kepada kes Kumaran a/l Sappani v PP (2012) 6 MLJ 153 memutuskan seperti berikut: “the evidence of SD2 had been scrutinized in the light of the light of the fact that SD2 being brother of the appellant was an interested witness. There was certain portions of his statements where there was an attempt to amend it during trial and this had led the trial judge to question the credibility of his statements as there was an attempt to tilt the evidence in favour of the appellant…the evidentiary value of the statement decreased and could not become positive evidence.”

Pada pandangan Mahkamah ini, keterangan yang dikemukakan oleh saksi-saksi pembelaan adalah merupakan pemikiran terkemudian (‘afterthought’) dan hanya penafian semata-mata. Perayu di dalam pembelaannya telah mengemukakan alibi bahawa pada masa kejadian Perayu tidak berada di rumah dan terdapat orang lain di rumah pada masa kejadian.

Alibi yang dikemukakan oleh Perayu adalah merupakan omong kosong kerana mengapakah alibi-alibi ini tidak diberikan kepada pihak polis untuk tujuan siasatan terhadap kes rogol ini. Merujuk kepada perenggan 37 Alasan Peghakiman, Mahkamah Bicara mendapati Perayu tidak dengan segera memberikan nama-nama seperti SD3 dan SD4 untuk mengesahkan kehadiran Perayu bersama-sama mereka di bengkel. SD3 dan SD4 telah mengatakan bahawa mereka telah berada di bengkel Perayu untuk tujuan membaiki kereta dan mereka juga ada berbincang untuk pergi memancing.

Namun apabila diminta untuk mengemukakan bukti bahawa kereta mereka telah dihantar ke bengkel Perayu untuk diperbaiki pada tarikh tersebut, SD3 dan SD4 gagal untuk mengemukannya sebagai sokongan terhadap keterangan mereka. SD3 dan SD4 juga berdolak dalik apabila diminta untuk mengemukakan bukti terhadap rancangan mereka untuk memancing dan mengatakan rancangan untuk memancing tersebut telah dibatalkan.

Begitu juga keterangan SD2 iaitu isteri Perayu yang mengatakan bahawa SD2 tidak dapat memastikan bahawa SD2 masih lagi berada di rumah pada jam 9.45 pagi. Jika keadaan ini berlaku bagaimanakah SD2 boleh memastikan bahawa pada masa kejadian SD2 telah melihat Perayu telah meninggalkan rumah lebih dahulu sebelum SD2 meninggalkan rumah pada tarikh kejadian. Keterangan SD2 adalah tidak menyakinkan Mahkamah apabila SD2 mengatakan secara kelazimannya SD2 meninggalkan rumah pada 9.45 pagi. Mahkamah ini berpandangan keterangan SD2 perlu dinilai dengan berhati-hati memandangkan SD2 adalah merupakan isteri kepada Perayu.

Merujuk kepada prinsip yang telah diputuskan di dalam kes Duis Akim v

1MLJ 49, keterangan yang dapat mengecamkan wajah Perayu pada hari kejadian, telah menjadikan alibi yang dikemukakan oleh Perayu adalah tidak lagi terpakai memandangkan alibi tersebut telah gagal menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pihak Pendakwaan. Prinsip yang telah diputuskan di dalam kes Duis Akim v PP (supra) adalah seperti berikut: “… alibi could not prevail over the positive identification of an accused person especially in the face of categorical statements coming from credible witnesses who had no ill motives in testifiying.”

Begitu juga dengan keterangan SD6, yang mengatakan pada tarikh kejadian SD6 berada di rumah tersebut kerana pada tarikh tersebut SD6 biasanya membawa ibunya untuk mendapatkan rawatan dialysis. SD6 juga gagal untuk mengemukakan apa-apa bukti seperti resit ataupun buku kehadiran ibunya di tempat rawatan tersebut.

Atas sebab-sebab yang dinyatakan di atas, Mahkamah ini mendapati bahawa alibi yang dikemukakan adalah merupakan ‘after thought’ dan ‘mere denial’ yang tidak menggugat keutuhan kes pendakwaan. Oleh itu pihak pembelaan telah gagal untuk menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes pihak pendakwaan yang telah berjaya membuktikan kes mereka di luar keraguan munasabah di akhir kes pendakwaan.

Berbanding dengan keterangan yang telah diberikan oleh SP4 yang begitu jelas dan menyakinkan Mahkamah di mana SP4 boleh menceritakan dengan begitu terperinci dan boleh melihat dengan jelas Perayu yang telah merogolnya. Tidak cukup dengan memberikan keterangan di Mahkamah, telah mendemontrasikan kejadian rogol dengan menujukkannya melalui 2 anak patung dan melukiskan bentuk zakar Perayu yang memasuki ke dalam kemaluan SP4.

Kejadian rogol itu pula hanya berlaku sekali iatu pada pagi 26.9.2019, jadi sudah tentu kejadian ini boleh diingat dengan terperinci dan tidak dapat dilupakan oleh SP4 seumur hidupnya. Jika SP4 mempunyai niat untuk mengenakan Perayu, mengapakan SP4 boleh menceritakan perbuatan amang seksual yang telah dilakukan oleh Perayu terhadap SP4 yang dilakukan berulang kali berbanding dengan kejadian rogol yang berlaku sebanyak sekali sahaja. SP4 menyatakan setiap kejadian amang seksual dan rogol yang berlaku adalah pada masa ketiadaan orang lain di rumah tersebut kecuali SP4 dan Perayu. Memandangkan tiada orang yang melihat kejadian yang berlaku, SP4 boleh sahaja untuk mengada-adakan cerita bahawa Perayu telah merogolnya berulang kali sepertimana perlakuan amang seksual yang dilakukan oleh Perayu terhadapnya. ISU-ISU LAIN

Perayu pada asalnya telah dituduh dengan pertuduhan asal iaitu melakukan sumbang mahram terhadap SP4. Namun semasa kes masih lagi berjalan di peringkat pendakwaan, pihak pendakwaan telah meminda pertuduhan asal kepada pertuduhan melakukan kesalahan merogol di bawah seksyen 376 KK. Semasa kes ini diputuskan di akhir kes pendakwaan, HMS1 telah memerintahkan Perayu untuk membela diri terhadap pertuduhan. Perintah yang diputuskan oleh HMS1 tersebut tidak dengan secara spesifik menyatakan samada Perayu membela diri di bawah pertuduhan asal atau pun pertuduhan pindaan.

Sudah terang lagi bersuluh, perintah yang diputuskan oleh HMS1 adalah terhadap pertuduhan pindaan walaupun HMS1 tidak secara spesifiknya menyatakan Perayu diarahkan untuk membela diri di bawah pertuduhan yang mana satu (samada pertuduhan asal atau pertuduhan pindaan). HMS1 dengan jelas dan terang meminda pertuduhan asal kepada pertuduhan pindaan dan bukannya mengemukakan pertuduhan pilihan terhadap Perayu. Merujuk kepada seksyen 158 dan seksyen 159 KTJ adalah berkenaan dengan peruntukan yang berkaitan dengan pindaan pertuduhan. Apabila pertuduhan asal di pinda kepada pertuduhan pindaan, maka merujuk kepada peruntukan seksyen 159 KTJ, setelah pertuduhan pindaan dibaca kepada tertuduh dan pengakuan tertuduh diberikan, Mahkamah boleh menggunakan budi bicaranya untuk meneruskan pendengaran kes terhadap tertuduh sepertimana ia telah dibicarakan pada pertuduhan asal.

Berdasarkan kepada keputusan kes PP v Loo Choon Fatt [1968] 1MLJ 157, maka adalah menjadi undang-undang yang mantap bahawa apabila selepas pindaan dilakukan terhadap pertuduhan asal, maka pertuduhan lama secara automatiknya adalah tidak wujud lagi. Pertuduhan yang wujud hanyalah pertuduhan pindaan terhadap Perayu iaitu pertuduhan di bawah seksyen 376 KK.

Selaras dengan peruntukan seksyen 173 KTJ, apabila Mahkamah memanggil tertuduh untuk membela diri, maka ia adalah untuk membela diri terhadap pertuduhan yang masih wujud iaitu ‘subsisting charge’. Oleh yang demikian apabila Mahkamah Bicara memerintahkan supaya Perayu dipanggil untuk membela diri, ia adalah untuk membela diri terhadap pertuduhan rogol di bawah seksyen 376 KK dan bukannya pertuduhan sumbang mahram.

Kesalahan Perayu melakukan rogol terhadap adalah merupakan satu kesalahan yang serius lebih-lebih lagi SP4 adalah masih dibawah umur iaitu berumur 14 tahun 7 bulan. Kesalahan rogol di bawah umur adalah merupakan kesalahan yang berat yang mana boleh dihukum dengan hukuman penjara yang boleh sampai hingga 20 tahun dan hendaklah dikenakan sebat.

HMS2 telah mensabitkan Perayu terhadap pertuduhan pindaan dan menjatuhkan hukuman penjara 13 tahun bermula dari tarikh sabitan dan 5 sebatan. Perayu juga diperintahkan untuk menjalani kaunseling di penjara selama tempoh 2 tahun, berada di bawah pengawasan polis setelah tamat penjara dan Perayu hendaklah membayar wang pampasan sejumlah RM7,000.00 kepada SP4 sebelum 31 Disember 2024, jika gagal membayarnya hukuman tambahan iaitu penjara 1 tahun.

Adakah hukuman yang diputuskan oleh ini adalah bersesuaian dengan kesalahan yang telah dilakukan oleh Perayu terhadap SD4 atau hukuman tersebut adalah ‘manifestly excessive’. Merujuk kepada Alasan Peghakiman HMS2 di perenggan 72, 73 dan 74, Mahkamah ini mendapati hukuman yang dijatuhkan ke atas Perayu adalah setimpal dan di dalam kerangka hukuman yang dibenarkan di bawah undang-undang.

HMS2 telah mengambil kira mitigasi dan pemberatan oleh pihak Pendakwaan sebelum membuat keputusannya. Kepentingan awam hendaklah dititikberatkan di mana hukuman yang berat terhadap kesalahan merogol di bawah umur adalah sesuatu yang menjijikkan dan dipandang hina oleh masyarakat, lebih-lebih lagi Perayu adalah merupakan bapa saudara kepada Kepercayaan yang diberikan oleh keluarga SP4 kepada Perayu telah dicemari dengan perbuatan rogol terhadap SP4 yang masih dibawah umur. Kerosakan yang berlaku pada SP4 tidak dapat dipulihkan lagi dan berkemungkinan besar SP4 mengalami trauma sepanjang hidupnya dan masa depan SP4 menjadi gelap.

Merujuk kepada kes PP v. Idzhaam Shafie [2006] 6 CLJ 243, telah memutuskan seperti berikut: “[15] The first and most important factor which the court must take into consideration before imposing any sentence is that of public interest and the protection of the society.”

Di atas alasan yang dinyatakan di atas, Mahkamah ini berpandangan bahawa Hakim Bicara tidak khilaf di dalam mensabitkan dan menjatuhkan hukuman ke atas Perayu. Sebagai bapa saudara, Perayu seharusnya menunjukkan contoh tauladan yang baik lebih-lebih lagi terhadap mangsa yang ketika kejadian merupakan seorang individu bawah umur kerana bagaimana ditanam begitulah dituai. Mahkamah ini berpendapat hukuman yang dijatuhkan adalah setimpal dan di dalam bidang kuasa HMS2.

Oleh yang demikian, Mahkamah ini memutuskan untuk menolak rayuan Perayu dan sabitan dan hukuman yang telah dijatuhkan oleh HMS2 adalah dengan itu dikekalkan. Oleh kerana HMS2 telah membenarkan hukuman terhadap Perayu untuk ‘stay of execution’ maka dengan keputusan Mahkamah menolak rayuan Perayu, maka Perayu hendaklah menjalani hukuman bermula dari tarikh keputusan Rayuan pada 30.10.2025. Bertarikh: 24 Disember 2025 ~SIGNED~ (SURIYATI HASIMAH BINTI MOHD HASHIM) Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Malaya Shah Alam KAUNSEL : Peguam Perayu : Ahmad Ishrakh bin Saad (hadir bersama Kelvinder Singh a/l Kuldip Singh) Tetuan Ishrakh Saad Responden : Timbalan Pendakwa Raya