Mirelfyan Bin Amir (BD-62-40-12/2025)

Assault or use of criminal force to a person with intent to outrage modesty Whoever assaults or uses criminal force to any person, intending to outrage or knowing it to be likely that he will thereby outrage the modesty of that person, shall be punished with imprisonment for a term which may extend to ten years or with fine or with whipping or with any two of such punishments. [9] Manakala bagi pertuduhan di bawah S.292 Kanun Keseksaan elemennya ialah, sama ada Tertuduh mempunyai dalam milikannya apa-apa gambar lucah. Seksyen pertuduhan adalah yang berikut.

Sale, etc., of obscene books, etc.

sells, lets to hire, distributes, publicly exhibits or in any manner puts into circulation, or for purposes of sale, hire, distribution, public exhibition or circulation makes, produces or has in his possession any obscene book, pamphlet, paper, drawing, painting, representation or figure or any other obscene object or document whatsoever;

…

…

…

… shall be punished with imprisonment for a term which may extend to three years or with fine or with both. Exception—This section does not extend to any book, pamphlet, writing, drawing, or painting kept or used bona fide for religious purposes or any representation sculptured, engraved, painted or otherwise represented on or in any temple, or on any car used for the conveyance of idols, or kept or used for any religious purpose. [10] Pendakwaan telah mengemukakan 17 eksibit pendakwaan melalui 8 orang saksi pendakwaan yang terdiri daripada-SP1 – Mangsa/Pengadu: Nur Syahaniezah binti Md Khairul Anuar SP2 – Rakan mangsa: Shahzarul Ikwan bin Sahibul Ikram SP3 – Rakan mangsa: Puteri Maisara binti Ahmad Jaram SP4 – Rakan mangsa: Muhammad Alliff Uraiess bin Abdullah SP5 – Pakar Bedah Umum: Dr. Nur Allaiyna Ferdaus binti Kamudin SP6 – Pakar Perubatan Kecemasan: Dr. Faridah binti Jaafar SP7 – Pegawai Perubatan O & G: Dr. Shugan Perumal Reddiar SP8 – Penolong Pegawai Penyiasat Sarjan Jamaludin bin Ahmad FAKTA KES PENDAKWAAN [10]

Pada 14-7-2024 semasa rehat petang, SP1 di tempat kerja, lebih kurang antara jam 4.00 petang hingga 6.00 petang, semasa bersendirian dalam stor Pasaraya 99 Speedmart, di bahagian belakang pasaraya tersebut, Pengurusnya iaitu Tertuduh telah masuk ke situ dan berbual dengannya.

Selanjutnya, rakan SP1 iaitu SP2 juga masuk kes tor berkenaan sebentar untuk meletakkan kotak dan keluar semula. Secara tiba-tiba Tertuduh dari arah belakang telah memeluk SP1 kemudian mengangkat baju yang sipakai SP1 iaitu uniform pasaraya dan memegang buah dadanya.

Apabila SP1 cuba menjerit, Tertuduh telah menutup mulutnya menggunakan tudung yang SP1 pakai. Selanjutnya Tertuduh telah membuka zip seluar SP1, menurunkan seluarnya, memegang kemaluan SP1, menjolokkan jari kirinya ke dalam faraj SP1 dan kemudian ke lubang dudbur SP1, manakala tangan kanan Tertuduh pula meramas buah dada SP1. SP1 merasa sakit pada kemaluannya dan cuba melarikan diri namun tangannya dipegang oleh Tertuduh.

Tertuduh kemudian telah mengeluarkan telefon bimbitnya dan mengambil gambar buah dada SP1, kemudian menunjukkan gambar yang diambil kepada SP1. Tertuduh mengugut supaya SP1 tidak memberitahu kepada sesiapa tentang kejadian tersebut. Tertuduh kemudian menyuruh SP1 menarik semula seluar yang dipakainya dan mengenakan zip semula sebelum Tertuduh keluar dari stor tersebut.

SP1 ke tandas untuk buang air kecil dan semasa hendak buang air, SP1 berasa sakit di bahagian kemaluannya dan melihat kesan darah pada panty liner yang dipakainya. SP1 terus memaklumkan hal itu kepada SP4 iaitu kekasihnya pada masa itu melalui panggilan telefon. Semasa di kaunter, SP2 perasan SP1 menangis. SP2 bertanya kepada SP1 dan SP1 menceritakan hal kejadian kepada SP2. Selepas itu SP1 juga menceritakan kejadian kepada SP3, rakan sekerja yang sedang cuti. Selanjutnya, pada jam 11 malam, SP1, SP2, SP3 dan SP4 telah berkumpul di Kedai Mamak Fasa 2A Bandar Baru Selayang untuk berbincang tentang kejadian.

Kemudian, SP2 hingga SP4 menemani SP1 dan keluarganya membuat laporan polis. DAPATAN MAHKAMAH [11] Dalam menentukan fakta kejadian, keterangan mangsa menjadi tiang utama kes pendakwaan yang mana akan diteliti dengan berhati-hati tanpa merendahkan kelemahan pada kes pembelaan. Ini kerana, kejadian yang dituduh di sini hanya boleh disahkan oleh mangsa dan Tertuduh sahaja kerana hanya mereka berdua yang berada dalam situasi dan tempat itu. Dalam kes PP v Yong Choo Kiong (2022) 1 MLRHU 1924 Mahkamah menyatakan, “…

memandangkan bentuk intrinsik kesalahan rogol yang pada kebiasaanya melibatkan hanya dua orang (perogol dan mangsa), keterangan pengadu hendaklah dipertimbangkan dengan secara berhati-hati. "In view of the intrinsic nature of the crime rape where two persons are usually involved, the testimony of the complaint must be scrutinised with extreme caution"); dan

bahawa jatuh-bangun kes pihak pendakwaan hendaklah bergantung sepenuhnya kepada meritnya sendiri, dan ia tidak boleh dibenarkan untuk mendapat kekuatan daripada kelemahan atau kecacatan dalam keterangan pihak pembelaan ("The evidence for the prosecution must stand or fall on its merits, and cannot be allowed to draw strength from the weaknesses of the evidence for the defence") [13] Dalam kes Nasrul Annuar Abd Samad v PP (2004) 2 MLRH 934, Mahkamah menyatakan, keterangan sokongan hanyalah untuk menyokong kredibiliti keterangan utama dan tidak boleh menjadikan keterangan utama yang tidak kredible itu menjadi kredible. “In this regard I refer to Yap Ee Kong & Anor v. Pegawai Penyiasat (1980) 1 MLRA 48 [1981] 1 MLJ 144 where Raja Azlan Shah CJ (Malaya) (as His Highness then was) said at p. 146: In such a situation the principles enunciated by Lord Morris of Barth-y-Gest in Director of Public Frosecutions v. Hester [1973] AC 296, 315 should be applied: The essence of corroborative evidence is that one creditworthy witness confirms what another creditworthy witness has said. The purpose of corroboration is not to give validity or credence to evidence which is deficient or suspect or incredible but only to confirm and support that which as evidence is sufficient and satisfactory and credible: and corroborative evidence wiII only fill its role if it itself is completely credible evidence. Accordingly, the court should first evaluate the evidence of an accomplice and if the same is found uninspiring and unacceptable then coroboration would be futile and unnecessary. As the evidence of PW3 on the issue of penetration is uninspiring the corroborative evidence of PW1 serves no purpose. It follows that the evidence of PW1 cannot be used to support the evidence of PW1 as it is deficient. [14] Dalam hal ini, keterangan SP1 diteliti berdasarkan cara keterangannya disampaikan, meliputi tahap konsistensi penceritaan dan demeanor yang ditunjukkan. Tetapi, keterangan SP1 tidak diambil secara sendirian kerana keterangan 7 saksi yang lain akan dilihat sama ada selari dan dapat menyokong keterangan mangsa. Dalam keterangan SP1, dia dan Tertuduh, pada masa kejadian, berada dalam stor, berdua saja. Tempa kejadian dalam eksibit P2 (1-6). Pada masa itu, SP1 sedang berehat. Kemudian Tertuduh datang kepadanya. Keterangan tentang keberadaan SP1 dan Tertuduh dalam stor adalah disahkan oleh SP2 yang melihat mereka ketika SP2 masuk ke dalam stor untuk meletakkan barang. Tetapi SP2 tidak berhenti di situ kerana terus keluar dari stor untuk melakukan tugasannya. SP2 adalah saksi mata yang melihat tiada orang lain di dalam stor pada masa itu melainkan Tertuduh dengan SP1. [15]

5 MLJ 300 di mana YA Low Hop Bing H (pada ketika itu) ada melahirkan pandangannya iaitu isu kerelaan adalah persoalan fakta yang perlu diputuskan- “27. In the instant appeal, on the basis of the evidence adduced in the trial court, the finding of facts does not seem to suggest any act of violence nor any element of threat. Whether or not there is consent on the part of the complainant is a question of fact which has to be proved by way of positive evidence”. [72] Saya juga merujuk kes Pegawai Penyiasat v. Hassan bin Shamsuddin

2 MLJ 1, YA Low Hop Bing ada menyentuh isu kerelaan sebagaimana berikut- “To my mind where there is no other evidence to the contrary to indicate the existence of consent of the complainant, then her words that she did not consent ought to be accepted by the Court and it is then up to the accused to prove on the balance of probabilities that the complainant had consented to the sexual intercourse. … Consent is a mental element which by its very nature cannot be proved by direct evidence and even if one breaks open the brain of another to look for consent, one can never succeed at all, for it is all too common to hear that the face and the person can be seen, but the mental element is not even remotely visible. Therefore, it is essential to look at the surrounding circumstances to arrive as nearly as possible at the true position in this case...”. [26] Dalam membuat penemuan fakta berdasarkan keterangan, Mahkamah mengambil pertimbangan terhadap beberapa faktor persekitaran yang boleh membantu Mahkamah membuat kesimpulan sama ada SP1 merelakan kejadian yang berlaku ke atas dirinya atau tidak. [27] Pertama Mahkamah melihat kedudukan hubungan SP1 dengan Tertuduh dalam kes ini, di mana Tertuduh adalah pengurus dan mangsa adalah kakitangan atau pekerja. Dengan kedudukan ini, adalah munasabah untuk membuat inferens bahawa tindakan Tertuduh adalah suatu paksaan ke atas mangsa. Kedua, masa yang diambil untuk melakukan tindakan selanjutnya adalah relevan. Tindakan yang diambil dengan segera, iaitu memaklumkan kejadian kepada rakan-rakan dan keluarga, kemudian membuat laporan polis dan membuat pemeriksaan doktor dalam tempoh yang segera menyokong fakta bahawa sememangnya kejadian telah berlaku dan ia berlaku tanpa kerelaan. [28] Ketiga, demeanor atau sikap yang ditunjukkan oleh SP1 ketika memberi keterangan di mahkamah adalah relevan. Sudah tentu SP1 berasa trauma untuk melalui kejadian tetapi SP1 masih tetap perlu menjalani pemeriksaan oleh 2 orang doctor untuk membuktikan bahawa dirinya telah dicabul. Tidak habis di situ, SP1 perlu mengingati semula kejadian itu untuk diketahui seisi mahkamah semasa memberi keterangan dalam kes ini. Proses Panjang yang perlu dilalui SP1 memerlukan kesanggupan yang tinggi dan semestinya hal ini relevan untuk menyokong fakta bahawa kejadian sememangnya telah berlaku dan mangsa telah diperlakukan tanpa kerelaannya. Elemen S.354 Kanun Keseksaan [29] Mahkamah dapati, berdasarkan keterangan SP5 dan SP7 setelah pemeriksaan ke atas SP1 bahawa terdapat koyakkan di luar kulit dubur dan kesan melecet pada muka faraj SP1 serta keterangan SP1 yang mengatakan panty liner mempunyai kesan darah selepas kejadian, semua keterangan ini adalah konsisten dengan tindakan Tertuduh meraba dan meramas buah dada SP1 sebelum kejadian memasukkan jari ke dalam dubur dan faraj SP1. Ini adalah suatu kekerasan jenayah dengan niat untuk mencabul kehormatan SP1. [30] “Kekerasan jenayah” yang dinyatakan dalam S.350 Kanun Keseksaan adalah perbuatan yang menyebabkan kekerasan ke atas mangsa tanpa kerelaannya, dengan tujuan melakukan apa-apa kesalahan dan mengetahui bahawa tindakan kekerasan itu boleh menyebabkan kecederaan, ketakutan atau gangguan kepada mangsa. Peruntukan asal disalinkan seperti berikut, Criminal force

Whoever intentionally uses force to any person, without that person’s consent, in order to cause the committing of any offence, or intending by the use of such force illegally to cause, or knowing it to be likely that by the use of such force he will illegally cause injury, fear, or annoyance to the person to whom the force is used, is said to use criminal force to that other. Ilustrasi (f) adalah relevan sebagai pencerahan.

A intentionally pulls up a woman’s veil. Here A intentionally uses force to her; and if he does so without her consent, intending or knowing it to be likely that he may thereby injure, frighten or annoy her, he has used criminal force to her. [31] Mahkamah Tinggi dalam kes Hiroshi Iwabuchi v. PP (2002) MLJU 398 telah merujuk kes State of Punjab v. Major Singh AIR 1967 SC 63 yang memutuskan bahawa niat dan pengetahuan, walaupun hanyalah dalam fikiran manusia, boleh dibuktikan walaupun bukan dengan keterangan langsung tetapi boleh disimpulkan oleh seseorang yang munasabah melalui latar belakang sesuatu kes - “Intention and knowledge are of course states of mind, they are nonetheless facts which can be proved. They cannot be proved by direct evidence. They have to be inferred from the circumstances of each case. Such an inference, one way or the other can only be made if a reasonable man would on the facts of the case, make it. The question in each case must, in my opinion be: will a reasonable man think that the act was done with intention of outraging the modesty of the woman or with knowledge that it was likely to do so? The test of the outrage of modesty must, therefore be whether a reasonable man will think that the act of the offender was intended to or was known to be likely to outrage the modesty of the woman. In considering the question, he must imagine the woman to be a reasonable woman and keep in view all circumstances concerning her, such as, her station and way of life and the known notions of “modesty of such a woman”. The expression “outrage her modesty” must be read with the words “intending to or knowing it to be likely that he will”. So read, it would appear that though the modesty to be considered is of the woman concerned, the word “her” was not used to indicate her reaction. Read altogether, the words indicate an act done with the intention or knowledge that it was likely to outrage the woman’s modesty, the emphasis being on the intention and knowledge”. [32] Perkataan “kehormatan” telah dirujuk dalam kes Rupan Deol Bajaj v. KPS Gill

Cr LJ 381 – “Since the word “modesty” has not been defined in the Indian Penal Code, we may profitably look into its dictionary meaning. According to Shorter Oxford English Dictionary (3rd edition) “modesty” is the quality of being modest and in relation to woman, means “womanly propriety of behaviour: scrupulous chastity of thought, speech and conduct. The words “modest”in relation to woman is defined in the above dictionary as “decorous in manner and conduct: not forward or lewd; shameful”.” [33] Daripada keterangan SP1, dapat dilihat bahawa sentuhan oleh Tertuduh, iaitu dengan memeluk SP1 dari belakang, diikuti dengan memegang buah dada SP1 selanjutnya menyelak atau mengangkat pakaian SP1 ke atas dengan sebelah tangannya, manakala sebelah tangan lagi meramas buah dada SP1, adalah tindakan yang selari dan berturutan menunjukkan niat jahat Tertuduh untuk mencabul kehormatan SP1. Bahagian badan SP1 yang disentuh dan dipegang oleh Tertuduh adalah bahagian badan yang tidak boleh disentuh oleh sesiapa tanpa kerelaan SP1. Tambahan pula SP1 dan Tertuduh bukan suami-isteri mahupun pasangan kekasih. Oleh itu inferens yang paling wajar adalah Tertuduh sememangnya berniat jahat untuk menggunakan kekerasan jenayah bagi mencabul kehormatan SP1. Elemen ini telah dibuktikan. Elemen S.292 Kanun Keseksaan [34] Terdapat 2 keping gambar SP1 yang terbuka di bahagian dada sehingga menampakkan buah dada SP1 iaitu di eksibit P3 (4-5). Gambar-gambar ini telah dicamkan oleh SP1 sebagai gambar buah dadanya yang diambil oleh Tertuduh selari dengan keterangan SP1 selepas kejadian cabul berlaku. Gambar-gambar ini dijumpai oleh SP8 dalam folder recycle bin telefon bimbit Tertuduh apabila telefon bimbit Tertuduh dirampas untuk siasatan. Telefon bimbit ini kemudian telah dihantar untuk analisa forensik PDRM tetapi gambar asal dalam telefon bimbit tidak dapat dikesan. SP8 menjelaskan, gambar-gambar yang disimpan dalam folder recycle bin akan hilang kerana mempunyai jangka hayat simpanan yang lebih pendek. Mahkamah berpuas hati pendakwaan telah membuktikan elemen milikan bahan lucah ini kerana gambar-gambar telah dicamkan pemilik badan sendiri dan gambar-gambar ditemui SP8 dalam telefon bimbit Tertuduh yang dirampas. Keterangan SP1 dan SP8 adalah selari dan kredibel. [35] Pada 22-1-2026, setelah mendengar dan meneliti keterangan 8 orang saksi pendakwaan bersama-sama eksibit-eksibit yang dikemukakan serta hujahan yang difailkan, atas penilaian maksima mahkamah berpuas hati bahawa pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap Tertuduh atas pertuduhan- pertuduhan terhadapnya. Oleh yang demikian Tertuduh dipanggil untuk membela diri. Tertuduh telah diberikan 3 pilihan sama ada memberi keterangan secara bersumpah dari kandang saksi dan boleh disoal balas oleh pihak pendakwaan; atau memberi keterangan tidak bersumpah dari kandang tertuduh; atau berdiam diri. Tertuduh memilik memberi keterangan bersumpah dari kandang saksi. Perbicaraan di peringkat pembelaan diteruskan pada 16-2-2026 dan pembelaan mengemukakan seorang saja saksi iaitu Tertuduh sendiri. KES PEMBELAAN [36] Di peringkat ini sebagaimana kehendak Seksyen 173(m)(l) KTJ, Mahkamah bertanggungjawab menentukan sama ada keterangan yang dikemukakan pihak Pembelaan menimbulkan keraguan munasabah ke atas keseluruhan kes Pendakwaan terhadap OKT. [Rujukan kepada kes Mahkamah Persekutuan PP v Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457 yang merujuk kes Mahkamah Tinggi, Mat v PP [1963] MLJ 263]. [37] Dalam keterangan pembelaan, Tertuduh mengatakan pada 14-7-2025 jam 5.15pm, sebagaimana tarikh dan masa pertuduhan, Tertuduh sememangnya berada di lokasi kejadian, yang mana SP1 juga berada di situ. Keterangan ini selari dengan keterangan SP1 dan SP2. Menurut Tertuduh, SP2 telah masuk ke dalam stor untuk meletakkan barang tetapi terus keluar, manakala Tertuduh kekal di dalam stor bersama SP1. Namun menurut Tertuduh, dia hanya berbual sebentar saja dengan SP1 sebelum ke tandas dan meninggalkan telefon bimbitnya di dalam stor. Setelah keluar dari tandas, Tertuduh mengambil semula telefon bimbitnya. [38] Kemudian pada jam 5.30 pm. Tertuduh telah keluar ke bank di Petronas Bandar Baru Selayang untuk mendepositkan hasil jualan kedai dan kembali semula ke kedai pada jam 7 malam. Pada masa itu Tertuduh melihat SP1 masih bekerja dalam keadaan biasa. Pada jam 10.30 malam, Tertuduh telah membantu menutup operasi kedai dan mengira hasil jualan sebelum pulang ke rumah seperti biasa. Tertuduh menafikan ada melakukan perkara yang dipertuduhkan. Tertuduh menafikan ada meraba dan memasukkan jari ke dalam dubur dan faraj mangsa serta menafikan ada membuat apa-apa ugutan dengan menggunakan kedudukannya sebagai pengurus terhadap SP1 dan menafikan ada memiliki gambar lucah dalam telefon bimbitnya. Pada 15-7-2025, Tertuduh ditahan polis atas laporan yang dibuat oleh SP1 terhadapnya dan direman selama 5 hari sebelum dituduh di Mahkamah. DAPATAN MAHKAMAH [39] Sememangnya dalam suatu pertuduhan jenayah, Tertuduh tidak perlu membuktikan dirinya tidak bersalah kerana undang-undang meletakkan tanggungjawab untuk membuktikan kesalahan Tertuduh di tangan pihak pendakwaan. Apa yang perlu dilakukan oleh Tertuduh hanyalah menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan sama ada dengan cara mengemukakan versi kesnya atau mempertikaikan kelompongan dalam kes pendakwaan. Tetapi keraguan munasabah hendaklah sesuatu yang lojik, tidak diselaputi dengan elemen tahyul atau kisah bohong, bukan penafian kosong atau pemikiran semula. Jika pembelaan mengemukakan keterangan yang tidak lojik atau hanya membuat penafian dan pemikiran semula, Mahkamah tidak boleh menerima keterangan pembelaan ini sebagaimana dijelaskan dalam Liew Kaling v PP (1960) 26 MLJ 306 – “That degree is well settled. It need not reach certainty, but it must carry a high degree of probability. Proof beyond reasonable doubt does not mean proof beyond the shadow of doubt. The law would fail to protect the community if it admitted fanciful possibilities to deflect the course of justice. If the evidence is so strong against a man as to leave only a remote possibility in his favour which can be dismissed with the sentence 'of course it is possible, but not in the least probable,' the case is proved beyond reasonable doubt, but nothing short of that will suffice… You will not, I am sure, allow yourselves to be bewildered or troubled by such a phrase. What it means is not some whimsical or fanciful doubt, which a person might conjure up for the purpose of creating a difficulty but such a doubt as would govern a man's course of action in some private affair of moment of his own.” [40] Tertuduh pada peringkat ini hanya perlu menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan sepertimana diputuskan dalam kes PP v. Ho Sek Kong [2006] 5 CLJ, “Although the burden of proof in criminal trial lies throughout in bringing home a conclusion that it had proven its case beyond reasonable doubt, the accused, if called upon to his defence bears the evidential burden of casting that doubt”. [41] Selanjutnya di dalam kes Chan Chwen Kong [1962] MLJ 307 mahkamah menyatakan – “…In most criminal cases, there is at some stage an onus of a sort upon the accused person. Once the prosecution produces evidence which if believed would support a conviction, there is a tactical onus on the accused person either to produce evidence of his own or to point to something in the prosecution evidence that at the very lowest make the trier of the fact less than sure of any conclusions he might otherwise be prepared to base upon the prosecution evidence. If he fails to discharge that tactical onus he will be convicted. That is very true”. [42] Pihak pendakwaan telah mengemukakan 8 orang saksi pendakwaan yang mana keterangan mereka adalah selari antara satu sama lain untuk membuktikan bahawa kejadian sebagaimana dalam pertuduhan, telah berlaku. Seharusnya Tertuduh perlulah tampil dengan keterangan yang lojik untuk mencetuskan keraguan terhadap keterangan 8 saksi dan 11 eksibit pendakwaan ini. Sebaliknya, versi pembelaan hanyalah penafian kosong semata-mata. Tidak ada keterangan sokongan yang dikemukakan. Penafian kosong tidak dapat mematahkan kes pendakwaan apatah lagi membangkitkan keraguan munasabah. [43] Mahkamah Persekutuan dalam Mohd Asmadi bin Yusof v PP [2011] 1 CLJ 41, telah menyatakan – “…. It is our view that he has made the correct decision under the circumstances of this case. The defence was one of denial. There was no other proof to reasonably dislodge the prosecution’s evidence.” [44] Sepertimana juga yang telah diputuskan dalam kes-kes terdahulu seperti Public Prosecutor v Ling Tee Huah [1982] 2 MLJ 324 – ”A mere denial without other proof to reasonably dislodge the prosecution’s evidence is not sufficient” Juga dalam kes PP v Ku Lip See [1981] 1 MLJ 258 – “.....the defence in its endeavour to create a reasonable doubt in the mind of the learned President offered an outright denial and nothing more. It was surprising to find the learned President entertaining what to him was reasonable doubt based entirely on the demeanour and denial of the respondent.” Juga dalam kes D.A Duncan v PP [1980] 2 MLJ 195 – “… The defence was, in effect, a simple denial of the evidence connecting the appellant with the four boxes. We cannot see any plausible ground for saying that the four boxes were not his. In the circumstances of the prosecution evidence, The High Court came, in our view, to the correct conclusion that this denial did not cast a doubt on the prosecution case against the appellant. [45] Mahkamah telah meneliti semula kes pendakwaan dan mendapati penafian oleh Tertuduh tidak membangkitkan keraguan yang munasabah. Selanjutnya, Mahkamah merujuk semula kes Mat v. PP [1963] LNS 82 tentang apakah yang perlu dilakukan oleh Mahkamah selepas mendengar kes pembelaan iaitu –

If you are satisfied beyond reasonable doubt as to the accused's guilt. Convict.

If you accept or believe the accused's explanation. Acquit.

If you do not accept or believe the accused's explanation. Do not convict but consider the next steps below.

If you do not accept or believe the accused's explanation and that explanation does not raise in your mind a reasonable doubt as to his guilt. Convict.

If you do not accept or believe the accused's explanation but nevertheless it raises in your mind a reasonable doubt as to his guilt. Acquit”. [46] Selari dengan itu, Mahkamah menyimpulkan bahawa, Mahkamah telah mendengar keterangan pihak pembelaan tetapi tidak mempercayai fakta yang dibentangkan kerana, jika dibandingkan dengan fakta pendakwaan yang lengkap disokong dengan keterangan-keterangan, fakta pembelaan tidak disokong dengan keterangan lain. Oleh itu, keterangan pembelaan bukan sahaja tidak dapat menyanggah keterangan prima facie ke atas Tertuduh, malahan tidak dapat membangkitkan apa-apa keraguan munasabah ke atas kes pendakwaan. Dengan kata lainnya, Pendakwaan telah membuktikan kesnya melampaui keraguan yang munasabah dan Tertuduh didapati bersalah dan disabitkan atas pertuduhan-pertuduhan di sini. Sebelum menjatuhkan hukuman, Mahkamah mendengar mitigasi Tertuduh melalui peguambelanya. RAYUAN TERHADAP HUKUMAN [47] Tertuduh telah berkahwin dan mempunyai 2 orang anak yang masih kecil. Tertuduh adalah penanggung utama keluarga dan kini sedang bekerja di ST Rosyam Mart. Tertuduh telah menyesal dan tidak akan mengulangi kesalahan. Tertuduh menunjukkan komitmen dengan sentiasa hadir dan memberi kerjasama kepada siasatan dan prosiding mahkamah bagi kes ini. Oleh itu Tertuduh memohon hukuman diringankan kepada hukuman denda selain memohon supaya pelaksanaan hukuman ditangguhkan. HUJAHAN PEMBERATAN [48] Pendakwaan merujuk semula mahkamah kepada fakta bahawa hubungan Tertuduh dan mangsa adalah majikan-pekerja di mana sepatutnya Tertuduh mengutamakan tahap professional dan tidak melampaui batas pergaulan. Terdapat 3 pertuduhan berasingan di mana pertuduhan di bawah S.377CA Kanun Keseksaan memperuntukkan hukuman pemenjaraan dan sebat, manakala untuk pertuduhan di bawah S.354 dan S.292 diperuntukkan hukuman denda, namun begitu mengambilkira kes ini telah melalui tempoh perbicaraan yang panjang dan saksi-saksi yang majoritinya adalah saksi awam yang telah hadir dan memberi kerjasama, Mahkamah dipohon untuk memberikan hukuman setimpal untuk pengajaran kepada Tertuduh dan mesej kepada masyarakat supaya tidak melakukan kesalahan yang sama. [49] Pendakwaan telah merujuk kes Anas Daniel bin Mohd Bahrin (2023) 2 SMC 503 berkenaan sentencing trend bagi kesalahan seksual dan kes Anwar Wajdi Azami

1 SMC 496 berkenaan hukuman bagi kesalahan yang sama di bawah S.377CA Kanun Keseksaan iaitu penjara 11 tahun dan 2 kali sebatan. Kesimpulan bagi kedua-dua kes ialah, sentencing trend bagi kesalahan seksual adalah pemenjaraan dalam lingkungan 16 tahun. Oleh itu mahkamah dipohon memberikan hukuman pemenjaraan tidak kurang 10 tahun bagi S.377CA Kanun Keseksaan dan tempoh pemenjaraan tidak kurang 5 tahun bagi kesalahan di bawah S.354 dan S.292 Kanun Keseksaan serta hukuman sebat yang setimpal kepada Tertuduh. [50] Bagi permohonan penggantungan pelaksanaan hukuman, pihak pendakwaan membantah permohonan Tertuduh kerana tiada keadaan khas yang dibuktikan. Tertuduh tidak sakit dan tiada sebarang keadaan khas yang mewajarkan hukuman pemenjaraan ditangguhkan ke atasnya. HUKUMAN [51] Setelah mendengar hujahan mitigasi dan pemberatan, disamping itu mengambil kira kes ini telah dibicarakan dalam tempoh masa 1 tahun 8 bulan dengan melibatkan masa dan kos semua pihak, jadi Mahkamah berpuas hati untuk menjatuhkan hukuman seperti berikut- 1) Kes No. 62JS-1-07/2024 – Pertuduhan pindaan di bawah S.377CA Kanun Keseksaan – bagi kesalahan melakukan hubungan seksual dengan memasukkan jari ke dalam faraj dan dubur mangsa tanpa kerelaannya, hukuman penjara 10 tahun dan 4 kali sebatan 2) Kes No. 62JS-5-12/2025 – Pertuduhan di bawah S.354 Kanun Keseksaan – bagi kesalahan menyebabkan kekerasan jenayah kepada mangsa dengan maksud mencabul kehormatannya, hukuman penjara 6 tahun dan 2 kali sebatan 3) Kes No. 62-40-12/2025 – Pertuduhan di bawah S.292 Kanun Keseksaan – bagi kesalahan memiliki gambar lucah dalam simpanan, hukuman penjara 2 tahun. Hukuman penjara bagi ketiga-tiga pertuduhan dalam ketiga-tiga kes hendaklah dijalankan serentak bermula pada tarikh keputusan iaitu 6-4-2026. [52] Selanjutnya, eksibit dikembalikan kepada pihak pendakwaan untuk pelupusan apabila rayuan selesai dan wang jamin dikembalikan kepada penjamin dan syarat-syarat jamin dibatalkan. Permohonan penangguhan hukuman tidak mengemukakan keadaan khas, oleh itu, ditolak. Norazlin binti Othman Hakim Mahkamah Sesyen 3 Shah Alam Disediakan pada 27 April 2026 Pihak Pendakwaan: Timbalan Pendakwaraya Puan Nur Ilya Ellyna binti Nor Azmal, Timbalan Pendakwaraya Mahkamah Sesyen Selayang. Pihak Pembelaan: Puan Norashikin binti Ibrahim, Tetuan Ashikin & Co. (Rawang)