Modern Freight Express v 1. Afzarizzal bin Abdul Wahab (BA-24-49-01/2016)

1.

2.

3.

KETUA PENGARAH KASTAM KERAJAAN MALAYSIA ...DEFENDAN-DEFENDAN ALASAN PENGHAKIMAN (Kandungan 1) A. PENGENALAN [1] Plaintif di dalam kes ini adalah sebuah perniagaan perkongsian bernama Modern Freight Express. Perniagaan yang dijalankan Plaintif adalah menyediakan perkhidmatan penghantaran perkapalan termasuk membuat pengisytiharan dan pelepasan barangan yang dibawa masuk atau keluar kawasan zon bebas Pelabuhan Klang Malaysia. 3 [2] Defendan Pertama (Afzarizzal bin Abdul Wahab) adalah Penolong Pengarah Kastam di Bahagian Penguatkuasaan, Jabatan Kastam DiRaja Malaysia, Selangor. [3] Defendan Kedua adalah Pengarah Kastam Negeri Selangor yang merupakan pegawai kanan yang bertanggungjawab mengelola, mengawasi dan mengawalselia Defendan Pertama. [4] Defendan Ketiga adalah Ketua Pengarah Kastam Malaysia yang juga adalah pegawai kanan yang bertanggungjawab mengelola, mengawasi dan mengawalselia Defendan Pertama dan Defendan Kedua. [5] Defendan Keempat adalah Kerajaan Malaysia dan merupakan majikan kepada Defendan Pertama, Defendan Kedua dan Defendan Ketiga. Defendan Keempat pada setiap masa yang matan adalah bertanggungan secara vikarius ke atas segala tindakan, keingkaran dan/ atau peninggalan oleh Defendan Pertama, Defendan Kedua dan Defendan Ketiga tersebut di dalam menjalankan kewajipan statutori mereka. 4 [6] Defendan Pertama, Defendan Kedua, Defendan Ketiga dan Defendan Keempat selepas daripada ini kadangkala akan dirujuk sebagai Defendan-Defendan. [7] Plaintif telah memfailkan satu Saman Pemula (Kandungan 1) di Mahkamah ini pada 14.1.2016. Di dalam Saman Pemulanya Plaintif bukan sahaja memohon relif berbentuk deklarasi dan ganti rugi tetapi juga memohon Mahkamah ini untuk memutuskan dua persoalan undang-undang di mana menurut Plaintif pemutusan atau jawapan kepada dua soalan undang-undang tersebut akan membangkitkan relif atau remedi yang dipohon oleh Plaintif. [8] Dua soalan undang-undang yang Plaintif memohon untuk diputuskan oleh Mahkamah ini adalah seperti berikut:

Samada berdasarkan kepada satu pentaksiran yang benar dan tepat terhadap subseksyen 128(3) dan subseksyen 128(4) Akta Kastam 1967 (Akta 235) bahawasanya dalam keadaan di mana tiada pendakwaan dijalankan dan dimana tuntutan sewajarnya dibuat oleh Plaintif terhadap ‘Beer’ (selepas ini dirujuk sebagai “barang tersebut”) didalam 40 buah kontena masing-masing seperti di Lampiran “A”, yang disita 5 oleh defendan-defendan pada 9.11.2015, defendan-defendan yang gagal dan/atau enggan melepaskan barang tersebut adalah tidak berkuasa disisi undang-undang untuk terus menyita barang tersebut selepas tamat tempoh satu bulan kalendar dari tarikh penyitaan tanpa dirujuk kepada Mahkamah adalah menyalahi undang-undang; dan

Samada berdasarkan kepada satu pentafsiran yang benar dan tepat terhadap subseksyen 128(3) Akta Kastam 1967 (Akta 235) kegagalan dan/atau keengganan defendan-defendan untuk melepaskan barang tersebut kepada plaintif dan kegagalan dan/atau keengganan defendan-defendan untuk merujuk tuntutan plaintif terhadap barang tersebut kepada Mahkamah selepas tamatnya 1 bulan kalendar dari tarikh penyitaan barang tersebut hanya menjadikan penyitaan barang tersebut sebagai tidak sah. [9] Manakala, relif yang dipohon oleh Plantif yang dipetik di dalam Saman Pemulanya adalah seperti berikut: “ MAKA Plaintif menuntut:

Satu Deklarasi bahawa penyitaan barang tersebut oleh defendan pertama adalah menyalahi undang-undang dan dengan demikian tidak sah. 6

Gantirugi khas, gantirugi am dan gantirugi teladan ditaksir oleh Pendaftar Mahkamah yang Mulia ini dan dibayar oleh defendan-defendan kepada Plaintif.

Faedah pada kadar 5% atas jumlah gantirugi yang diperintahkan dibawah Perenggan 2 diatas dari tarikh penyitaan barang tersebut sehingga penyelesaian penuh.

Kos permohonan ini dibayar oleh Defendan-defendan.

Lain-lain relif selanjutnya yang Mahkamah Mulia ini dianggap sesuai dan adil.” B. Latar belakang kes [10] Sebelum Mahkamah ini mempertimbangkan permohonan Plaintif, wajar kiranya latar belakang kes yang membawa kepada Plaintif memfailkan permohonan dinyatakan di sini.

10.1 Pada sekitar 16.9.2015 dan 17.9.2015, Plaintif telah dilantik oleh beberapa konsainor-konsainor untuk mengambil pemilikan dan menguruskan perisytiharan, pelepasan dan perkapalan konsainmen barangan “beer” dan “apple cider” yang diangkut di 7 dalam empat puluh (40) buah kontena masing-masing dari Pelabuhan Utara, Pelabuhan Klang untuk dihantar kepada konsignee-konsignee di Singapura secara berperingkat.

10.2 Atas perlantikan tersebut, Plaintif telah telah diarahkan untuk mengambil milikan atas barang tersebut yang disimpan di dalam empat puluh (40) buah kontena tersebut di Pelabuhan Utama, Pelabuhan Klang. Seterusnya konsainor-konsainor tersebut telah menyerahkan secara kurier kepada Plaintif sesalinan Bill of Lading, Invois dan Packing List bagi barang tersebut dalam 40 buah kontena tersebut untuk tujuan penghantaran barang tersebut dari Pelabuhan Utara, Pelabuhan Klang ke Singapura.

10.3

10.4 Bagi mengetahui status dan kedudukan barang dagangan di dalam 40 kontena tersebut, Plaintif telah membuat semakan secara on line melalui ‘online Container Query’ dan telah mendapati bahawa pihak kastam telah menahan 40 kontena tersebut di Zon Bebas Pelabuhan Utara. Semakan seterusnya dengan pejabat kastam, Plaintif telah dimaklumkan bahawa 40 buah kontena tersebut telah ditahan dan disita oleh pihak kastam semenjak 9.11.2015.

10.5 Plaintif melalui surat peguamcara mereka Tetuan JR Ravendren & Associates bertarikh 19.11.2015, telah menuntut Defendan Kedua supaya melepaskan barang dagangan di dalam 40 buah kontena tersebut tetapi permintaan Plaintif telah tidak diendahkan oleh Defendan Kedua.

10.6 Pada menjalankan kuasa-kuasa yang diberi di bawah Seksyen 114 Akta 235, Defendan Pertama telah mengeluarkan suatu Notis Penyitaan di bawah Seksyen 114 Akta 235 (Notis Sitaan 114) bagi mengesahkan penyitaan barang dagangan di dalam 9 40 buah kontena tersebut dan Notis Sitaan 114 ini telah diterima oleh Plaintif pada 30.11.2015.

10.7 Plaintif sekali lagi melalui surat peguamcara mereka Tetuan JR Ravendren & Associates bertarikh 30.11.2015, telah menuntut supaya Defendan Kedua melepaskan barang dagangan di dalam 40 buah kontena tersebut namun permintaan Plaintif telah tidak diendahkan oleh Defendan Kedua.

10.8 Memandangkan Defendan-Defendan telah enggan melepaskan barang dagangan di dalam 40 kontena tersebut, Plaintif telah memfailkan Saman Pemula di Kandungan 1 memohon relif-relif seperti yang dinyatakan di perenggan 8 dan perenggan 9 penghakiman. C. Bantahan Atas Afidavit Balasan Defendan-Defendan [11] Defendan-Defendan telah menentang permohonan Plaintif. Bagi menentang permohonan Plaintif, Ranjit Singh Hardev Singh (Ranjit Singh) Penolong Kanan Pengarah Kastam II, Cawangan Operasi 10 telahpun mengikrarkan afidavit-afidavit Jawapan/Balasan di Kandungan 4, Kandungan 8 dan Kandungan 11. [12] Pendeposan atau pengikraran afidavit jawapan oleh Ranjit Singh ini telah dibantah oleh Plaintif atas alasan Ranjit Singh bukanlah pegawai penyitaan (seizing officer) ataupun pegawai penyiasat bagi barang dagangan yang disita. Menurut Plaintif, Ranjit Singh tidak mempunyai locus atau kapasiti undang-undang untuk mengikrarkan afidavit jawapan Defendan-Defendan. [13] Adalah menjadi dapatan Mahkamah ini bahawa bantahan Plaintif tersebut adalah tidak berasas kerana Ranjit Singh adalah pegawai kastam yang mempunyai kelayakan wajar bagi mendepos afidavit jawapan kerana beliau adalah Penolong Pengarah Kanan II di mana Defendan Pertama adalah di bawah penyeliaan beliau. Di samping itu Ranjit Singh adalah terlibat secara langsung dengan kes ini dan beliau merupakan pegawai yang bertanggungjawab atas pengendalian sitaan 40 kontena tersebut. Maka dengan itu kapasiti Ranjit Singh untuk mengikrarkan afidavit jawapan tidaklah boleh dipertikaikan. 11 D. Kes Defendan [14] Defendan-Defendan telah menentang keras permohonan Plaintif atas dua alasan: i. Penahanan 40 kontena barang dagangan tersebut yang telah dibuat pada 9.11.2015 dan kemudiannya disita dengan pengeluaran notis sitaan di bawah Seksyen 114 Akta bertarikh 27.11.2015 adalah penahanan dan penyitaan yang sah menurut undang-undang. ii. Penahanan dan penyitaan berterusan barang dagangan tersebut adalah sah di sisi undang-undang kerana Plaintiff bukanlah tuanpunya barang dagangan di dalam 40 kontena tersebut di sisi undang-undang. Semasa penyiasatan dijalankan oleh Defendan-Defendan, tidak ada mana-mana wakil Plaintif telah hadir untuk membuktikan ketuanpunyaan mereka ke atas barangan tersebut. [15] Defendan-Defendan mengakui bahawa barang dagangan di dalam 40 kontena telah ditahan di dalam Zon Bebas Pelabuhan Utara 12 semenjak 9.11.2015. Penahanan telah dibuat berdasarkan maklumat dan melalui sistem dahulu serta telah dibuat secara berperingkat-peringkat. [16] Setelah penahanan melalui sistem dibuat, pihak Kastam telah membuat semakan ke atas 40 kontena tersebut. Pihak Kastam telah mendapati bahawa di dalam Borang Inward Manifest iaitu Borang K4, barang dagangan yang diikrarkan di dalam Borang K4 adalah berbeza dengan barang dagangan yang diikrarkan di dalam Borang ZB1 yakni Borang Zon Bebas. Perbezaan diskripsi atau jenis barang dagangan di dalam Borang K4 dan Borang ZB1 telah disenaraikan oleh Ranjit Singh di dalam jadual di perenggan 12, Kandungan 4 (Afidavit Jawapan). Jadual tersebut diperturunkan di bawah ini: 13 14 15 [17] Perbezaan-perbezaan pengikraran di dalam kedua-dua borang K4 dan ZB1 telah menimbulkan syak wasangka yang menasabah (reasonable suspicion) di pihak Kastam dan oleh itu, Pengarah Risik telah mengarahkan supaya 40 kontena tersebut ditahan dan disita menurut Seksyen 114 Akta 235 kerana disyaki melakukan kesalahan di bawah seksyen 133(1)(a) Akta 235 inter alia, “makes, orally or in writing, or signs any declaration, certificate or other document required by this Act which is untrue or incorrect in any particular”. [18] Menurut Defendan-Defendan, Notis Sitaan 114 ini bukan sahaja telah dikeluarkan kepada Plaintif tetapi juga kepada syarikat-syarikat seperti yang dieksibitkan di “R-3”, Kandungan 4. Di samping itu, menurut Defendan-Defendan Borang K4 bagi kesemua 40 kontena tersebut tidak merujuk Plaintif sebagai tuanpunya dan tambahan kepada itu Plaintif atau wakilnya juga tidak hadir pada masa siasatan bagi mengesahkan yang mereka adalah tuanpunya barang dagangan tersebut. Maka, dengan itu barang dagangan tersebut tidak boleh diserahkan kepada Plaintif. 16 E. Hujahan Plaintif [19] Peguam Plaintif di sebaliknya telah menghujahkan bahawa pengisuan Notis Sitaan 114 bertarikh 27.11.2015 oleh Defendan Pertama adalah sesuatu yang afterthought kerana pada masa Notis Sitaan 114 itu dikeluarkan, Plaintif telahpun membuat tuntutan perlepasan barang dagangan yang tersebut melalui surat peguamcara mereka bertarikh 19.11.2015. Menurut peguam Plaintif surat bertarikh 19.11.2015 ini adalah merupakan notis yang memadai bagi menekankan bahawa Plaintif adalah tuanpunya barang dagangan di dalam 40 kontena tersebut dan ianya juga merupakan satu notis tuntutan yang dibuat menurut undang-undang. [20] Peguam Plaintif seterusnya telah menghujahkan bahawa Plaintif telahpun mendapat kelulusan LPK untuk membawa masuk barang dagangan tersebut ke dalam Zon Bebas Pelabuhan Utara dan membawanya keluar bagi tujuan penghantaran melalui kapal laut ke Singapura. Penahanan berterusan barang dagangan tersebut sejak 9.11.2015 oleh Defendan-Defendan dengan tiada pendakwaan dibawa terhadap mana-mana pihak dan penahanan dan penyitaan yang melampaui satu bulan kalendar dan penyitaan barang 17 dagangan ini telah tidak dirujuk ke mahkamah, maka menjadikan penahanan berterusan barang dagangan tersebut adalah satu penahanan yang tidak sah. [21] Adalah menjadi hujahan Plaintif juga, Defendan-Defendan adalah berkewajipan statutori melepaskan barang dagangan tersebut kepada Plaintif. Kegagalan Defendan-Defendan melepaskan barang dagangan tersebut kepada Plaintif adalah satu yang bertentangan dengan Perkara 13 Perlembagaan Persekutuan yang mana Plaintif sebagai tuanpunya barang dagangan tersebut telah dinafikan hak terhadapnya. [22] Plaintif juga telah menafikan pengataan Defendan-Defendan yang Plaintif tidak hadir dengan apabila penyiasatan dijalankan oleh Defendan. Menurut Plaintif, pekongsi Plaintif telah hadir bersama peguamcara Plaintif. [23] Plaintif menghujahkan juga bahawa tidak ada sebarang permit diperlukan untuk barangan tersebut kerana barangan tersebut adalah di dalam Zon Pelabuhan Bebas kerana di bawah Customs 18 (Prohibition of lmport) Order 2012, barang dagangan hanya dianggap diimpot apabila ianya dibawa keluar dari Zon Bebas tersebut ke dalam kawasan prinsipal Kastam. [24] Plaintif telah bersandarkan kepada otoriti-otoriti yang di senaraikan di bawah ini bagi menyokong kesnya. i. Mehdi Dadashi Havadaragh v. Ketua Pengarah Jabatan Kastam Di Raja Malaysia & ors [2015] 4 MLJ 646 (CA), ii. Sunthararaju Pachayappan v. Jabatan Kastam DiRaja Malaysia [2010] 3 CLJ 865 (HC), iii. SS Legend Nautilus Sdn Bhd v Hamzah Gauth & 3 Ors [2013] 3 CLJ 947, iv. Soong Chee Kong v. Public Prosecutor [1951] 17 MLJ 5 and v. Matrix Material Sdn Bhd v Mohd Asri bin Yahya & Ors (Saman Pemula No: MT3-24M-141-2010. F. Tafsiran sebenar seksyen 128 Akta 235 [25] Dua soalan undang-undang yang diajukan oleh Plaintif kepada Mahkamah ini pada dasarnya memohon Mahkamah ini membuat tafsiran subseksyen 128(3) Akta 235, di mana apabila suatu penyitaan dan penahanan barangan telah dibuat oleh Jabatan Kastam dan sekiranya tidak ada pendakwaan dibawa terhadap 19 mana-mana pihak atas barangan yang disita dalam tempoh satu bulan dan perkara sitaan barangan tersebut telah tidak dirujuk kepada mahkamah dan barangan tersebut tidak dilepaskan, maka adakah penahanan barangan tersebut secara berterusan adalah sesuatu bertentangan dengan undang-undang dan menjadikan penyitaan barangan itu menjadi taksah. [26] Menurut Plaintif, sekiranya Mahkamah memutuskan jawapan-jawapan kepada kedua-dua soalan tersebut adalah positif maka Plaintif berhak mendapat satu deklarasi bahawa penyitaan barangan tersebut adalah menyalahi undang-undang dan dengan demikian ianya tidak sah dan Plaintif juga dengan itu berhak kepada gantirugi khas, gantirugi am dan gantirugi teladan untuk ditaksirkan oleh Mahkamah. [27] Plaintif di dalam kes ini cuba mendapatkan satu pemutusan daripada Mahkamah ini berkenaan pembacaan subseksyen 128(3) dan subseksyen 128(4) Akta 235 yang mana sekiranya pembacaannya adalah seperti dihujahkan oleh Plaintif iaitu apabila suatu penahanan dan penyitaan barangan telah dibuat oleh pihak kastam dan jika 20 selepas tempoh penahanan dan penyitaan itu telah melampaui sebulan kalendar dan tidak ada pendakwaan terhadap mana-mana pihak berkaitan dengan barangan tersebut dan penyitaaan itu juga tidak dirujuk kepada Mahkamah, penahanan berterusan barangan tersebut adalah tidak sah di sisi undang-undang dan menjadikan penahanan dan penyitaan barangan tesebut adalah tidak sah. Sekiranya pembacaan subseksyen 128(3) Akta 235 adalah sedemikian, maka Plaintif berhak untuk mendapatkan suatu deklarasi bahawa penahanan dan penyitaan barang dagangan di dalam 40 kontena itu tidak sah. Begitu juga dengan penahanan dan penyitaan berterusan barang dagangan tersebut adalah tidak sah dan Plaintif dengan itu berhak dipampas gantirugi atas penafian haknya terhadap barang dagangan tersebut. [28] Pertamanya, perlu dinyatakan di sini bahawa Plaintif telah datang ke Mahkamah ini untuk satu pemutusan pembacaan terhadap peruntukan subseksyen 128 (3) Akta 235. Untuk itu keseluruhan Seksyen 128 Akta 235 perlu diperturunkan di bawah ini. 21 Good seized in respect of which there is no prosecution, or the proceeds of sale thereof, are forfeited if not claimed within one month

(1) If there be no prosecution with regard to any goods seized under this Act, such goods or the proceeds of sale of such goods which are held pursuant to paragraph 115(1)(c) shall be taken and deemed to be forfeited at the expiration of one calendar month from the date of seizure of the goods unless, before such expiration—

a claim to such goods or the proceeds of sale of such goods is made under subsection (2);

a written application is made for the return of such goods under paragraph 115(1)(a) or (b); or

such goods are returned under the said paragraph (a) or (b).

Any person asserting that he is the owner of such goods or the proceeds of sale of such goods, as the case may be, and that they are not liable to forfeiture may give written notice to a senior officer of customs that he claims the same.

On the expiration of the period mentioned in subsection (1), or, if a decision is made earlier that there be no prosecution with regard to the goods, on the making of the decision the senior officer of customs shall, if such goods or the proceeds of sale of such goods 22 are not taken and deemed to be forfeited under that subsection, refer the claim to the Director General who may direct that such goods or the proceeds of sale of such goods or the security furnished under paragraph 115(1)(a) or (b), as the case may be, be released, or may direct such senior officer of customs, by information in the prescribed form, to refer the matter to a Magistrate of the First Class for his decision.

The Magistrate of the First Class shall issue a summons requiring the person asserting that he is the owner of the goods or the proceeds of sale of such goods, and the person from whom the goods were seized, to appear before him, and upon their appearance or default to appear, due service of such summons being proved, the Magistrate of the First Class shall proceed to the examination of the matter, and upon proof that an offence against this Act or any regulations made there under has been committed and that such goods were the subject matter, or were used in the commission, of such offence, shall order such goods or the proceeds of sale of such goods or the amount secured under paragraph 115(1)(a) or (b), as the case may be, to be forfeited, or in the absence of such proof, may order the release of such goods or the proceeds of sale of such goods or the security furnished under paragraph 115(1)(a) or (b), as the case may be. 23

In any proceedings under subsection (4), section 119 shall apply to the person asserting that he is the owner of the goods and to the person from whom they were seized as if such owner or person had been the defendant in a prosecution under this Act. [29] Tajuk Seksyen 128 Akta 235 ini jelas memperuntukkan “Good seized in respect of which there is no prosecution, or the proceeds of sale thereof, are forfeited if not claimed within one month”. Tajuk ini menyatakan bahawa di dalam hal barangan yang telah disita di mana tiada pendakwaan berkaitan dengannya, atau hasil jualan daripada barangan tersebut, adalah dilucuthak sekiranya ianya tidak dituntut dalam masa satu bulan. Tajuk ini memperuntukkan hak untuk melucuthak barangan atau hasil jualannya kalau tiada tuntutan dibuat mengenainya di buat oleh mana-mana pihak. [30] Subseksyen 128(1) Akta 235 seterusnya memperuntukkan bahawa hak bagi menganggap barang dagangan yang disita dilucutkan hak (shall be taken and deemed to be forfeited at the expiration of one calendar month from the date of seizure of the goods) kerana tiada pendakwaan dibawa apabila tempoh penyitaan telah melampaui 24 satu bulan dari tarikh penyitaan ini akan hanya boleh digunapakai (invoked) apabila tiga keadaan di bawah ini tidak berlaku:

a claim to such goods or the proceeds of sale of such goods is made under subsection (2);

a written application is made for the return of such goods under paragraph 115(1)(a) or (b); or

such goods are returned under the said paragraph (a) or (b). [31] Dalam erti kata lain subseksyen 128(1) Akta 235 ini memperuntukkan bahawa apabila tidak ada pendakwaan dibawa apabila tempoh penyitaan telah melampaui satu bulan kalendar, wujud atau timbul hak ke atas pihak yang membuat penyitaan untuk tanggapan perlucutan hak barangan yang disita. Namun hak ini tidak timbul sekiranya tiga keadaan yang dinyatakan di dalam subseksyen 128(1)

(a), atau 128(1)(b) atau Seksyen 128(c) berlaku. [32] Seterusnya subseksyen 128 (2) Akta 235 pula memperuntukkan bahawa mana-mana pihak yang membuat tegasan (asserting) bahawa ia adalah tuanpunya barangan tersebut dan barangan tersebut tidak boleh dilucuthak boleh memberi notis secara bertulis kepada pegawai kanan Kastam dan menuntut barangan tersebut. 25 [33] Subseksyen 128(3) Akta 235 pula memperuntukkan bahawa apabila tempoh yang dinyatakan di dalam Subseksyen 128(1) itu tamat dan keputusan mengenainya dibuat tiada pendakwaan, maka pegawai kanan kastam hendaklah sekiranya barangan atau hasil barangan tersebut tidak diambil atau dianggap dilucutkan hak merujuk kepada Ketua Pengarah yang boleh mengarahkan samada barangan tersebut dilepaskan dengan jaminan di bawah perenggan 115(1) (a) atau (b) ataupun mengarahkan bahawa perkara barang dagangan itu dirujuk kepada Majistret Kelas Pertama. [34] Subseksyen 128(4) Akta 235 pula memperuntukkan bahawa apabila perujukan dibuat kepada Mahkamah berkenaan, maka suatu inquiri atau pemeriksaan hendaklah dijalankan oleh Majistret dan keputusan mengenai barangan itu hendaklah dibuat oleh Majistret berkenaan. [35] Justeru bagi Mahkamah ini, daripada pembacaan teliti dan menyeluruh ke atas peruntukan Seksyen 128 Akta 235 ini, sebenarnya peruntukan Seksyen 128 Akta 235 memperuntukkan seperti yang berikut: 26 i. ia adalah merupakan satu peruntukan yang membolehkan satu tanggapan perlucutanhak dibuat (deemed to be forfeited) ke atas barangan yang disita atau hasil jualan barangan yang disita. ii. tanggapan perlucutkan hak ini akan timbul atau wujud di pihak yang membuat penyitaan apabila sekiranya tidak ada pendakwaan dibawa terhadap mana-mana pihak atas barangan yang disita atau hasil jualan barangan yang disita apabila tempoh penyitaan telah melampaui satu bulan dari tarikh penyitaan. iii. Namun, hak tanggapan perlucutanhak ini tidak timbul atau wujud, sekiranya tiga keadaan yang dinyatakan di bawah subsekyen 128(1) berlaku. [36] Justeru itu, pada dasarnya Seksyen 128 Akta 235 memberi hak atau kuasa perlucutanhak atau forfeiture di dalam keadaan yang diterangkan dengan jelas oleh subseksyen 128(1), subseksyen 128(2) dan subseksyen 128(3). 27 [37] Seksyen 128 tidak langsung memperuntukkan bahawa pendakwaan hendaklah dibawa dalam tempoh satu bulan dari tarikh penahanan dan penyitaan. Di dalam hal ini, Mahkamah ini suka merujuk kepada apa yang telah diputuskan oleh Hakim Rhodzariah Bujang di dalam kes The Director General Of Customs Malaysia And The Director Of Customs, Sarawak & Ors. V. Chong Yin Kim Trading Sdn Bhd & Ors And Another Appeal [2016] 9 CLJ 130 di mana Hakim Rhodzariah Bujang telah membuat tafsiran peruntukan Seksyen 128 dan Seksyen 114 Akta 235 dan perbezaan kedua-duanya dengan mengatakan berikut: “(1) Sections 128 and s. 114 of the Act are distinct provisions. Section 128 does not stipulate that the prosecution of the offence for the good seized must be done within one month from the date of seizure. Section 128 of the Act only deemed forfeiture of the goods seized if there was no prosecution within one month from the date of the seizure unless the three situations as stated in s. 128(1)(a) to (c) happened...” [38] Plaintif telah menghujahkan bahawa Defendan-Defendan berkewajipan untuk merujuk perkara penyitaan kepada mahkamah 28 sekiranya tiada pendakwaan dibawa selepas satu bulan dari tarikh penyitaan. Mahkamah ini perlu menekankan bahawa Plaintif sebenarnya khilaf mengenai undang-undang berkaitan Seksyen 128 khasnya subseksyen 128(1) dan subseksyen 128(3). Pertamanya, Plaintif telah khilaf berkenaan bahawa tempoh satu bulan yang dinyatakan di dalam subseksyen 128(3), tempoh satu bulan itu bukanlah bagi maksud pendakwaan mestilah dijalankan dalam tempoh satu bulan dari tarikh penyitaan tetapi tempoh masa itu adalah bagi maksud hak tanggapan perlucutan hak. Keduanya berkenaan rujukan kepada Mahkamah. Subseksyen 128(3) seterusnya memperuntukan bahawa sekiranya pegawai kanan kastam membuat keputusan bahawa barang dagangan atau hasil jualannya dianggap dilucutkan, ia hendaklah merujuk kepada Ketua Pengarahnya yang boleh mengarahkan samada barang dagangan atau hasil jualan tersebut dilepaskan dengan sekuriti di bawah Seksyen 115 ATAUPUN merujuk kepada Majistret Kelas Pertama. [39] Mahkamah ini perlu juga menekankan di sini menurut subseksyen 128(3) Akta 235, Ketua Pengarah hanya boleh mengarah rujukan kepada mahkamah setelah keadaan-keadaan ini berlaku: 29

tempoh penahanan dan penyitaan telah melampaui satu bulan dari tarikh penyitaan dan tiada pendakwaan dibawa, dan

(ii) pegawai kanan kastam telah membuat keputusan bahawa barang dagangan itu dianggap dilucutkanhak , dan iii. pegawai kanan kastam merujuk perkara ini kepada Ketua Pengarah untuk arahannya (Penekanan oleh Mahkamah ini) [40] Di dalam kes ini, keadaan dalam item (ii) dan item (iii) masih belum berlaku, di mana pegawai kanan kastam masih belum membuat keputusan untuk anggapan perlucutanhak barang dagangan di dalam 40 kontena tersebut, makanya prosidur lucut hak belum terlaksana untuk pegawai kanan kastam merujuk kepada Ketua Pengarahnya bagi arahan-arahan beliau. [41] Plaintif di dalam mengajukan soalan undang-undangnya telah memahami subseksyen 128(3) sebagai berikut: “di mana apabila suatu penyitaan dan penahanan barangan telah dibuat oleh Jabatan Kastam dan sekiranya tidak ada pendakwaan di bawa terhadap mana-mana pihak atas barangan yang disita dalam tempoh satu 30 bulan dari tarikh penyitaan dan penyitaan barangan tersebut tidak dirujuk kepada mahkamah dan barangan tersebut tidak dilepaskan, maka adakah penahanan barangan tersebut secara berterusan adalah sesuatu bertentangan dengan undang-undang dan menjadikan penyitaan barangan itu menjadi taksah.” [42] Berdasarkan pembacaan peruntukan sebenar subseksyen 128(3) Akta 235, Plaintif telah nyata khilaf di dalam pembacaannya. Oleh itu adalah menjadi dapatan Mahkamah ini soalan undang-undang yang diajukan oleh Plaintif adalah satu soalan yang salah tanggap dan pra-matang kerana di dalam kes ini persoalan atau isu penahanan berterusan tidak wujud kerana bagi barang dagangan di dalam 40 kontena yang disita semenjak 9.11.2015 walaupun telah melampaui tempoh satu bulan, pegawai kanan kastam masih belum membuat keputusan untuk ianya (barang dagangan tersebut) dianggap dilucutkan bagi tindakan seterusnya diambil. Justeru, di dalam keadaan kes ini tidak timbul persoalan mengenai wujudnya penahanan barangan tersebut secara berterusan adalah sesuatu bertentangan dengan undang-undang dan menjadikan penyitaan barangan itu menjadi tak sah. 31 [43] Memandangkan soalan-soalan undang-undang yang diajukan Plaintif adalah berdasarkan pembacaan salah akan peruntukan Seksyen 128 Akta 235 maka kedua-dua soalan tersebut tidak perlu dijawab oleh Mahkamah ini kerana Mahkamah ini telah menerangkan secara terperinci pembacaan sebenar Seksyen 128 Akta 235. Atas alasan ini sahaja, Plaintif sememangnya tidak berhak untuk deklarasi yang dipohon dan permohonannya di Kandungan 1 hendaklah ditolak. Benarkah penahanan dan penyitaan yang dilaksanakan oleh Defendan tidak sah di sisi undang-undang [44] Namun, untuk tujuan kesempurnaan, Mahkamah ini akan mempertimbangkan benarkah penyitaan yang dibuat oleh Defendan-Defendan tidak sah di sisi undang-undang. [45] Undang-undang mengenai kuasa penahanan dan penyitaan oleh pihak Kastam adalah jelas dan jitu, Seksyen 114(1) Akta 235 jelas memperuntukkan seperti berikut:- 32 “(1)All goods in respect of which there has been, or there is, reasonable cause to suspect that there has been committed any offence against this Act or any regulation made thereunder, or any breach of any of the provisions of this Act or of any regulation made thereunder or of any restriction or condition subject to or upon which any licence or permit has been granted, together with any receptacle, package, conveyance, vessel not exceeding two hundred tons nett registered tonnage, or aircraft other than an aircraft engaged in international carriage, in which the same may have been found or which has been used in connection with such offence or breach, and any books or documents which may reasonably be believed to have a bearing on the case, may be seized by any officer of customs in any place either on land or in territorial waters.” (Penekanan Mahkamah ini) [46] Apa yang dikatakan reasonable cause to suspect telah diterangkan di dalam kes Hock Huat Chan Sdn Bhd v Assan Bin Mohammad & Ors [2008] 4 CLJ 512. Hakim Mahkamah Tinggi Wong Dak Wah (YA ketika itu) telah memutuskan bahawa: 33 “In my view, there is no difference in the two tests and my reason for saying so is this. Both sec. 114(1) and sec. of the Customs Act are provisions concerning seizure. The former states that as long as the relevant officers had ‘reasonable cause to suspect’, any seizure made on that promise is deemed to be legal. If that seizure is legal it is legal for the whole Act. To construe a different test for the phrase “reasonable or probable cause” appearing in sec. 132 of the Customs Act does not make sense and contrary to sensible interpretation of provisions in statute. What is “reasonable cause to suspect” can of course only be gathered from the circumstances of each individual case.” [47] Di dalam kes ini tindakan Defendan-Defendan menyita barangan tersebut adalah mengesyaki secara munasabah bahawa terdapat perlanggaran di bawah seksyen 133(1)(a) Akta 235 di mana dengan jelasnya deskripsi barangan di dalam Borang K4 adalah berlainan dengan diskripsi Borang ZB1. 34 [48] Di bawah Seksyen 52 Akta 235 jelas diperuntukkan bahawa “the master or agent of every vessel” mestilah menyerahkan Borang K4 kepada “proper officer of the customs”. Seksyen 52 Akta 235 berbunyi: “Save as provided in subsection (3), the master or agent of every vessel, other than a local craft, arriving in any customs port, shall, within twenty-four hours after arrival and before any cargo is unshipped, present to the proper officer of customs at the customs office a true inward manifest of the vessel in the National Language or in English, substantially in the prescribed form, certified by such master or agent, together with a duplicate copy thereof containing all particulars as to marks, numbers and contents of each package intended to be landed at the customs port, together with the names of shippers and consignees of the same, if known to him, and the proper officer of customs may, at his discretion, demand, in addition, a complete manifest of the whole cargo of the vessel and complete list of stores on board such vessel.” [49] Tambahan itu, ‘Customs port’ menurut Rules 11, Law And Regulations Applicable To The Malaysia Royal Customs And Excise Department 2006/07 dinyatakan berikut: “The ports, landing places, places of import and export, routes for import and export, airports inland clearance depot and inland customs stations 35 set forth in the First Schedule to these Regulations are prescribed as customs port, legal landing places, places of import and export, routes for import and export, customs airport inland clearance depot and inland customs station, for the import or export of such goods, as are prescribed in the said Schedule.” manakala Jadual 1 yang menyatakan Pelabuhan Klang merupakan ‘customs port’, “the wharves and jetties of the Port Klang Port Authority on the east bank of the Klang Straits between Sungei Tiga and Sungei Puloh”. Maka, walaupun pelabuhan itu adalah di dalam kawasan “Free Trade Zone”, Borang Manifest K4 mestilah diberi kepada pihak kastam. [50] Dengan perbezaan yang sangat ketara berkenaan jenis barangan di dalam pengikraran Borang K4 dan ZB1, adalah menjadi dapatan Mahkamah bahawa Defendan-Defendan mempunyai asas mengesyaki secara munasabah “reasonable suspicion” adanya perlanggaran di bawah Akta 235 dan keraguan menasabah bagi pihak kastam itu menyita 40 kontena tersebut. Oleh yang demikian penyitaan yang dibuat terhadap barang dagangan di dalam 40 kontena adalah atas syak wasangka menasabah yang suatu kesalahan di bawah Seksyen 133 Akta 235 dilakukan. 36 [51] Plaintif telah menghujahkan bahawa Notis Sitaan 114 yang dikeluarkan oleh Defendan Pertama adalah sesuatu yang afterthought kerana ia telah hanya dikeluarkan selepas surat Plaintif bertarikh 19.5.2015. Mahkamah ini berpandangan bahawa hujahan ini adalah tidak berasas kerana penahanan dan penyitaan yang dibuat adalah berasaskan syak wasangka menasabah “reasonable suspicion” dan menurut Seksyen 114(3) Akta 235, Defendan telah dengan mengeluarkan Notis Sitaan 114 tersebut kepada Plaintif dan dan juga syarikat-syarikat perkapalan lain seperti di dalam Eksibit “RS-3”, Kandungan 4 kerana Defendan-Defendan tidak dapat menentusahkan “ownership” barangan tersebut. Surat bertarikh 19.11.2015 bukanlah suatu surat oleh tuanpunya barangan yang menuntut barangan kepunyaannya tetapi adalah surat dari peguam yang mewakili seorang ejen. Justeru, itu Notis Sitaan 114 dikeluarkan. Seksyen 114(3) Akta 235 yang memperuntukkan seperti berikut:- “(3) Whenever any goods, conveyances, vessels or aircraft are seized under this Act, the seizing officer shall forthwith give notice in writing of such seizure and the grounds thereof to the owner of such goods, if 37 known, either by delivering such notice to him personally or by post at his place of abode, if known: Provided that such notice shall not be required to be given where such seizure is made on the person, or in the presence of the offender or the owner or his agent, or in the case of vessel or an aircraft, in the presence of the master or pilot, as the case may be.” [52] Mahkamah ini tidak dapat menerima hujahan Plaintif bahawa Defendan berkewajipan statutori untuk melepaskan barang dagangan di dalam 40 kontena tersebut kepadanya apabila tuntutan telah dibuat oleh Plaintif melalui surat peguamcaranya. Seperti yang dinyatakan awal tadi, subseksyen 128 (1) memperuntukkan bahawa barang dagangan yang disita boleh dianggap dilucutkan hak selepas tempoh satu bulan kecuali sebelum tempoh satu bulan itu tamat, 3 keadaan berlaku:

a claim to such goods or the proceeds of sale of such goods is made under subsection (2);

a written application is made for the return of such goods under paragraph 115(1)(a) or (b); or 38

such goods are returned under the said paragraph

or (b). [53] Di dalam kes Plaintif ini, Plaintif sebagai ejen telah menuntut pemulangan barang dagangan di dalam 40 kontena tersebut secara bertulis melalui dua surat pegumcaranya Tetuan JR Ravendren & Associates bertarikh 19.11.2015 dan 26.11.2015. Namun Defendan-Defendan telah enggan melepaskan barang dagangan tersebut atas alasan penyiasatan masih berjalan dan Plaintif bukanlah tuanpunya barang dagangan tersebut. [54] Oleh yang demikian, sekiranya Plaintif berpandangan bahawa Plaintif adalah tuanpunya barangan tersebut dan berhak ke atas barang dagangan di dalam 40 kontena tersebut (asserting) dan berpendapat bahawa penyitaan yang telah dilaksanakan adalah salah dan tidak sah di sisi undang-undang maka opsyen yang terbuka kepada Plaintif adalah memfailkan tindakan writ saman terhadap Defendan-Defendan bagi memohon remedi-remedi undang-undang yang sewajarnya termasuklah satu deklarasi bahawa penyitaan yang telah 39 dilaksanakan oleh Defendan-Defendan adalah salah dan tidak sah di sisi undang-undang. [55] Di dalam hal ini, di bawah satu tindakan writ inilah, Plaintif mempunyai beban bagi membuktikan keempunyaannya terhadap barang dagangan di dalam 40 kontena tersebut dengan pengemukaan keterangan-keterangan yang mencukupi untuk membuktikan kesnya terhadap Defendan-Defendan di atas imbangan kebarangkalian seperti yang diperuntukkan di bawah subseksyen 128(2) Akta 253 “any person asserting that he is the owner of such goods or ....”. [56] Tindakan melalui Saman Pemula yang difailkan oleh Plaintif di hadapan Mahkamah ini bukanlah satu tindakan yang membolehkan remedi deklarasi seperti yang dipohon Plaintif kerana pegemukaan keterangan-keterangan dan beban pembuktian ke atas Plaintif adalah sebagaimana menurut seksyen 101, 102, 103 dan 104 Akta 235 Keterangan 1950. 40 [57] Berdasarkan alasan-alasan di atas, permohonan Plaintif di dalam Kandungan 1 ditolak dengan kos sebanyak RM5000.00 kepada Defendan-Defendan. ...................................................... (DATUK AZIMAH BINTI OMAR) Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Shah Alam Selangor Darul Ehsan Bertarikh 08 Ogos 2016 Peguam Plaintif - Tetuan J.R. Ravendren & Associates J.R. Ravendren Peguam Defendan -