Mohamad Asri Afiq Bin Zul v Pendakwa Raya (DA-42JSKS-1-10/2020)

Kanun Keseksaan.” [2] Setelah proses perbicaraan penuh selesai, Hakim Mahkamah Sesyen yang terpelajar (selepas ini dipanggil “L/HMS”) telah menjatuhkan hukuman penjara selama 14 tahun dari tarikh hukuman (30.9.2020) dan satu kali sebatan rotan ke atas Perayu. Tidak berpuas hati dengan thabitan dan hukuman tersebut, Perayu memfailkan rayuan ini. Fakta [3] Pada 23.8.2019 Mangsa (SP3) yang berusia 14 tahun 5 bulan bersama seorang kawan lelakinya (SP1) telah ke rumah SP2 (kawan lelaki SP1) di Kampong Kubang Keranji, Limbat, Kota Bharu, Kelantan. Di premis tersebut Mangsa telah melakukan persetubuhan dengan SP1 dan SP2. [4] Pada jam lebih kurang antara 5.30 petang hingga 6.30 petang di premis yang sama, Mangsa mendakwa seorang lelaki yang tidak dikenalinya pada masa itu telah memasukkan kemaluan ke dalam kemaluannya. Lelaki itu kemudiannya dicamkan oleh Mangsa sebagai Perayu. Isu [5] Isu yang perlu diputuskan dalam rayuan ini (berdasarkan Petisyen Rayuan) adalah:

sama ada L/HMS telah khilaf apabila gagal memberitahu Perayu hak untuk mengemukakan pembelaan alibi pada masa Perayu dituduh.

(ii) sama ada perbicaraan menjadi tidak sah apabila L/HMS gagal membacakan, menerangkan dan memahami pertuduhan serta sifat dan hukumannya.

(iii) sama ada L/HMS telah menimbangkan dan memutuskan Mangsa adalah seorang saksi yang berkelayakan dan berkemampuan di bawah Seksyen 118 Akta Keterangan 1950.

(iv) sama ada L/HMS telah menimbangkan bahawa siasatan Pegawai Penyiasat dalam kes ini adalah lemah.

sama ada dalam membuat penemuan fakta bahawa elemen-elemen di bawah Seksyen 376(1) Kanun Kesiksaan telah dibuktikan oleh Pihak Pendakwaan.

(vi) sama ada terdapat sokongan kepada keterangan Mangsa yang merupakan seorang kanak-kanak.

(vii) sama ada L/HMS membuat penilaian maksimum dalam memutuskan terdapatnya suatu kes prima facie.

(viii) sama ada L/HMS tidak khilaf dengan memutuskan keterangan pembelaan Perayu adalah semata-mata penafian dan menthabitkan Perayu walau pun Perayu telah menimbulkan keraguan munasabah.

(ix) sama ada L/HMS tidak khilaf dalam menjatuhkan hukuman tanpa berdasarkan kepada prinsip penghukuman. Kes Perayu [6] Secara amnya pembelaan tunggal Perayu adalah penafian kehadirannya di tempat kejadian pada masa material. Perayu mengatakan dia pergi mengambil anaknya dari sekolah pada jam antara lebih kurang 3.00 petang hingga 4.00 petang pada hari material. Apabila di sampai semula ke tempat kejadian pada jam lebih kurang 4.00 petang, dia melihat ada seorang lelaki keluar dari bilik tidur di mana Mangsa berada. [7] SP2 pula menyatakan dia nampak seorang lelaki berada di tempat kejadian antara jam 4.00 petang hingga 5.00 petang. Selepas jam 5.00 petang lelaki itu tiada lagi berada di situ. [8] Selanjutnya Perayu menghujahkan keterangan ikut keadaan (circumstantial evidence) tidak dapat membuktikan kehadirannya di tempat kejadian berkenaan. Ini selaras dengan keputusan kes Magendran Mohan v PP [2011] 1 CLJ 805 yang menyatakan: “Firstly, the circumstances from which an inference of guilt is sought to be drawn, must be cogently and firmly established. Secondly those circumstances should be of a definite tendency unerringly pointing towards the guilt of the accused. Thirdly, the circumstances taken cumulatively, should form a chain to complete that there is no escape from the conclusion that within all human probability the crime was committed by the accused and no one else. That is to say the circumstances should be incapable of explanation on any reasonable hypothesis save that of the accused's guilt." [9] Lain-lain penghujahan Perayu akan saya huraikan dalam bahagian “Penelitian dan penemuan” dalam penghakiman ini. Kes Responden [10] Pihak Responden menghujahkan elemen-elemen pertuduhan telah berjaya dibuktikan oleh Pihak Pendakwaan. Berdasarkan kepada penilaian maksimum, L/HMS telah memutuskan Pihak Pendakwaan berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap Perayu. Pembelaan Perayu pula tidak menimbulkan sebarang keraguan munasabah terhadap kes Pihak Pendakwaan. [11] Seperti juga dalam Kes Perayu di atas, lain-lain penghujahan Responden akan saya huraikan dalam bahagian “Penelitian dan penemuan” dalam penghakiman ini. Penelitian dan penemuan mahkamah [12] Setelah mendengar hujahan lisan kedua-dua pihak dan meneliti serta menimbangkan hujahan bertulis, nota keterangan, Rekod Rayuan, eksibit-eksibit dokumentar dan alasan penghakiman L/HMS, saya mendapati dan memutuskan seperti berikut:

elemen-elemen di bawah Seksyen 376(1) Kanun Kesiksaan [13] Di bawah seksyen ini dua elemen perlu dibuktikan dalam kes ini:

Mangsa (SP3) adalah seorang wanita yang berumur di bawah 16 tahun semasa kejadian;

berlakunya kemasukan kemaluan Perayu ke dalam kemaluan Mangsa.

Elemen pertama (Mangsa seorang wanita berumur di bawah 16 tahun semasa kejadian). [14] Saya mendapati L/HMS telah dengan betulnya menerima masuk keterangan bahawa Mangsa adalah seorang wanita dan berumur di bawah 16 tahun semasa kejadian berdasarkan keterangan-ketertangan berikut:

Mangsa memberikan keterangan butiran dirinya berumur di bawah 16 tahun dan dilahirkan pada 2.3.2005 (muka surat 26, nota keterangan).

Mangsa mengemukakan kad pengenalannya semasa perbicaraan. Bagi pengemukaan kad pengenalan, saya mendapati terdapat catitan lengkap berhubung dengan tarikh kelahiran Mangsa iaitu 2.3.2005. Dari tarikh ini kita dapat mengira dan menentukan umur Mangsa semasa kejadian pada 23.8.2019. Saya mendapati kad pengenalan Mangsa dan kad pengenalan yang dikeluarkan oleh Jabatan Pendaftaran Negara masakini adalah lengkap bagi menentukan tarikh lahir, umur, negeri dilahirkan, alamat, ugama dan sebagainya. Oleh yang demikian tiada sebab untuk saya menolak keterangan umur melalui kad pengenalan ini.

keterangan dari ibu Mangsa (SP4) dan guru-guru bimbingan/kaunseling SMK Long Ghafar i.e. tempat Mangsa belajar.

butiran-butiran peribadi dalam laporan polis yang dibuat Mangsa iaitu Kubang Kerian Report 4981/2019 (eksibit P3).

butir-butir peribadi dalam laporan perubatan Mangsa (eksibit P6) yang di ambil oleh Pegawai Perubatan Forensik (SP6). [15] Keterangan-keterangan tersebut adalah mencukupi untuk membuktikan umur Mangsa tanpa menggunakan salinan dokumen sijil lahir mangsa yang hanya dikemukakan dan ditandakan sebagai eksibit ID4. [16] Oleh yang demikian saya bersetuju dengan penemuan L/HMS bahawa Mangsa berumur di bawah 16 tahun dan seorang wanita semasa kejadian. Memandangkan umur Mangsa di bawah 16 tahun semasa kejadian, maka tiada keperluan untuk membuktikan elemen atau isu kerelaan oleh Mangsa. Ini selaras dengan peruntukan Seksyen 375(g) Kanun Kesiksaan yang menyatakan: A man is said to commit "rape" who, except in the case hereinafter excepted, has sexual intercourse with a woman under circumstances falling under any of the following descriptions:

with or without her consent, when she is under sixteen years of age.

Elemen kedua (berlakunya kemasukan kemaluan Perayu ke dalam kemaluan Mangsa). [17] Mengenai kemasukan ini, keterangan Mangsa sendiri adalah jelas dan terperinci (nota keterangan di m.s. 23-33). Mangsa menyatakan posisinya semasa kejadian adalah terlentang dengan tidak berseluar dan badan Perayu yang bertelanjang di atasnya i.e. bertemu muka. [18] Walau pun Mangsa tidak melihat kemaluan Perayu masuk ke dalam kemaluannya tetapi keterangannya menyatakan dia memegang kemaluan Perayu sebelum dimasukan ke dalam kemaluannya dan merasa berada di dalam kemaluannya. Dan selepas itu Perayu mencabut keluar kemaluannya dan memancutkan sperma di tepi kemaluan Mangsa. Keadaan ini membuktikan ada kemasukan berlaku. [19] Berdasarkan kepada keteranganya itu, saya bersetuju dengan keterangan Mangsa bahawa dia pasti bukannya jari atau objek-objek lain yang memasuki kemaluannya. Selain dari itu Mangsa telah merasa “perkara yang sama” kerana dia telah dirogol oleh SP1 dan SP2 sebelum dilakukan pula oleh Perayu. [20] Selain dari itu keterangan Pegawai Perubatan Forensik (SP6) dari Hospital Raja Perempuan Zainab II (HRPZ II) telah menyatakan (juga dalam laporan perubatan – eksibit P6) mengesahkan hasil pemeriksaan kepada kemaluan Mangsa mendapati terdapat parut dari kesan koyakan lama di posisi jam 3 dan 10. Kesan koyakan ini hilang dan menjadi parut dalam tempoh 72 jam selepas kemasukan benda-benda tumpul seperti zakar, timun, lobak merah atau alatan seks. Kesan sperma juga akan hilang dalam tempoh masa yang sama. [21] Meneliti kepada keterangan-keterangan yang dikemukakan, saya bersetuju dengan penemuan L/HMS bahawa ada kemasukan berlaku dan kemasukan adalah oleh kemaluan Perayu. [22] Setelah mendapati kedua-dua elemen di bawah pertuduhan terhadap Perayu dibuktikan, saya merujuk pula pada isu-isu lain seperti yang ditimbulkan Perayu dalam memorandum rayuan:

L/HMS tidak memaklumkan kepada Perayu hak alibi semasa pertuduhan dibacakan. [23] Peruntukan mengenai alibi dinyatakan di bawah Seksyen 402A Kanun Prosedur Jenayah. Berdasarkan perkataan “shall” dalam peruntukan tersebut, peguambela Perayu menghujahkan ianya wajib atau mandatori di maklumkan kepada Perayu semasa prosiding awal kes ini i.e. semasa pertuduhan dibacakan. [24] Merujuk kepada peruntukan ini dan perjalanan kes-kes di mahkamah, saya berpendapat peruntukan ini tidak mandatori secara otomatik. Adalah tidak praktikal untuk Majistret atau Hakim memaklumkan hak ini dalam setiap kes. Saya berpendapat peruntukan ini menjadi mandatori jika sekiranya Tertuduh setelah dibacakan pertuduhan, tidak mengaku salah dan menyatakan dia tidak ada di tempat kejadian. [25] Dengan pernyataan oleh Tertuduh itu barulah menghidupkan (triggered) peruntukan Seksyen 402A Kanun Prosedur Jenayah. Ianya menjadi mandatori kerana Tertuduh perlu memberikan notis kepada Pendakwa Raya dan keperluan Pegawai Penyiasat membuat siasatan lanjut. [26] Dari nota keterangan dalam prosiding awal semasa pembacaan pertuduhan (19.9.2019), saya mendapati Perayu hanya minta dibicarakan dan tidak langsung menimbulkan isu ketiadaannya di tempat kejadian (muka surat 1-2, nota keterangan). Kehadiran kali kedua pula pada 17.10.2019, Perayu diwakili pula oleh seorang peguambela. Oleh yang demikian saya memutuskan L/HMS tidak khilaf apabila tidak membacakan hak alibi kepada Perayu pada masa itu. Hak itu boleh dipohon oleh peguambelanya di mahkamah semasa prosiding awal itu.

(ii) isu L/HMS gagal membaca dan menerangkan pertuduhan kepada Perayu. [27] Merujuk kepada nota keterangan sekali lagi (di m.s. 2), saya mendapati pada prosiding kali pertama (19.9.2019), jurubahasa mahkamah telah membacakan serta menerangkan pertuduhan kepada Perayu dan Perayu memohon dibicarakan. Saya berpendapat (berdasarkan kepada perkataan dalam pertuduhan yang ringkas, tepat dan mudah), walau pun Perayu tidak diwakili peguambela pada prosiding pertama tersebut, dia telah faham kepada pengakuan tidak bersalahnya dan bukannya pengakuan bersalah.

(iii) isu L/HMS gagal menjalankan ujian kompetensi terhadap Mangsa. [28] Mangsa dalam kes ini berumur 14 tahun 6 bulan semasa kejadian (berdasarkan keterangan yang telah dikemukakan sebelum ini) dan berpendidikan dalam Tingkatan 2 di SMK Long Ghafar (keterangan juga telah dikemukakan di atas terutamanya keterangan SP8 dan SP9). [29] Dalam usia sebegini di era sekarang serta pendidikannya, saya berpendapat Mangsa telah cerdik, dapat membezakan faktual dengan fantasi dan faham apa yang sebenarnya berlaku. [30] Melalui soalan-soalan yang dikemukakan dan dijawab oleh Mangsa dalam perbicaraan ini, saya berpendapat Mangsa adalah berkompeten untuk memberikan keterangan dalam perbicaraan ini dan tiada keperluan L/HMS menjalankan dulu ujian di bawah Seksyen 118 Akta Keterangan. Keterangan-keterangan yang diberikan seperti maksud bersetubuh, kemasukan, maksud kemaluan lelaki (konet), posisi semasa kejadian dan sebagainya, jelas menunjukan kefahaman, kebijaksanaan dan kompetensi Mangsa (m.s 21-33, nota keterangan). [31] Juga tiada keterangan yang dikemukakan oleh mana-mana pihak yang menunjukkan Mangsa adalah seorang yang terencat akal atau lembam atau tidak berupaya memberikan keterangan secara normal. [32] Saya juga bersetuju dengan hujahan Timbalan Pendakwa Raya bahawa L/HMS telah melihat, mendengar dan menilai sendiri keterangan Mangsa sebelum membuat keputusan dalam perbicaraan ini. Oleh yang demikian tiada keperluan penggunaan peruntukan Seksyen 118 Akta Keterangan dalam kes ini.

(iii) gagal membuktikan Mangsa berumur di bawah 16 tahun. [33] Merujuk kepada elemen pertama yang telah dihuraikan di atas tadi, Mangsa telah dibuktikan sebagai berumur di bawah 16 tahun semasa kejadian.

siasatan Pegawai Penyiasat lemah. [34] Perayu menimbulkan dua perkara bagi menyatakan siasatan dalam kes ini lemah iaitu Rajah Kasar (eksibit P9) yang tidak menggambarkan keadaan sebenar tempat kejadian dan tiada foto (eksibit P1A-E) yang di ambil semasa pintu bilik tempat kejadian ditutup bagi menunjukan tahap kecerahan atau kegelapan di dalamnya. [35] Saya bersetuju dengan alasan L/HMS dalam menolak isu ini kerana mendapati kedua-dua keterangan tersebut yang dibaca bersama dengan keterangan mangsa dan saksi-saksi telah mencukupi.

(vi) isu kemasukan atau penetrasi. [36] Isu ini juga telah di ulas dan diputuskan dalam elemen kedua pertuduhan.

(vii) isu percanggahan “masa” oleh saksi-saksi. [37] Isu masa ini ditimbulkan oleh Perayu kerana dalam pertuduhan dan dari keterangan Mangsa dinyatakan kejadian berlaku antara jam 5.00 petang hingga 6.30 petang. Sedangkan keterangan saksi-saksi pendakwaan sendiri iaitu SP1 dan SP2 menyatakan mereka melihat Perayu di tempat kejadian pada jam lebih kurang 4.00 petang sahaja dan tidak lagi melihat kelibat Perayu di situ pada jam antara 5.00 petang hingga 6.30 petang. [38] Saya bersetuju dengan penghakiman L/HMS bahawa keterangan yang ada telah menunjukkan berlakunya kejadian seperti dalam pertuduhan. Percanggahan masa ini tidak menjejaskan kes pendakwaan dan kemungkinan berlaku kerana kelupaan/kealpaan Mangsa kerana tempoh masa yang telah lama. Saya selanjutnya berpendapat fokus mangsa pada masa itu bukanlah kepada ketepatan jam atau “masa” tetapi kepada apa yang berlaku dan apa yang sedang dirasai atau ditanggungnya. Tambahan pula elemen-elemen pertuduhan telah dibuktikan oleh Pihak Pendakwaan. [39] Percanggahan ini jika dibaca dan diuji dengan keseluruhan keterangan yang ada di hadapan mahkamah, saya berpendapat ianya hanyalah suatu percanggahan kecil dan tidak material. Pendapat saya ini adalah berdasarkan keputusan kes Ahmadi Moharam Lotfollah v PP [2014] 1 LNS 334 yang menyatakan: “[33] We agree with the learned trial judge that there was a discrepancy in the evidence of these witnesses and that the discrepancy is minor. It was clearly borne out from their testimonies and the explanation given in court. Suffice it to say that the learned trial judge who is entrusted with the duty of assessing the evidence given by the witnesses before her had rightly concluded and made the finding in the way she did. [34] It is trite that the issue on the credibility of a witness is a finding made by a trial judge which we will always be slow to interfere. The court must always take cognizance about human fallibility and the different mental faculties of witnesses. Minor discrepancies is excusable and no two witnesses can be expected to give the exact details of each occurrence of events especially after a lapse of some time. Ordinarily witnesses cannot be expected to recall accurately the sequence of events which had taken place. No two persons would possess the same power of observation, retention, recollection and of course, memory. (Bharwada Bhoginbal Hirjibhai AIR [1983] SC 753). As observed by Raja Azlan Shah FJ (as His Highness then was) in PP v. Datuk Hj. Harun b. Hj. Idris (No 2) [1976] 1 LNS 180; [1977] 1 MLJ 15.” [40] Saya juga berpendapat percanggahan kecil ini tidak akan menjadikan keterangan Mangsa tidak kredibel yang boleh menyebabkan keseluruhan keterangannya tidak dapat diterima oleh mahkamah (PP v Datuk Harun Idris (no. 2) [1977] 1 LNS 92).

(viii) keterangan sokongan (corroboration). [41] Dalam isu ini saya mengambil perhatian kepada pengataan Mahkamah Rayuan dalam kes PP v Mohamad Malek Ridhzuan Che Hassan [2013] 8 CLJ 359 bahawa: “[14] Secara khusus mengenai kes-kes rogol, mahkamah juga perlu mengambil perhatian kepada perkara-perkara berikut:

bahawa adalah senang untuk seseorang membuat tuduhan rogol; tetapi sukar bagi orang yang dituduh, walaupun beliau tidak bersalah, untuk membuktikan sebaliknya. ("An accusation for rape can be made with ease; it is difficult for the person accused, though innocent, to disprove it");

bahawa memandangkan bentuk intrinsik kesalahan rogol yang pada kebiasaanya melibatkan hanya dua orang (perogol dan mangsa), keterangan pengadu hendaklah dipertimbangkan dengan secara berhati- hati. ("In view of the intrinsic nature of the crime rape where two persons are usually involved, the testimony of the complaint must be securitised with extreme caution"); dan

bahawa jatuh-bangun kes pihak pendakwaan hendaklah bergantung sepenuhnya kepada meritnya sendiri, dan ia tidak boleh dibenarkan untuk mendapat kekuatan daripada kelemahan atau kecacatan dalam keterangan pihak pembelaan ("The evidence for the prosecution must stand or fall on its merits, and cannot be allowed to draw strength from the weaknesses of the evidence for the defence").” [42] Saya tidak bersetuju dengan hujahan Perayu bahawa tidak terdapat keterangan sokongan kepada keterangan Mangsa. Saya mendapati keterangan SP1, SP2, SP4, SP6, SP8 dan SP9 dan eksibit-eksibit foto, Rajah Kasar dan laporan perubatan merupakan keterangan sokongan kepada keterangan Mangsa. Ini selaras dengan keputusan kes-kes berikut: Kong Hong Lai v PP [2011] 7 CLJ 700 CA: "...(1) The medical evidence herein supported the evidence of penetration in that there were two fresh tears within the last 72 hours to the victim's vagina and the medical report also indicated penetration to the vagina by a blunt object which must have been the appellant's penis. Further, it could not be said that the complainant herein had presumed penetration of her vagina as she was fully able to explain why she said there was penetration and described the motion of the appellant while the act of penetration was occurring. The suggestion of the defence that it was something other than the appellant's penis that had penetrated the complainant's vagina was therefore untenable in the circumstances described by her.” Liew Kim Kong v PP [1989] 2 CLJ 914: “When the complainant telephoned her sister on the morning of 10 June, she stated unequivocally that she had been raped, that is to say that there had been penetration. It is true that later in the day, when recounting the incident to her mother, her sister and Angela, the complainant had said that there had been pain but that she did not know if there had been penetration. That apparently surprising statement is explained by the complainant's evident reluctance to speak to her mother about the episode, illustrated by her refusal to communicate when she was seen crying by her mother at 8 am. It is clear from a plain reading of s. 159 of the Evidence Act that evidence of the complaint to the sister on the telephone, and then the complaint to the mother, sister and Angela was admissible as corroboration of the complainant's own evidence as to the offence. It is clear that the learned trial judge looked for corroboration and properly regarded that evidence as corroborative, that is to say as evidence which confirmed in material particulars, not only that the complainant had been raped, but also that the appellant had raped her - see R v. Beck [1982] 1 All ER 807.” [43] Saya juga berpendapat tiada kemungkinan Mangsa mereka-reka cerita atau memberikan keterangan tidak benar kerana ini adalah kes serius yang melibatkan maruah, kehidupan dalam masyarakat serta masa depannya dan keluarganya.

(ix) pengecaman. [44] Keterangan Mangsa menunjukan dia tidak kenal Perayu semasa kejadian. Dan oleh itu dia tidak dapat mengecamkan Perayu semasa siasatan dan semasa dalam perbicaraan. [45] Saya bersetuju dengan penemuan L/HMS bahawa Perayu telah melakukan kesalahan itu. Saya berpendapat bahawa keseluruhan keterangan (terutamanya keterangan Mangsa) adalah merujuk dan menjurus kepada Perayu dalam melakukan kesalahan tersebut. [46] Keterangan ini datangnya dari SP1 dan SP2 yang mengesahkan kehadiran Perayu ditempat kejadian dan melakukan perbuatan tersebut. Mangsa juga dapat mengesahkan kehadiran dan perbuatan seorang lelaki lain (selain SP1 dan SP2) terhadapnya. [47] Merujuk kepada keseluruhan keterangan (as a whole), orang ketiga tersebut adalah menjurus kepada seorang sahaja iaitu Perayu. [48] Di akhir kes Pendakwaan, saya mendapati L/HMS telah mengarahkan pemikirannya kepada isu-isu tersebut dalam alasan penghakimannya. L/HMS juga telah menimbangkan dan menilai secara maksimum keterangan Pihak Pendakwaan (termasuk soal balas Perayu terhadap saksi-saksi Pendakwaan) berdasarkan kepada prinsip mantap dalam kes Looi Kow Chai & Anor v PP [2003] 1 CLJ 734 dan kes Balachandran v PP [2005] 1 CLJ 85 dalam memutuskan suatu prima facie case telah dibuktikan dan memanggil Perayu untuk membela diri. Pembelaan Perayu [49] Perayu memberikan keterangan secara bersumpah dan menghujahkan dia rapat dengan SD2 sejak bersekolah lagi. Kalau ada masalah dia akan berbincang dengan SD2. Pada jam 2.00 petang hari kejadian Perayu menelefon SD2 untuk ke rumahnya dan seterusnya akan keluar minum bersama. [50] Perayu sampai ke rumah SD2 jam lebih kurang 3.15 petang. Dia duduk di atas motosikal yang dipakirnya di hadapan rumah SD2 dan berbual-bual dengannya. Pada jam lebih kurang 3.30 petang bapa saudara SD2 iaitu SP2 keluar dari rumah dan ke arah mereka serta meminta rokok. Pada masa yang sama SD2 masuk ke rumah untuk mandi dan Perayu berbual-bual dengan SP2. [51] Pada jam lebih kurang 4.00 petang Perayu dan SD2 keluar untuk minum. Selepas minum, Perayu terus balik ke rumahnya sendiri. Perayu menyatakan langsung tidak naik ke rumah SD2 pada hari tersebut. Perayu menghujahkan abah, abang dan adiknya boleh mengesahkan dia berada di rumah sendiri dari jam 5.00 petang. [52] Saksi Perayu iaitu SD2 mengesahkan keterangan Perayu dan menambah bahawa mereka telah berjanji untuk keluar minum sehari sebelum tarikh kejadian lagi. [53] L/HMS mendapati keterangan Perayu dan SD2 adalah bertentangan dengan keterangan SP1 dan SP2. L/HMS juga berpendapat SD2 adalah rakan rapat Perayu dan merupakan seorang saksi yang berkepentingan. Penerimaan keterangan dari saksi-saksi sebegini perlulah dipertimbangkan dengan berhati-hati. Selain dari itu keterangan juga bercanggah dengan janji untuk keluar minum di mana Perayu menyatakan dia menelefon SD2 jam 2.00 petang hari itu, manakala SD2 menyatakan telah berjanji sehari sebelum tarikh kejadian. [54] Berdasarkan kepada keterangan-keterangan tersebut, L/HMS yang berpendapat SP1 dan SP2 bukanlah saksi berkepentingan dengan Perayu dan keterangan mereka lebih kredible serta boleh dipercayai. Setelah meneliti keterangan-keterangan tersebut, saya bersetuju dengan penemuan L/HMS ini. [55] Saya juga bersependapat dengan penemuan L/HMS bahawa keterangan Perayu yang tidak langsung naik ke rumah SD2 adalah suatu rekaan dan afterthought. Ini adalah kerana perkara tersebut langsung tidak ditimbulkan dalam soal balas terhadap SP1 (m.s. 9- 10, nota keterangan) dan terhadap SP2 (muka surat 16-18, nota keterangan). [56] Perayu juga telah gagal memanggil saksi-saksi alibi dalam pembelaannya iaitu abah, abang dan adiknya. [57] Dalam kes pembelaan Perayu, saya mendapati L/HMS telah menimbangkan pembelaan Perayu dan kemudiannya merujuk kembali kepada keseluruhan keterangan yang dikemukakan (termasuk keterangan Pendakwaan) berdasarkan peruntukan Seksyen 173 (m)(i) dan (ii) Kanun Prosedur Jenayah dan prinsip kes-kes mantap. [58] Oleh yang demikian saya memutuskan L/HMS telah membuat keputusan yang tepat dalam memutuskan Perayu gagal menimbulkan suatu keraguan munasabah terhadap kes Pendakwaan di bawah Seksyen 376(1) Kanun Kesiksaan dan Pihak Pendakwaan telah membuktikan kesnya melampaui keraguan munasabah (prinsip kes Balachandran v PP [supra] dan kes Mohammad Radhi Yaakob v PP [1991] 1 CLJ 311). [59] Selanjutnya L/HMS mendapati Perayu bersalah dan di thabitkan dengan pertuduhan tersebut. [60] Mengenai hukuman saya mendapati L/HMS telah menimbangkan mitigasi Perayu dan hujahan pemberatan hukuman sebelum menjatuhkan hukuman:

Perayu berumur 22 tahun.

(ii) bekerja sebagai mekanik dan membantu bapa dalam kerja-kerja kampong.

(iii) berpendapatan RM1,000 sebulan.

(iv) jika dipenjarakan akan kehilangan kerja.

terdapatnya gejala-gejala negatif dalam penjara.

(vi) kesalahan pertama.

(vii) memberikan suatu hukuman berbentuk reform (pemulihan).

(viii) semasa kejadian, Perayu bukan lagi di bawah umur 21 tahun dan oleh itu bukanlah seorang youthful offender.

(ix) kesalahan serius dan berleluasa di Kelantan.

kepentigan awam vs kepentingan Perayu.

(xi) menjadi pengajaran pada Perayu dan masyarakat. [61] Selain dari faktor-faktor tersebut L/HMS juga telah menimbangkan dan memutuskan:

hukuman yang bakal dijatuhkan adalah mencerminkan pandangan serius mahkamah terhadap kesalahan sebegini.

(ii) peruntukan hukuman Seksyen 376(1) Kanun Kesiksaan.

(iii) kepentingan awam mengatasi kepentingan Perayu.

(iv) Perayu mengambil kesempatan terhadap Mangsa yang masih muda.

kesalahan serius sebegini tidak membolehkan suatu perintah ikat jamin berkelakuan baik sahaja dikenakan. [62] Saya bersetuju dengan keseluruhan pertimbangan L/HMS sebelum menjatuhkan hukuman terhadap Perayu. Saya juga berpendapat Perayu sebagai seorang yang telah dewasa dan bekerja sepatutnya tidak mengambil kesempatan terhadap Mangsa yang merupakan seorang pelajar Tingkatan 2. Mangsa masih muda dan terdapat ramai lagi wanita seusia Mangsa di luar sana yang perlu dilindungi. Faktor kepentingan awam inilah yang mengatasi kepentingan peribadi Perayu. [63] Oleh yang demikian saya berpuas hati hukuman 14 tahun penjara dari tarikh hukuman di Mahkamah Sesyen (30.9.2020) dan satu kali sebatan rotan adalah adil, setimpal, mencapai hasrat kepentingan awam dan tidak bertentangan dengan prinsip penghakiman seperti yang dinyatakan dalam kes PP v Jafa Daud [1981] 1 MLJ 315: “sentence according to law" means that the sentence must not only be within the ambit of the punishable section, but it must also be assessed and passed in accordance with established judicial principles...” [64] Kesimpulannya rayuan terhadap thabitan dan hukuman ditolak dan keputusan L/HMS dikekalkan. Bertarikh: 24 Oktober 2022. (ROSLAN BIN ABU BAKAR) Hakim Mahkamah Tinggi Kota Bharu. PIHAK-PIHAK: Bagi pihak Perayu: Che Mohamad Zulkifly bin Jusoh, Tetuan C.M.Zulkifly & Co, Lot 344, Tingkat 1, Wisma Gemilang, Jalan Sultan Yahya Petra, 15200 Kota Bharu, Kelantan. Bagi pihak Responden: Ahmad Feisal bin Mohd Azmi, Timbalan Pendakwa Raya, Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Kelantan, Tingkat Bawah, Blok 5, Kota Darulnaim, 15050 Kota Bharu, Kelantan.