Mohamad Danial Iskandar Bin Airdyham v Pendakwa Raya (B-09-19-01/2023)

Pendakwaan terhadap perayu bermula di Mahkamah Kanak-Kanak di Ampang Jaya, Selangor Darul Ehsan di atas tiga (3) pertuduhan berikut: Pertuduhan Pertama Bahawa kamu pada 19/07/2017 jam lebih kurang 3.00 petang bertempat di tangga Blok E, Apartment Sri Putra, Jalan Ukay Perdana, Taman Ukay Perdana, 68000 Ampang, dalam daerah Hulu Langat, di dalam Negeri Selangor, didapati telah merogol penama xxxxxxx, KPT xxxxx yang berumur 15 tahun 9 bulan dengan tiada kerelaannya. Oleh itu kamu telah 3 melakukan satu kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 376 (2) Kanun Keseksaan. Hukuman: Hendaklah dihukum dengan pemenjaraan selama tempoh tidak kurang dari sepuluh tahun dan tidak lebih dari tiga puluh tahun dan hendaklah dikenakan sebat. Pertuduhan Kedua Bahawa kamu pada 19/07/2017 jam lebih kurang 3.00 petang bertempat di tangga Blok E, Apartment Sri Putra, Jalan Ukay Perdana, Taman Ukay Perdana, 68000 Ampang, dalam daerah Hulu Langat, di dalam Negeri Selangor, didapati telah menggunakan kekerasan jenayah iaitu dengan memasukkan jari telunjuk tangan kanan kamu ke dalam kemaluan penama xxxxxxxx, KPT xxxxx yang berumur 15 tahun 9 bulan dengan tiada kerelaannya. Oleh itu kamu telah melakukan satu kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 377CA Kanun Keseksaan. Hukuman: Hendaklah dihukum dengan pemenjaraan yang boleh sampai 20 tahun dan hendaklah juga dikenakan sebat. Pertuduhan Ketiga Bahawa kamu pada 19/07/2017 jam lebih kurang 3.00 petang bertempat di tangga Blok E, Apartment Sri Putra, Jalan Ukay Perdana, Taman Ukay Perdana, 68000 Ampang, dalam daerah Hulu Langat, di dalam Negeri Selangor, didapati telah menggunakan kekerasan jenayah iaitu dengan memasukkan zakar ke dalam mulut penama xxxxxxx, KPT xxxxx yang berumur 15 tahun 9 bulan dengan tiada kerelaannya. Oleh itu kamu telah melakukan satu kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 377CA Kanun Keseksaan. Oleh itu kamu telah melakukan satu kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 377C Kanun Keseksaan. Hukuman: Hendaklah dihukum dengan pemenjaraan selama tidak kurang dari lima tahun dan tidak lebih dari dua puluh tahun, dan hendaklah juga dikenakan sebat.

Di akhir kes pendakwaan, Puan Majistret yang bijaksana mendapati pihak pendakwaan telah berjaya mengemukakan suatu kes prima facie terhadap perayu dan memanggil perayu untuk membela dirinya.

Perayu (SD1) telah memilih untuk memberi keterangan secara bersumpah.

Di akhir kes pembelaan, Mahkamah Majistret pada 18 September 2019 telah mendapati perayu bersalah dan menjatuhkan perintah seperti berikut:

Bagi pertuduhan pertama: Seksyen 91(1)(f) perayu di tempatkan di Sekolah Henry Gurney sehingga berusia 21 tahun dan seksyen 93(1)(d) ibu/bapa perayu hendaklah melawat perayu secara tetap sebulan sekali sepanjang perayu berada di sekolah tersebut;

Bagi pertuduhan kedua: Seksyen 91(1)(f) perayu di tempatkan di Sekolah Henry Gurney sehingga berusia 21 tahun dan seksyen 93(1)(d) ibu/bapa perayu hendaklah melawat perayu secara tetap sebulan sekali sepanjang perayu berada di sekolah tersebut.

Bagi pertuduhan ketiga: Seksyen 91(1)(f) perayu di tempatkan di Sekolah Henry Gurney sehingga berusia 21 tahun dan seksyen 93(1)(d) ibu/bapa perayu hendaklah melawat perayu secara tetap sebulan sekali sepanjang perayu berada di sekolah tersebut. [5] Tidak berpuashati dengan keputusan tersebut, perayu telah memfailkan rayuan terhadap sabitan dan hukuman di Mahkamah Tinggi Shah Alam, Selangor. [6] Pendakwa Raya juga turut menfailkan rayuan silang terhadap hukuman. [7] Pada 14 Julai 2022, Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana telah menolak rayuan perayu terhadap sabitan bagi ketiga-tiga pertuduhan tersebut dan telah membenarkan rayuan silang Pendakwa Raya terhadap hukuman. [8] Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana telah mengenepikan perintah yang dikenakan oleh Mahkamah Majistret dan menggantikan dengan perintah di bawah seksyen 91(1)(h) Akta Kanak-Kanak 2001 iaitu hukuman tiga (3) tahun pemenjaraan bagi pertuduhan pertama; hukuman 2 tahun pemenjaraan bagi pertuduhan kedua dan hukuman 2 tahun pemenjaraan bagi pertuduhan ketiga. Ketiga-tiga hukuman pemenjaraan berjalan secara serentak. [9] Pada 6 Januari 2023, perayu telah memperolehi kebenaran untuk merayu daripada Mahkamah Rayuan Malaysia terhadap keseluruhan keputusan Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana tersebut. Fakta Kes Pendakwaan [10] Mangsa (SP5) berumur lima belas (15) tahun sembilan (9) bulan pada masa kejadian. Perayu dan mangsa merupakan pelajar di sekolah yang sama iaitu di SMK Taman Setiawangsa dan di tingkatan yang sama tapi berlainan kelas. Mereka saling mengenali dan berkawan. [11] Pada 19 Julai 2017, jam lebih kurang pukul 2.00 petang selepas tamat sesi persekolahan, perayu telah menghantar satu pesanan teks melalui aplikasi 'whatsapp' dan mengajak mangsa keluar berjumpa dengannya. Mangsa bersetuju untuk berjumpa dengan perayu pada hari tersebut kerana perayu telah mengugut untuk menyebarkan gambar-gambar mangsa separa bogel. [12] Pada mulanya mereka berdua bertemu di perhentian bas di Jalan AU3 berhampiran rumah mangsa namun kemudiannya mangsa membonceng motorsikal perayu dan mereka berdua menuju ke satu tempat letak kereta di Kondominium Spring Ville. [13] Sesampai di tempat tersebut, mangsa dan perayu duduk serta berbual dan selepas itu perayu telah memeluk dan menindih bahagian sisi badan mangsa. Mangsa kemudiannya meronta dan mengelak. Kemudian, telah datang seorang lelaki melayu ke arah mereka dan menyuruh mereka berdua beredar dari situ. [14] Setelah dihalau, mereka berdua kemudiannya pergi ke Tingkat 4, Blok E, Apartment Sri Puteri dengan menaiki motorsikal perayu dan perayu telah membawa mangsa ke Blok E dan mereka menaiki tangga ke tingkat 4. Mereka sampai di tempat tersebut lebih kurang jam 3 petang. [15] Apabila sampai di tangga tingkat 4 Apartment tersebut, perayu telah menolak mangsa sehingga mangsa terduduk. Perayu telah membuka baju mangsa sehingga ke paras dada dan membaringkan mangsa dan perayu memijak kedua-dua tangan mangsa dan turut menampar pipi mangsa kerana mangsa meronta-ronta. [16] Perayu telah membuka ‘bra’ mangsa dan menghisap kedua-dua belah payudara mangsa. Perayu kemudian telah membuka seluar mangsa dan turut membuka seluarnya sendiri. Perayu kemudian telah memasukkan jari telunjuknya ke dalam kemaluan mangsa dan kemudian merogol mangsa. [17] Selepas itu, perayu menyuruh mangsa duduk dan memaksa mangsa menghisap kemaluannya. Perayu memegang kepala mangsa dan menolak kepala mangsa beberapa kali supaya menghisap kemaluan perayu. Mangsa menghisap kemaluan perayu berapa kali namun perayu tidak mengeluarkan air maninya. [18] Perayu menyuruh mangsa berhenti dan perayu memakai kembali seluarnya dan mangsa menyuruh perayu balik kerana mangsa berasa sangat takut. Mangsa pula masih dalam keadaan terduduk dan kemudiannya mengambil kembali seluarnya dan memakainya. Tidak lama selepas itu mangsa berjalan kaki dan kemudiannya menaiki bas untuk balik ke rumahnya. [19] Setelah beredar dari tempat kejadian dan sampai di rumahnya, mangsa tidak menceritakan kepada sesiapa tentang kejadian yang berlaku dan hanya berkurung di dalam biliknya kerana berasa takut. Ibu mangsa SP2 (Mardiyah binti Abdul Karim) juga tiada di rumah kerana ke Indonesia untuk melawat ayahnya yang sakit. Mangsa hanya tinggal di rumah bersama dua orang saudara perempuannya. Abang mangsa tinggal berasingan kerana telah berkahwin. [20] Lebih kurang dua (2) hari selepas kejadian iaitu pada 21 Julai 2017, jam lebih kurang 11 pagi mangsa berjumpa dengan guru kaunselingnya iaitu Ibrahim bin Manab (SP4) dan menceritakan kejadian tersebut kepada SP4. [21] SP4 seterusnya memaklumkan perkara ini kepada Penolong Kanan Hal Ehwal Pelajar (PKHEM) dan kedua-dua SP4 dan PKHEM menemani mangsa ke balai polis untuk membuat laporan polis (ekshibit P6). SP4 juga telah memaklumkan perkara ini kepada bapa saudara dan abang mangsa setelah SP4 mengetahui bahawa SP2 tidak berada di Malaysia. [22] Pada 22 Julai 2017, SP8 (Insp. Queraysiah binti Mohamad Ishak) yang merupakan pegawai penyiasat kes ini telah mengarahkan anggota pengiring untuk membawa mangsa ke Hospital Ampang untuk pemeriksaan lebih kurang jam 2 pagi pada tarikh 22/7/2017. [23] Pada 22 Julai 2017, SP8 bersama-sama anggotanya telah membawa mangsa ke Hospital Ampang untuk pemeriksaan perubatan. [24] Di hospital, mangsa telah diperiksa oleh SP1 (Dr. Nur Liyana binti Omar) yang merupakan pegawai perubatan yang bertugas semasa mangsa dibawa ke hospital oleh anggota polis. Hasil pemeriksaan SP1 terhadap mangsa mendapati:

Mangsa dalam keadaan tenang;

Tekanan darah mangsa stabil;

Terdapat kesan lebam (bruises) pada kedua belah payudara mangsa tetapi tiada kesan pendarahan.

Terdapat kesan rekahan (crack) pada payudara sebelah kiri mangsa dibahagian puting;

Terdapat kesan lebam dikedua-dua kaki dibawah kaki didepan betis bawah lutut;

Terdapat kesan lebam di lengan kiri mangsa; dan

Ujian kehamilan yang dijalankan ke atas mangsa didapati negatif. [25] Hasil pemeriksaan ini telah dilaporkan sepertimana eksibit P1. Setelah itu, SP1 merujuk mangsa kepada Doktor Gynaecology SP7 (Dr. Sathya Prabha Nair) dan kepada pakar Gynaecology SP3 (Dr. Bahijah binti Omar), Doktor Pediatric Dr. Amira Natasha dan Dr. Leong iaitu Doktor Pergigian. [26] Lanjutan pemeriksaan perubatan yang dibuat oleh pakar perubatan iaitu SP3 dan pegawai perubatan SP7 ke atas mangsa mendapati:

Terdapat kesan lebam pada kedua-dua payudara mangsa;

Pada hymen mangsa terdapat kesan koyakan baru mengikut arah jam 1, 3, 5, 7 dan 11;

Terdapat kesan Iuka (abrasion) pada 'fourchette' mangsa yang berukuran lebih kurang 0.5 CM. 'Fourchette' ini adalah lapisan kulit nipis yang menyambungkan antara labia kiri dan kanan dan lapisan ini berada sebelum daripada 'hymen' dan 'virgina'; dan

Daripada pemeriksaan yang dilakukan ke atas mangsa, SP3 menyimpulkan bahawa terdapat kemungkinan bahawa mangsa dipaksa semasa dirogol. [27] Pada 21 Julai 2017 jam lebih kurang 10.30 malam, SP8 telah membuat buat tangkapan ke atas perayu dan laporan tangkap adalah sepertimana di eksibit P13. Fakta Kes Pembelaan [28] Di antara lainnya adalah seperti berikut:

Dengan kerjasama keluarga perayu, pada 21 Julai 2017 jam lebih kurang 10.30 malam, perayu telah ditangkap dan dikenakan tahanan reman selama lima (5) hari.

Semasa berada di dalam tahanan polis, perayu telah dituduh dan disoal-siasat beberapa kali dengan alegasi bahawa perayu telah merogol mangsa di Blok E, Apartment Seri Puteri;

Perayu menafikan berada di tempat kejadian; dan

Perayu menafikan melakukan perbuatan-perbuatan tersebut ke atas mangsa. Bantahan Awal Peguam Perayu [29] Peguam perayu yang bijaksana telah membangkitkan beberapa penghujahan perundangan di mana di antaranya adalah seperti berikut:

Berlakunya kegagalan keadilan (failure of justice) dan perayu telah dinafikan suatu perbicaraan yang adil (fair trial);

Perayu telah dinafikan hak statutori mengikut peruntukkan di bawah seksyen 119(2) dan seksyen 162 Akta Keterangan 1950;

Perayu telah dinafikan haknya untuk merujuk kepada dokumen semasa pemeriksaan balas dibuat ke atas SP8; dan

Nota prosiding perbicaraan tidak mematuhi peruntukkan di bawah seksyen 272F Kanun Tatacara Jenayah. [30] Kami tidak berhasrat untuk mengupas setiap satu persoalan yang dibangkitkan di atas. Cukuplah sekadar kami merangkumkan kesemua isu-isu yang berkaitan ini dengan kami menyatakan secara umum bahawa jika wujud sekali pun ketidakteraturan (irregularity), salah arah (misdirection), ketinggalan (omission) yang berlaku sepanjang proses perbicaraan ini berjalan, namun ianya tidak sama sekali mengakibatkan suatu ketidakadilan yang substansial dan memprejudiskan perayu. Ketidakpatuhan tersebut hanyalah merupakan suatu kecacatan teknikal sahaja yang boleh pulihkan atau diremedikan mengikut peruntukan undang-undang di bawah seksyen 422 Kanun Tatacara Jenayah yang memberi kuasa kepada Mahkamah ini untuk memperbetulkan ketidakteraturan sebegini. [31] Wajar ditegaskan bahawa perayu telah disabitkan di atas ketiga-tiga pertuduhan tersebut selepas perbicaraan penuh yang menunjukkan bahawa perayu telah diberikan peluang sepenuhnya untuk mengemukakan segala keterangan bagi membuktikan bahawa beliau tidak melakukan kesalahan tersebut. Hak ini tidak pernah dinafikan atau diabaikan oleh mahkamah perbicaraan. [32] Seksyen 422 Kanun Tatacara Jenayah memperuntukkan seperti berikut: Irregularities not to vitiate proceedings

Subject to the provisions contained in this Chapter no finding, sentence or order passed or made by a Court of competent jurisdiction shall be reversed or altered on account of

any error, omission or irregularity in the complaint, sanction, consent, summons, warrant, charge, judgment or other proceedings before or during trial, or in any inquiry or other proceedings under this Code;

the want of any sanction; or

the improper admission or rejection of any evidence, unless such error, omission, irregularity, want, or improper admission or rejection of evidence has occasioned a failure of justice. [33] Berkenaan pemakaian peruntukan ini, rujukan dibuat kepada kes PP v. Sanderasegaran Nithenanham [2024] CLJU 485, di mana Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Nordin Hassan HMP menyatakan seperti berikut: [52] In determining the issue of miscarriage of justice, the test laid down in PP v. Ishak Hj. Shaari & Other Appeals [2003] 3 CLJ 843 is also instructive where this was stated: "... In our view, having regard to the aforesaid object of the CPC, the issue whether or not the misdirection has occasioned a failure of justice can be resolved by seeking answers to certain corollary questions, namely, did the accused have a fair trial, did he know what he was being tried for and whether the allegations and facts were explained to him fairly and clearly and whether he was given a full and fair chance to defend himself? If the answers are in the affirmative, the only conclusion is that there has been no prejudice and failure of justice. If the answers are in the negative, the trial must necessarily be treated as vitiated. If there exists a reasonable doubt regarding the answers, the benefit of doubt must be given to the accused. But, none of the learned High Court Judges in these appeals did really consider whether or not the misdirection had occasioned a failure of justice. They simply struck it down as an illegality for the aforesaid reasons. With due respect, we are of the opinion that such approach is not in consonance not only with the modern trend but also not in keeping along with certain well-established and well understood lines that accord with our notion of natural justice that can be discerned from the Indian experience. Whatever it is what remains to be considered is whether there is sufficient evidence to support the conviction in a particular case and if there is, that would be a good ground for holding that there was no miscarriage or failure of justice. (emphasis added) [53] In the present case, the respondent was given a fair trial, knew what he was being tried for, and was given a full and fair chance to defend himself especially since he was represented by counsel. Most importantly, there was sufficient evidence to support his conviction. After all, the respondent's defence is a mere denial of committing the murder. In his defence, he testified that the murder was committed by robbers who entered the house. This defence was not affected by the failure of the trial judge to specifically state the limb of section 300 of the Penal Code. Therefore, I find, there was no miscarriage of justice. Keputusan Kami Mengenai Bantahan Awal [34] Berdasarkan alasan-alasan di atas, kami sebulat suara mendapati walaupun di dalam beberapa perkara berlaku ketidakpatuhan prosedur Kanun Tatacara Jenayah, namun pada hemat kami ianya bukanlah menyentuh sesuatu yang substantif atau kemungkiran asasi (fundamental breach) sehingga menafikan atau menjejaskan hak perayu kepada suatu perbicaraan yang telus dan adil. Oleh itu, ketidakpatuhan (non-compliance) ini masih boleh dipulihkan melalui peruntukkan undang-undang yang sedia ada dan ianya tidak melemahkan kekuatan kes pendakwaan. Dengan itu, bantahan awal yang dibangkitkan oleh peguam perayu ditolak kerana tiada mempunyai merit untuk dibenarkan. Keputusan Kami Mengenai Keseluruhan Kes Kredibiliti Mangsa [35] Mahkamah perbicaraan di dalam penghakiman bertulisnya menyatakan bahawa mangsa adalah seorang saksi yang sangat kredible dan keterangan mangsa sangat boleh dipercayai. Dapatan ini dibuat berdasarkan kepada keterangan mangsa sepertimana berikut: Pemeriksaan Utama Mangsa Dia mengugut saya untuk menyebarkan benda yang tak baik pasal saya dekat kawan-kawan lain. Benda yang tak baik macam gambar saya kepada rakan-rakan saya. Gambar yang tak baik. Ya gambar-gambar separuh bogel. Betul gambar-gambar ini asalnya saya sendiri yang ambik gambar tersebut. Pengambilan gambar ini asalnya tiada kena mengena dengan Danial lskandar. Saya simpan gambar ini di telefon bimbit saya. Saya tak uplaod gambar ini ke mana-mana laman sosial. Q: Gambar yang tak baik ini ada kamu gunakan dalam aplikasi wechat? A: Saya bagi personally dengan seseorang yang lain. Ya saya ada hantar gambar ini kepada seseorang. Seseorang itu bukan Danial lskandar. Ada 2 gambar yang tidak baik saya rasa. Saya hantar 2 gambar ini pada seseorang dan dia sebarkan gambar itu. [36] Selanjutnya, mangsa menyatakan seperti berikut: Pemeriksaan Utama Mangsa Lepas itu dia suruh saya duduk dia paksa saya untuk menghisap kemaluan dia. Dia pegang kepala saya dan mendorong beberapa kali, dia buat macam ini. (SP5 letakkan tangannya dibelakang kepala dan tolak ke hadapan) Ya tolak. Dia tolak atau dorong supaya saya hisap kemaluan dia. Ya saya ada hisap kemaluan dia. Masa saya hisap kemaluan dia saya duduk dia berdiri. Saya hisap kemaluan dia dalam beberapa kali. Kemaluan masa itu dia masih tegang. Lepas itu dia tak keluar air mani. Dia tak cakap apa-apa. Dah lama macam itu dia berhenti, dah beberapa kali suruh saya hisap dia berhenti. Dia berhenti sebab dia dah tak nak dia pakai seluar dia dan saya suruh dia balik. Saya tak rela dia masukkan kemaluan dia dalam mulut saya. Pemeriksaan Balas Mangsa Lepas dia masukkan jari dalam kemaluan saya dan masukkan kemaluan dia dalam kemaluan saya dia suruh saya hisap kemaluan dia. Ya saya hisap kemaluan dia. Saya hisap kemaluan dia dalam 3 minit lebih kurang. Saya sendiri berhenti. Sepanjang hisap kemaluan lebih kurang 3 minit ini saya tak cuba tolak dia, menjerit minta tolong ataupun cakar dia, saya tak ada buat apa-apa. Setuju saya hanya berdiam diri dan hisap kemaluan dia dalam 3 minit ini. Setuju dalam tempoh 3 minit semasa hisap kemaluan dia saya ada peluang untuk cakar badan dia atau gigit kemaluan dia. Setuju saya tak ambik peluang untuk berbuat demikian. Semasa hisap kemaluan dia posisi saya duduk dan Danial berdiri. Dia berdiri berhadapan saya. [37] Mahkamah perbicaraan di dalam penelitian dan pengamatannya terhadap keseluruhan keterangan mangsa di atas merumuskan seperti berikut: “Oleh itu dapat dilihat bahawa, sekiranya penama ingin mereka cerita atau menafikan dia boleh berbuat demikian tetapi mangsa tidak menafikan dia menjawab dengan jujur dan dari keterangan mangsa ini tidak terdapat sebarang indikasi yang menunjukkan bahawa mangsa telah diajar, diasuh, didorong atau sebaliknya. Oleh itu adalah jelas dari keterangan mangsa bahawa penama telah memasukkan zakarnya ke dalam mulut mangsa dengan sengaja dan ini adalah satu persetubuhan yang bertentangan dengan aturan tabii seperti mana yang telah diperuntukkan didalam Seksyen 377A. Mangsa menyatakan dia tidak rela apabila penama berbuat begitu namun dia hanya diam kerana penama telah tampar kedua-dua belah pipinya dan ini menyebabkan mangsa berasa takut. Oleh itu ini menunjukkan elemen paksaan dan penama melakukannya tanpa kebenaran/kerelaan mangsa. Mangsa telah memaklumkan kejadian ini kepada SP4 juga semasa diperiksa oleh SP1 Dari keterangan mangsa, mahkamah mendapati bahawa mangsa dapat memberitahu dengan jelas susunan kejadian apa yang terjadi mulanya sehingga kejadian berakhir dan mangsa juga dapat menjawab soalan-soalan semasa pemeriksaan balas dengan susunan yang sama dan tidak terkeliru walaupun berkali-kali ditanya. Mangsa juga dapat mengambarkan kedudukannya dan keadaan penama semasa dia menghisap kemaluan penama dan mahkamah juga telah mencatitkan bahawa mangsa sendiri telah menunjukkan aksi bagaimana penama telah menolak kepalanya atau di dalam perkataan mangsa sendiri 'penama mendorong' kepala mangsa untuk menghisap kemaluannya. Keterangan mangsa adalah seperti berikut: Pemeriksaan Utama Mangsa Dia pegang kepala saya dan mendorong beberapa kali, dia buat macam ini SP5 letakkan tangannya dibelakang kepala dan tolak ke hadapan) Ya tolak. Dia tolak atau dorong supaya saya hisap kemaluan dia. Ya saya ada hisap kemaluan dia. Masa saya hisap kemaluan dia saya duduk dia berdiri. [38] Selanjutnya, mahkamah perbicaraan menyambung lagi: Semasa pemeriksaan balas juga mangsa memberitahu perkara yang sama dan tidak goyah walau disoal oleh peguambela berkali-kali. Dapatan mahkamah tentang kredibiliti mangsa ini telah juga dikupas oleh mahkamah semasa membuat analisa bagi pertuduhan pertama dan kedua dan ianya adalah juga terpakai disini dan mahkamah tidak akan mengulangi isu yang sama. Oleh itu, berdasarkan otoriti yang telah saya rujuk saya juga telah berhati-hati dan memberi amaran kepada diri sendiri bahawa bahayanya untuk membuat dapatan bersalah ke atas penama di bawah seksyen 377C Kanun Keseksaan ini semata-mata berdasarkan keterangan bersumpah oleh mangsa. Namun di dalam kes ini terdapat keterangan sokongan bagi pertuduhan di bawah seksyen 377C ini yang mana mangsa telah mengatakan bahawa semua kejadian berlaku adalah pada 19/7/2017 jam lebih kurang 3 hingga 4 petang dan mangsa telah menceritakan semua kejadian yang berlaku ini iaitu penama telah merogol dan memasukkan jari ke dalam kemaluannya dan penama memasukkan zakar ke dalam mulutnya kepada SP4 pada 21/7/2017 pada lebih kurang pukul 11 pagi semasa berada di sekolah. SP4 juga menyatakan bahawa semasa mangsa berjumpa dengannya, mangsa kelihatan sugul, tidak keruan dan resah. [39] Sebagai tambahan, mahkamah perbicaraan juga mendapati mangsa adalah seorang saksi yang sangat kredibel berpaksikan juga kepada penilaian berikut:

Mangsa sangat tenang semasa memberi keterangan;

(ii) Mangsa sangat tegas ketika memberi jawapan semasa pemeriksaan utama;

(iii) Mangsa bertahan semasa pemeriksaan balas dan pemeriksaan semula;

(iv) Mangsa menjawab dengan jujur; dan

Tidak terdapat indikasi yang menunjukkan mangsa telah diajar, diasuh atau didorong oleh sesiapa. [40] Di dalam kes PP v. Mohd Radzi bin Abu Bakar [2005] 2 MLRA 590, Mahkamah Persekutuan menegaskan seperti berikut: “Now, it settled law that it is no part of the function of an appellate Court in a criminal case - or indeed any case to make its own findings of fact. That is a function exclusively reserved by the law to the trial Court. The reason is obvious. An appellate Court is necessarily fettered because it lacks the audio-visual advantage enjoyed by the trial Court." [41] Mahkamah Persekutuan di dalam kes Lai Kim Hon & Ors v. PP [1980] 1 LNS 197 telah memutuskan seperti berikut: "The principle of law governing appeals in criminal cases on questions of fact is well established, in that the Appeal Court will not interfere unless the balance of evidence is grossly against the conviction especially upon a finding of a specific fact involving the evaluation of the evidence of a witness founded on the credibility of such witness." [42] Mahkamah Persekutuan di dalam kes Herchun Singh & Ors v. PP [1969] 1 LNS 52 telah memutuskan seperti berikut: "...This view of the trial Judge as to the credibility of the witness must be given proper weight and consideration. An appellate Court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the Judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeingwith the finding.” [43] Mengenai isu kerelaan, wajar ditegaskan bahawa SP8 telah mengemukakan sijil lahir mangsa sepertimana eksibit P3 yang menunjukkan bahawa semasa tarikh kejadian 19 Julai 2017 mangsa berusia 15 tahun 9 bulan. Memandangkan ini adalah satu kesalahan rogol statutori maka isu sama ada mangsa memberikan kerelaannya atau tidak bukanlah suatu intipati kesalahan yang perlu dibuktikan oleh pihak pendakwaan kerana mangsa berumur bawah 16 tahun pada masa kejadian ini berlaku. [44] Secara kesluruhan kami mendapati terdapat limpahan keterangan yang menyokong keterangan mangsa. Di antaranya adalah seperti berikut:

Keterangan guru kaunseling mangsa iaitu SP4 yang merupakan orang pertama yang mendengar cerita tentang kejadian rogol yang dialami oleh mangsa;

Keterangan SP1 yang mula-mula menerima kes mangsa mengesahkan kejadian rogol dan kemasukan jari ke dalam kemaluan mangsa berlaku adalah daripada cerita yang diberikan oleh mangsa kepada SP1. Malah kecederaan yang dinyatakan oleh mangsa disokong oleh keterangan SP1 dan laporan perubatan (eksibit P1) yang dibuat oleh SP1.

Keterangan pegawai perubatan iaitu SP3 dan SP7 mengenai kesan lebam pada payudara mangsa adalah juga konsisten dengan keterangan mangsa di mana SP3 dan SP7 mendapati terdapat kesan koyakan baru pada hymen mangsa pada jam 1, 3, 5, 7 dan 11 di mana SP3 menyatakan ianya boleh terjadi dalam tempoh 72 jam dari tarikh kejadian. Laporan perubatan SP3 telah dikemukakan dan ditandakan sebagai eksibit P5. SP3 dan SP7 juga telah mengesahkan bahawa koyakan pada hymen mangsa adalah koyakan baru dan menurut SP3 koyakan hymen tersebut disebabkan oleh penetrasi tumpul seperti 'penis' iaitu zakar. Jari juga adalah satu objek tumpul. Keterangan ini adalah konsisten dengan laporan polis mangsa iaitu eksibit P6 dan keterangan mangsa yang telah menyatakan bahawa penama telah memasukkan zakarnya dan jari ke dalam kemaluan mangsa. Penetrasi zakar dan jari ini lah yang telah menyebabkan koyakan pada hymen mangsa. [45] Mengenai keterangan perubatan terdapat beberapa nas undang-undang yang dapat kami petik sebagai rujukan. [46] Di dalam kes Aziz bin Muhamad Din v. PP [1997] 1 CLJ SUPP 523, Augustine Paul (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti berikut: “However, on a charge of rape where consent is irrelevant, medical evidence showing any fresh tear in the hymen is sufficient to corroborate the evidence of the victim on the factum of rape.” [47] Di dalam kes Augustine Foong Boo Jang v. PP [1990] 1 MLJ 225, Abdul Malik Ishak J (beliau pada ketika itu) memutuskan antaranya: “...It was found that the evidence of the victim was sufficiently corroborated by the two doctors who examined the victim and the appellant. In a case of this nature, the medical evidence adduced by the prosecution was sufficient to corroborate the evidence of the victim..." [48] Di dalam kes Sidek bin Ludan v. Public Prosecutor [1995] 1 LNS 219, mahkamah memutuskan seperti berikut: “The doctor who examined her on 30 April 1991 at about 2.00 p.m. testified that there were old tears noted in the victim's hymen at 3, 7 and 9 o'clock. According to the doctor, one of the causes of the tear in the hymen was sexual intercourse. The victim was cross-examined by the defence about the question of penetration and it was put that the penetration was caused by the penetration of the appellant's finger and the victim was able to respond rather well when she said that she saw both the appellant's hands on the bed and at the same time she felt his penis entering her vagina." “...In my judgment, the evidence of the victim was sufficiently corroborated by the two doctors who examined the victim and the appellant respectively. In a case of this nature, medical evidence adduced by the prosecution is sufficient to corroborate the evidence of the victim" [49] Sekarang kami ingin beralih pula kepada peringkat pembelaan. Perayu (SD1) di dalam sesi pembelaanya tidak menafikan mengenali mangsa dan juga tidak menafikan ada bertemu dengan mangsa pada 19 Julai 2017 lebih kurang pukul 2 petang di tempat letak kereta di Kondominium Spring Ville. [50] Namun, perayu menyatakan bahawa selepas dihalau oleh seorang lelaki melayu di tempat letak kereta tersebut dia terus balik kerana khuatir ayahnya akan diberitahu bahawa perayu berada seorang diri dengan perempuan memandangkan ayahnya seorang yang tegas dan perayu takut dimarahi oleh ayahnya. [51] Selain itu, perayu turut menafikan semua tuduhan yang terhadapnya dan menyatakan bahawa semua aduan yang dibuat oleh mangsa adalah tidak benar dan perayu tidak pernah merogol atau melakukan apa-apa perbuatan lain terhadap mangsa. [52] Semasa disoal balas oleh pihak pendakwaan, perayu menyatakan seperti berikut: Pemeriksaan Balas Perayu Ya saya ada ambit dia di bus stop ke tempat letak kereta di Kondo Spring Ville. Lepas saya bersembang dengan dia saya terus balik ke rumah. Ya betul balik ke Apartment Sri Putri. Betul rumah saya di blok F. Tak setuju saya balik ke Apartment Sri Putri tetapi pergi ke blok E dengan Shaena. Kami di Kondo Spring Ville lebih kurang 10 minit sahaja. Kalau balik ke rumah saya jumpa kakak. Jumpa kakak lebih kurang pukul 2.30 petang. Rumah saya Block F tingkat 2. Blok E saya tahu. Saya tinggal di Apartment Sri Putri lebih kurang 10 tahun. Ada 6 blok. Ya blok A, B, C sampai F. Saya tak setuju memandangkan saya telah duduk disitu 10 tahun saya tak tahu mana ada orang mana tak ada orang sebab saya hanya tahu blok saya sahaja. Kondo spring viile saya tahu tetapi tak pasti berapa blok. Setiap blok Apartment Sri Putri ada 4 tingkat. Setiap tingkat ada 4 unit rumah. [53] Kami mendapati keterangan perayu yang mengatakan bahwa beliau balik dari Kondominium Spring Ville dan berjumpa dengan kakaknya di rumah tidak pernah ditimbulkan semasa di peringkat pendakwaan. Malah ianya juga tidak terdapat di dalam penyataan saksinya yang ditandakan sebagai 'PSD1' oleh mahkamah. [54] Perayu hanya menyatakan tidak berada di tempat kejadian pada tarikh dan masa kejadian berlaku. Namun begitu, tidak terdapat sebarang notis alibi yang diberikan. Perayu juga tidak ada memaklumkan kepada SP8 di mana beliau berada pada masa itu. Perayu hanya menyatakan yang dia berada dengan kakaknya di rumah pada pukul 2.30 petang semasa beliau disoal balas oleh pihak pendakwaan. Oleh itu sudah terang lagi bersuluh bahawa keterangan perayu ini adalah suatu pembohongan, penafian kosong dan bersifat pemikiran terkemudian (afterthought) semata-mata yang tidak menimbulkan sebarang keraguan munasabah di dalam kes pendakwaan. [55] Pembohongan yang dilakukan oleh perayu ini telah menguatkan lagi keterangan kes pendakwaan. Mahkamah Tinggi di dalam kes Kurchang Singh v. PP [1989] 2 CLJ 442 memutuskan seperti berikut: “corroboration may come from the other prosecution witnesses or from the accused. Deliberate lies or incriminating conduct in a material particular can constitute corroboration”. [56] Di dalam kes D.A. Duncan v. PP [1980] 2 MLJ 195, Mahkamah telah memutuskan seperti berikut: “The defence was, in effect, a simple denial of the evidence connecting the appellant with the four boxes. We cannot see any plausible ground for saying that the four boxes were not his. In the circumstances of the prosecution evidence, the High Court came, in our view, to the correct conclusion that this denial did not cast a doubt on the prosecution case against the appellant”. Kesimpulan [57] Mengenai sabitan, kami sebulat suara mendapati terdapat keterangan yang melimpah-ruah untuk menyokong dapatan salah yang dibuat oleh Mahkamah Majistret dan juga Mahkamah Tinggi. [58] Mengenai perintah hukuman pula, kami mendapati tidak ada sebab untuk kami mengganggu perintah yang dibuat Mahkamah Tinggi. [59] Oleh itu rayuan perayu terhadap sabitan dan hukuman ditolak. Dapatan salah dan perintah pemenjaraan oleh Mahkamah Tinggi dikekalkan. Waran komital dikeluarkan. Wang jaminan dikembalikan kepada penjamin. Tarikh: 16 April 2024 - Sgd - Azmi bin Ariffin Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Kaunsel Bagi Perayu :

Ashok Kandiah 2. Prathib Patmanabon [Kandiah Partnership (Petaling Jaya)] Bagi Responden : Zulkpli Abdullah [Timbalan Pendakwa Raya]