Mohamad Faez Bin Moktar (JA-45A-72-11/2021)

Berkenaan jenis dan berat dadah yang dirampas telah disahkan dalam Laporan Kimia (P25) oleh SP4 sebagai barang salah yang disenaraikan di bawah Jadual Pertama ADB 1952 serta Jadual Pertama dan Jadual Ketiga (Bahan Psikotropik) Akta Racun 1952. Pendakwaan berhujah bahawa dari masa dadah ditemui oleh SP3, diserah kepada SP5 sehingga selesai analisa oleh SP4 rantaian keterangan tidak terputus.

Berkenaan intipati milikan, tertuduh mempunyai pengetahuan, kawalan dan jagaan dan juga mempunyai kuasa untuk deal/dispose barang kes dadah tersebut. Ini telah dibuktikan melalui hasil siasatan SP5 yang mendapati tertuduh telah menyewa rumah No 50 (PTD 145178) melalui perjanjian sewa (P30) bertarikh 10.12.2020. Agen hartanah bernama Tham Jessie mengesahkan tanda tangan tertuduh dan ini dikemukakan melalui keterangan SP5.

Kunci yang dijumpai pada tertuduh telah digunakan untuk membuka pintu rumah setelah dipandu arah oleh tertuduh.

Kunci tidak dikemukakan ke Mahkamah kerana telah dikembalikan kepada Tham Jessie untuk kegunaan penyewa baru.

Tiada barang peribadi milik orang lain dijumpai dalam rumah kecuali paspot antarabangsa milik tertuduh.

Hasil siasatan SP5, tertuduh mengetahui keberadaan dadah dalam rumah tersebut kerana tertuduh yang meletakkan dadah-dadah di dalam rumah. Bilik yang mana dadah dijumpai adalah bilik tidur tertuduh.

Mengikut keterangan SP3, sumber maklumat sehingga tertangkapnya tertuduh adalah dari seorang pembeli yang mengesahkan bekalan diperoleh dari tertuduh.

Berkenaan intipati ketiga iaitu pengedaran, jumlah berat bersih dadah Cannabis dan Methamphetamine yang dirampas di tempat kejadian melebihi jumlah minima untuk memacu anggapan statutori di bawah peruntukan Seksyen 37(da)(vi) dan (xvi) ADB.

Jumlah berat dadah yang dijumpai serta plastik untuk membungkus membawa inferen bahawa dadah tidak bertujuan untuk kegunaan sendiri.

Tiada percanggahan yang material dari keterangan saksi-saksi.

Kesemua saksi pendakwaan adalah kredibel serta keterangan yang diberi boleh dipercayai. [22] Pada peringkat ini, peguam berhujah dan mengatakan seperti berikut:

Pendakwaan gagal untuk membuktikan elemen jagaan, kawalan dan pengetahuan tertuduh terhadap dadah yang dijumpai.

Tertuduh tidak ditangkap di rumah Horizon Hills. Tiada pemerhatian dibuat di rumah tersebut sebelum serbuan, Tertuduh tidak dibuktikan menghuni rumah Horizon Hills. Bukti mengenai Perjanjian Sewaan (P30) tidak boleh diterima masuk.

Penemuan kunci pada tertuduh dan keterangan pandu arah oleh tertuduh ke rumah Horizon Hills tidak boleh diterima masuk kerana pra-syarat s.27 Akta Keterangan tidak dipatuhi. Kunci rumah tidak dikemukakan sebagai exhibit. Penemuan kunci rumah pada tertuduh tidak terjumlah kepada elemen tertuduh mempunyai kuasa untuk berurusan dengan dadah yang dijumpai dalam rumah Horizon Hills.

Saksi-saksi material iaitu Khadijah @ Asmaa binti Nawawi, Idu dan Philip tidak dipanggil sedangkan mereka mempunyai akses kepada rumah Horizon Hills. Inferen dibawah s.114(g) Akta Keterangan terpakai.

Pendakwaan gagal mengecualikan akses oleh orang lain terhadap rumah dan dadah yang dijumpai. Real trafficker dan sasaran pihak polis yang disyaki terlibat dengan aktiviti pengedaran dadah adalah Khadijah, Idu dan Philip.

SP5 mengesahkan turut dijumpai dari dalam bilik, baju dan beg wanita yang berkemungkinan milik Khadijah @ Asmaa binti Nawawi.

Tiada barang harian peribadi milik tertuduh dijumpai dalam rumah Horizon Hills.

Tiada kesan cap jari atau DNA tertuduh dikesan pada barang kes.

Penyataan dibawah s.37B(1)(b) ADB yang ditandakan sebagai P18A (Laporan Kata-Kata Amaran) dan P18B (Catitan Amaran) tidak boleh diterima masuk sebagai keterangan terhadap tertuduh. Elemen Kesalahan Dadah adalah yang tersenarai di Jadual Pertama dan sepertimana yang didefinasikan dibawah ADB. [23] Jenis dan berat dadah telah disahkan dari keterangan SP4 sebagaimana dalam pertuduhan iaitu jenis jenis Cannabis, Methamphetamine dan Etizolam dalam berat sepertimana dalam P25. [24] Mengenai hasil analisa SP4 saya merujuk kepada kes Munusamy Vengadasalam v PP [1987] CLJ (Rep) 221 and Balachandran v Public Prosecutor [2005] 2 MLJ 301 dan memetik bahawa mahkamah ini “entitled to accept the opinion of the chemist at its face value without the necessity for him to go into details of what he did in the laboratory unless it is inherently incredible or the defence calls evidence in rebuttal by another expert. Pendapat ini juga telah diikuti dalam kes Tarmizi bin Yaacob v PP (2006) 6 MLJ 197 oleh Mahkamah Rayuan. Saya juga merujuk kepada kes Gunalan Ramachandran v PP (2004) 4 CLJ 551 yang mengatakan - “..the chain of evidence is more important for the period from the time of recovery until the completion of the analysis by the chemist..” [25] Maka dengan itu, saya mendapati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan elemen jenis dan berat dadah sebagaimana dalam pertuduhan. Pemilikan terhadap dadah. [26] Berkait keperluan membuktikan ramuan pemilikan, pihak pendakwaan perlu mengemukakan keterangan bahawa tertuduh mempunyai kawalan atau jagaan serta pengetahuan tentang dadah yang dijumpai (lihat kes Chan Pean Leon v. PP [1956] MLJ 237). Mahkamah dalam kes Chan Pean Leon juga telah memutuskan bahawa “..a person is said to be in possession of a thing if he has the power to deal with it as the owner to the exclusion of all other persons.” [27] Maksud "custody", "control" and "possession" telah dibincangkan dalam kes Leow Nghee Lim v Red [1956] 1 MLJ, yang mana dipetik seperti berikut: “Custody means having care or guardianship; goods in custody are in the care of the custodian and, by necessary implication, he is taking care of them on behalf of someone else. You cannot take care of goods unless you know where they are and have the means of exercising control over them. Custody therefore implies knowledge of the existence and whereabouts of the goods and power of control over them, not amounting to possession. Control must be proved as a fact and it must arise from the relation of the person to the goods, irrespective of whether they are contraband. Probably the most helpful definition of possession is:- “The relation of a person to a thing over which he may at his pleasure exercise such control as the character of the thing admits, to the exclusion of other persons.” This definition does not express, but it does imply that the meaning of the word includes some element of knowledge. A man must know of the existence of a chattel and have some idea of its whereabouts before he can exercise any control over it. The word possession therefore implies some knowledge but not necessarily full or exact knowledge.” [28] Mengenai pembuktian pengetahuan, Mahkamah Persekutuan dalam kes Parlan bin Dadeh v Public Prosecutor [2009] 1 CLJ 717 memutuskan bahawa elemen pengetahuan boleh dilihat dari inferen atau kesimpulan fakta. Petikan yang dirujuk adalah seperti berikut: “Proof of knowledge is very often a matter of inference. The material from which the inference of knowledge can be drawn varies from case to case. It would be sufficient for the prosecution to prove facts from which it could properly be inferred that the accused had the necessary knowledge.” [29] Ringkasnya, istilah "pemilikan" merujuk kepada keupayaan pemiliknya untuk berurusan dengan dadah dengan mengecualikan akses orang lain dan mempunyai pengetahuan tentang dadah yang dipersoalkan. [30] Dalam kes ini, pihak pendakwaan telah mengemukakan fakta dan inferen berikut untuk membuktikan pemilikan terhadap dadah:

Dadah dijumpai dan dirampas dari dalam rumah yang dikatakan disewa oleh tertuduh.

Rumah Horizon Hills adalah hasil pandu arah tertuduh dan dibuka menggunakan kunci yang dirampas dari tertuduh.

Pasport milik tertuduh dijumpai di atas lantai dalam bilik di rumah Horizon Hills.

Berat dadah yang dirampas membenarkan pemakaian anggapan pengedaran dibawah s. 37(da). [31] Undang-undang adalah mantap bahawa dengan hanya mempunyai jagaan atau kawalan ke atas dadah tersebut tidak mencukupi untuk membuktikan pemilikan (lihat Ibrahim Mohamad v. PP [2011] 4 CLJ 1). [32] Adalah juga berdasarkan nas kes-kes duluan bahawa dua elemen yang diperlukan untuk membuktikan pemilikan ialah kawalan fizikal dan pengetahuan. Untuk memenuhi unsur fizikal, ia mesti ditunjukkan bahawa tertuduh berada berhampiran dengan dadah dan beliau boleh mengendalikannya seolah-olah ia adalah miliknya. Bagi unsur mental atau mens rea pula, perlu dibuktikan bahawa tertuduh berniat atau berhasrat untuk berurusan dengan dadah tersebut (intended to deal with the drugs) (rujuk kes PP v Abdul Rahman Akif [2007] 5 MLJ 237 (FC), Chan Pean Leon v PP [1956] 22 MLJ 237 (HC)). Dalam erti kata lain, keperluan unsur fizikal dan mental tersebut perlu wujud dan dibuktikan sebelum pemilikan dapat dibuktikan. [33] Mengenai keterangan saksi-saksi polis di peringkat ini, saya tidak meragui kredibiliti mereka dan saya berpandangan tiada sebab untuk tidak mempercayai keterangan mereka (rujuk PP v. Mohamed Ali [1962] 28 MLJ 257 dan Shah Irwan Ton v. PP [2013] 1 LNS 377). [34] Walau bagaimanapun saya mempertimbangkan hujahan peguam mengenai beberapa isu penting yang ditimbulkan yang relevan hasil dari keterangan saksi-saksi polis. Perlu dingat bahawa penerimaan keterangan saksi polis juga tertakluk kepada cara pembuktian yang sama seperti saksi-saksi lain. [35] Saya merujuk perbincangan dalam kes Kesavan a/l Krishnan v PP

6 CLJ 163, dimana Mahkamah Rayuan ada mengatakan walaupun keterangan saksi polis hendaklah diterima, namun masih bergantung kepada fakta dan keadaan yang wujud dalam kes tersebut. Saya petik perenggan yang berkaitan: [40] Adalah tidak dipertikaikan bahawa keterangan saksi-saksi polis hendaklah diterima jika keterangan tersebut didapati munasabah (lihat PP v. Mohamed Ali [1962] 1 LNS 129; [1962] MLJ 257; PP lwn. Aedy Osman [2009] 1 LNS 13; PP v. Abdul Latif Sakimin [2009] 1 LNS 130; [2005] 6 MLJ 351). Pada pandangan kami, proposisi undang-undang bahawa keterangan saksi-saksi polis hendaklah secara prima facie diterima oleh mahkamah tidak boleh dipakai secara universal tanpa pengecualian. Ia banyak bergantung kepada fakta dan keadaan yang wujud dalam sesuatu kes. [41] Dalam kes State and Raymond Titus (High Court Ref No: 13858), Mahkamah Tinggi Afrika Selatan membincangkan mengenai pendekatan yang perlu diambil dalam menilai keterangan saksi polis seperti berikut: [11] As noted earlier, the fact that Horn was a policeman did not per se entitle his evidence to greater weight than that of the accused nor constitute a basis for laying caution to rest. It is true that the accused in the present case, if he was guilty, had a motive to testify dishonestly, ie to avoid conviction and punishment; but this is true in virtually every criminal case. Furthermore, and while one naturally does not expect a policeman to lie and falsely implicate an accused person, it is unfortunately not possible to say that this never happens. Police officials may have a desire to obtain convictions, particularly where a suspect is known to them as a person who has had previous brushes with the law or is one whom they suspect for other reasons (not founded in the evidence before the court) of having engaged in criminal activity. I do not for a moment suggest that the majority of policeman would behave in this way but, where an accused protests his innocence, one cannot dismiss it out of hand as being by its very nature a far-fetched possibility. [42] Kami bersetuju dengan pendekatan yang diambil oleh kes di atas dan berpendapat ia merupakan pendekatan yang betul dalam mempertimbangkan keterangan yang diberikan oleh saksi-saksi agensi-agensi penguatkuasa, termasuklah saksi polis. [43] Pada pandangan kami, keterangan yang diberikan oleh saksi-saksi polis wajar diterima oleh mahkamah sekiranya ia boleh dipercayai dan diyakini walaupun tidak disokong oleh keterangan bebas yang lain. Walau bagaimanapun, ini tidak bermakna keterangan saksi-saksi polis hendaklah diterima dalam apa jua keadaan pun. Dalam kes Tahir v. State (Delhi) [1996] 3 SCC 338, Mahkamah Agung India memutuskan:

6.... In our opinion no infirmity attaches to the testimony of the police officials, merely because they belong to the police force and there is no rule of law or evidence which lays down that conviction cannot be recorded on the evidence of the police officials, if found reliable, unless corroborated by some independent evidence. The Rule of Prudence, however, only requires a more careful scrutiny of their evidence, since they can be said to be interested in the result of the case projected by them. Where the evidence of the police officials, after careful scrutiny, inspires confidence and is found to be trustworthy and reliable, it can form basis of conviction and the absence of some independent witness of the locality to lend corroboration to their evidence, does not in any way affect the creditworthiness of the prosecution case. -Penekanan ditambah [36] Dari pengamatan Mahkamah Rayuan diatas, boleh disimpulkan bahawa walaupun pada dasarnya keterangan polis boleh dipercayai namun keterangan saksi polis hendaklah dinilai sebagaimana saksi-saksi lain tentang ujian kredibiliti (rujuk juga kes PP v. Abdul Latif Sakimin [2009] 1 LNS 130). [37] Tertuduh tidak ditangkap di rumah Horizon Hills. Tiada keterangan bahawa pemerhatian dibuat dalam tempoh masa sebelum tertuduh dibawa ke rumah tersebut bersama anggota serbuan. Tiada siasatan lebih terperinci dibuat mengenai siapa mempunyai akses keluar masuk rumah Horizon Hills sebelum rampasan. [38] Penama Khatijah, Idu, Philip, pemilik rumah dan agen di timbulkan dan SP5 tidak menafikan kemungkinan akses oleh mereka ini sebelum hari rampasan dibuat. [39] Untuk mengimplikasi penglibatan tertuduh, pihak pendakwaan bergantung kepada penemuan paspot antarabangsa tertuduh yang dijumpai atas lantai dan fakta bahawa tertuduh menanda tangani perjanjian sewaan rumah Horizon Hills. Pendakwaan juga bergantung kepada keterangan fakta pandu arah tertuduh ke rumah tersebut dan rumah dibuka dengan kunci yang dikatakan dijumpai pada beliau. [40] Namun, timbul persoalan, apakah bukti yang mengesahkan tertuduh berada di rumah Horizon Hills sebelum rampasan dadah dibuat? Jika beliau menyewa rumah tersebut, mengapa tiada barangan peribadi harian lain dirampas, selain paspot, dari dalam rumah tersebut? Akses oleh orang lain selain tertuduh tidak dinafikan dalam siasatan SP5. Mengapa mereka ini (Khatijah, Idu dan Philip) tidak dipanggil untuk mengecualikan akses mereka? [41] Merujuk kes Abdullah Atan, fakta kehadiran tertuduh dirumah tersebut perlu dibuktikan yang mana tanpanya, adalah tidak mencukupi untuk membuktikan kawalan dan jagaan dadah yang dirampas (insufficient to establish custody and control of the impugned drugs). [42] Kewujudkan beberapa penama lain yang kemungkinan mempunyai akses kepada rumah sebelum rampasan sangat perlu dikecualikan oleh pihak pendakwaan. Fakta bahawa kunci (yang tidak dikemukakan) dirampas pada tertuduh digunakan untuk membuka pintu rumah Horizon Hills hanya membuktikan pintu boleh dibuka menggunakan kunci tersebut. Ini tidak secara positif menjadikan tertuduh penghuni rumah tersebut (rujuk kes PP v Yen Kee Sew (1999) 4 CLJ 575). [43] Mengenai keterangan bukti kunci ini (ID19), peguam telah bawa perhatian saya kepada satu laporan polis 2749/2020, P17 yang tidak merekodkan rampasan kunci ini semasa tertuduh ditangkap di Hotel Ramada. Kunci juga tidak disenaraikan dalam senarai geledah. Tetapi ia telah dinyatakan dalam senarai geledah (P20) semasa pemeriksaan di rumah Horizon Hills (rumah yang mana kunci tersebut digunakan untuk dibuka). Namun, SP3 dalam keterangannya mengatakan kunci dirampas semasa di Hotel Ramada. Di mana sebenarnya kunci ini dirampas? SP5 mengakui ketidak pastian ini dalam keterangannya kerana tidak ada rekod yang sahih. [44] Peguam merujuk kepada kes PP v Oo Cheon Mee (L) (2009) MLJU 1585 dan saya bersetuju, yang mana telah diputuskan bahawa jika kunci yang membuka pintu rumah adalah pertalian atau nexus yang ingin dibuktikan mengenai penglibatan tertuduh, maka ianya perlu dikemukakan untuk diperiksa kebenarannya. Hakim merujuk kepada kes PP v Tan Hock Beng (2002) 3 CLJ 177 yang mengatakan hanya mengemukakan gambar sahaja, tidak mencukupi kerana “photograph are no substitute for substantive evidence; at most they are corroborative evidence”. [45] Pendakwaan telah mengemukakan perjanjian sewaan, P30 yang diserahkan oleh agen hartanah, Tham Jessie kepada SP5. Agen ini atau tuan rumah tidak dipanggil untuk mengesahkan dokumen ini. Kegagalan ini menjadikan isi kandungan P30 sebagai sekadar satu bukti dengar cakap (hearsay) (rujuk kes PP v Azilah bin Hadri (2015) 1 MLJ 617, FC). [46] Fakta bahawa tiada barangan harian atau peribadi tertuduh (selain paspot) dirampas dari dalam rumah Horizon Hills memberikan satu inferen bahawa beliau ada kemungkinan tidak menginap di rumah tersebut. Rujukan kepada kes PP v Hong Loy Tee (2006) 7 MLJ 114 dibuat, dimana telah diputuskan bahawa jika barangan peribadi tidak dibuktikan wujud maka boleh dibuat inferen bahawa tertuduh sekadar temporary visitor. [47] Penemuan baju dan beg wanita dalam bilik yang sama dikatakan dihuni oleh tertuduh membawa kepada inferen bahawa ada orang lain juga menghuni bilik yang sama. SP5 tidak menafikan ini. Merujuk kepada kes Windi Lestari v PP (2015) 6 CLJ 199, Mahkamah Rayuan telah memutuskan jika wujud DNA orang lain pada seluar yang dijumpai maka bukti tersebut menjadikan penglibatan tertuduh seorang sahaja tidak konklusif. Saya petik di perenggan 55 seperti berikut: “[55] The remaining piece of evidence relied upon by the prosecution was the long black pants found in P10 bearing a mixed DNA profile belonging to two women, one of which profile was identified as being consistent or matching with the DNA profile of A3. In our view, since there was another DNA profile belonging to another unidentified female derived from the pants, such evidence could not amount to conclusive evidence that A3 was responsible for concealing the drugs in P10, much less that she had 'possession' of the same, in the physical sense, or that it could be reasonably inferred that she had 'knowledge' as to the concealed contraband drugs found in P10.” -Penekanan ditambah [48] Saya dapati kewujudan inferen bahawa kemungkinan orang lain mempunyai akses kepada rumah Horizon Hills sebelum rampasan dibuat telah menjejaskan pembuktian kes prima facie pendakwaan mengenai milikan dadah tersebut terhadap tertuduh. Sepertimana yang diputuskan dalam kes Ibrahim Mohamad, jika wujud pelbagai favourable inferences maka “these inferences have the effect of casting reasonable doubt to the element of custody and control” (perenggan 9 kes). [49] Mengenai isu penerimaan masuk P18A dan P18B iaitu Laporan Kata-Kata Amaran dan Catitan Amaran, ianya adalah lantaran satu maklumat atau keterangan bukti yang membawa kepada penemuan dadah yang dirampas mengikut s.27 Akta Keterangan. Pengataan dalam P18A dan B tidak diterima masuk sebagai satu pengakuan. Maka, hanya maklumat yang membawa kepada penemuan barang kes ini sahaja yang boleh diterima masuk. Beban untuk membuktikan milikan (possession) terhadap dadah tidak terangkum dengan penerimaan masuk maklumat tersebut. Maka fakta keseluruhan kes ini tetap perlu dipertimbang untuk memastikan cukup keterangan yang kredibel dikemukakan. [50] Dalam kes-kes yang melibatkan dadah yang dijumpai berhampiran dengan tertuduh (close proximity) juga telah diputuskan oleh nas duluan bahawa ianya per se tidak cukup untuk membuktikan milikan tanpa dibuktikan terlebih dahulu kewujudan pengetahuan (rujuk Low Thiam Teck v PP (2014) CLJU 1104). Apa tah lagi dalam kes ini, dadah tidak dijumpai di tempat tangkapan dibuat dan rumah tidak dibuktikan hanya didiami tertuduh seorang diri. [51] Di akhir kes pendakwaan, saya mendapati, selain dari isu-isu lain yang dibincangkan di atas, fakta kegagalan pendakwaan mengecualikan akses orang lain terhadap rumah Horizon Hills merupakan satu kelompangan yang terlalu jelas (obvious). [52] Maka dengan itu, saya merumuskan bahawa berdasarkan kepada keterangan yang dikemukakan, elemen pemilikan dadah tersebut telah gagal dibuktikan secara afirmatif. Tertuduh telah mengedar dadah. [53] Bagi elemen pengedaran, pihak pendakwaan mengguna pakai anggapan pengedaran dibawah s.37(da) kerana berat dadah melebihi berat minima yang diperuntukkan. [54] Sebelum anggapan sedemikian boleh diguna pakai, elemen pemilikan dadah mesti dibuktikan oleh pendakwaan terlebih dahulu. Oleh kerana saya mendapati sebelum ini bahawa pihak pendakwaan telah gagal membuktikan intipati pemilikan dan pengetahuan; maka anggapan statutori ini tidak timbul terhadap tertuduh. [55] Kes Ibrahim Mohamad sekali lagi dirujuk yang memutuskan bahawa: “[6] It is trite law that possession is an important ingredient in the charge of trafficking. Unless there is direct evidence of trafficking, the Prosecution must prove the ingredient of "possession" and the trial judge must make an affirmative finding of "possession" before the presumption of trafficking under s. 37(da) of the Act can be invoked. (See the case of Muhammed bin Hassan v. PP [1998] 2 CLJ 170).”

[56] Setelah meneliti keterangan bukti yang dikemukakan, saya mendapati bahawa pendakwaan telah gagal untuk membuktikan kes prima facie sama ada atas pertuduhan mengedar dadah sepertimana dalam pertuduhan atau memiliki Etizolam dibawah Akta Racun untuk mewajarkan saya memanggil tertuduh membela diri. [57] Merujuk kepada kes Magendran a/l Mohan v PP (2011) 6 MLJ 1, Mahkamah Persekutuan mengulangi prinsip penilaian maksimum keterangan bukti yang mana sering dipetik seperti di bawah: “The evidence has to be scrutinized properly and not perfunctorily, cursory or superficially. If the evaluation of the evidence results in doubts in the prosecution case, then a prima facie case has not been made out. The defence ought not to be called merely to clear or clarify such doubt." [58] Oleh yang demikian, tertuduh dengan ini dilepaskan dan dibebaskan tanpa perlu pembelaan dipanggil. Bertarikh : 2 Mei 2024 (NOOR HAYATI BINTI HAJI MAT) Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Malaya Johor Bahru Perwakilan:- Bagi pihak Pendakwaan: Puan Siti Norliza bin Abdullah Timbalan Pendakwaraya Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Johor Aras 2, Bangunan Dato’ Jaafar Muhammad Kota Iskandar, Iskandar Puteri Johor. Bagi pihak Tertuduh: Encik Mohd Daud bin Ismail Tetuan Daud & Co No. 2-27, Jalan Kolam Air 2, Nong Chik Riverside 80100 Johor Bahru Johor.