Mohamad Fitri Bin Kamarudin (RA-83D-136-01/2023)

the close of Procecution’s case, subject to the evidence led by the Prosecution in its totality to a maximum evaluation. Carefully scrutinize the credibility of each of the Prosecution’s witnesses. Take into account all reasonable inferences that may be drawn from that evidence. If the evidence admits two or more inferences, the draw the inference that is most favourable to the accused;

(ii) ask yourself the question, IF I now call the accused to make his defence and he alects to remain silent am I prepared to convict him on the evidence now before me? If the answer to that question is “YES” the defence should be called. If the answer is “NO” then, a prima facie case has not been made out and the accused should be acquitted;

(iii) After the defence is called, the accused alects to remain silent, the convict;

(iv) After defence is called, the accused elect to give evidence, then go through the steps set out in Mat v. PP [1963] 1 MLJ 263. E. INTIPATI PERTUDUHAN 22) Berdasarkan seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952, ia memperuntukan intipati pertuduhan adalah seperti berikut: - i) Bahan tersebut tersenarai sebagai bahan terkawal di bawah Akta Dadah Berbahaya; dan ii) Bahan tersebut adalah dalam milikan tertuduh. Intipati Pertama: Bahan tersebut tersenarai sebagai bahan terkawal di bawah Akta Dadah Berbahaya 1952 23) SP2 iaitu Pegawai Kimia telah dipanggil untuk memberikan keterangan. Mahkamah juga turut dikemukakan dengan Laporan Kimia (P12) yang disediakan SP2 di bawah seksyen 399 Kanun Tatacara Jenayah. 24) Mahkamah telah meniliti Laporan Kimia, P12 dan juga berdasarkan keterangan SP2, jelas menunjukkan barang kes yang dirampas adalah bahan yang tersenarai sebagai bahan terkawal Akta Dadah Berbahaya 1952. 25) Ekoran daripada analisa yang dijalankan SP2, laporan tersebut telah diperincikan di dalam P12. Mahkamah ini berpuashati dengan keterangan yang diberikan SP2 serta laporan P12 yang dikemukakan menyokong keterangan SP2. Oleh itu, pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan intipati pertama. Intipati Kedua: Barang kes iaitu dadah tersebut di dalam milikan tertuduh 26) Bagi menggunapakai anggapan statutori mengenai pemilikan menurut seksyen 37(d) Akta Dadah Berbahaya 1952, pihak pendakwaan perlulah membuktikan elemen kawalan dan jagaan terlebih dahulu. 27) Merujuk Seksyen 37(d) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang memperuntukkan (dengan izin);

mana-mana orang yang didapati ada dalam jagaannya atau bawah pengawalannya apa-apa sahaja yang mengandungi sebarang dadah berbahaya adalah, sehingga sebaliknya dibuktikan, dianggap ada dalam pemilikannya dadah tersebut dan adalah, sehingga pemilikannya dibuktikan dianggap telah mengetahui tentang sifat-sifat dadah tersebut. 28) Dalam membuktikan isu pemilikan ini, perkara utama yang dipertimbangkan adalah apakah yang dimaksudkan dengan pemilikan. Takrifan pemilikan merupakan suatu persoalan undang-undang. Merujuk kes Yee Ya Mang v. Public Prosecutor [1972] 1 MLRH 269, Hakim Sharma, menerangkan pemilikan seperti berikut (dengan izin); “The word “possession” implies a physical capacity to deal with the thing as one likes to the exclusion of everyone and a determination to exercise that physical power on one’s own behalf. It implies dominion and consciousness in the mind of the person having “possession” that he not only has such dominion but also that he can exercise it.” 29) Prinsip tersebut telah dibincangkan secara mendalam di dalam kes PP v. Badrulhisham bin Baharom [1972] 2 MLRH 54, di mana dinyatakan (dengan izin); “… I believe it is well settled at least by our courts that to established possession by an accused person of any dangerous drugs or to impute to him possession of said drugs it must first to shown that he had knowledge of the drugs which were found to be in his possession.” 30) Prinsip tersebut kemudiannya diperjelaskan lagi di dalam kes Leow Nghee v. Reh [1956] 22 MLJ 28, di mana di dalam kes ini diperjelaskan bahawa (dengan izin); “The word “possession” is a vague and general word which cannot be closely defined. Without at least general knowledge there cannot be possession but there can be possession without full and exact knowledge. This is recognized in the present Drugs Ordinance which provides, by the presumption already cited, that if a man has custody or control of a drugs the onus of proving, first that he did not have possession, and secondly that he didi not know the nature of the drug, shall be shifted to him… There is no presumption of custody… Unless custody was established, the chain of reasoning is broken.” 31) Manakala isu pengetahuan yang diperlukan untuk membuktikan pemilikan telah diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Public Prosecutor v. Abdul Rahman Akif [2007] 4 CLJ 337, di mana dinyatakan (dengan izin); “The element of ‘possession’ (within the meaning of s.17 of the Misuse of Drugs Act) to be established, it must not only be shown that the accused had physical control of the drugs at the relevant time; the prosecution must also proved that the accused possessed requisite knowledge as to the contents of what he was carrying.” 32) Terdapat juga kes yang telah diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan di mana telah mengambil pendekatan pemilikan sesuatu barangan dalam undang-undang jenayah pemilikan yang eksklusif. Adalah suatu keperluan untuk menerimapakai sepertimana yang telah diputuskan kes Pendakwa Raya v. Denish a/l Madhavan [2009] 2 MLJ 194, di mana dinyatakan bahawa (dengan izin); “It is inappropriate to speak of possession of an article in criminal law as exclusive possession. One is either in possession or not in possession, although one could be in possession jointly with another or others. To say that the prosecution of a drug case this fails because there has been no proof of exclusive possession is apt to convey the wrong impression that it is only cases where possession is entirely with one person, that is, “exclusive” – that a conviction is possible. When the learned trial judge said “The accused sought to negative the proof of exclusive possession…”. We must take it that he meant no more than that the respondent sought to show that he was not in possession of the drugs because he had no knowledge of their existence and that the drugs could have been placed in his bags by some other person or persons. 33) Dalam mempertimbangkan isu ini, adalah menjadi undang-undang yang mantap bahawa pihak pendakwaan perlulah membuktikan elemen pemilikan dan bagi anggapan statutori mengenai pemilikan menurut seksyen 37(d) Akta Dadah Berbahaya 1952 digunapakai, pihak pendakwaan perlulah membuktikan elemen kawalan dan jagaan sepertimana yang telah diputuskan terlebih dahulu. 34) Merujuk kes di hadapan mahkamah ini, terdapat beberapa isu yang telah dibangkitkan oleh pihak pembelaan di mana pihak pendakwaan gagal untuk menyangkal isu yang dibangkitkan oleh pihak pembelaan. Barang kes telah dijumpai di dalam sebuah bilik dan ditemui di dalam sebuah kotak tisu. 35) Pihak pembelaan pertamanya membangkitkan bahawa saksi-saksi Pendakwaan gagal untuk mengenalpasti dan mengecam P15 sebagai barang kes yang ditemui di tempat serbuan dijalankan. 36) Seterusnya dibangkitkan juga SP1 sebagai pegawai serbuan telah gagal untuk mengenalpasti dengan jelas kotak tisu yang mana berapa keseluruhan jumlah kotak tisu di dalam bilik, warna apa, kedudukan tepat kotak tisu tersebut di dalam bilik serbuan dibuat. Turut dibangkitkan bahawa tiada sebarang gambar kotak tisu tersebut berada di dalam bilik serbuan dan tiada sebarang gambar barang kes berada di dalam kotak tisu tersebut semasa gambar barang kes dirakam oleh Jurufoto. 37) Memandangkan, barang kes dijumpai di dalam sebuah bilik dan terdapat banyak keraguan timbul berkenaan kawasan barang kes ditemui begitu juga dengan kotak dimana barang kes ditemui. Keraguan yang ditimbulkan gagal disangkal oleh pihak mahkamah. 38) Mahkamah juga menerimapakai hujahan pihak pembelaan di mana terdapat orang lain yang juga ada akses dengan bilik tempat kejadian dan keadaan kotak barang kes itu sendiri juga menimbulkan keraguan berkenaan isu milikan terhadap Tertuduh. 39) Tempat barang kes dijumpai juga menjadi perkara pokok di mana tempat barang kes dijumpai adalah di dalam sebuah bilik dan ditemui di dalam satu kotak tisu yang mana akses tempat tersebut adalah terbuka sepertimana versi pihak pembelaan. Lantaran daripada keraguan yang ditimbul gagal disangkal oleh pihak pendakwaan, ia telah melemahkan kes pihak pendakwaan. 40) Mahkamah menerimapakai hujahan pihak pembelaan dan keraguan yang ditimbulkan pihak pembelaan adalah munasabah berdasarkan keterangan saksi-saksi dan eksibit yang dikemukakan sekaligus gagal ditangkis oleh pihak pendakwaan. 41) Dalam keadaan tersebut mahkamah mendapati pihak pendakwaan tidak dapat membuktikan ‘nexus’ dan kaitan barang kes dengan Tertuduh pada masa serbuan dijalankan. Tiada bukti rantaian (nexus) antara barang kes dengan Tertuduh. 42) Berdasarkan fakta tersebut serta keterangan saksi-saksi pendakwaan yang disokong dengan eksibit-eksibit, jelas menunjukkan terdapat kelompongan dan keraguan terhadap isu milikan dan kawalan barang kes terhadap Tertuduh di mana (dengan izin) “benefit of doubt” harus diberikan kepada Tertuduh. 43) Isu milikan tidak dapat dibuktikan dengan kukuh. Ini kerana, mahkamah mendapati terdapat kelompongan dalam kes pihak pendakwaan. Wujud dua atau lebih inferen berkaitan dengan barang kes. Keterangan berkaitan kedudukan barang kes dan keberadaan Tertuduh adalah material dalam membuktikan bahawa terdapat nexus atau kawalan terhadap barang kes. 44) Oleh itu, dengan wujud inferens yang lain yang menimbulkan keraguan tentang milikan dan kawalan terhadap barang kes tersebut, (dengan izin) ‘benefit of doubt’ harus diberikan kepada Tertuduh. 45) Berdasarkan kelompangan isu milikan dan kawalan tersebut, kes pihak pendakwaan menjadi lemah dalam membuktikan bahawa tertuduh mempunyai milikan dan kawalan terhadap barang kes. F. ISU-ISU YANG DIBANGKITKAN Siasatan Pegawai Penyiasat Tidak Lengkap 46) SP5 merupakan Pegawai Penyiasat di dalam kes ini iaitu bagi kesalahan di bawah seksyen 39A(1) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan SP5 yang bertanggungjawab menjalankan siasatan berkenaan kesalahan yang dipertuduhkan. 47) Perihal pentingnya pegawai penyiasat menjalankan siasatan menyeluruh dan terperinci dan mengumpul kesemua keterangan serta mengelakkan kelompangan dalam kes pendakwaan telah ditekankan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Bunga Jalong v. PP [2015] 5 CLJ 893 yang menyatakan (dengan izin); "The duty of the investigators is to investigate the facts and to collect all the evidence. The police as investigators are public officers. Their concern must be to investigate the facts without fear or favour, so that all wrongdoers may be brought to justice. The completed investigation, compiled in the investigation papers is referred to the Public Prosecutor if an offence is disclosed. A completed investigation is one that includes investigation of the defences that emerged from the investigation. This includes such gaps or weaknesses emerging from the statements of witnesses and of defences from the statement of the accused person. Such investigations may eliminate the gaps or weaknesses, and provide substance to be tested against defences when raised. This is important as it ensures that if charges are to be preferred, there are no gaps or weak links in the prosecution case in the way of a successful prosecution." 48) Merujuk juga kepada kes Deepanraj a/l Subramaniam lwn Timbalan Pendakwaraya [2016] 1 MLJ 413, YA Balia Yusof, Hakim Mahkamah Rayuan menyatakan seperti berikut (dengan izin): “The failure of the police to carry out proper investigation has deprived not only the prosecution but also the defence of the best and must important evidence to resolve the case. Learned counsel further submitted the failure to do so means, there was withholding or suppression of evidence favourable to the defence and thus the s.114(g) presumption ought to be invoked. We were also reminded of the passage from the judgment of the Federal Court in Pang Chee Meng v. Public Prosecutor [1992] 1 MLJ 137 which states: “The accused cannot be penalized for lack of ingenuity in police investigation depriving him of the time honoured benefir of doubt.” 49) Mahkamah menerimapakai hujahan pembelaan di mana SP5 gagal membuat siasatan lengkap kerana saksi-saksi penting yang turut berada di rumah tempat kejadian pada hari serbuan dibuat gagal diambil keterangan sebagai saksi pendakwaan. Seterusnya SP6 juga gagal untuk membuat siasatan berkenaan bilik tempat serbuan di mana keraguan yang ditimbulkan berkenaan bilik tidur tersebut adalah bilik merupakan bilik stor dan bukan bilik tidur Tertuduh. 50) Turut menjadi persoalan adalah berkenaan akses kepada bilik tersebut. Kekeliruan telah timbul berkenaan pintuk masuk ke bilik tersebut yang dibangkitkan oleh pihak pembelaan. Perkara tersebut juga gagal dibuat siasatan lanjut sekaligus gagal menyangkal versi pihak pembelaan. 51) Di dalam keterangan SP5 juga turut menyatakan tandaan gagal dibuat ke atas barang kes. Hujahan pihak pembelaan adalah sama ada P15 adalah kotak yang sama didakwa ditemui di bilik tersebut? SP5 sebagai pegawai penyiasat adalah bertanggungjawab menandakan sendiri barang-barang kes yang dirampas dan diterima dari pegawai serbuan. 52) SP5 sebagai pegawai penyiasat seharusnya menjalankan siasatan penuh dan mengemukakan keterangan yang lebih terperinci tanpa sebarang keraguan yang timbul berkenaan kaitan Tertuduh dengan barang kes dan keberadaan barang kes ketika dijumpai juga kaitan dengan lain-lain individu yang gagal dibuat siasatan lanjut. 53) Keterangan SP5 sendiri menunjukkan bahawa siasatan yang dijalankan oleh pegawai penyiasat tidak menyeluruh dan tidak lengkap. Ianya telah melemahkan kes pihak pendakwaan dan (dengan izin) ‘benefit of doubt’ perlu diberikan kepada Tertuduh. Kegagalan SP1 Menyenaraikan P15 di dalam P3 dan Pengemukaan Lewat P15 di dalam Perbicaraan 54) Antara lainnya, pihak pembelaan turut membangkitkan bahawa SP1 telah gagal mengemukakan P15 di dalam P3 (Borang Serah Terima Barang Kes) sedangkan P15 adalah bahan bukti yang material bagi membuktikan bahawa barang kes sememangnya ditemui di dalam bilik dan berada di dalam P15. 55) Selain itu, turut juga dibangkitkan bahawa P15 dikemukakan lewat di Mahkamah semasa perbicaraan kerana P15 telah tertinggal untuk dimasukkan di dalam lewat. 56) Pihak pembelaan telah menghujahkan bahawa adalah sangat meragukan bahawa bahan bukti penting iaitu alat/tempat (kotak) di mana barang kes ditemui telah tertinggal dan tidak disenaraikan di dalam P3. Wujud keraguan tentang kewujudan P15. Malah ketika Pemeriksaan Utama SP1, P15 dikemukakan lewat untuk dicamkan oleh SP1 sedangkan ianya merupakan bahan bukti yang penting untuk mengaitkan Tertuduh dengan barang kes dan sewajarnya dikemukakan awal sekiranya P15 benar-benar wujud. 57) Mahkamah sekali lagi menerimapakai isu yang diketengahkan oleh pihak pembelaan. Justeru, kes pihak pendakwaan adalah goyah dalam mempertimbangkan kewujudan barang kes di dalam kotak P15 juga tempat di mana ditemui barang kes. Keterangan saksi dan eksibit yang dikemukakan tidak berjaya untuk menyangkal versi pembelaan dan menyokong kes pihak pendakwaan. 58) Kes pihak pendakwaan adalah lemah dengan adanya isu yang berbangkit ini. G. DAPATAN MAHKAMAH 59) Atas alasan-alasan tersebut dan setelah membuat pertimbangan secara maksima keterangan-keterangan saksi-saksi pendakwaan, mahkamah mendapati bahawa kes prima facie tidak dapat dibuktikan sekiranya terdapat lompang dalam kes pihak pendakwaan. 60) Begitu juga sekiranya kes pihak pendakwaan membenarkan lebih daripada satu inferen selain menjurus kepada kebersalahan tertuduh maka prima facie gagal dibuktikan. Kes pendakwaan juga gagal mencapai tahap pembuktian kes prima facie dengan terdapat keraguan dalam kes pendakwaan itu sendiri. 61) Oleh itu, berdasarkan pertimbangan tersebut, mahkamah berpendapat pihak pendakwaan gagal membuktikan satu kes prima facie terhadap tertuduh di atas pertuduhan di bawah seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah Seksyen 39A(1) Akta yang sama. 62) Dengan ini, Tertuduh, Mohamad Fitri bin Kamarudin, dilepaskan dan dibebaskan daripada Pertuduhan tanpa dipanggil untuk membela diri. DISEDIAKAN PADA 23 OKTOBER 2025; nurshahida NURSHAHIDA BINTI ABDUL RAHIM MAJISTRET MAHKAMAH MAJISTRET KANGAR PERLIS