Mohamad Najmi Bin Mohd Rejab v Pendakwa Raya (PB-41S-3-10/2021)

Keterangan SP2 mengenai analisis yang dijalankan tidak boleh diterima, oleh itu pihak pendakwaan gagal membuktikan bahawa Page 9 of 15 dadah yang dirampas adalah disenaraikan dalam Jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya 1952.

(ii) Dadah yang dijumpai bukan dalam milikan tertuduh.

(iii) Keterangan SP1 tidak boleh dipercayai kerana pihak pendakwaan telah gagal memanggil Konst. RF202554 untuk memberi keterangan. Pihak pembelaan tiada beban untuk memanggil saksi walaupun saksi tersebut telah ditawarkan kepada pembelaan.

(iv) Terdapat perbezaan berat dadah yang dijumpai dengan berat dadah yang diterima oleh SP2.

Terdapat pemecahan dalam rantaian keterangan pendakwaan.

(vi) Kes pembelaan tidak dipertimbangkan dengan betul di mana versi yang menyebelahi OKT hendaklah diterima pakai. Dapatan Mahkamah [33] Mahkamah ini percaya bahawa semasa pendengaran rayuan oleh pihak Pendakwaan dalam kes PA-41LB-4-02/2020, pihak tertuduh ada berhujah mengenai alasan (i) hingga (v) untuk pertimbangan YA Hakim yang mendengar rayuan tersebut. [34] Seperti yang dinyatakan di awal tadi bahawa rayuan tersebut telah dibenarkan, dan tertuduh dipanggil untuk membela diri. Ini bermakna pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap tertuduh dan keterangan saksi-saksi pendakwaan adalah boleh dipercayai dan semua elemen pertuduhan telah dibuktikan iaitu Page 10 of 15

identiti dadah, (b) milikan tertuduh ke atas dadah tersebut, (c) tertuduh mempunyai pengetahuan berkenaan dadah tersebut dan (d) rantaian keterangan adalah kukuh dan tidak terputus. [35] Berdasarkan dapatan YA Hakim dalam rayuan terdahulu bahawa satu kes prima facie telah derjaya dibuktikan, maka adalah tidak perlu untuk Mahkamah ini mempertimbangkan semula keterangan dalam kes pendakwaan bagi menentukan sama ada suatu kes prima facie telah berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan. [36] Mahkamah ini merujuk kepada kes yang seringkali dirujuk dalam isu ini, iaitu Manimaran a/l Amas lwn. PP & Other Appeals [2014] 1 LNS 1412, di mana Mahkamah Rayuan memutuskan seperti berikut: upon by the Court of Appeal to enter on their defence, it must necessarily mean that the Court of Appeal was satisfied that the prosecution had proved all the ingredients of the charge, including the element of common intention before concluding that a prima facie case had been made out by the prosecution. There was therefore no necessity for us to revisit the issues on whether a prima facie case had been made out. What we need to consider was whether the evidence from the defence had cast a reasonable doubt on the [37] Mahkamah ini juga merujuk kepada kes PP lwn. Sulaiman bin Saidin [2010] 1 CLJ 184, di mana Mahkamah Rayuan telah memutuskan bahawa: -isu yang berbangkit dalam rayuan ini, kami mendapati perlu untuk mengulangi bahawa tertuduh telah dipanggil untuk membela diri setelah mahkamah ini, Page 11 of 15 dalam rayuan terdahulu, mengetepikan keputusan hakim bicara di akhir kes pendakwaan. Sehubungan dengan itu, kami mendapati tiada keperluan bagi kami untuk menimbangkan semula isu-isu yang telah diputuskan oleh mahkamah ini terdahulu mengenai isu-isu yang telah dibangkitkan di akhir kes pendakwaan, kecuali jika terdapat keterangan-keterangan baru yang dibangkitkan oleh pihak pembelaan yang boleh menimbulkan keraguan munasabah ke atas [38] Di dalam rayuan ini Mahkamah juga mendapati tiada keterangan baru yang dikemukakan oleh tertuduh dalam pembelaannya. Oleh itu bersandarkan keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes yang dirujuk di atas tiada keperluan untuk Mahkamah ini mempertimbangkan semula dapatan YA Hakim Mahkamah Tinggi dalam rayuan terdahulu. [39] Keterangan tertuduh bahawa dadah tersebut dijumpai oleh Konst. 202554 dari dalam raga motosikal yang ditungganginya. Ini bukan kali pertama pihak pembelaan membangkitkan perkara tersebut. [40] Pihak pembelaan telah mencabar keterangan SP1 mengenai penemuan dadah tersebut dan mencadangkan kepada SP1 bahawa dadah dijumpai oleh Konst. 202554, tetapi SP1 menegaskan bahawa beliau sendiri yang menjumpai dadah tersebut di E yang dijumpai di dalam poket seluar jeans yang dipakai oleh tertuduh. SP1 menafikan penglibatan orang lain khususnya Konst. 202554 dalam penemuan dadah tersebut. [41] Berdasarkan keterangan lisan SP1 serta keterangan dokumentar yang dikemukakan ke Mahkamah, menunjukkan bahawa dadah tersebut telah dijumpai di dalam kotak Eclipse di dalam poket seluar yang Page 12 of 15 dipakai oleh tertuduh (rujuk Borang Bongkar dalam Rekod Rayuan Jilid 3 mukasurat 1). SP1 di dalam Laporan Polis yang dibuatnya pada 18.7.2018 jam 3.38am menyatakan bahawa barang kes dijumpai di dalam poket seluar bahagian hadapan sebelah kiri yang dipakai oleh tertuduh. [42] Pihak pembelaan berhujah bahawa terdapat versi yang berbeza di antara keterangan SP1 dan keterangan tertuduh mengenai penemuan tin Eclipse dan dadah yang terdapat di dalamnya. Selanjutnya pihak pembelaan telah merujuk kepada kes PP V Cheah Leong Aik [2017] 1 LNS 1538, yang memutuskan bahawa jika terdapat lebih daripada satu inferens yang boleh dibuat oleh Mahkamah, maka satu inferens yang menyebelahi tertuduh harus diterima pakai. [43] Mahkamah ini setuju bahawa jika ada lebih dari satu inferens, maka inferens yang memihak kepada tertuduh harus diterima oleh Mahkamah. Fakta kes di hadapan Mahkamah ini adalah jauh berbeza dengan kes PP vs Cheah Leong Aik (supra). [44] Di dalam kes PP VS Cheah Leong Aik, dadah dijumpai dalam almari di dalam sebuah rumah sewa. Cheah Leong Aik (CLA) bukanlah penyewa atau penghuni rumah tersebut. Malangnya dia telah ditahan dalam rumah sewa tersebut dan bukan dia seorang yang mempunyai akses ke rumah tersebut. Pada hari serbuan dilakukan, CLA telah pergi ke rumah tersebut untuk berjumpa dengan Lim Su Eng (penghuni rumah) dan Lim Yat Kean (penyewa dan penghuni rumah). Sesampainya di sana, CLA mendapati Lim Su Eng ada di rumah. Mereka berdua duduk dan bersembang di dalam rumah tersebut. Kemudiannya, Lim Su Eng menyuruh CLA untuk tunggu sebentar di Page 13 of 15 dalam rumah kerana Lim Su Eng perlu pergi mengambil sesuatu di luar. Setelah 15 minit Lim Su Eng keluar, serbuan telah dilakukan oleh pihak polis. CLA telah ditahan di ruang tamu di mana dia menunggu. Pintu grill dan papan tidak pernah dikunci. [45] Memandangkan CLA bukan penyewa/penghuni rumah tersebut dan terdapatnya DNA orang lain yang ditemui pada beberapa barang kes yang dirampas, maka sewajarnya Hakim Bicara menerima inferens yang memihak kepada CLA bahawa CLA tidak mempunyai pengetahuan mengenai dadah yang dijumpai dalam rumah tersebut dan kesemua dadah yang ditemui di dalam bilik adalah kepunyaan Lim Su Eng dan Lim Yat Kean. [46] Berbalik kepada kes dalam rayuan ini, pihak pendakwaan tidak memanggil Konst. 202554 untuk memberi keterangan kerana keterangan lisan dan keterangan dokumentar yang dikemukakan oleh SP1 berkenaan tempat barang kes dijumpai adalah jelas dan tidak tergugat semasa disoal balas. Maka kegagalan pihak pendakwaan memanggil Konst. 202554 semasa dalam kes pendakwaan untuk disoal berkenaan tempat penemuan barang kes tidak memudaratkan kes pendakwaan. [47] Pihak pendakwaan telah menawarkan kepada pembelaan Konst. 202554, namun pihak pembelaan memilih untuk tidak menerima tawaran tersebut dan pihak pembelaan berhujah bahawa bukanlah tugas pembelaan untuk memanggil mana-mana saksi bagi membuktikan kes pembelaan. Page 14 of 15 [48] Mahkamah menerima hujahan pembelaan yang tersebut kerana itulah prinsip yang terpakai dalam kes jenayah, iaitu beban pembuktian adalah terletak di bahu pendakwaan pada setiap masa. Tetapi harus disedari bahawa pihak pembelaan mempunyai tugas untuk menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. Sekiranya saksi tersebut dipanggil, mungkin beliau dapat memberi keterangan yang boleh menimbulkan keraguan kepada kes pendakwaan. [49] Berdasarkan analisa dan dapatan Mahkamah seperti yang dihuraikan di atas, Mahkamah dapati keputusan Majistret bahawa pembelaan tertuduh adalah satu penafian, rekaan semata-mata dan pemikiran semula tidak wajar diganggu, tambahan pula Majistret sendiri berpeluang melihat dan mendengar keterangan saksi-saksi dalam kes ini. [50] Keputusan Majistret bahawa pihak pembelaan telah gagal menimbulkan keraguan munasabah dan pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes melampaui keraguan munasabah adalah bertepatan dengan prinsip undang-undang dan keputusan Majistret mensabitkan tertuduh adalah selamat. Maka Mahkamah ini menolak rayuan tertuduh dan mengekalkan keputusan Majistret terhadap sabitan dan hukuman. [51] Tertuduh tidak merayu terhadap hukuman yang dikenakan keatasnya iaitu 30 bulan penjara dan 3 kali sebatan. Mahkamah dapati dalam menjatuhkan hukuman tersebut Majistret telah memberi pertimbangan yang sewajarnya dan berpandukan prinsip penghukuman yang betul sepertimana yang dinyatakan dalam Alasan Penghakimannya (Rekod Page 15 of 15 Rayuan Jilid 1 di mukasurat 54 56). Mahkamah ini berpendapat bahawa hukuman tersebut wajar dikekalkan. Bertarikh: 18 Julai 2023. (FATHIYAH BINTI IDRIS) Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Butterworth Pulau Pinang PIHAK-PIHAK: Bagi pihak Responden: Norafifah binti Mohd Shokri Timbalan Pendakwa Raya Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Pulau Pinang Bagi pihak Perayu: Ang Chun Pun Peguam Bela dan Peguam Cara Tetuan CP Ang & Co. Butterworth, Pulau Pinang