Mohamad Nizam Bin Azizan v Pendakwa Raya (KA-42JSKS(A)-2-07/2025)

Perayu telah dituduh di Mahkamah Sesyen Alor Setar, Kedah bagi satu kesalahan di bawah subseksyen 14(a) Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 [Akta 792] yang boleh dihukum di bawah subseksyen 16(1) Akta yang sama.

Pertuduhan terhadap Perayu adalah seperti yang berikut: “Bahawa kamu pada bulan Jun tahun 2019 jam antara 1.30 petang sehingga 2.00 petang bertempat di dalam bilik muzik di Sekolah Kebangsaan Taman Bersatu, di dalam Daerah Kota Setar, Dalam Negeri Kedah, telah melakukan amang seksual fizikal dengan menggeselkan kemaluan kamu di punggung seorang kanak-kanak bernama XX (KPT xxxx-xx-xxx) berumur 11 tahun (semasa kejadian) yang mana kamu mempunyai hubungan amanah dengannya. Oleh yang demikian kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah seksyen 14(a) Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 dan dibaca bersama seksyen 16 Akta yang sama.”.

Pada akhir keseluruhan kes, Hakim Mahkamah Sesyen (“HMS”) yang bijaksana telah mensabitkan Perayu atas kesalahan yang dipertuduhkan ke atasnya dan telah menjatuhkan hukuman penjara 10 tahun bermula daripada tarikh hukuman (26.6.2026) dan dua sebatan. Perayu turut diperintahkan menjalani kaunseling pemulihan semasa dalam tempoh tahanannya selaras dengan peruntukan seksyen 26 Akta 792 dan pengawasan polis selama dua tahun bermula sebaik selepas habis menjalani tempoh hukuman yang dijatuhkan, selaras dengan seksyen 27 Akta 792. Perayu juga telah memohon penggantungan pelaksanaan hukuman dan permohonan tersebut telah dibenarkan oleh HMS yang bijaksana.

Perayu tidak berpuas hati dengan keputusan HMS dan mengemukakan rayuan ke Mahkamah ini terhadap keseluruhan keputusan tersebut.

Secara ringkas, pihak pendakwaan mengemukakan keterangan bahawa pada bulan Jun, 2019, mangsa (SP3) telah diminta oleh Perayu (yang merupakan guru muzik di sekolah SP3) untuk membantu Perayu mengemas bilik muzik. Pada ketika kejadian, hanya Perayu dan SP3 yang berada di bilik muzik tersebut. Perayu kemudiannya telah mengarahkan SP3 untuk mengunci pintu bilik muzik tersebut. Setelah pintu bilik muzik dikunci, Perayu telah menyuruh SP3 membuka seluarnya dan setelah SP3 melakukan sebagaimana disuruh, Perayu pula telah membuka seluar dan seluar dalamnya.

Perayu kemudiannya duduk di atas kerusi di dalam bilik muzik tersebut dan telah menyuruh SP3 duduk di atas ribanya. SP3 dalam keterangannya menyatakan yang pada mulanya Perayu cuba untuk memasukkan kemaluannya ke dalam ‘pungkuk’ (dubur) SP3 tetapi tidak berjaya. Perayu seterusnya telah menggesel-geselkan kemaluannya pada bahagian punggung SP3 sambil memegang kemaluan SP3. Setelah Perayu mengeluarkan ‘air kencing’ yang berwarna jernih, Perayu telah menyuruh SP3 mengulum kemaluan Perayu pula. Berdasarkan keterangan SP3 lagi, kejadian cabul tersebut berlaku banyak kali iaitu lebih daripada 10 kali bagi tahun 2019, dan kejadian berlaku di bilik muzik dan juga setor.

Keterangan SP4 mengesahkan bahawa Perayu merupakan guru muzik di Sekolah Kebangsaan Taman Bersatu (sekolah lokasi kejadian). SP3 pula pada tahun 2019 adalah pelajar darjah lima di sekolah yang sama. SP4 juga mengesahkan bahawa Perayu adalah guru muzik bagi SP3 semasa SP3 bersekolah di sekolah tersebut.

Dalam keterangannya, SP3 tidak menceritakan apa yang telah dilakukan oleh Perayu terhadapnya di bilik muzik terbabit kerana berasa malu dan juga kerana Perayu telah memberitahu SP3 supaya tidak menceritakan kepada sesiapa tentang apa yang berlaku. Namun begitu, kerana perasaan yang tidak tenteram apabila mengingati kejadian-kejadian tersebut, hanya pada tahun 2021, barulah SP3 menceritakan apa yang telah berlaku kepada ibu dan bapanya (SP2). Pada awalnya ibu SP3 tidak mempercayai SP3 dan menganggap SP3 bermimpi kerana ketika SP3 menceritakan tentang kejadian, SP3 baru bangun dari tidur. Namun begitu, SP3 berterusan menangis dan melihat keadaan tersebut, bapa SP3 (SP2) telah meminta SP3 menceritakan kepadanya apa yang telah berlaku. Susulan itu, SP2 telah membuat laporan polis sebagaimana dalam laporan polis Kuala Kedah 000052/21 dan 000053/21 (eksibit-eksibit P4 dan P5).

Setelah laporan polis dibuat, SP3 telah dibawa ke Hospital Sultanah Bahiyah (“HSB”), Alor Setar bagi tujuan pemeriksaan. Hasil pemeriksaan ke atas bahagian dalam dubur SP3 di HSB tidak menemui sebarang koyakan.

Keterangan pegawai perubatan (SP6) mengesahkan bahawa hasil pemeriksaan ke atas bahagian dalam dubur SP3 melalui proses endoscopy tidak menemui sebarang kecederaan atau koyak atau lebam pada bahagian tersebut, di mana otot di bahagian itu didapati masih intact. Dapatan SP6 ini telah dilaporkan dalam laporan perubatannya (eksibit P13).

Pada peringkat pembelaan, Perayu telah memilih untuk memberi keterangan secara bersumpah. Dalam keteranganya, Perayu menafikan keseluruhan dakwaan oleh SP3 dan menyatakan bahawa sebenarnya SP3 merasa cemburu dan marah kerana SP3 tidak terpilih sebagai salah seorang ahli kumpulan boria sekolah tersebut. SP3 juga cemburu kerana pasukan boria tersebut telah dibawa Perayu ke Langkawi. Perayu turut memanggil seorang saksi lain yang merupakan bekas pelajarnya (SD2) yang turut merupakan rakan sekelas kepada SP3. SD2 dalam keterangannya menyatakan bahawa beliau merupakan salah seorang ahli kumpulan boria sekolah tersebut, beliau dan beberapa orang rakannya sering membantu membersihkan bilik muzik selepas selesai kelas, beliau tidak pernah nampak SP3 membersihkan bilik muzik, SD2 juga tidak pernah melihat kejadian, SD2 juga tidak mengetahui tentang kejadian tersebut sehinggalah dimaklumkan untuk memberi keterangan bagi pihak Perayu. SD2 dalam keterangannya juga menyatakan yang SP3 merupakan seorang yang pendiam, dan juga mengesahkan bahawa Perayu tidak pernah dilihat memarahi SP3.

Pihak Perayu dalam petisyen rayuannya telah mengemukakan beberapa isu rayuan untuk pertimbangan Mahkamah ini, yang secara umumnya merujuk kepada isu beban pembuktian dan kegagalan HMS membuat penilaian maksimum atas keseluruhan keterangan saksi-saksi Pendakwaan dan kekhilafan HMS yang telah menggunapakai beban bukti yang salah pada akhir kes Pembelaan.

Mahkamah ini telah meneliti dan mempertimbangkan Rekod Rayuan dan hujahan-hujahan serta nas undang-undang yang dihujahkan dan dirujuk oleh kedua-dua pihak Perayu dan Responden dalam rayuan ini, yang melibatkan rayuan Perayu terhadap keseluruhan keputusan HMS yang telah mensabitkan Perayu atas kesalahan melakukan amang seksual yang merupakan satu kesalahan di bawah subseksyen 14(a) Akta 792 yang boleh dihukum di bawah seksyen 16 Akta yang sama.

Dalam melaksanakan bidangkuasa rayuannya, Mahkamah ini mengambil maklum tugas dan fungsi sesebuah Mahkamah yang mendengar rayuan dan prinsip bahawa Mahkamah yang mendengar rayuan tidak akan mengganggu atau mengubah keputusan fakta mahkamah yang membicarakan kecuali jika mahkamah yang membicarakan telah membuat dapatan fakta yang bertentangan dengan undang-undang atau dapatan faktanya adalah jelas salah (“plainly wrong”).

Mahkamah juga merujuk kepada kes Mohd. Yusri Mangsor & Anor v. PP [2014] 4 MLJ 875, di mana Mahkamah Rayuan telah menyatakan prinsip yang sama. Mahkamah Rayuan juga turut menggariskan panduan berkenaan pengecualian pemakaian prinsip tersebut, antaranya seperti berikut: “[4] We have heard learned counsel for the appellants and learned deputy public prosecutor ('DPP') at some length. We have also scrutinised the records available before us. We are mindful that this is a factual based appeal. It is trite that an appellate court will be slow to interfere with the findings of facts and judicial appreciation of the facts by the trial court to which the law entrusts the primary task of evaluation of the evidence. However, there are exceptions. Where:

the judgment is based upon a wrong premise of fact or of law;

there was insufficient judicial appreciation by the trial judge of the evidence of circumstances placed before him;

the trial judge has completely overlooked the inherent probabilities of the case;

that the course of events affirmed by the trial judge could not have occurred;

the trial judge had made an unwarranted deduction based on faulty judicial reasoning from admitted or established facts; or

the trial judge had so fundamentally misdirected himself that one may safely sat that no reasonable court which had properly directed itself and asked the correct questions would have arrived at the same conclusion, then an appellate court will intervene to rectify that error so that injustice is not occasioned, then an appellate court will intervene to rectify that error so that injustice is not occasioned (see Perembun (M) Sdn Bhd v Conlay Construction Sdn Bhd [2012] 4 MLJ 149, (CA); Sivalingam a/l Periasamy v Periasamy & Anor [1995] 3 MLJ 395; [1996] 4 CLJ 545 (CA)).”. Isu beban pembuktian dan kegagalan HMS membuat penilaian maksimum

Berkenaan isu ini, terdapat beberapa perkara utama yang diketengahkan dalam Petisyen Rayuan Perayu yang melibatkan perkara-perkara seperti yang berikut: a) bahawa pada peringkat akhir kes Pendakwaan, HMS telah gagal menyatakan yang beliau telah membuat penilaian maksimum ke atas semua keterangan saksi-saksi Pendakwaan, sebelum memanggil Perayu membela diri atas pertuduhan; b) tarikh pertuduhan yang dikatakan bercanggah antara keterangan saksi-saksi Pendakwaan terutamanya keterangan SP2 dan SP3; c) kredibiliti saksi-saksi Pendakwaan terutamanya SP3; d) keperluan keterangan sokongan bagi menyokong keterangan SP3; dan e) penerimaan keterangan SP5 yang dihujahkan tidak mempunyai kelayakan untuk membuat laporan seperti di dalam eksibit P10.

Berkenaan kegagalan HMS untuk menyatakan yang beliau telah membuat ‘penilaian maksimum’ ke atas semua keterangan saksi-saksi Pendakwaan pada akhir kes Pendakwaan, Mahkamah ini tidak menafikan bahawa berdasarkan Rekod Rayuan, hujahan dikemukakan Perayu tersebut adalah benar iaitu pada akhir kes Pendakwaan, HMS tidak secara jelas menyatakan yang beliau telah membuat ‘penilaian maksimum’ ke atas keterangan saksi-saksi Pendakwaan. Berdasarkan Alasan Penghakiman HMS di perenggan 6, mukasurat 23 Rekod Rayuan Jilid 1 dinyatakan seperti yang berikut: “6. Selepas Pegawai penyiasat selesai memberi keterangan Pihak Pendakwaan telah menutup kes. Mahkamah memutuskan bahawa Pihak Pendakwaan telah berjaya untuk membuktikan kes prima facie terhadap OKT. OKT telah dipanggil untuk membela diri di atas pertuduhan terhadapnya.”.

Seterusnya, di dalam Nota Keterangan di mukasurat 268, Rekod Rayuan Jilid 2(b) pula dinyatakan seperti yang berikut: “KEPUTUSAN DI AKHIR KES PENDAKWAAN Setelah mendengar keterangan saksi-saksi Pendakwaan, meneliti eksibit-eksibit dan otoriti-otoriti serta membaca dan meneliti hujah bertulis kedua-dua pihak, Mahkamah memutuskan bahawa pihak Pendakwaan telah BERJAYA untuk membuktikan kes prima facie terhadap OKT. Oleh yang demikian, OKT dipanggil untuk membela diri. Ketiga-tiga pilihan diterangkan kepada OKT dan OKT memilih untuk memberi keterangan secara bersumpah.”

Sehubungan itu, ternyata jelas, HMS tidak langsung menyatakan yang beliau telah membuat ‘penilaian maksimum’ sebelum memutuskan bahawa pihak Responden telah berjaya membuktikan kes prima facie bagi kes terhadap Perayu. Namun begitu, pada pendapat Mahkamah ini, kegagalan menyatakan frasa ‘penilaian maksimum’ semata-mata sebelum memutuskan pihak Responden telah berjaya membuktikan satu kes prima facie tidaklah secara automatik membuktikan wujudnya kekhilafan pada pihak HMS.

Mahkamah Persekutuan di dalam kes PP v Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457 telah memperjelaskan prinsip-prinsip yang terpakai dalam menentukan sama ada sesuatu kes prima facie telah berjaya dibuktikan. Dalam keputusannya, Mahkamah Persekutuan telah menyatakan seperti yang berikut: [15] For the guidance of the courts below, we summarise as follows the steps that should be taken by a trial court at the close of the prosecution’s case:

at the close of the prosecution’s case, subject the evidence led by the prosecution in its totality to a maximum evaluation. Carefully scrutinise the credibility of each of the prosecution’s witnesses. Take into account all reasonable inferences that may be drawn from that evidence. If the evidence admits of two or more inferences, then draw the inference that is most favourable to the accused;

(ii) ask yourself the question: If I now call upon the accused to make his defence and he elects to remain silent am I prepared to convict him on the evidence now before me? If the answer to that question is ‘Yes’, then a prima facie case has been made out and the defence should be called. If the answer is ‘No’ then, a prima facie case has not been made out and the accused should be acquitted;

(iii) after the defence is called, the accused elects to remain silent, then convict;

(iv) after defence is called, the accused elects to give evidence, then go through the steps set out in Mat v. Public Prosecutor [1963] 1 LNS 82; [1963] MLJ 263. “. [penekanan ditambah]

Selanjutnya dalam kes Rudy bin Jupri v Public Prosecutor [2013] 3 MLJ 362, Mahkamah Rayuan telah memutuskan seperti yang berikut: “No doubt, the learned trial judge did not spell out or mention the words ‘maximum evaluation’ specifically in the notes of proceedings or in his grounds of judgment. Granted the learned trial judge did not wave a magic wand and utter the words ‘maximum evaluation’ at the end of the prosecution’s case to show that a prima facie case had been established. But what is more pertinent and important is for the court to determine, in a holistic manner from the grounds of judgment and the notes of proceedings, whether the learned trial judge had in fact and in law considered or appreciated or ‘evaluated’ the prosecution’s case satisfactorily to come within the scope of s 180(1) of the Criminal Procedure Code. In the present case a consideration of the grounds of judgment by the court showed that the learned trial judge did consider the ingredients to be proved by the prosecution to sustain a charge of murder; did consider all the facts adduced in the prosecution’s case and made findings thereon and did consider the information given by the appellant (under s 27 of the Evidence Act 1950) that led to the recovery of the knife (P12) before going on to consider the defence of the appellant from para 35 (at p 320 record of appeal) onwards. Importantly, the learned trial judge had accepted the evidence of the chemist (‘PW11’) who confirmed that the DNA of the appellant was found in the vagina and on the nail clippings of the first deceased. And that the blood stains on the knife matched the DNA of the second deceased. The admission of the s 27 of the Evidence Act evidence that led to the recovery of the knife and of the fact of the recovery of the knife itself were not seriously challenged by the appellant at trial. In his written submissions, counsel for the appellant cited the cases of Balachandran v Public Prosecutor [2005] 2 MLJ 301, Looi Kow Chai & Anor v Public Prosecutor [2003] 1 MLJ 65 and Public Prosecutor v Mohd Radzi bin Abu Bakar [2005] 6 MLJ 393 to support his proposition that the learned trial judge must undertake a positive evaluation of the credibility and reliability of all the evidence adduced to arrive at a finding of whether a prima facie case had been made out. This court is in full agreement with the proposition of law propounded in the aforesaid cases. But with respect, the court cannot go further and agree with counsel for the appellant that just because the learned trial judge had not specifically mentioned the words ‘maximum evaluation’, after having alluded to the requirements of a prima facie case under s 180(1) of the Criminal Procedure Code, that that amounts to a misdirection by the learned trial judge.”. [penekanan ditambah]

Berdasarkan huraian dan autoriti kes-kes dinyatakan di atas adalah jelas bahawa kegagalan HMS untuk menyatakan yang beliau telah membuat ‘penilaian maksimum’ semata-mata tidak menjadikan dapatan ataupun keputusan yang dibuat adalah khilaf. Mahkamah ini perlu meneliti keseluruhan Alasan Penghakiman HMS dan menentukan sama ada beliau telah memenuhi keperluan sebagaimana dinyatakan dalam kes PP v Mohd Radzi Abu Bakar (supra) di atas.

Berkenaan pertuduhan terhadap Perayu yang tidak menyatakan tarikh yang tepat sedangkan keterangan SP3, yang dikatakan bercanggah dengan keterangan SP2, menunjukkan terdapatnya beberapa tarikh atau tahun yang berbeza, Mahkamah ini berpendapat bahawa tiada kecacatan pada pertuduhan hanya kerana tiada satu tarikh yang tepat dimasukkan dalam pertuduhan. Mahkamah telah meneliti Alasan Penghakiman HMS dan mendapati isu ini telahpun dipertimbangkan dan dinilai oleh HMS yang boleh dirujuk dari perenggan 18 – 20 Alasan Penghakiman beliau. Mahkamah ini juga bersetuju bahawa tiada kecacatan pada pertuduhan hanya kerana tiada satu tarikh yang tepat dimasukkan dalam pertuduhan. Sehubungan itu Mahkamah mendapati bahawa isu yang ditimbulkan ini adalah tidak bermerit.

Bagi isu yang melibatkan percanggahan keterangan SP3 dan SP2, dan juga laporan polis yang dibuat oleh SP2 berkenaan tahun kejadian dikatakan berlaku, Mahkamah ini telah meneliti Alasan Penghakiman HMS dan juga Nota Keterangan di Jilid 2(a) dan 2(b) Rekod Rayuan dan mendapati bahawa walaupun kelihatan terdapat kekeliruan oleh SP2 tentang tahun kejadian, namun SP2 telah menjelaskan bahawa kejadian dimaklumkan oleh SP3 adalah bermula daripada SP3 darjah 5. Selanjutnya, SP3 telahpun memberikan keterangan semasa perbicaraan dan telah menjelaskan bahawa bila kejadian berlaku. Dalam hal ini Mahkamah ini mendapati bahawa tiada berlaku percanggahan yang menafikan bahawa kejadian sebagaimana dalam pertuduhan tersebut sememangnya telah berlaku.

Di samping itu juga berkaitan percanggahan-percanggahan yang wujud, Mahkamah ini juga telah meneliti keterangan SP3 tentang kejadian yang berlaku, bila kejadian berlaku, bagaimana kejadian cabul berlaku, yang mana keterangan-keterangan ini juga telah dipertimbangkan dan dinilai oleh HMS yang bijaksana dalam Alasan Penghakimannya yang boleh dilihat dalam Alasan Penghakiman beliau, terutamanya daripada perenggan 12 – 16.

Seterusnya berkenaan isu keperluan keterangan sokongan bagi menyokong keterangan SP3, Mahkamah ini telah meneliti hujahan pihak Perayu di mana Perayu menghujahkan bahawa HMS telah terkhilaf dalam menerima keterangan SP2 (bapa SP3) dan SP5 (Pegawai Psikologi PDRM) sebagai keterangan sokongan. Selain itu juga, Perayu menghujahkan bahawa HMS adalah khilaf apabila memutuskan bahawa keterangan SP3 tidak memerlukan keterangan sokongan, dan Perayu telah merujuk kepada peruntukan seksyen 16 Akta Keterangan Saksi Kanak-Kanak 1950 [Akta 676] berbanding seksyen-seksyen 17 dan 18 Akta 792.

Meneliti hujahan-hujahan dikemukakan, Mahkamah ini berpendapat bahawa dalam meneliti peruntukan undang-undang yang terlibat, HMS telah merujuk kepada seksyen-seksyen 17 dan 18 Akta 792. Namun begitu, melalui Akta Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak (Pindaan) 2024 [Akta A1734] yang mula berkuatkuasa pada 3 Mac 2025, kedua-dua peruntukan tersebut telah dimansuhkan. Namun begitu, pihak Perayu juga tidak menimbulkan isu pemansuhan peruntukan-peruntukan ini, sebaliknya menghujahkan bahawa HMS telah terkhilaf kerana gagal merujuk kepada seksyen 16 Akta 676.

Seksyen 16 Akta 676 memperuntukkan seperti yang berikut: “16. Peruntukan Akta Keterangan 1950 dan Kanun Tatacara Jenayah [Akta 593] hendaklah terus terpakai kecuali setakat yang peruntukan itu secara nyata diubah suai oleh Akta ini.”.

Walaupun seksyen 16 Akta 676 memperuntukkan bahawa peruntukan Akta 56 dan Akta 593 adalah terpakai, namun begitu pada tahun 2024, pindaan undang-undang telah dibuat ke atas Akta 676 melalui Akta Keterangan Saksi Kanak-Kanak (Pindaan) 2024 [Akta A1731] yang memperuntukkan Bahagian baru iaitu Bahagian 1A yang mana akibatnya Bahagian VI Akta 792 dan juga seksyen 133A Akta 56 telah dimansuhkan. Seksyen 133A Akta 56 merujuk kepada keperluan keterangan sokongan bagi keterangan seorang kanak-kanak.

Kedua-dua pemansuhan peruntukan di bawah Akta 792 dan Akta 56 tersebut adalah berbangkit daripada pindaan yang dibuat kepada Akta 676. Berdasarkan Huraian kepada Rang Undang-Undang DR28/2024 dan DR 26/2024: a) DR28/2024: “3. Fasal 2 bertujuan untuk memotong Bahagian VI Akta 792 berbangkit daripada pindaan yang dibuat kepada Akta Keterangan Saksi Kanak-Kanak 2007 [Akta 676] untuk memasukkan ke dalam Akta itu peruntukan yang berhubungan dengan kekompetenan saksi kanak-kanak untuk memberikan keterangan dan untuk membenarkan Mahkamah mensabitkan seseorang tertuduh berasaskan keterangan tanpa sokongan saksi kanak-kanak yang diberikan dengan bersumpah atau selainnya. Dengan pindaan ini, kekompetenan saksi kanak-kanak untuk memberikan keterangan dalam mana-mana prosiding terhadap mana-mana orang yang berhubungan dengan mana-mana kesalahan di bawah Akta 792, atau mana-mana kesalahan yang dinyatakan dalam Jadual kepada Akta 792 sekiranya mangsa ialah kanak-kanak, dan pensabitan seseorang bagi kesalahan di bawah Akta 792, atau mana-mana kesalahan yang dinyatakan dalam Jadual kepada Akta 792 sekiranya mangsa ialah kanak-kanak, berasaskan keterangan tanpa sokongan saksi kanak-kanak, hendaklah diuruskan di bawah Akta Keterangan Saksi Kanak-Kanak 2007.”. b) DR26/2024: “4. Fasal 3 bertujuan untuk memotong seksyen 133a Akta 56 berbangkit daripada pindaan yang dibuat kepada Akta Keterangan Saksi Kanak-Kanak 2007 untuk memasukkan ke dalam Akta itu peruntukan yang berhubungan dengan kebolehterimaan keterangan saksi kanak-kanak yang diberikan dengan sumpah atau selainnya dan untuk membenarkan Mahkamah mensabitkan seorang tertuduh berasaskan keterangan tanpa sokongan saksi kanak-kanak yang diberikan dengan sumpah atau selainnya.”.

Sehubungan itu, peruntukan-peruntukan baru di bawah Akta 676 yang selaras dengan seksyen-seksyen 17 dan 18 Akta 792 sebelum dipinda adalah seperti yang berikut: “Kekompetenan saksi kanak-kanak

(1) Semua saksi kanak-kanak hendaklah dianggap kompeten untuk memberikan keterangan dalam mana-mana prosiding.

Seseorang saksi kanak-kanak tidak kompeten untuk memberikan keterangan dalam suatu prosiding jika Mahkamah mendapati, berdasarkan inkuiri yang dijalankan di bawah seksyen 2c, bahawa saksi kanak-kanak itu tidak boleh memahami soalan yang dikemukakan kepadanya atau memberikan jawapan yang rasional kepada soalan yang dikemukakan kepadanya dalam prosiding itu. Keterangan saksi kanak-kanak yang diberikan dengan sumpah atau selainnya

(1) Seseorang saksi kanak-kanak hendaklah memberikan keterangan dengan sumpah dalam suatu prosiding jika dia telah mencapai umur dua belas tahun dan mempunyai pemahaman yang mencukupi mengenai keseriusan memberikan keterangan dalam prosiding dan memahami kewajipan bercakap benar.

Saksi kanak-kanak yang belum mencapai umur dua belas tahun dan tidak mempunyai pemahaman yang mencukupi mengenai keseriusan memberikan keterangan dalam prosiding dan tidak memahami kewajipan bercakap benar boleh memberikan keterangan tanpa sumpah dalam suatu prosiding dan Mahkamah hendaklah, sebelum saksi kanak-kanak itu memberikan keterangan, memaklumkan saksi kanak-kanak itu bahawa dia mempunyai kewajipan untuk bercakap benar dan menghendaki saksi kanak-kanak itu berjanji untuk bercakap benar.

Apabila seseorang saksi kanak-kanak memberikan keterangan dalam suatu prosiding dan semasa memberikan keterangannya saksi kanak-kanak itu mencapai umur dua belas tahun, dia boleh terus memberikan keterangannya dengan syarat bahawa dia mengangkat sumpah dan kegagalannya untuk mengangkat sumpah apabila mencapai umur dua belas tahun tidak menjadikan keterangannya tidak boleh diterima.

Keterangan saksi kanak-kanak yang diberikan tanpa sumpah di bawah subseksyen (2) hendaklah, jika diterima oleh Mahkamah, dilayan dengan cara yang sama seolah-olah keterangan itu telah diberikan dengan sumpah. Inkuiri mengenai kekompetenan saksi kanak-kanak dan keupayaan saksi kanak-kanak untuk memahami sifat sumpah

(1) Tertakluk kepada subseksyen (2), jika kekompetenan saksi kanak-kanak untuk memberikan keterangan atau keupayaan saksi kanak-kanak untuk memahami sifat sumpah apabila memberikan keterangan dipersoalkan, Mahkamah boleh menjalankan suatu inkuiri mengenai kekompetenan saksi kanak-kanak itu untuk memberikan keterangan atau mengenai keupayaan saksi kanak-kanak itu untuk memahami sifat sumpah apabila memberikan keterangan.

Inkuiri di bawah seksyen ini hendaklah dijalankan sebelum seseorang saksi kanak-kanak mula memberikan keterangannya dan jika difikirkan perlu oleh Mahkamah, pada bila-bila masa selepas saksi kanak-kanak itu telah mula memberikan keterangannya tetapi sebelum saksi kanak-kanak itu selesai memberikan keterangannya.

Mahkamah hendaklah menjalankan inkuiri itu dengan kehadiran pihak-pihak kepada prosiding dan boleh, jika perlu, menghendaki keterangan daripada mana-mana saksi lain untuk diberikan semasa inkuiri itu bagi membolehkan Mahkamah mencapai keputusannya tentang kekompetenan saksi kanak-kanak itu untuk memberikan keterangan atau keupayaan saksi kanak-kanak itu untuk memahami sifat sumpah apabila memberikan keterangan.

Bagi maksud seksyen ini—

pertanyaan soalan kepada saksi-saksi hanya boleh dibuat oleh Mahkamah; dan

jika saksi yang akan dipanggil ialah seorang kanak-kanak, segala langkah yang diperuntukkan di bawah Akta ini hendaklah terpakai untuk memudahkan pemberian keterangan oleh saksi kanak-kanak itu. Keterangan tanpa sokongan saksi kanak-kanak

(1) Walau apa pun apa-apa yang berlawanan dalam mana-mana undang-undang bertulis yang lain, seseorang tertuduh boleh disabitkan atau seseorang kanak-kanak yang dipertuduh atas mana-mana kesalahan boleh didapati bersalah bagi suatu kesalahan berasaskan keterangan tanpa sokongan saksi kanak-kanak yang diberikan dengan sumpah atau selainnya.

Mana-mana rukun yang memperuntukkan bahawa seseorang tertuduh tidak boleh disabitkan atau seseorang kanak-kanak yang dipertuduh atas mana-mana kesalahan tidak boleh didapati bersalah bagi suatu kesalahan berasaskan keterangan tanpa sokongan saksi kanak-kanak yang diberikan dengan sumpah atau selainnya hendaklah terhenti terpakai.

Mana-mana rukun yang menghendaki Mahkamah untuk memperingatkan dirinya sebelum mensabitkan seseorang tertuduh atau membuat dapatan bahawa seseorang kanak-kanak yang dipertuduh atas mana-mana kesalahan bersalah bagi suatu kesalahan berasaskan keterangan saksi kanak-kanak yang diberikan dengan sumpah atau selainnya semata-mata kerana keterangan itu diberikan oleh seseorang kanak-kanak hendaklah juga terhenti terpakai.”.

Walaupun HMS yang bijaksana telah merujuk kepada peruntukan undang-undang yang telah dimansuhkan, namun begitu prinsip undang-undang yang sama masih lagi terpakai. Ini kerana jika dirujuk kepada peruntukan-peruntukan baharu di bawah Akta 676 terutamanya seksyen 2D dengan secara jelas memperuntukkan bahawa seseorang boleh disabitkan atas kesalahan berdasarkan keterangan seorang kanak-kanak yang tidak disokong. Di samping itu juga, peruntukan baharu tersebut juga turut memperuntukkan bahawa mana-mana peruntukan undang-undang lain yang menghendaki keterangan seorang kanak-kanak disokong oleh keterangan sokongan adalah dengan itu terhenti terpakai.

Memandangkan pihak Perayu juga telah merujuk kepada peruntukan seksyen 16 Akta 676 yang merujuk kepada keperluan keterangan sokongan bagi saksi kanak-kanak iaitu merujuk seksyen 133A Akta 56 yang telah dimansuhkan, dan berdasarkan peruntukan-peruntukan undang-undang terkini, maka Mahkamah ini berpendapat bahawa kedudukan keterangan seorang kanak-kanak kini adalah lebih jelas di mana keterangan mereka tidak lagi memerlukan keterangan sokongan, dan seseorang tertuduh boleh disabitkan atas kesalahan yang dipertuduhkan dengan keterangan seorang kanak-kanak yang tidak disokong.

Berbalik kepada kedudukan isu dalam rayuan di hadapan Mahkamah ini, Mahkamah ini mendapati bahawa dapatan HMS juga adalah betul apabila memutuskan bahawa keterangan SP3 tidak memerlukan sebarang keterangan sokongan (walaupun HMS telah merujuk peruntukan undang-undang yang telah dimansuhkan).

Di samping itu juga, Mahkamah ini turut mendapati bahawa HMS juga telah menilai keterangan SP2 dan SP5 dan memutuskan bahawa keterangan mereka adalah keterangan sokongan bagi keterangan yang diberikan oleh SP3. Mahkamah telah meneliti keterangan kedua-dua saksi ini, dan berpendapat bahawa tiada kekhilafan atas dapatan HMS tersebut. Beliau telah menilai keterangan kedua-dua saksi terbabit dan telah mempertimbangkan sebarang percanggahan dan penjelasan yang diberikan sebelum memutuskan menerima keterangan kedua-dua saksi terbabit sebagai keterangan sokongan.

Berkenaan pemakaian seksyen 16 Akta 676 dan seksyen 271 Akta 593, Mahkamah ini tidak menafikan bahawa tiada sebarang catatan dibuat oleh HMS yang mendengar keterangan SP3 semasa perbicaraan. Namun begitu, HMS yang telah mengambilalih perbicaraan kes ini telah merujuk kepada Nota Keterangan dan juga melihat sendiri rakaman prosiding di dalam Mahkamah yang berkaitan dengan keterangan SP3. Ini boleh dilihat dengan jelas di dalam Alasan Penghakiman HMS tersebut di mukasurat 33 Rekod Rayuan Jilid 1 : “Mahkamah telah merujuk kepada keseluruhan nota keterangan bagi kes ini dan juga kepada rakaman prosiding di dalam Mahkamah bagi melihat dan mendengar keterangan SP3. Mahkamah mendapati bahawa keterangan SP3 adalah ‘unusually convincing’. SP3 seorang saksi yang jujur apabila dilihat pada ‘demeanour’ beliau semasa memberikan keterangan di Mahkamah. Beliau juga tidak menokok tambah cerita.”. [penekanan ditambah]

Pihak Perayu telah menghujahkan bahawa dengan ketiadaan catatan oleh HMS yang terdahulu yang telah mendengar keterangan SP3, maka dapatan HMS yang kemudian berkaitan kredibiliti SP3 adalah salah. Perayu telah merujuk kepada peruntukan seksyen 271 Akta 593 yang memperuntukkan seperti yang berikut: “271. Remarks as to demeanour of witness A presiding Magistrate recording the evidence of a witness may, at the conclusion of the evidence and at the foot of the notes of it, record such remarks, if any, as he thinks material respecting the demeanour of the witness while under examination.”.

Selanjutnya Perayu juga telah merujuk keputusan Mahkamah Tinggi dalam kes Nor Hafiz Hanafi v. PP [2023] CLJU 2556 bagi menyokong hujahan mereka mengenai isu ini.

Mahkamah ini telah meneliti hujahan dan nas undang-undang yang dikemukakan dan tidak bersetuju dengan hujahan Perayu mengenai isu ini. Ini kerana hanya kerana ketiadaan catatan mengenai demeanour SP3 oleh HMS terdahulu yang mendengar keterangan SP3, tidak secara automatik menjadikan penilaian HMS yang kemudian sebagai tidak tepat. Apatah lagi dalam kedudukan di mana HMS yang mengambilalih perbicaraan tersebut telah mengambil inisiatif melihat rakaman prosiding semasa SP3 memberikan keterangan di samping merujuk kepada Nota Keterangan. Kedudukan ini telah diperjelaskan dalam kes Pendakwa Raya lwn Mohd Faiza Rizza bin Mohd Ropi [2024] MLJU 2868, di mana Mahkamah Rayuan telah memutuskan seperti yang berikut: “[23] PERTAMA, mengenai isu Hakim Mahkamah Sesyen membuat penilaian serta pemerhatiannya mengenai tingkah laku saksi SP1 melalui rakaman CRT sahaja, kami mendapati langkah yang diambil tersebut adalah sebagai suatu usaha tambahan kepada keterangan SP1 yang telah pun dirakamkan melalui nota prosiding. [24] Wajar ditekankan bahawa ketiadaan sebarang catatan yang dibuat di dalam nota prosiding berkenaan tingkah laku SP1 oleh Hakim Mahkamah Sesyen asal yang mendengar keterangan SP1 tidak menjejaskan sama sekali dapatan oleh Hakim Mahkamah Sesyen kedua ini untuk membuat penilaian mengenai kredibiliti SP1 melalui rakaman CRT. Meski pun tidak dapat dinafikan bahawa Hakim Mahkamah Sesyen kedua ini tidak melihat SP1 memberi keterangan secara fizikal namun dapatan yang buat olehnya terhadap kredibiliti SP1 ini bukan hanya terhad semata-mata kepada rakaman CRT tetapi juga kepada penilaian menyeluruh keterangan yang diberikan oleh saksi-saksi pendakwaan yang lain yang nyata menyokong dan memperteguhkan lagi keterangan dan kredibiliti SP1. Ini jelas dihuraikan oleh beliau di dalam Alasan Penghakimannya (Kandungan 7 RR Jilid 2 m/s 24-80) seperti berikut: …”. [penekanan ditambah]

Sehubungan itu, berdasarkan keputusan Mahkamah Rayuan di atas, adalah jelas bahawa hanya kerana semata-mata tiada catatan mengenai tingkah laku SP3 oleh HMS yang terdahulu, adalah pada pendapat Mahkamah ini, tidak menjejaskan dapatan HMS yang telah turut merujuk kepada keterangan sokongan yang lain iaitu keterangan SP2 dan SP5. Penilaian HMS dalam menilai keterangan SP3 boleh dilihat dalam Alasan Penghakiman beliau di dalam Jilid 1 Rekod Rayuan, seperti yang berikut: “Mahkamah telah merujuk kepada keseluruhan nota keterangan bagi kes ini dan juga kepada rakaman prosiding di dalam Mahkamah bagi melihat dan mendengar keterangan SP3. Mahkamah mendapati bahawa keterangan SP3 adalah ‘unusually convincing’. SP3 seorang saksi yang jujur apabila dilihat pada ‘demeanour’ beliau semasa memberikan keterangan di Mahkamah. Beliau juga tidak menokok tambah cerita. Daripada keterangan SP3 secara keseluruhan dan keterangan sokongan yang ada, Mahkamah mendapati bahawa SP3 seorang yang kredibel. Daripada ‘demeanour’ SP3 dan juga cara beliau memberi keterangan, Mahkamah mendapati beliau seorang saksi yang dapat dipercayai. Pada semua peringkat soal balas, mangsa dapat menjawab soalan yang ditujukan dan memberi jawapan secara jujur. Keterangan beliau adalah konsisten pada sentiasa waktu. Tiada alasan bagi seseorang kanak-kanak untuk membuat suatu tuduhan yang palsu dan amat serius terhadap cikgunya. …

SP5 adalah seorang Pegawai Psikoloji Kanan yang bertugas di Jabatan Siasatan Jenayah Ibu Pejabat Polis Kontinjen Kedah. Beliau telah menemubual SP3 dan mengendalikan lukisan ADHTP iaitu Art Drawing House Tree Person terhadap SP3 pada 27.1.2021 di bilik kaunseling Pusat Temuduga Kanak-Kanak, Ibu Pejabat Polis Kontinjen Kedah. Hasil temubual dan pengendalian lukisan ADHTP, SP5 telah membuat suatu Laporan Sesi Kaunseling Mangsa (Eksibit P10).

Pihak pembelaan telah membangkitkan isu bahawa SP3 tidak menceritakan kejadian ini kepada SP2 sehingga tahun 2021 dan tidak menceritakan perkara ini kepada rakan-rakan SP3. SP3 setiap kali ditanya mengenai kejadian ini menyatakan beliau takut dan telah dipesan oleh OKT untuk tidak memaklumkan kejadian tersebut kepada sesiapa. SP3 hanya memberitahu SP2 pada 5.2.2021 kerana pada masa tersebut SP3 telah meninggalkan sekolah rendahnya dan SP3 masih teringat-ingatkan kejadian tersebut dan berasa trauma. SP3 juga masih mendapatkan rawatan psikiatri sokongan semasa memberi keterangan sepertimana dinyatakan SP2 dan perkara ini disokong oleh SP5 yang telah hadir memberi keterangan di Mahkamah.

Pihak pembelaan telah membangkitkan isu bahawa terdapat percanggahan material di dalam keterangan SP3. …

Pihak pembelaan telah berhujah bahawa terdapat percanggahan material mengenai tarikh dan kejadian amang seksual fizikal dan ini telah menyebabkan OKT diperjudis kerana tidak dapat membela diri secara spesifik dan sempurna. …

Daripada keterangan yang dikemukakan, Mahkamah mendapati SP3 tiada motif untuk menipu dan tiada bukti bahawa SP3 mempunyai dendam terhadap OKT. … Mahkamah juga setuju dengan hujah pihak Pendakwaan bahawa ia bukanlah suatu hal yang mudah bagi seseorang kanak-kanak seusia SP3 untuk hadir memberi keterangan di Mahkamah mengenai perkara yang menyebabkan trauma dan tekanan terhadap dirinya, namun SP3 dalam kes ini dapat menceritakan satu per satu perbuatan yang dilakukan oleh OKT dan sebarang percanggahan jika ada sekalipun adalah tidak material dan adalah langsung tidak menjejaskan kes pendakwaan.”.

Berdasarkan penilaian oleh HMS di atas, jelas bahawa HMS telah membuat penilaian yang teliti ke atas keterangan SP3 sebelum membuat dapatan bahawa SP3 adalah seorang saksi yang kredibel. HMS juga telah menilai kredibiliti saksi-saksi tersebut terutamanya SP3 yang merupakan mangsa dan mendapati bahawa SP3 yang merupakan seorang kanak-kanak yang hanya berumur 15 tahun semasa memberikan keterangan, telah memberikan keterangan yang jelas dan konsisten. Walaupun HMS tidak melihat secara kendiri demeanour SP3 semasa memberikan keterangan, tetapi beliau telah melihat rakaman prosiding yang berkaitan dan telah memutuskan bahawa SP3 adalah seorang saksi yang boleh dipercayai dan keterangan SP3 adalah ‘unusually convincing’. Merujuk Alasan Penghakiman HMS, Mahkamah ini juga mendapati bahawa hasil pemerhatian HMS kepada rakaman prosiding yang telah dijalankan, beliau telah membuat dapatan yang bersesuaian berkenaan kredibiliti SP3 ini. Di samping itu, fakta bahawa keterangan SP3 telah turut diperjelaskan atas setiap percanggahan yang diketengahkan, di samping keterangan sokongan oleh SP2 dan SP5, Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan HMS bahawa keterangan SP3 adalah ‘unusually convincing’ adalah tepat. Sehubungan itu, tiada kekhilafan oleh HMS dalam dapatan beliau itu.

Berkenaan isu kelayakan SP5 untuk memberikan keterangan mengenai sesi kaunseling yang dijalankannya, pihak Perayu menghujahkan bahawa SP5 adalah seorang kaunselor atau Pegawai Psikologi dan bukannya seorang pakar psikiatri. Sehubungan itu, SP5 tidak layak untuk menjalankan sesi kaunseling berdasarkan AD-HTP dan laporan yang disediakan oleh SP5 adalah merupakan satu Laporan Sesi Kaunseling Mangsa (eksibit P10) dan bukannya laporan pakar.

Mahkamah ini telah meneliti keterangan SP5 dan juga Alasan Penghakiman HMS mengenai isu ini. Dalam Alasan Penghakimannya, HMS telah membuat dapatan seperti yang berikut: “16. Walaupun keterangan SP3 tidak memerlukan keterangan sokongan, Mahkamah mendapati pihak Pendakwaan telah mengemukakan keterangan sokongan melalui keterangan bapa SP3 (SP2), Pegawai Psikoloji Kanan (SP5) dan Laporan Sesi Kaunseling Mangsa (Eksibit P10). … Berdasarkan kes yang dirujuk di atas, Mahkamah berpendapat bahawa walaupun tiada saksi mata yang dapat menyokong keterangan SP3 mengenai kejadian amang seksual fizikal yang berlaku, tindakan SP3 yang telah memberitahu mengenai kejadian tersebut kepada bapanya, lapuran polis yang telah dibuat oleh bapa SP3 selepas mendapat tahu mengenai kejadian tersebut dan keterangan dan lapuran (Eksibit P10) oleh Pegawai Psikoloji Kanan (SP5) adalah satu keterangan sokongan.”.

Berkenaan keterangan SP5 pula, HMS telah membuat penelitian seperti yang berikut: “17. SP5 adalah seorang Pegawai Psikoloji Kanan yang bertugas di Jabatan Siasatan Jenayah Ibu Pejabat Polis Kontinjen Kedah. Beliau telah menemubual SP3 dan mengendalikan lukisan ADHTP iaitu Art Drawing House Tree Person terhadap SP3 pada 27.1.2021 di bilik kaunseling Pusat Temuduga Kanak-Kanak, Ibu Pejabat Polis Kontinjen Kedah. Hasil temubual dan pengendalian lukisan ADHTP, SP5 telah membuat suatu Laporan Sesi Kaunseling Mangsa (Eksibit P10).

Mengenai kelayakan SP5 yang dikatakan tidak layak untuk membuat penilaian melalui ujian AD-HTP ini, Perayu menghujahkan bahawa ujian tersebut hanya boleh dilakukan oleh seorang pakar psikiatri. Berkenaan kelayakan SP5 ini, keterangan beliau yang telah dikemukakan adalah seperti yang berikut: “Pemeriksaan Utama SP5 S: Di mana puan bertugas sekarang? J: Cawangan D11, Jabatan Siasatan Jenayah, Ibu Pejabat Polis Kontinjen Kedah. S: Sebagai apa? J: Pegawai Psikologi S44. S: Boleh nyatakan kelayakan akademik yang tertinggi? J: Master of Science (Counselling) dari Universiti Utara Malaysia. S: Sudah berapa bertugas di Cawangan D11, IPK Kedah? J: 13 tahun. S: Sepanjang bekerja selama 13 tahun di cawangan tersebut, ada pernah menghadiri sebarang kursus berkenaan dengan skop pekerjaan puan ini? J: Ada. S: Boleh senaraikan? J: Kursus yang wajib untuk perkhidmatan Pegawai Psikologi, Jabatan Perkhidmatan Awam. S: Itu kursus wajib untuk Pegawai Psikologi? J: Maksud pelbagai jenis kursus yang diarahkan oleh Jabatan Perkhidmatan Awam. S: Bila puan hadiri kursus tersebut? J: Bermula dari perkhidmatan sebagai Pegawai Psikologi sehingga sekarang secara berkala mengikut ketetapan Bahagian Pengurusan Psikologi, Jabatan Perkhidmatan Awam, Putrajaya. S: Sepanjang puan menjadi Pegawai Psikologi di Cawangan D11 selama 13 tahun, pernah hadir ke mahkamah untuk beri keterangan? J: Pernah. S: Berapa kali? J: Lebih kurang 15 kali. S: Boleh nyatakan secara ringkas apakah skop pekerjaan puan di Cawangan D11, IPK Kedah? J: Saya menjalankan perkhidmatan kaunseling, konsultansi dan krisis intervensi (crisis intervention) kepada mangsa, waris, suspek dan saksi. S: Selain itu, apa lagi skop pekerjaan puan selain daripada memberi perkhidmatan kaunseling kepada individu-individu tersebut? J: Saya menyampaikan ceramah kepada organisasi kerajaan dan bukan kerajaan, kepada pusat pengajian IPTA dan IPTS, sekolah dan juga kepada komuniti. S: Kes-kes apa yang dikendalikan oleh Cawangan D11? J: Sepanjang pengalaman, kes yang saya kendalikan adalah kes rogol, kes cabul, keganasan rumah tangga, kes-kes di bawah seksyen 14(a) Akta Kesalahan-kesalahan Seksual terhadap Kanakkanak 2017, incest, semua kes-kes itu terlibat dalam cawangan jenayah seksual.”.

Berdasarkan keterangan SP5, beliau memiliki kelayakan akademik dan juga latihan selama tempoh 13 tahun sebagai Pegawai Psikologi di Cawangan D11, IPK Kedah. Berdasarkan rujukan Mahkamah ini ke atas Kamus Dewan, Edisi Keempat, Dewan Bahasa dan Pustaka, Kuala Lumpur, 2023, ‘psikologi’ ditafsikan sebagai ‘1. kajian tentang proses mental dan pemikiran, terutamanya berhubung dengan perlakuan manusia dan haiwan; 2. pola pemikiran dan perlakuan seseorang atau sesuatu kumpulan tertentu; 3. bp kebijaksanaan memahami sifat manusia’. ‘Psikiatri’ pula ditafsirkan sebagai ‘cabang perubatan yang berkaitan dengan kajian dan rawatan gangguan mental’.

Berdasarkan tafsiran di atas dan juga keterangan SP5, Mahkamah ini mendapati bahawa SP5 adalah seorang yang layak untuk memberikan keterangan berkenaan perlakuan dan pemikiran seseorang, dan keterangan beliau adalah boleh diterima di bawah peruntukan seksyen 45 Akta 56.

Keterangan SP5 juga menunjukkan bahawa beliau telah membuat penilaian berasaskan kaedah AD-HTP yang mana berdasarkan kaedah tersebut, beliau dapat mentafsirkan perasaan dan pemikiran SP3. SP5 telah memberikan penjelasan tentang dapatan beliau hasil daripada temubual dan juga lukisan AD-HTP yang dilukis sendiri oleh SP3. Ini jelas boleh dilihat daripada Nota Keterangan di Jilid 2(a) dan 2(b) Rekod Rayuan. Sehubungan itu, Mahkamah ini berpendapat bahawa tiada kekhilafan di peringkat HMS yang memutuskan bahawa keterangan SP5 menyokong keterangan SP3. Isu kekhilafan HMS yang telah menggunapakai beban bukti yang salah pada akhir kes Pembelaan

Berkenaan isu kegagalan HMS mempertimbangkan Pembelaan dikemukakan oleh Perayu, Mahkamah ini mendapati bahawa berdasarkan perenggan 23 hingga perenggan 26 Alasan Penghakimannya, HMS yang bijaksana telah membuat penilaian atas keterangan saksi-saksi pembelaan dan membuat dapatan bahawa pembelaan dikemukakan oleh Perayu adalah merupakan penafian semata-mata. Mahkamah ini tidak mendapati sebarang kekhilafan di pihak HMS mengenai isu ini.

Di samping itu juga, walaupun di perenggan 23 Alasan Penghakiman hanya menyatakan beban ‘pada tahap keraguan munasabah’ tetapi di perenggan 26 Alasan Penghakiman yang sama, jelas HMS telah menyebut beban yang tepat iaitu bahawa pihak Pendakwaan telah membuktikan segala elemen kesalahan dan telah berjaya membuktikan kes melampaui keraguan munasabah. Sehubungan itu juga, Mahkamah ini tidak mendapati sebarang kekhilafan di pihak HMS mengenai perkara ini.

Berdasarkan alasan-alasan dinyatakan di atas, Mahkamah ini memutuskan bahawa tiada kesilapan ataupun kekhilafan dilakukan oleh HMS yang bijaksana dalam dapatan-dapatan fakta beliau yang membawa kepada sabitan terhadap pertuduhan ke atas Perayu. Sehubungan itu, Mahkamah ini memutuskan bahawa keputusan HMS yang bijaksana yang telah mensabitkan Perayu atas pertuduhan di bawah subseksyen 14(a) Akta 792 yang boleh dihukum di bawah subseksyen 16(1) Akta yang sama adalah dikekalkan.

Pihak Perayu menghujahkan, secara umumnya bahawa HMS yang bijaksana telah khilaf dalam menjatuhkan hukuman yang excessive terhadap Perayu apabila menjatuhkan hukuman penjara 10 tahun dan dua sebatan. Pihak Perayu telah merujuk kepada keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes Mohd Zarul Afifi Mohd Zaki v. Pendakwa Raya [2024] 1 MLRA 720, di mana Mahkamah Rayuan telah mengurangkan hukuman penjara terhadap Perayu dalam kes tersebut daripada enam tahun penjara dan dua sebatan kepada hukuman satu tahun penjara sahaja dan sebatan diketepikan. Perayu turut menghujahkan bahawa kedudukan kes Perayu ini serupa dengan kedudukan di dalam kes Mohd Zarul Afifi tersebut.

Kesalahan di bawah subseksyen 14(a) Akta 792 memperuntukkan hukuman penjara selama tempoh yang boleh sampai dua puluh tahun, dan boleh juga dihukum dengan hukuman sebat. Pertuduhan terhadap Perayu telah turut dibaca bersama dengan subseksyen 16(1) Akta yang sama yang memperuntukkan hukuman penjara tambahan yaang tidak melebihi lima tahun dan hendaklah juga dihukum dengan sebat tidak kurang daripada dua sebatan. Secara keseluruhan, hukuman maksimum yang boleh dijatuhkan oleh Mahkamah bagi kesalahan terhadap Perayu ini adalah dua puluh lima tahun, dan hukuman sebatan pula adalah sebanyak dua sebatan minimum.

Budibicara menentukan hukuman adalah terletak kepada Mahkamah untuk menentukan. Dalam kes Jafa bin Daud [1981] 1 MLJ 315 telah diputuskan bahawa: “A "sentence according to law" means that the sentence must not only be within the ambit of the punishable section, but it must also be assessed and passed in accordance with established judicial principles.” [penekanan ditambah]

Dalam mempertimbangkan hukuman yang sesuai dan munasabah terhadap Perayu bagi pertuduhan terhadapnya, Mahkamah ini mendapati bahawa HMS yang bijaksana telah mempertimbangkan fakta-fakta kes yang terlibat, jenis kesalahan, fakta bahawa Perayu adalah pesalah kali pertama, kepentingan awam, dan juga prinsip pencegahan.

Fakta kes yang menunjukkan bahawa Perayu telah mengambil kesempatan ke atas seorang kanak-kanak yang diletakkan di bawah jagaan dan amanahnya di sekolah, pada pendapat Mahkamah ini sememangnya mewajarkan suatu hukuman yang berat dijatuhkan ke atas Perayu.

Kes yang dirujuk oleh pihak Perayu dalam hujahan rayuan atas hukuman ini iaitu Mohd Zarul Afifi Mohd Zaki v. Pendakwa Raya (supra) adalah dibezakan kerana fakta kes tersebut menunjukkan bahawa PERAYU dalam kes tersebut hanya menyentuh pergelangan tangan dan perut mangsa sahaja. Berbanding dengan fakta di dalam kes ini, kelakuan Perayu adalah lebih serius iaitu telah menggesel kemaluannya ke bahagian punggung SP3 dalam keadaan SP3 juga diminta menanggalkan seluarnya. Selain itu juga, SP3 juga turut disuruh mengulum kemaluan Perayu dan Perayu turut memegang kemaluan SP3. Fakta kes Perayu ini jelas lebih serius berbanding fakta di dalam kes Mohd Zarul Afifi Mohd Zaki yang dirujuk.

Sehubungan itu, Mahkamah ini turut mendapati bahawa hukuman yang telah diperintahkan oleh HMS yang bijaksana adalah berdasarkan kepada prinsip menjatuhkan hukuman yang betul dan dengan itu Mahkamah ini tidak akan mengganggu hukuman yang telah diperintahkan oleh beliau. Dengan ini, Rayuan Perayu terhadap keseluruhan keputusan HMS yang bijaksana adalah ditolak.

Perayu telah mengemukakan permohonan penggantungan pelaksanaan hukuman yang telah dijatuhkan oleh Mahkamah ini selaras dengan peruntukan seksyen 311 Akta 593.

Setelah mendengar hujahan-hujahan Perayu dan Responden bagi permohonan di bawah seksyen 311 Akta 593 ini, Mahkamah ini memutuskan bahawa permohonan Perayu untuk penggantungan pelaksanaan hukuman dan diberikan jaminan sementara menunggu rayuan adalah dibenarkan dengan syarat-syarat seperti yang berikut: a) Jaminan sebanyak RM20,000 dengan 1 orang penjamin; b) Perayu dikehendaki menyerahkan passport antarabangsanya ke Mahkamah, sekiranya ada; c) Perayu dikehendaki melapor diri di balai polis berhampiran tempat tinggalnya sekali dalam setiap tempoh 2 minggu; dan d) Perayu tidak dibenarkan menghampiri mahupun menghubungi mangsa ataupun keluarga mangsa dalam apa cara sekalipun. Bertarikh 30 April 2026 Evawani (Evawani Farisyta binti Mohammad) Hakim Mahkamah Tinggi 2 Alor Setar, Kedah Bagi Pihak Perayu: Y.K. Loo Tetuan Y.K. Loo Co. Bagi Pihak Responden: Fatin Farahiyah binti Nadzri