Mohamad S Sham Bin Baharoam v Pendakwa Raya (A-05(M)-188-04/2024)

Pada 03.04.2024, Tertuduh telah didapati bersalah oleh YA Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Taiping (YA PKMT) berhubung pertuduhan menurut Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (ADB 1952) dan telah dijatuhkan hukuman gantung sampai mati, yakni hukuman menurut Seksyen 39B(2) Akta yang sama. Tidak berpuas hati dengan sabitan dan hukuman oleh YA PKMT tersebut, Tertuduh telah merayu ke Mahkamah Rayuan ini.

Selepas mendengar rayuan Tertuduh (Perayu) pada 24.09.2025, Mahkamah Rayuan ini secara sebulat suara telah mengekalkan sabitan bersalah Perayu menurut Seksyen 39B(1)(a) ADB 1952. Mahkamah ini selanjutnya telah membenarkan sebahagian rayuan terhadap hukuman, di mana hukuman gantung sampai mati yang diperintahkan oleh YA PKMT telah diketepikan dan digantikan dengan hukuman pemenjaraan selama tiga puluh

tahun dari tarikh tangkap.

Perayu tidak berpuas hati dengan keputusan Mahkamah Rayuan ini dan telah memfailkan rayuan atas sabitan dan hukuman ke Mahkamah Persekutuan. Di bawah ini diperturunkan alasan-alasan penghakiman Mahkamah ini. B. PERTUDUHAN “Bahawa kamu pada 18 April 2019, jam lebih kurang 4.00 petang bertempat di kawasan tempat letak kereta berhampiran Surau Plaza Tol Alor Pongsu, Bagan Serai di dalam Daerah Kerian, dalam Negeri Perak Darul Ridzuan telah didapati mengedar dadah berbahaya sejumlah berat 273.2 gram (95.6 gram Heroin dan 177.6 gram Monoacetylmorphlnes) dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama.” C.

Secara ringkasnya, fakta kes pendakwaan adalah seperti berikut:

ASP Mohd Fikri Bin Hashim (SP4) bertugas sebagai Pegawai Operasi di Jabatan Siasatan Jenayah Narkotik di IPK Perak. Pada 18.04.2019 jam lebih kurang 8.15 pagi, iaitu semasa SP4 berada di pejabat, beliau telah menerima panggilan telefon daripada orang awam yang enggan memperkenalkan diri. Berdasarkan maklumat daripada orang awam tersebut, terdapat satu aktiviti pengedaran dadah oleh seorang lelaki Melayu yang menggunakan kenderaan Honda Accord (WPU 6060) di sekitar Plaza Tol Alor Pongsu arah selatan sekitar jam 12 tengah hari ke atas.

(ii) SP4 kemudiannya telah menulis maklumat tersebut di dalam buku maklumat di pejabat dan kemudian, beliau telah mengarahkan Insp Mohamad Azri Bin Mohamad Jalil (SP9) untuk mengumpulkan anggota dan menyampaikan taklimat operasi.

(iii) Pada jam 9.30 pagi, SP4 telah mengambil taklimat untuk penugasan operasi ini di mana taklimat turut dihadiri oleh SP9 dan sembilan (9) orang anggota pasukan. Pada jam 10.00 pagi, pasukan serbuan yang diketuai oleh SP9 telah bertolak ke lokasi yang dimaksudkan dengan menaiki tiga (3) buah kenderaan iaitu dua (2) buah Toyota Hilux dan sebuah Perodua Myvi.

(iv) Mereka tiba di Plaza Tol Alar Pongsu pada jam lebih kurang 12.30 tengah hari. Cuaca pada masa tersebut adalah cerah dan terang. Mereka kemudiannya mengambil kedudukan bersembunyi di sekitar kawasan surau dan pokok-pokok bunga serta dalam kereta yang dinaiki, sebagaimana arahan SP4.

Beberapa jam selepas itu, iaitu pada lebih kurang jam 3.55 petang, kereta yang disyaki telah keluar daripada plaza tol dan memasuki kawasan lorong surau dan terus ke hadapan berhampiran Toyota Hilux yang dinaiki oleh SP4. Kemudian, SP4 nampak kereta tersebut mengundur dan masuk ke petak parkir di sebelah kiri kereta Perodua Myvi yang dinaiki oleh anggota polis.

(vi) Selepas pemandu Honda Accord memasuki parking tersebut, dalam beberapa saat kemudian, SP4 nampak seorang lelaki keluar dari pintu sebelah pemandu Honda Accord. Lelaki itu memakai kopiah putih di kepalanya dan baju jenis kurta berwarna kemerahan. SP4 kemudiannya dimaklumkan oleh pasukan melalui walkie talkie bahawa saspek tersebut (Tertuduh) memegang sebuah beg di tangan dan kepalanya melilau-lilau, seolah-olah mencari seseorang.

(vii) Setelah SP4 dimaklumkan bahawa lelaki itu memegang sebuah beg, SP4 menjerit “strike” dan terus keluar daripada Toyota Hilux yang dinaikinya. Semua anggota pasukan keluar dari tempat persembunyian masing-masing. Dalam masa yang sama, team Koperal Jafri @ Sany bin Othman dan tiga (3) anggota yang menyorok itu berjaya menangkap Tertuduh dan selepas beberapa saat, SP4 dan SP9 sampai di tempat Tertuduh ditangkap (jaraknya hanya 10 meter).

(viii) Pada masa beliau sampai, SP4 melihat Koperal Jafri @ Sany bin Othman dan tiga (3) anggota yang lain sedang menangkap Tertuduh yang masih meronta-ronta untuk melepaskan diri. Pada masa tangkapan itu dibuat, SP4 telah merampas sebuah beg yang dipegang oleh Tertuduh berjenama Body Glove. SP4 telah membuka beg tersebut dan mendapati di dalam beg tersebut mengandungi dadah disyaki heroin.

(ix) SP4 kemudiannya mengarahkan anggotanya menggari Tertuduh dan membawa Tertuduh ke bonet bahagian belakang kereta Honda Accord tersebut, di mana SP4 telah mengeluarkan semua kandungan beg tersebut dan mengaturkan peket-peket plastik tersebut di atas bonet belakang.

SP4 mengiranya dan mendapati terdapat enam (6) peket plastik lutsinar besar mengandungi serbuk dan ketulan dadah disyaki heroin dan terdapat sembilan (9) bungkusan surat khabar bertulisan Cina. Apabila dibuka setiap satu balutan surat khabar tersebut, SP4 mendapati di dalamnya mengandungi serbuk dan ketulan dadah disyaki heroin.

(xi) SP4 kemudiannya telah membawa Tertuduh untuk pemeriksaan di bahagian dalam kereta Honda Accord tersebut. Dalam pemeriksaan tersebut, SP4 telah menjumpai sebuah beg berjenama Charles Jourdan berhampiran kotak gear dekat handbrake. Di dalam beg tersebut, SP4 telah menjumpai sekeping Kad Pengenalan Malaysia dengan nama Mohamad S Sham Baharoam (Tertuduh), sekeping Kad BHP Petrol atas nama yang sama, sekeping Kad Maybank dan dua (2) buah handphone (masing-masing berjenama Honor dan Nokia). Pemeriksaan keseluruhan kereta tidak lagi menjumpai apa-apa barang salah.

(xii) Selepas selesai pemeriksaan tersebut, Tertuduh telah ditangkap dan barang-barang rampasan telah dibawa balik ke lbu Pejabat Daerah Polis Kerian untuk tujuan dokumentasi dan penyerahan kepada Pegawai Penyiasat Kes.

(xiii) Anggaran berat kasar lima belas (15) peket plastik lutsinar berisi dadah tersebut adalah 6,865.23 gram.

(xiv) Hasil analisa kimia oleh Ahli Kimia, Ramlee Bin Ibrahim (SP3) mengesahkan bahawa dadah berbahaya yang dirampas dari adalah berjumlah 273.2 gram campuran Heroin dan Monoacetylmorphines (95.6 gram Heroin dan 177.6 gram Monoacetylmorphines).

Di akhir kes pendakwaan, YA PKMT menyatakan bahawa beliau, setelah membuat penilaian maksima ke atas keterangan saksi-saksi pendakwaan telah berpuas hati bahawa pihak pendakwaaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh. Justeru, Tertuduh telah dipanggil untuk membela diri terhadap pertuduhan mengedar dadah berbahaya seperti yang dipertuduhkan terhadapnya. YA PKMT memanggil Tertuduh untuk membela dirinya atas anggapan statutori pengedaran dadah berbahaya berdasarkan berat dadah tersebut, sebagaimana diperuntukkan menurut Seksyen 37(da) ADB 1952. D.

Selain dirinya sendiri, Tertuduh telah mengemukakan seorang lagi saksi iaitu Mohamad Sakina Bin Saad (SD2) yang merupakan abang sepupunya, seorang kontraktor. Ringkasan keterangan SD2 adalah seperti berikut:

Tertuduh pernah berada bersama dalam syarikat yang dimiliki oleh SD2 iaitu JMC Smart Global Enterprise. Pada masa itu, Tertuduh merupakan salah seorang pemilik saham dan bekerja sebagai penghantar barangan yang diproses oleh syarikat iaitu santan, baja dan juga menghantar pekerja.

(ii) Sejak Tertuduh ditangkap, syarikat sudah tidak beroperasi lagi. Selain itu, Tertuduh mempunyai pekerjaan lain iaitu secara sambilan menjaga kapal dan restoran.

Ringkasan keterangan Tertuduh pula adalah seperti berikut:

sebelum ditangkap, Tertuduh merupakan seorang penghantar barang dan penjaga kapal di pelabuhan pada waktu malam (sambilan);

(ii) Tertuduh membuat penghantaran barang (santan dan isi kelapa untuk diproses) untuk syarikatnya sendiri, menghantar pekerja syarikat, serta secara sambilan menghantar barang bagi orang lain (mengambil upah);

(iii) Tertuduh mempunyai seorang kawan sekolah bernama ‘Raja Segaran’ dan dia membuat penghantaran barang untuk syarikat kawannya itu setelah mendapat recommendation ‘Raja Segaran’;

(iv) Tertuduh hanya berurusan dengan ‘Raja Segaran’ sahaja yang merupakan seorang Pengurus di Syarikat Alpha Grab;

Tertuduh tidak boleh melihat isi kandungan barang yang dihantar tetapi hanya melihat borang penghantaran barang yang akan diserahkan kepada pelanggan untuk ditandatangani;

(vi) cara bayaran ialah dengan mengutip point dan kemudian menukarnya menjadi tunai seminggu sekali, dua minggu sekali atau sebulan sekali;

(vii) Tertuduh tidak tahu apakah perniagaan Syarikat Alpha Grab tetapi biasa menghantar kotak, tong dan beg;

(viii) Tertuduh baru sahaja menghantar barang untuk syarikat tersebut selama tempoh dua bulan;

(ix) Pada 18.04.2019, Tertuduh telah diminta oleh ‘Raja Segaran’ untuk menghantar tiga (3) barang bagi pihak Syarikat Alpha Grab yang bertempat di Kompleks Sunway ke Bandar Baru di Perak;

Kereta Honda Accord (WPU 6060) ialah kereta yang dipinjam daripada ‘Raja Segaran’;

(xi) Tertuduh tiba di Kompleks Sunway pada jam 1.00 petang dan ada pekerja syarikat yang telah menunggu Tertuduh di hadapan pintu masuk kompleks tersebut (nama pekerja syarikat tersebut tidak diketahui);

(xii) Barang yang diterima ialah dua tong iaitu satu besar dan satu kecil, dan satu beg serta ada borang penghantaran;

(xiii) Semua barang tersebut adalah untuk dihantar ke alamat yang berbeza, di mana nama serta alamat penerima ada tertera di borang penghantaran tersebut. Tong dimasukkan ke dalam bonet kereta dan beg diletakkan di dalam kereta di bahagian belakang kerana Tertuduh diberitahu bahawa beg tersebut tidak boleh kena panas;

(xiv) Tertuduh tidak bertanya apa-apa kepada pekerja syarikat berhubung kenapa beg tersebut tidak boleh kena panas;

(xv) Tertuduh telah menelefon penerima beg itu tetapi penerima itu memberitahu dia tiada di alamat yang diberikan dan keretanya rosak. Penerima tersebut ialah seorang lelaki (Tertuduh tidak ingat nama lelaki tersebut tetapi ada ‘Chai’ di belakang namanya);

(xvi) Sebaik tiba di Plaza Tol Alar Pongsu, kereta Tertuduh keluar dari situ dan hampir terlajak lalu disuruh melalui panggilan telefon oleh ‘Chai’ untuk masuk ke kawasan rehat dan pergi ke kawasan tempat letak kereta berhampiran Surau Plaza Tol;

(xvii) Pada waktu itu telah hampir masuk waktu solat Asar. Oleh itu, Tertuduh masuk dan meletakkan kereta di belakang surau. Keadaan di tempat letak kereta pada masa tersebut adalah lengang;

(xviii) Mereka masih berbual di telefon semasa Tertuduh masuk ke tempat letak kereta dan disuruh meletak kereta di sebelah sebuah Perodua Myvi. Tingkap penumpang hadapan Perodua Myvi tersebut diturunkan dan kemudiannya, Tertuduh nampak ada tiga (3) orang individu berada di dalam kereta tersebut;

(xix) Tertuduh turun daripada keretanya dan berjumpa dengan orang di dalam Perodua Myvi yang diletakkan di lot parking OKU dan Tertuduh bersalaman dengan orang dalam kereta Perodua Myvi, lalu bertanya sama ada dia bernama ‘Ah Chai’. Pada masa itu baru Tertuduh tahu bahawa ‘Chai’ merupakan seorang lelaki Melayu;

(xx) Salah seorang di dalam Perodua Myvi tersebut bertanya kepada Tertuduh sama ada barang sudah sampai dan Tertuduh menjawab “ya”;

(xxi) Ketiga-tiga orang dalam Perodua Myvi telah keluar dan pada masa itu, Tertuduh membuka kunci keretanya untuk memberikan beg tersebut yang diletak di bahagian belakang dan borang penghantaran di sun visor kereta;

(xxii) ‘Chai’ dan seorang kawannya menghampiri Tertuduh untuk mengambil beg, dan penumpang di tempat duduk belakang Perodua Myvi telah pergi ke bahagian penumpang sebelah belakang kereta Tertuduh dan kemudian dikenal pasti oleh Tertuduh sebagai Sarjan Jafri;

(xxiii) Tertuduh baru sahaja hendak menyerahkan beg itu apabila mendengar jeritan dan melihat orang seperti anggota polis; dan

(xxiv) Tertuduh kemudiannya ditangkap dan digari dan polis mengambil beg yang masih dibahunya. E. DAPATAN YA PKMT DI AKHIR KES PEMBELAAN

Sebagaimana dinyatakan di dalam alasan penghakiman beliau, YA PKMT mendapati pihak pembelaan gagal menimbulkan keraguan munasabah ke atas kes pendakwaan yang dia mempunyai kebenaran untuk membawa dadah berbahaya dalam kuantiti yang banyak pada hari kejadian. YA PKMT tidak mempercayai keterangan pihak pembelaan dan penjelasannya tidak menimbulkan keraguan mengenai ketidakbersalahan Tertuduh.

YA PKMT juga memutuskan bahawa pembelaan Perayu telah gagal mematahkan anggapan statutori pengedaran dadah di bawah Seksyen 37(da) ADB atas imbangan kebarangkalian (di Rekod Rayuan Jilid 2(2), Kand. 6, muka surat 391) dan keputusan tersebut dibuat atas penilaian maksima dan pertimbangan keseluruhan keterangan saksi-saksi pendakwaan dan pembelaan Perayu. Oleh yang demikian, Tertuduh didapati bersalah dan disabitkan atas pertuduhan.

Berhubung hukuman pula, setelah mendengar hujahan kedua-dua pihak, YA PKMT memutuskan bahawa hukuman mati wajar diberikan dalam kes ini berdasarkan berat dadah yang terlibat adalah besar. lni bagi memberi pengajaran kepada orang awam supaya tidak terlibat dengan kesalahan mengedar dadah berbahaya. Justeru, Tertuduh dikenakan hukuman gantung di leher sampai mati. F. RAYUAN DI HADAPAN MAHKAMAH INI Isu-isu rayuan yang dibangkitkan oleh Perayu

Pihak Perayu di dalam Petisyen Rayuan dan Hujahan Bertulisnya telah mengemukakan beberapa alasan rayuan. Secara ringkasnya, isu-isu yang dibangkitkan merangkumi perkara-perkara berikut:

YA PKMT telah tersalah arah apabila gagal memutuskan bahawa Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 adalah terpakai bagi kegagalan pihak pendakwaan memanggil Sarjan Jafri sebagai saksi pendakwaan;

(ii) YA PKMT telah gagal mempertimbangkan versi pembelaan Perayu apabila memutuskan bahawa pembelaan Perayu adalah bersifat penafian semata-mata dan adalah satu pemikiran terkemudian (afterthought);

(iii) YA PKMT telah mengambil alih tugas pihak pendakwaan apabila beliau telah bertanya berkaitan nilai harga pasaran dadah;

(iv) YA PKMT telah tersalah arah apabila telah menggunakan dwi-anggapan (double presumption) dan menyebabkan ketidakadilan yang serius kepada Perayu; dan

YA PKMT telah tersalah arah apabila memerintahkan hukuman yang keterlaluan terhadap Perayu. Hujahan Responden (pihak pendakwaan)

Isu kegagalan pihak pendakwaan memanggil Sarjan Jafri sebagai saksi pendakwaan 12. Pihak Perayu telah membangkitkan isu bahawa kegagalan pihak pendakwaan memanggil Sarjan Jafri sebagai saksi pendakwaan telah membangkitkan penggunaan anggapan bertentangan menurut Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950.

Dalam menjawab isu ini, pihak Responden berhujah bahawa keterangan yang telah dikemukakan melalui semua saksi pendakwaan yang telah dipanggil adalah cukup untuk menunjukkan terdapat keterangan melimpah ruah untuk membuktikan elemen-elemen pertuduhan terhadap Perayu. Berdasarkan keterangan SP4, Sarjan Jafri berperanan sebagai anggota pasukan serbuan yang pertama yang telah menahan Perayu, sebelum SP4 dan SP9 sampai dalam tempoh beberapa saat selepas itu. SP4 dan SP9 telah menjelaskan secara terperinci setiap butiran yang berlaku semasa penahanan, pemeriksaan dan tangkapan dibuat ke atas Perayu pada hari kejadian.

Oleh yang demikian, pihak Responden menghujahkan bahawa sekiranya Sarjan Jafri dipanggil sekalipun, beliau akan bertindak mengulangi keterangan SP4 dan SP9 berkaitan apa yang berlaku semasa kejadian semata-mata. Dalam hal ini, pihak pendakwaan mempunyai pilihan dan budi bicara untuk memanggil mana-mana saksi yang difikirkan perlu, dengan seberapa ramai kuantiti yang diperlukan untuk membuktikan elemen pertuduhan.

Dalam hal ini juga, memandangkan Sarjan Jafri tidak dipanggil sebagai saksi pendakwaan, beliau telahpun ditawarkan sebagai kepada pihak pembelaan di akhir kes pendakwaan dan telah dipastikan hadir dan bersedia (“made available”) untuk dipanggil oleh pihak pembelaan memandangkan pihak pembelaan mengesahkan akan memerlukan Sarjan Jafri sebagai salah seorang saksi yang diperlukan, selain Azira binti Aziz dan Nor Fara Lizah binti Md Yunus (di Rekod Rayuan Jilid 2(2), Kand. 6, muka surat 272).

Pihak Responden telah merujuk kes Munusamy v Public Prosecutor [1987] MLJ 492 di mana Mahkamah Agung telah memutuskan bahawa: “It is essential to appreciate the scope of section 114(g) of the Evidence Act, 1950 lest it be carried to far outside its limit. Adverse inference under that illustration can only be drawn if there is withholding or suppression of evidence and not merely on account of failure to obtain evidence. It may be drawn from withholding not just any document, but a material document by a party in his possession not for non-production of just any witness but only an important and material witness to the case.”

Dalam hal ini, Mahkamah ini mendapati bahawa YA PKMT telah memperhalusi isu ini sebelum memutuskan di dalam Alasan Penghakiman beliau (di Rekod Rayuan Jilid 1, Kand. 4, muka surat 49) bahawa kegagalan memanggil Sarjan Jafri sama sekali tidak menjejaskan kes pihak pendakwaan. Ianya adalah ‘prerogative’ pihak Pendakwa Raya untuk menentukan siapakah saksi yang perlu dipanggil untuk membuktikan kes mereka. Malah, dalam kes ini, sekiranya keterangan Sarjan Jafri dikatakan begitu material di pihak pembelaan, saksi ini telah pun ditawarkan oleh pihak pendakwaan. Namun begitu, pihak pembelaan sendiri telah melepaskan hak mereka untuk menyoal Sarjan Jafri yang hadir ke mahkamah pada hari Perayu memberi keterangan apabila pihak pembelaan mengesahkan bahawa mereka tidak akan memanggil Sarjan Jafri sebagai saksi pembelaan (di Rekod Rayuan Jilid 2(2), Kand. 6, muka surat 340).

(ii) Isu YA PKMT gagal mempertimbangkan versi pembelaan Perayu 18. Versi pembelaan Perayu ialah bahawa semasa hari kejadian, dia telah diminta oleh rakannya, ‘Raja Segaran’ untuk menghantar tiga (3) barang bagi pihak Syarikat Alpha Grab dari Kompleks Sunway ke Bandar Baru di Perak kepada ‘Chai’ di tempat kejadian. Kereta yang dipandunya semasa hari kejadian adalah kereta yang dipinjam dari ‘Raja Segaran’.

Isteri Perayu (SP5) telah memberi keterangan bahawa Perayu mempunyai sebuah kereta Honda Accord berwarna biru namun apabila ditunjukkan Eksibit P7(3), SP5 tidak mengecam dengan positif kereta yang dimaksudkan dan menyatakan beliau tidak pasti dan tidak pernah tengok kereta Honda Accord (WPU 6060) tersebut.

Berhubung SP5, YA PKMT telah membuat dapatan bahawa SP5 seolah-olah cuba untuk tidak mengaitkan Perayu dengan kereta yang digunakan semasa kejadian, sedangkan SP5 sebenarnya tahu tentang kereta tersebut. SP5 sendiri telah memaklumkan kepada pihak polis semasa siasatan bahawa Perayu telah menggunakan kereta itu beberapa bulan sebelum kejadian. YA PKMT mendapati bahawa SP5 bersikap ‘evasive’ dan cuba melindungi Perayu. Justeru, YA PKMT memutuskan bahawa SP5 ialah seorang saksi berkepentingan dan keterangannya perlu disokong.

Selanjutnya, semasa SP4 disoal balas, pihak pembelaan telah menyebut nama ‘Raju’ dalam soalan-soalan yang diajukan berkaitan penghantaran barang di mana barang tersebut dikatakan telah diberikan oleh ‘Raju’. Walau bagaimanapun, semasa pemeriksaan balas SP10, pihak pembelaan telah bertanya kepada SP10 sama ada beliau menyiasat tentang individu bernama ‘Raja’ dan jika disiasat, SP10 akan jumpa nama ‘Raja’.

Berhubung isu ini, YA PKMT telah memutuskan bahawa keterangan Perayu adalah bersifat penafian semata-mata dan adalah satu pemikiran terkemudian (afterthought). YA PKMT turut membuat dapatan bahawa jawapan Perayu semasa peringkat pembelaan adalah tidak konsisten dan berubah-ubah berkenaan nama ‘Raju’ dan ‘Raja’ yang dibangkitkan. Perayu juga, apabila disoal sama ada dia ada memberitahu pihak polis tentang siapa yang menghantar barang itu kepadanya, Perayu menjawab kepada pihak polis bahawa dirinya tidak memberitahu siapa yang menghantar barang itu.

Pihak Responden berhujah bahawa nama yang dibangkitkan sama ada ‘Raja Sigaran’, ‘Raja’ atau ‘Raju’ adalah rekaan pihak pembelaan semata-mata. Versi pembelaan yang dikemukakan ini adalah mengelirukan kerana tidak diketahui sama ada ketiga-tiga nama tersebut merujuk kepada satu individu yang sama atau berlainan. Oleh yang demikian, pihak Responden menghujahkan bahawa YA PKMT adalah tidak terkhilaf apabila memutuskan sedemikian berkaitan pembelaan Perayu yang tidak konsisten dan hanya dibangkitkan hanya pada peringkat perbicaraan.

(iii) Isu YA PKMT mengambil alih tugas pendakwaan apabila bertanya soalan berkaitan nilai dadah 24. Pihak Perayu berhujah bahawa YA PKMT telah mengambil alih tugas pendakwaan apabila bertanya soalan tambahan berkaitan nilai dadah kepada SP4 setelah selesai pemeriksaan semula oleh pihak pembelaan (di Rekod Rayuan Jilid 2(1), Kand. 5, muka surat 90-93).

Dalam menjawab isu ini, pihak Responden menghujahkan bahawa YA PKMT tidak mengambil alih tugas pendakwaan memandangkan pihak pendakwaan telah pun selesai dengan pemeriksaan semula. Soalan-soalan yang diajukan selepas peringkat tersebut adalah berupa soalan berbentuk klarifikasi semata-mata untuk membantu YA PKMT mendapatkan keterangan yang lengkap, bagi membolehkan mahkamah membuat satu penilaian yang menyeluruh dan maksimum terutamanya berkaitan dadah yang dijumpai, tindakan Perayu semasa tangkapan dan pembelaannya.

Pihak Responden juga berhujah bahawa soalan yang ditanya oleh YA PKMT berkaitan harga pasaran bagi satu pound dadah adalah bersifat umum untuk pengetahuan YA PKMT dan setelah ditanya, SP4 tidak diminta untuk membuat sebarang anggaran harga pasaran bagi dadah yang dirampas dari Perayu untuk kes ini.

Selanjutnya, semasa YA PKMT memberikan keputusan di akhir kes pembelaan, menurut pihak Responden, dapat dilihat bahawa YA PKMT telah membuat penilaian yang menyeluruh terhadap pembelaan Perayu. YA PKMT telah mengambilkira fakta yang dikemukakan semasa perbicaraan dan nilai harga pasaran dadah yang dianggarkan oleh YA PKMT sendiri (iaitu lebih kurang RM94,500 bagi 7 kg berat kasar yang dirampas dalam kes ini). YA PKMT juga telah menjelaskan mengapa soalan tersebut adalah penting dan telah mengaitkan anggaran nilai dadah yang dirampas dengan pembelaan Perayu yang dikatakan telah menerima beg berisi dadah untuk dihantar pada hari kejadian. Beg tersebut berada dalam keadaan tidak berkunci dan mudah dibuka (di Rekod Rayuan Jilid 2(2), Kand. 6, muka surat 390).

Hasil dari penilaian tersebut juga, YA PKMT telah membuat inferens bahawa tindakan Perayu yang memeluk beg dan meronta-ronta menunjukkan bahawa Perayu ada pengetahuan akan kandungan dadah yang amat berharga dan tinggi nilainya. Penilaian berdasarkan soalan tambahan yang ditanya oleh YA PKMT kepada SP4 juga telah digunakan sebagai asas keputusan oleh YA PKMT di mana YA PKMT telah memutuskan bahawa adalah tidak logik dadah yang pada umumnya diketahui bernilai tinggi diserahkan begitu sahaja kepada Perayu oleh orang yang tidak dikenali sepertimana dakwaan Perayu; bahawa dia telah menerima beg itu dari pekerja Syarikat Alpha Grab yang tidak dikenalinya.

Oleh yang demikian, pihak Responden berhujah bahawa dakwaan YA PKMT telah mengambil alih peranan pihak pendakwaan apabila beliau telah bertanya berkaitan nilai harga pasaran adalah sama sekali tidak berasas. Pihak Responden turut membuat rujukan kepada Seksyen 165 Akta Keterangan 1950, sebagaimana diperturunkan di bawah: “165. Judge’s power to put questions or order production The Judge may, in order to discover or to obtain proper proof of relevant facts, ask any question he pleases, in any form at any time, of any witness or of the parties, about any fact relevant or irrelevant; and may order the production of any document or thing; and neither the parties nor their agents shall be entitled to make any objection to any such question or order, nor, without the leave of the court, to cross-examine any witness upon any answer given in reply to any such question”.

Berdasarkan peruntukan tersebut, pihak Responden turut berhujah bahawa tindakan YA PKMT yang telah bertanya soalan berkaitan nilai harga pasaran dadah sepertimana yang berlaku dalam kes ini tidak melampaui ruang lingkup yang dibenarkan di bawah Seksyen 165 Akta Keterangan 1950 dan soalan tambahan yang dikemukakan oleh YA PKMT itu tidak cukup untuk dianggap sebagai telah mengambil alih tugas pendakwaan.

(iv) Isu penggunaan dwi-anggapan (double presumption)

Pihak Perayu membangkitkan isu bahawa YA PKMT telah menggunapakai dwi-anggapan (double presumption) dan hal ini telah menyebabkan salah arah yang membawa kepada ketidakadilan kepada Perayu.

Dalam menjawab isu ini, pihak Responden berhujah bahawa pihak Perayu telah gagal menunjukkan bahawa YA PKMT telah menggunapakai dwi-anggapan dalam mencapai keputusan yang telah diberikan terhadap Perayu. Merujuk kepada keputusan yang diberikan oleh YA PKMT di akhir kes pendakwaan, YA PKMT telah memutuskan bahawa (di Rekod Rayuan Jilid 2(2), Kand. 6, muka surat 302): “Mahkamah mendapati OKT mempunyai actual possession dan dia telah membawa dadah berbahaya yang melebihi berat anggapan pemilikan dadah seperti dalam pertuduhan.”

Selanjutnya bagi isu pengetahuan, YA PKMT di dalam Alasan Penghakiman telah memutuskan (di Rekod Rayuan Jilid 1, Kand. 4, muka surat 35) bahawa: “Namun Mahkamah mendapati elemen mens rea dibuktikan melalui surrounding circumstances dalam kes ini iaitu keadaan beg P30 yang tidak berkunci, mudah dibuka dan plastik lutsinar berisi dadah disyaki heroin berada di bahagian atas beg tersebut dan keadaan Tertuduh yang meronta-ronta apabila Sarjan Jafri mengenalkan diri sebagai polis semasa penahanan dibuat”.

Bagi isu penggunaan anggapan, YA PKMT telah memberi indikasi yang jelas berhubung penggunaan anggapan statutori berdasarkan berat dadah tersebut (di Rekod Rayuan Jilid 1, Kand. 4, muka surat 36), di mana YA PKMT telah memutuskan bahawa: “Ini adalah berdasarkan berat dadah yang melebihi anggapan minimum statutori, dan oleh itu, Mahkamah tidak perlu bergantung kepada anggapan pengetahuan di bawah seksyen 37(d) Akta tersebut. Dapatan ini adalah selari dengan keputusan dalam kes Muhammed Hassan v

Oleh yang demikian, berdasarkan Nota Keterangan berkaitan keputusan di akhir kes pendakwaan dan Alasan Penghakiman YA PKMT yang dirujuk di atas, pihak Responden berhujah bahawa YA PKMT telah memutuskan berdasarkan fakta daripada keterangan yang dikemukakan, bahawa elemen pemilikan telah berjaya dibuktikan. Bagi isu mens rea pula, YA PKMT telah membuat inferens pengetahuan berdasarkan surrounding circumstances.

Untuk elemen pengedaran pula, YA PKMT telah dengan jelas menyatakan bahawa anggapan statutori berdasarkan berat dadah menurut Seksyen 37 (da) Akta Dadah Berbahaya 1952 adalah terpakai dan YA PKMT tidak bergantung kepada anggapan pengetahuan menurut Seksyen 37(d) Akta Dadah Berbahaya 1952.

Justeru, pihak Responden berhujah bahawa YA PKMT tidak menggunapakai dwi-anggapan sepertimana yang telah dihujahkan oleh pihak Perayu pada peringkat ini dan YA PKMT tidak terkhilaf dalam menggunapakai anggapan statutori menurut Seksyen 37(da) ADB 1952 untuk pembuktian elemen pengedaran.

Isu hukuman yang keterlaluan 38. Pihak Responden berhujah bahawa YA PKMT telah mempertimbangkan mitigasi Tertuduh dan faktor pemberatan yang dihujahkan oleh pihak pendakwaan, serta berat dadah yang terlibat dalam kes ini sebelum memerintahkan hukuman gantung sampai mati terhadap Tertuduh. Oleh itu, pihak Responden memohon agar hukuman yang sama dikekalkan. G. ANALISIS DAN DAPATAN MAHKAMAH INI

Setelah meneliti alasan penghakiman yang disediakan oleh YA PKMT, keseluruhan Rekod Rayuan serta hujahan oleh kedua-dua pihak, Mahkamah ini mendapati bahawa tiada merit dalam rayuan oleh Perayu terhadap sabitan sebagaimana dipertuduhkan. Kami mendapati, tiada sebarang kekhilafan material di pihak YA PKMT berhubung semua isu yang dibangkitkan.

Pertama sekali, berhubung isu Sarjan Jafri yang tidak dikemukakan sebagai saksi pendakwaan, kami bersetuju dengan hujahan pihak Responden bahawa keterangan yang telah dikemukakan telah cukup untuk melengkapkan naratif kes pendakwaan. Terdapat keterangan melimpah ruah untuk membuktikan elemen-elemen pertuduhan terhadap Perayu. Justeru, ketiadaan keterangan Sarjan Jafri (yang berperanan sebagai anggota pasukan serbuan pertama yang telah menahan Perayu) sama sekali tidak menyebabkan sebarang kelompangan kes pendakwaan, memandangkan SP4 dan SP9 telah menjelaskan secara terperinci setiap butiran yang berlaku pada masa tangkapan. Ianya merupakan kuasa ‘prerogative’ pihak pendakwaan untuk menentukan siapakah saksi yang perlu dipanggil untuk membuktikan kes mereka.

Adalah menjadi prinsip undang-undang yang mantap bahawa Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 hanya terpakai dalam keadaan terdapat penyembunyian atau penahanan keterangan secara sengaja (deliberate suppression of evidence), khususnya apabila saksi yang penting dan material kepada kes tidak dipanggil (rujuk Munusamy lwn Pendakwa Raya [1987] 1 MLJ 492 dan kemudiannya ditegaskan semula dalam kes Francis Okechukwu Nwankwo lwn Pendakwa Raya dan satu lagi rayuan [2022] MLJU 2836).

Berbalik kepada rayuan di hadapan Mahkamah ini, sungguhpun tidak dipanggil sebagai saksi pendakwaan, Sarjan Jafri ini telah ditawarkan kepada pihak pembelaan. Namun demikian, pihak pembelaan sendiri telah melepaskan hak mereka apabila membuat keputusan untuk tidak memanggil Sarjan Jafri ini. Justeru, isu pemakaian anggapan bertentangan menurut Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 yang dibangkitkan ini adalah sama sekali tidak bermerit.

Seterusnya, berhubung isu bahawa YA PKMT telah gagal mempertimbangkan versi pembelaan Perayu, Mahkamah ini mendapati bahawa YA PKMT di dalam alasan penghakiman beliau telah membuat dapatan bahawa kredibiliti saksi-saksi pendakwaan khususnya SP4 dan SP9, adalah boleh dipercayai. Tiada percanggahan yang ketara dalam keterangan kedua-dua saksi ini yang telah memberi keterangan dengan jujur, terang dan tidak berdolak-dalik kepada Mahkamah dan dapat menjawab soalan peguam semasa pemeriksaan balas ke atas mereka mengenai apa yang berlaku semasa kejadian tangkapan Tertuduh.

YA PKMT juga telah menerima keterangan serta penjelasan oleh saksi-saksi (kecuali SP5 iaitu isteri Perayu) yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan. Justeru, Mahkamah ini berpandangan bahawa kredibiliti saksi-saksi pendakwaan yang memberikan keterangan ini adalah utuh dan tiada sebab untuk Mahkamah ini menolak mahupun meragui keterangan mereka (rujuk PP v. Mohamed Ali [1962] 28 MLJ 257 dan Shah lrwan Ton v. PP [2013] 1 LNS 377).

45.

Selanjutnya, berhubung isu YA PKMT mengambil alih tugas pendakwaan apabila bertanya soalan berkaitan nilai dadah, Mahkamah ini mendapati bahawa isu ini juga adalah tidak bermerit. Tindakan YA PKMT yang telah bertanya soalan berkaitan nilai harga pasaran dadah sepertimana yang berlaku dalam kes sama sekali tidak melampaui ruang lingkup yang dibenarkan di bawah Seksyen 165 Akta Keterangan 1950, dan ianya sama sekali tidak terjumlah kepada mengambil alih tugas pendakwaan.

Seterusnya, berhubung isu penggunaan dwi-anggapan (double presumption), Mahkamah ini juga sebulat bersuara bersetuju bahawa isu ini juga tidak bermerit. Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan YA PKMT yang telah memutuskan berdasarkan fakta daripada keterangan yang dikemukakan, elemen pemilikan telah berjaya dibuktikan. Bagi isu mens rea pula, YA PKMT telah membuat inferens pengetahuan berdasarkan surrounding circumstances. Untuk elemen pengedaran pula, YA PKMT telah dengan jelas menyatakan bahawa anggapan statutori menurut Seksyen 37(da) ADB 1952 adalah terpakai mengambil kira berat dadah di dalam ini.

Secara keseluruhannya, Mahkamah ini sebulat suara berpuas hati bahawa YA PKMT tidak tersalah arah mahupun terkhilaf dalam mensabitkan Perayu bagi pertuduhan yang dipertuduhkan ke atasnya. YA PKMT juga tidak terkhilaf apabila memutuskan bahawa pembelaan Perayu telah gagal mematahkan anggapan statutori pengedaran dadah menurut Seksyen 37(da) ADB 1952 atas imbangan kebarangkalian, dan keputusan tersebut telah dibuat oleh beliau atas penilaian maksima dan pertimbangan keseluruhan keterangan saksi-saksi pendakwaan dan pembelaan Perayu. Justeru, Mahkamah ini tidak mempunyai sebab untuk mengacau ganggu dapatan serta keputusan yang telah dicapai oleh YA PKMIT ini.

Dalam hal ini, kami merujuk kepada kes of Lee Ing Chin @ Lee Teck Seng & Ors v Gan Yook Chin & Anor (2003) 2 MLJ 97 yang memutuskan sebagaimana berikut: “Generally, an appellate court will not intervene unless the trial court was shown to be plainly wrong in arriving at its decision or where there had been no or insufficient judicial appreciation of the evidence.”

Dengan ini, Mahkamah ini sebulat suara mengekalkan sabitan bersalah terhadap Perayu berhubung pertuduhan menurut Seksyen 39B(1)(a) ADB 1952. H.

YA PKMT telah menjatuhkan hukuman gantung sampai mati ke atas Perayu. Hukuman tersebut telah dijatuhkan pada 03.04.2024, iaitu setelah Akta Pemansuhan Hukuman Mati Mandatori 2023 [Akta 846] berkuatkuasa (i.e. pada 04.07.2023). Dalam erti kata lain, YA PKMT ketika menjatuhkan hukuman terhadap Perayu boleh memerintahkan hukuman alternatif, iaitu pemenjaraan selama tempoh tiga puluh (30) tahun dengan dua belas (12) kali sebatan.

Dalam hal ini, setelah meneliti berat dadah yang terlibat (iaitu hanyalah 273.2 gram sahaja) dan berdasarkan nas-nas duluan yang melibatkan berat dadah yang lebih tinggi namun hanya dikenakan hukuman pemenjaraan, Mahkamah ini sebulat suara bersetuju untuk membenarkan rayuan Perayu terhadap hukuman.

Dengan ini, hukuman gantung sampai mati yang diperintahkan oleh YA PKMT adalah diketepikan dan digantikan dengan hukuman pemenjaraan selama tempoh tiga puluh (30) tahun tarikh tangkap, 18.04.2019. Hukuman sebatan dikecualikan memandangkan usia Perayu telah melebihi 50 tahun (Perayu dilahirkan pada 20.11.1969). Bertarikh: 16 Jun 2026 -sgd- (AZMAN BIN ABDULLAH) (Hakim) Mahkamah Rayuan Malaysia Bagi pihak Perayu : Saravanan a/l Muthuveeran S Muthu & Co. Tanjong Ipoh Bagi pihak Responden : Pn. Noor Farhana binti Adham