Mohamad Sakiran Bin Awang v Soon Foo Boon (JA-12B-29-10/2024)

Rayuan ini dibawa oleh Perayu terhadap keputusan Mahkamah Sesyen bertarikh 23 September 2024 yang telah menaksir ganti rugi ke atas Responden yang mengalami kecederaan dalam suatu kemalangan jalan raya pada 28.7.2022. Responden pula memfailkan Rayuan Balas berkaitan beberapa aspek taksiran gantirugi am dan khas.

Liabiliti telah dipersetujui oleh kedua-dua pihak di Mahkamah Sesyen, iaitu Perayu memikul 90% liabiliti manakala Responden 10%. Oleh itu, rayuan ini hanya menyentuh aspek quantum semata-mata.

Mahkamah ini memutuskan kedua-dua rayuan utama dan rayuan balas secara berstruktur berdasarkan rekod rayuan, alasan penghakiman Mahkamah Sesyen, hujahan bertulis pihak-pihak serta ikatan autoriti masing-masing. Penghakiman ini juga berlandaskan prinsip sekatan campur tangan Mahkamah ini sebagai mahkamah rayuan (‘appellate restraint’), kecuali di mana terdapat kesilapan prinsip, salah arah undang-undang atau dapatan yang tidak disokong oleh keterangan

Perayu melalui Notis Rayuan bertarikh 4 Oktober 2024 merayu terhadap keseluruhan keputusan Mahkamah Sesyen berkaitan taksiran gantirugi am dan khas serta faedah dan kos. Intipati rayuan Perayu ialah Mahkamah Sesyen telah tersalah arah dalam menilai bukti perubatan, tersilap menerima dokumen pendapatan yang tidak dibuktikan secara sah, dan seterusnya mengurniakan award kehilangan pendapatan serta kehilangan pendapatan masa hadapan tanpa asas pembuktian yang mencukupi

Mahkamah merumuskan hujahan utama Perayu seperti berikut:

Laporan Perubatan Terkini Dr Peraba

Perayu menegaskan bahawa Mahkamah Sesyen gagal memberikan pertimbangan yang sewajarnya kepada laporan perubatan terkini oleh Dr Peraba bertarikh 7 November 2023 dan 15 Disember 2023, yang menunjukkan secara konsisten bahawa ‘fractured tibia’ dan ‘fibula’ Responden telah ‘well united’, kecacatan residu hanyalah ringan, Responden telah kembali bekerja sepenuhnya, dan bahawa ‘osteoarthritis’ yang dirujuk adalah keadaan ‘pre-existing’ dan bukan akibat kemalangan.

7.

Cabaran terhadap Award RM28,000.00 bagi ‘Fractured

Perayu tidak memohon award tersebut dinaikkan atau dikekalkan, sebaliknya berhujah bahawa jumlah RM28,000.00 adalah terlalu tinggi memandangkan tahap pemulihan Responden, sifat kecacatan yang ringan, dan ketiadaan kesan material terhadap keupayaan bekerja.

Penerimaan Dokumen Pendapatan (P4 & P5)

Perayu berhujah bahawa Mahkamah Sesyen telah tersilap dari segi undang-undang apabila menerima dokumen pendapatan yang asalnya hanya ditandakan sebagai dokumen pengenalan

dan kemudian dinaikkan statusnya sebagai eksibit P4 dan P5 tanpa mematuhi kehendak seksyen 73A Akta Keterangan 1950 serta prinsip pembuktian ketat (‘strict proof’).

‘Loss of Earning dan (e) ‘Loss of Future Earning’

Perayu menegaskan bahawa tanpa dokumen pendapatan yang diterima secara sah, Responden gagal membuktikan kehilangan pendapatan sebenar. Perayu merujuk Seksyen 101 hingga 103 Akta Keterangan 1950. Tambahan pula, berdasarkan laporan perubatan terkini, tiada asas untuk mengurniakan kehilangan pendapatan masa hadapan atau kehilangan kapasiti pendapatan.

‘Award loss of future earning/capacity’ juga wajar dibatalkan kerana Responden kembali bekerja, disability hanya ‘mild’, tiada bukti risiko kehilangan kerja atau penurunan gaji; Perayu merujuk Chan Wai Tong v Li Ping Sum [1985] AC 446 dan Woo Yut Ching v Tang See Fong [1983] 1 MLJ 101.

Responden memfailkan Rayuan Balas mencabar beberapa dapatan Mahkamah Sesyen berhubung taksiran gantirugi am dan khas, khususnya bahawa award RM28,000.00 bagi ‘closed comminuted fracture right tibia’/’fibula’ adalah terlalu rendah dan wajar dinaikkan, serta beberapa aspek berkaitan kapasiti pendapatan.

Responden menegaskan prinsip ‘wrong principle of assessment of damages’ dan bahawa Mahkamah Tinggi perlu berhati-hati untuk campur tangan melainkan wujud ‘misdirection’ atau ‘erroneous estimate’, dengan merujuk kepada kes Tan Kuan Yau v Suhirdinmani [1985] 2 MLJ 22 (SC), Kow Ah Dek v K Ratnasingam [1981] 2 MLJ 24 (FC) dan Kovalan a/l Rajoo v Hanif bin Muhamad Pauzi [2016] 2 CLJ 965 (CA).

Setelah meneliti Notis Rayuan, Rayuan Balas, Rekod Rayuan dan hujahan bertulis pihak-pihak, Mahkamah ini merumuskan bahawa terdapat lima isu utama: Isu 1: Sama ada award RM28,000.00 bagi ‘fractured tibia’/fibula’ patut dikekalkan atau diganggu; Isu 2: Sama ada Mahkamah Sesyen tersilap menerima dokumen pendapatan di bawah seksyen 73A Akta Keterangan 1950; Isu 3: Sama ada Responden membuktikan kehilangan pendapatan (‘loss of earning’); Isu 4: Sama ada Responden membuktikan kehilangan pendapatan masa hadapan / kapasiti (‘loss of future earning’); dan Isu 5: Sama ada Rayuan Balas Responden untuk menaikkan award adalah wajar. PRINSIP UNDANG-UNDANG: HAD CAMPUR TANGAN

Sebelum Mahkamah menilai isu-isu di atas, Mahkamah menegaskan prinsip asas bahawa mahkamah rayuan lazimnya enggan mengganggu dapatan fakta dan penilaian hakim bicara yang telah melihat dan menilai keterangan secara langsung, kecuali jika dapatan itu jelas salah atau tidak disokong bukti. Prinsip ini dirumuskan dalam kes Goh Pit Leng v Singapore Pools (Pte) Ltd & Ors [1973] 1 MLJ 141.

Bagi penilaian ganti rugi, Mahkamah dipandu oleh prinsip yang dihuraikan dalam kes Pang Ah Chee v Chong Kwee Sang [1985] 1 MLJ 153 (FC), termasuk bahawa Mahkamah rayuan hanya boleh campur tangan jika award itu terlalu tinggi atau terlalu rendah sehingga Mahkamah “terpaksa berseru” bahawa ia mesti diubah, atau award itu terlalu terkeluar daripada ‘trend award’ dalam kes-kes setanding sehingga menjadi ‘wholly erroneous estimate’. Prinsip ini juga disokong oleh rujukan dalam kes Pahang Lim Siong Motor Co & Anor v Cheong Swee Khai & Anor [1962] MLJ 29 dan United Plywood & Sawmill Ltd v Kock Ngan Loi [1970] 2

Pada masa yang sama, Mahkamah menerima prinsip daripada kes Kow Ah Dek v K. Ratnasingam [1981] 2 MLJ 24 (FC) dan Tan Kuan Yau v Suhirdinmani [1985] 2 MLJ 22 (SC) bahawa campur tangan adalah wajar apabila terdapat salah arah prinsip (‘wrong principle’), salah tafsiran fakta material, atau kesilapan undang-undang yang membawa kepada taksiran yang tersasar.

Dengan prinsip-prinsip tersebut, Mahkamah ini mendapati bahawa isu-isu dalam rayuan ini terbahagi kepada dua kategori:

isu taksiran “nilai kesakitan dan penderitaan” (RM28,000.00) yang memerlukan prinsip ‘restraint’ yang tinggi; dan

(ii) isu keterimaan dokumen & beban pembuktian bagi tuntutan pendapatan (Isu 2 hingga 4) yang merupakan isu undang-undang keterangan dan pembuktian; jika tersalah guna, ia mewajarkan campur tangan. ANALISIS DAN DAPATAN MAHKAMAH ISU 1: Samada award RM28,000.00 bagi ‘fractured tibia’/’fibula’ patut dikekalkan atau diganggu.

Perayu berhujah award RM28,000.00 terlalu tinggi dan memohon pengurangan; Responden pula melalui rayuan balas memohon award dinaikkan (hingga sekitar RM50,000.00). Maka, Mahkamah perlu menilai sama ada terdapat salah arah atau award yang ‘inordinately high’/’low’ dalam ertikata lain jika award tersebut terlalu tinggi atau terlalu rendah sehingga jelas tersasar daripada julat munasabah menurut prinsip asas yang mengawal campur tangan mahkamah rayuan terhadap taksiran gantirugi telah lama dimantapkan, antaranya dalam kes Pang Ah Chee v Chong Kwee Sang [1985] 1 MLJ 153 pada muka surat 155 hingga156 yang mengatakan: “ It has however long been settled that where a trial judge has erred in the ‘direction of being too generous’ that would not by itself constitute a matter to be appealed from (Pahang Lim Siong Motor Co & Anor v Cheong Swee Khai & Anor [1962] MLJ 29). In United Plywood & Sawmill Ltd v Kock Ngan Loi [1970] 2 MLJ 237, Gill FJ (as he then was) explained the principle clearly when he said: The general principle is that an appellate court can only interfere with an assessment if it is considered so inordinately low or inordinately high as to make the court exclaim, ‘Good gracious, is that the sum which has been awarded — that sum must be altered’, or it is so much out of line[1999] 4 MLJ 284 at 294 with the discernible trend or pattern of awards in reasonably comparable cases that it must be regarded as a wholly erroneous estimate.’ In such assessment there is generally ample room for individual choice to arrive at a fair and reasonable figure and the appellate court is always slow to reverse the trial judge's decision on such assessment unless there are strong grounds for interference. … it is not enough that there is a balance of opinion or preference. ‘The scale must go down heavily against the figure attacked if the appellate court is to interfere, whether on ground of excess or insufficiency.’ [Penekanan ditambah]

Laporan perubatan terkini dan keutamaan keadaan semasa

Mahkamah menerima bahawa laporan perubatan terkini Dr Praba bertarikh 7.11.2023 dan 15.12.2023 adalah relevan untuk menggambarkan keadaan semasa Responden. Prinsip bahawa laporan terkini lazimnya diberi keutamaan (jika lebih objektif dan menggambarkan keadaan semasa) dirujuk oleh Perayu melalui kes Muhamad Bin Sulaiman [2016] 1 LNS 732 dan Muhammad Hanif [2017] 1 LNS 372.

Dapatan klinikal utama dalam laporan Dr. Praba, pada asasnya, adalah: fraktur telah ‘well united residual disability’ adalah ‘mild’; Responden telah kembali bekerja; dan ‘osteoarthritis’ adalah ‘pre-existing’.

(ii) Penilaian award dalam julat munasabah dan ‘appellate restraint’

Walau bagaimanapun, penerimaan laporan terkini tidak semestinya membawa kepada kesimpulan bahawa award mesti diturunkan. Soalnya ialah sama ada award RM28,000.00 itu berada dalam lingkungan munasabah apabila diambil kira sifat kecederaan (patah ‘tibia’/’fibula’ yang serius pada asalnya) serta perkembangan pemulihan semasa.

Mahkamah mendapati bahawa award RM28,000.00 adalah tidak terkeluar daripada lingkungan munasabah, dan tidak mencapai tahap ‘inordinately high’ sehingga memerlukan campur tangan. Prinsip kes Pang Ah Chee (supra) menuntut lebih daripada sekadar perbezaan kecenderungan atau ‘balance of opinion’.

Oleh itu, Mahkamah memutuskan award RM28,000.00 dikekalkan. Sejajar dengan itu, Rayuan Balas Responden untuk menaikkan award ini juga gagal kerana Responden tidak menunjukkan salah arah yang jelas atau award yang ‘inordinately low’ menurut prinsip di dalam kes Kow Ah Dek (supra) kes Tan Kuan Yau (supra) dan kes Kovalan (supra).

Oleh itu, walaupun Mahkamah menerima hujahan Perayu dari sudut fakta perubatan, Mahkamah tidak mendapati alasan yang mencukupi untuk mengganggu jumlah award tersebut. Rayuan Perayu untuk mengurangkan award RM28,000.00 ditolak, dan Rayuan Balas Responden untuk menaikkannya juga ditolak. Maka dapatan Mahkamah bagi Isu 1 adalah Award RM28,000.00 dikekalkan dan Rayuan Balas bagi isu ini ditolak. ISU 2: Samada Mahkamah Sesyen tersilap menerima P4 & P5 di bawah Seksyen 73A Akta Keterangan 1950.

Isu ini adalah isu undang-undang keterangan yang kritikal kerana P4 & P5 dijadikan asas bagi dapatan pendapatan dan seterusnya pengiraan ‘loss of earning’ dan ‘loss of future earning/capacity’.

Mahkamah meneliti alasan Mahkamah Sesyen yang menjadikan ID4 dan ID5 kepada Eksibit P4 dan P5. Mahkamah mendapati terdapat kesilapan prinsip yang material dalam pendekatan keterimaan dokumen tersebut.

Autoriti Mahkamah Persekutuan menyatakan dokumen dipertikai mesti dibuktikan keterimaannya dahulu

Mahkamah merujuk dan menerima panduan tegas Mahkamah Persekutuan dalam kes Live Capital Sdn Bhd v Pioneer Conglomerate Sdn Bhd [2025] 6 CLJ 855; [2025] CLJU 1308 bahawa dokumen yang dipertikai tidak boleh digunakan sebagai asas dapatan tanpa terlebih dahulu dibuktikan keterimaan dan ketulenannya mengikut undang-undang keterangan. Kaedah “tanda sebagai eksibit lalu kandungan dianggap benar” adalah pendekatan yang salah dan berbahaya.

Dalam kes ini, tujuan P4 & P5 dikemukakan adalah untuk membuktikan kebenaran kandungan (jumlah pendapatan), bukan semata-mata untuk menunjukkan kewujudan dokumen. Maka, isu ‘hearsay’ dan keperluan mematuhi prasyarat undang-undang adalah lebih ketara. 30, Prinsip yang digariskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Live Capital Sdn Bhd v Pioneer Conglomerate Sdn Bhd (supra) adalah jelas bahawa dokumen tidak boleh digunakan untuk membuktikan kebenaran kandungannya melainkan ketulenannya disahkan atau pembuat dokumen dipanggil, atau semua usaha munasabah telah dibuat untuk memanggil mereka.

Dalam kes ini, Responden gagal memanggil majikan, gagal menunjukkan bahawa dokumen tersebut diekstrak daripada sistem komputer majikan, dan gagal menunjukkan usaha munasabah yang mencukupi. Oleh itu, dokumen tersebut kekal sebagai dokumen pengenalan sahaja dan tidak boleh dijadikan asas dapatan

(ii) Seksyen 73A Akta Keterangan 1950 dan ‘reasonable efforts’ seperti yang di putuskan di dalam kes Mahmod Kailan v Goh Seng Choon & Anor [1976] 2 MLJ 239.

Mahkamah ini merujuk autoriti Mahkamah Persekutuan di dalam kes Mahmod Kailan v Goh Seng Choon & Anor [1976] 2 MLJ 239 yang menegaskan bahawa di bawah proviso Seksyen 73A(1) Akta Keterangan 1950, pihak yang ingin memasukkan dokumen tanpa memanggil pembuat perlu menunjukkan bahawa ‘reasonable efforts’ telah dibuat untuk mencari/menjejaki pembuat dokumen. Jika tidak, dokumen tidak sepatutnya diterima.

Berdasarkan rekod dan hujahan, Mahkamah mendapati dalam kes ini tidak ditunjukkan asas yang memadai bahawa pembuat dokumen/majikan tidak boleh dipanggil setelah usaha munasabah dibuat. Ketiadaan pemanggilan pembuat dokumen tidak disokong oleh langkah-langkah yang memenuhi piawaian ‘reasonable efforts’ yang ditekankan dalam kes Mahmod Kailan (supra).

(iii) ‘Strict proof’ untuk dokumen pendapatan berkenaan isu sistem/’chain’

Mahkamah juga mengambil kira bahawa dokumen pendapatan menuntut pembuktian yang lebih ketat. Prinsip ketelitian ini turut disentuh oleh Perayu melalui kes Muhammad Hanif [2017] 1 LNS 372. Mahkamah juga menimbang rujukan mengenai isu asas kebolehpercayaan sistem/rekod, termasuk kes Public Prosecutor v Chan Khee Hiang [1999] 1 MLJ 33, secara analogi bagi menegaskan bahawa mahkamah tidak patut menerima dokumen berasaskan sistem tanpa asas yang mencukupi tentang sumber dan kebolehpercayaannya.

Maka, Mahkamah mendapati P4 & P5 tidak memenuhi prasyarat keterimaan. Kesannya, P4 & P5 tidak boleh berdiri sebagai eksibit bagi menyokong dapatan pendapatan.

Dapatan Isu 2 ini adalah eksibit P4 & P5 dibatalkan sebagai eksibit dan dokumen tersebut kekal sebagai ID sahaja dan tidak boleh menjadi asas dapatan. ISU 3: Sama ada Responden membuktikan kehilangan pendapatan (‘loss of earning’).

Dengan dapatan Isu 2 bahawa P4 & P5 tidak diterima sebagai eksibit, Mahkamah menilai semula asas pembuktian bagi award ‘loss of earning’.

Dapatan Mahkamah bahawa P4 dan P5 tidak boleh diterima sebagai eksibit mempunyai kesan langsung terhadap dua komponen tuntutan yang bersifat ‘income-based’, iaitu ‘loss of earning’ dan ‘loss of future earning/capacity’. Ini kerana kedua-dua tuntutan tersebut, pada asasnya, menuntut bukti yang boleh dipercayai tentang pendapatan sebenar, sama ada untuk mengira kerugian pendapatan masa lalu atau untuk membina unjuran munasabah bagi masa hadapan.

Dengan ketiadaan P4 dan P5 sebagai keterangan yang boleh diterima, Mahkamah perlu menilai semula sama ada masih wujud ‘substratum’ bukti yang mencukupi untuk menyokong dapatan Mahkamah Sesyen berhubung pendapatan Responden serta pengiraan kerugian yang berasaskan pendapatan itu.

Prinsip asas beban bukti di bawah Seksyen 101 hingga Seksyen 103 Akta Keterangan 1950 adalah jelas bahawa pihak yang mendakwa kerugian mesti membuktikan kewujudan dan jumlah kerugian tersebut. Tuntutan ‘loss of earning’ bukan andaian dan ia memerlukan asas bukti yang membolehkan mahkamah membuat pengiraan yang munasabah dan tidak spekulatif.

Dalam kes ini, tanpa dokumen pendapatan yang diterima sebagai keterangan, Responden gagal membuktikan secara memadai (antara lain) gaji sebenar, ‘overtime’, slip gaji/penyata, dan angka kerugian yang tepat. Kekosongan bukti ini menjejaskan ‘substratum’ pengiraan Mahkamah Sesyen.

Maka bagi dapatan Isu 3 adalah ‘Award loss of earning’ sebanyak RM52,255.00 adalah dibatalkan dan keputusan Mahkamah Sesyen bagi isu ini diakas.

Setelah Mahkamah membatalkan ‘award loss of earning’ atas kegagalan pembuktian pendapatan masa lalu, Mahkamah menegaskan bahawa dapatan ini tidak semestinya dan secara automatik membatalkan tuntutan ‘loss of future earning’’/capacity’, kerana kedua-duanya merupakan kepala tuntutan yang berlainan dari sudut prinsip.

Walau bagaimanapun, dalam amalan, tuntutan ‘loss of future earning’/’capacity’ tetap memerlukan asas keterangan yang munasabah untuk menunjukkan bahawa (i) terdapat kecacatan atau limitasi yang material, dan (ii) limitasi tersebut membawa kepada risiko sebenar terhadap kebolehpasaran, kesinambungan pekerjaan atau pendapatan masa hadapan. Ketiadaan dokumen pendapatan yang boleh diterima juga berpotensi melemahkan titik mula (‘baseline’) bagi sebarang unjuran kewangan, dan boleh mendedahkan award kepada spekulasi.

Oleh itu, Mahkamah kini menilai Isu 4 secara berasingan, tetapi dengan mengambil kira konteks dapatan Isu 2 dan Isu 3, termasuk kedudukan laporan perubatan terkini serta ketiadaan bukti pendapatan yang telah disahkan mengikut undang-undang keterangan. ISU 4: Samada Responden membuktikan kehilangan pendapatan masa hadapan (‘loss of future earning’/’capacity’)

Mahkamah merujuk prinsip yang digariskan dalam kes Chan Wai Tong v Li Ping Sum [1985] AC 446 dan Woo Yut Ching v Tang See Fong [1983] 1 MLJ 101 bahawa ‘loss of future earning’/’capacity’memerlukan bukti material bahawa kecederaan kekal menjejaskan kebolehpasaran, keupayaan kerja, atau pendapatan masa hadapan secara nyata dan bukan sekadar kemungkinan.

Dalam konteks kes ini, selain prinsip undang-undang yang mengawal ‘loss of future earning’/’capacity’, Mahkamah juga menimbang bahawa keterangan perubatan terkini menunjukkan Responden telah kembali bekerja dengan ‘residual disability’ yang digambarkan sebagai ‘mild’. Maka, tumpuan sebenar bukan sekadar kewujudan kecederaan, tetapi sama ada terdapat bukti objektif bahawa kecederaan itu mengakibatkan kekangan material yang nyata terhadap keupayaan menjana pendapatan pada masa hadapan.

Tanpa asas pendapatan yang telah dibuktikan secara teratur dan tanpa bukti risiko pekerjaan yang nyata, Mahkamah perlu berhati-hati agar award bagi ‘loss of future earning’/’capacity’ tidak menjadi satu bentuk ‘award’ atas kemungkinan” yang tidak disokong oleh fakta, kerana ini bertentangan dengan kehendak pembuktian yang menuntut asas munasabah dan bukan spekulasi.

Elemen-elemen penting yang lazimnya perlu ditunjukkan termasuk keadaan kerjaya semasa, sifat kecacatan kekal yang menjejaskan kerja, risiko sebenar kehilangan kerja atau penurunan pendapatan, dan impak kepada pasaran pekerjaan.

Dalam kes ini, laporan perubatan terkini Dr Praba menunjukkan Responden telah kembali bekerja dan ‘residual disability’ adalah ‘mild’. Tiada bukti yang meyakinkan dikemukakan bahawa terdapat risiko sebenar kehilangan pekerjaan atau penurunan pendapatan pada masa hadapan.

Di samping itu, setelah P4 & P5 tidak diterima, asas pendapatan yang menjadi rujukan bagi sebarang unjuran masa hadapan juga menjadi lemah dan berisiko spekulatif.

Oleh itu Dapatan Isu 4, ‘Award loss of future earning’/’capacity’ sebanyak RM20,000.00 adalah ditolak sepenuhnya, dan Rayuan Balas Responden untuk menaikkan award ini juga ditolak. ISU 5: Sama ada Rayuan Balas Responden untuk menaikkan award adalah wajar 53. Mahkamah telah menilai Rayuan Balas dalam ruang lingkup kes Kow Ah Dek(supra), Tan Kuan Yau (supra) dan kes Kovalan (supra). Bagi kecederaan tibia/fibula, award RM28,000.00 tidak terbukti ‘inordinately low’. Bagi komponen pendapatan (‘loss of earning dan ‘loss of future earning’/’capacity’), isu utama adalah kegagalan pembuktian dan keterimaan dokumen; justeru tiada asas untuk menaikkan award.

Oleh itu dapatan bagi Isu 5 ialah Rayuan Balas Responden ditolak sepenuhnya.

Berdasarkan alasan-alasan di atas, Mahkamah membuat keputusan seperti berikut:

Rayuan Perayu dibenarkan sebahagian, setakat berikut:

Penerimaan P4 & P5 sebagai eksibit dibatalkan (kekal sebagai ID);

(ii) ‘Award loss of earning’ sebanyak RM52,255.00 dibatalkan;

(iii) ‘Award loss of future earning’/’capacity’ sebanyak RM20,000.00 dibatalkan.

Award RM28,000.00 bagi ‘fractured tibia’/’fibula’ dikekalkan.

Semua award lain Mahkamah Sesyen dikekalkan.

Rayuan Balas Responden ditolak sepenuhnya.

Oleh itu, keputusan Mahkamah Sesyen adalah dipinda selaras dengan dapatan Mahkamah ini sebagaimana dinyatakan di atas.

Mahkamah memerintahkan kos sebanyak RM4,000.00 dibayar oleh Responden kepada Perayu.

Oleh kerana tidak berpuas hati tentang keputusan ini Perayu/Responden (dalam kes di Mahkamah Tinggi) telah memfailkan Notis Rayuan bertarikh 23 Disember 2025. BERTARIKH: 7 JANUARI 2026 t.t MANIRA BINTI MOHD NOR PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI SIVIL 4 JOHOR BAHRU Peguam Bagi Pihak Perayu Samreet Singh Tetuan Lovelace & Hastings Peguam Bagi Pihak Responden