Mohamad Zaki Bin Hassan v 1. ) Mohd Fauzi Bin Mashood (JA-B53KJ-105-08/2020)

Pada September 14, 2016, jam lebih kurang 5.50 pagi, satu kemalangan telah berlaku di antara sebuah motorsikal No. JRN 7433 dan sebuah motortreler No. BLV 4605 di Jalan Persiaran Seri Alam, Johor Bahru (traffic light flyover Seri Alam).

Pada masa kemalangan tersebut, motorsikal No. JRN 7433 tersebut telah ditunggangi oleh Mohamad Zaki Bin Hassan ("plaintif”). motortreler No. BLV 4605 pula dipandu oleh Mohd Fauzi Bin Mashood ("defendan pertama”) dan dimiliki oleh Semai Baru Sdn Bhd ("defenden kedua”).

Pada masa kemalangan, kedua-dua motorsikal dan motor-lori dari arah bawah ke atas untuk membelok ke kanan.

Kawasan kemalangan mempunyai 3 lorong. Sebelum kemalangan, defendan pertama menggunakan lorong tengah manakala plaintif menggunakan lorong kanan.

Akibat dari kemalangan tersebut, plaintif telah mengalami kecederaan parah dan telah membawa tindakan ini dan membuat tuntutan terhadap kedua-dua defendan.

Kemalangan ini berlaku apabila motorsikal plaintif yang bergerak terus di laluannya di lorong kanan berlanggar dengan motortreler defendan pertama yang berada di sebelah kiri plaintif (iaitu lorong tengah) lalu secara tiba-tiba mengubah haluan masuk ke laluan plaintif.

Bagi membuktikan tuntutannya, plaintif telah membawa seramai tiga orang saksi manakala defendan tidak mengemukakan apa-apa saksi. Saksi-saksi yang dibawa di dalam kes ini adalah seperti berikut:

SP1: Insp. Shamsila Bt Mohd Kamil (Pegawai

SP2: Mohamad Zaki Bin Hassan (Plaintif)

SP3: Norizah Binti Ahmad (kerani pejabat peguam

Pihak defendan telah menutup kes tanpa mengemukakan saksi. Defendan pertama tidak hadir di Mahkamah untuk memberi keterangan.

Mengenai saksi-saksi pakar, kehadiran kesemua saksi-saksi pakar adalah dikecualikan atas persetujuan kerana pihak-pihak telah setuju semua laporan perubatan, laporan pakar (termasuk laporan ortotik) dan laporan klarifikasi dipersetujui tertakluk kepada hujahan. C. LIABILITI Versi plaintif 10.

Apabila beliau sampai di Traffic Light Fly Over Seri Alam, beliau berada di lorong paling kanan, tiba-tiba motortreler No. BLV 4605 yang berada di lorong kiri beliau (lorong tengah) telah mengubah haluan masuk ke lorong kanan iaitu laluan plaintif. Plaintif telah cuba brek dan elak tetapi tidak dapat elak kerana jarak sudah terlalu dekat lalu melanggar tayar sebelah kanan motortreler.

Pihak plaintif telah berhujah bahawa keterangan SP2 bahawa motortreler defendan pertama telah mengubah laluan dari lorong tengah ke lorong kanan adalah konsisten dengan kerosakan motortreler defendan pertama yang tertumpu di sisi kanan belakang iaitu di tayar kanan belakang, dan dengan kerosakan motorsikal plaintif yang tertumpu di bahagian depan. Versi defendan 13. Di dalam kes ini, pihak defendan tidak membawa apa-apa keterangan lain bagi membantu mahkamah mendengar versi mereka. Pihak defendan hanya bergantung sepenuhnya kepada laporan polis yang dibuat oleh defendan pertama yang tidak pernah teruji kebenaran dan kesahihannya secara periksa balas.

Namun demikian, demi kesempurnaan rujukan kepada keseluruhan keterangan, mahkamah masih lagi meneliti laporan polis defendan pertama. Di dalam laporan polis tersebut, defendan pertama mengatakan bahawa: “setiba saya di trafik light fly over seri alam saya memandu di lorong tengah dan memberikan lampu isyarat ke kanan kerana ingin membelok ke kanan ke Lebuhraya Pasir Gudang tiba-tiba sebuah m/sikal No. JRN 7433 jenis Yamaha 135LC yang datang dari arah belakang telah melanggar tayar belakang treler m/lori saya”.

Pihak Defendan dalam hujahan bertulis telah berhujah bahawa bukti keterangan senyap, rajah kasar dan kesan kerosakan motortreler dan motorsikal menyokong versi defendan yang berikut: plaintif telah datang dari arah belakang sebelah kanan motortreler defendan pertama lalu melanggar motortreler defendan pertama yang berada di hadapannya yang sedang membelok ke kanan setelah defendan pertama memberi lampu isyarat untuk membelok di persimpangan lampu isyarat.

Pihak defendan telah berhujah bahawa terdapat kemungkinan bahawa plaintif telah cuba memotong motortreler defendan pertama dari arah kanan walaupun defendan pertama telah memberi isyarat untuk membelok ke kanan, dan kemungkinan bahawa plaintif telah datang dari arah belakang pada sudut “blindspot” kepada motortreler defendan pertama.

Pihak defendan juga telah berhujah bahawa plaintif sepatutnya menunggang motorsikalnya di bahagian paling kiri jalanraya tetapi tidak dilakukan oleh plaintif. Pihak defendan seterusnya berhujah bahawa plaintif memecut motorsikalnya dalam kelajuan yang tinggi pada masa kemalangan.

Dalam pemeriksaan balas terhadap SP2, peguamcara Defendan telah meletakkan versinya bahawa: “Saya cadangkan lori di lane tengah hendak pusing ke kanan, mesti makan jalan. setuju atau tidak?”. Dapatan fakta mahkamah atas isu liabiliti 19. Di dalam kes ini terdapat dua versi yang berbeza datang dari kedua-dua belah pihak mengenai bagaimana kemalangan berlaku. Semasa terdapat percanggahan versi, Mahkamah perlu meneliti versi manakah yang lebih berkemungkinan bersandarkan kepada keterangan-keterangan yang ada. Dalam kes Tabarani Mohd Arshad v Chan Ten Yeu [1993] 3 CLJ 1888, adalah diputuskan bahawa: When confronted with two conflicting versions, the duty of the trial court was to consider which version was inherently probable or improbable. The trial court should have been more meticulous and considered other probable versions provided they were within the scope and ambit of the pleadings and supportable by admissible evidence including the neutral ones. This approach provides a wide leverage for the trial court to manoeuvre bearing in mind, always, the testimony of the credible witnesses.

Mahkamah telah merungkai semula segala keterangan yang ada, sama ada keterangan lisan mahupun keterangan bertulis yang ada, sama ada keterangan yang bersuara mahupun keterangan yang bisu, keterangan ini semua harus dilihat secara meluas dan menyeluruh.

21.

Mahkamah mendapati bahawa pada masa kemalangan, mengikut rajah kasar dan kunci, kedua-dua motorsikal dan motor-lori bergerak dari arah bawah ke atas untuk membelok ke kanan.

Mengenai lorong yang digunakan oleh pihak-pihak sebelum kemalangan, Insp. Shamsila Bt Mohd Kamil (“SP1”) telah menyatakan bahawa mengikut kertas siasatan, motortreler defendan pertama menggunakan lorong A1-A2 (lorong tengah) dan motosikal No. JRN7433 menggunakan lorong A2-A3 (lorong kanan). Keterangan SP1 mengenai lorong yang digunakan oleh pihak-pihak sebelum kemalangan adalah konsisten dengan keterangan SP2. Mahkamah mendapati bahawa keterangan SP1 dan SP2 atas isu ini adalah tidak dicabar dalam pemeriksaan balas. Defendan pertama sendiri dalam laporan polis juga telah menyatakan beliau menggunakan lorong tengah sebelum membelok ke kanan

Mengenai “point of impact”, Mahkamah membuat dapatan fakta bahawa kemalangan telah berlaku di lorong A2-A3 (lorong kanan) di tanda X, iaitu laluan sah motorsikal plaintif. Mahkamah merujuk kepada keterangan SP1 bahawa mengikut kertas siasatan kemalangan berlaku di lorong A2-A3 dan keterangan SP2 bahawa kemalangan berlaku di lorongnya di tanda X. Mahkamah juga mendapati bahawa keterangan SP1 dan SP2 atas isu ini adalah tidak dicabar dalam pemeriksaan balas.

Mahkamah merujuk kepada kes Sivalingam A/L Periasamy v Periasamy [1995] 3 MLJ 395, yang mana Mahkamah Rayuan telah memutuskan bahawa: In Aik Ming (M) Sdn Bhd & Ors v Chang Ching Chuen & Ors and another appeal [1995] 2 MLJ 770 at p 794, this court when applying the rule in Browne v Dunn (1893) 6 R 67 said: It is essential that a party's case be expressly put to his opponent's material witnesses when they are under cross-examination. A failure in this respect may be treated as an abandonment of the pleaded case and if a party, in the absence of valid reasons, refrains from doing so, then he may be barred from raising it in argument. It is quite wrong to think that this rule is confined to the trial of criminal causes. It applies with equal force in the trial of civil causes as well.

Mahkamah mendapati bahawa motortreler defendan pertama adalah tertumpu di bahagian sisi kanan iaitu di tayar kanan belakang sahaja dan tiada kerosakan di bahagian tepat belakang motortreler. Mahkamah juga mendapati bahawa kerosakan motorsikal plaintif adalah tertumpu di bahagian depan.

Mahkamah menerima versi plaintif yang disokong oleh keterangan dokumentari, keterangan lisan dan keterangan bisu serta menolak versi defendan yang tidak disokong oleh sebarang keterangan atau saksi dan hanya merupakan spekulasi semata-mata. Mahkamah mendapati bahawa kemalangan ini berlaku apabila motortreler defendan pertama mengubah haluan dari lorong tengah ke lorong kanan, dan kemalangan telah berlaku di laluan sah motosikal plaintif di tanda X. Mahkamah mendapati bahawa kerosakan motorsikal di hadapan, dan kerosakan motortreler yang tertumpu di sisi kanan di tayar kanan belakang menunjukkan bahawa motor-treler defendan pertama telah mengubah haluan dari lorong tengah ke lorong kanan. Kerosakan kenderaan sedemikian hanya boleh dihasilkan apabila motortreler defendan pertama masuk ke laluan plaintif.

Selanjutnya, keterangan yang tidak dicabar dalam pemeriksaan balas bahawa motortreler menggunakan lorong tengah sebelum kemalangan, dan bahawa “point of impact” adalah di lorong kanan di tanda X juga menunjukkan bahawa motortreler defendan pertama masuk ke laluan plaintif.

Selain itu, dalam pemeriksaan balas terhadap SP2, peguamcara Defendan meletakkan versinya kepada plaintif bahawa “Saya cadangkan lori di lane tengah hendak pusing ke kanan, mesti makan jalan. Setuju atau tidak?”. Mahkamah mendapati bahawa versi yang diletakkan oleh pihak defendan ini merupakan satu pengakuan oleh pihak defendan bahawa motortreler defendan telah makan jalan dan mengubah ke laluan plaintif semasa motortreler defendan membelok ke kanan. Versi defendan ini telah menganggapkan defendan berhak makan jalan semasa membelok. Hakikatnya, defendan seharusnya mengekalkan dalam laluan pemanduannya sendiri semasa membelok walaupun kenderaannya adalah kenderaan panjang. Lagipun, kenderaan yang besar dan panjang mempunyai tugas berjaga-jaga yang tinggi kepada pengguna jalan yang lain. Mahkamah mendapati bahawa jika motortreler dipandu ke hadapan lagi sebelum membelok dan tidak membelok terlalu awal, motortreler defendan tidak akan makan jalan ke laluan plaintif semasa membelok ke kanan.

Dalam mencapai keputusan ini, Mahkamah telah terima keterangan saksi SP1 dan SP2. Setelah meneliti kesemua keterangan yang ada, atas beban imbangan kebarangkalian, Mahkamah mendapati bahawa defendan pertama adalah cuai 100% dan defendan kedua cuai secara vikarius.

Dalam kes ini, Mahkamah mendapati bahawa plaintif tidak menyumbang cuai. Mahkamah telah meneliti gambar-gambar polis (“P1(a)-(h)”) dan dapati bahawa kerosakan yang dialami oleh kedua-dua kenderaan adalah ringan dan ini menunjukkan plaintif menunggang dengan kelajuan yang munasabah pada masa kemalangan. Hujahan defendan bahawa plaintif memecut motorsikalnya dalam kelajuan yang tinggi pada masa kemalangan adalah tidak berasas dan tidak disokong oleh keterangan dalam bentuk kerosakan fizikal kenderaan. Mahkamah terima keterangan SP2 bahawa kelajuannya adalah 20-30 km/j pada masa kemalangan, iaitu kelajuan yang sesuai dan munasabah.

Mahkamah juga menolak hujahan pihak defendan bahawa plaintif sepatutnya menunggang motorsikalnya di bahagian paling kiri jalanraya sebelum kemalangan. Ini adalah kerana tujuan arah perjalanan plaintif pada masa kemalangan adalah untuk membelok ke kanan dan bukanlah untuk bergerak terus. Maka, Mahkamah mendapati bahawa plaintif tiada alasan untuk menunggang di bahagian paling kiri jalanraya, dan bahawa Plaintif secara sahnya menunggang di lorong kanan. Saman ke atas defendan pertama 33. SP1 menyatakan bahawa defendan pertama telah disaman di bawah Rule 8 LN166/59 kerana mengubah haluan dari kiri ke kanan dan menyebabkan kemalangan. Mengenai saman yang dikeluarkan, Mahkamah merujuk kepada Seksyen 68(3) Akta Pengangkutan Jalan 1987 dan mendapati saman yang dikeluarkan kepada defendan pertama adalah keterangan yang admissible dan relevant dalam menentukan kecuaian defendan pertama.

SP1 menyatakan bahawa defendan pertama tidak mengaku salah terhadap saman yang dikeluarkan terhadapnya dan telah mencabar saman ini di Mahkamah Majistret Johor Bahru (JA-86-POL-24860-12/2017). SP1 menyatakan bahawa selepas perbicaraan dijalankan, Mahkamah Majistret Johor Bahru telahpun mendapati Defendan Pertama bersalah di bawah Rule 8(1). Mahkamah telah meneliti dan terima Ekhsibit P4.

Maka, Mahkamah memutuskan bahawa oleh sebab Mahkamah Majistret telah menjalankan bicara, kesalahan defendan pertama dalam kemalangan ini telahpun diputuskan oleh Mahkamah Majistret. Isu sama ada defendan pertama adalah cuai telahpun diputuskan oleh Mahkamah Majistret atas standard pembuktian yang lebih tinggi. Mahkamah ini harus menggunapakai dapatan fakta Mahkamah Majistret dan tidak harus membuat dapatan fakta yang lain. Selain itu, Mahkamah ini mendapati bahawa tiada rayuan yang telah dikemukakan terhadap keputusan Mahkamah Majistret. Dengan ini, Mahkamah mendapati bahawa isu kecuaian sertaan tidak boleh ditimbulkan oleh pihak defendan lagi.

Demi kesempurnaan perbincangan isu saman yang dikeluarkan terhadap defendan pertama, Mahkamah mendapati bahawa sekiranya defendan pertama tidak mencabar saman, tidak menjalankan bicara penuh dan hanya mengaku salah di Mahkamah Majistret sahaja atas saman terhadapnya, pihak defendan masih tidak boleh membangkitkan isu kecuaian sertaan atas plaintif. Mahkamah merujuk kepada kes Mahkamah Persekutuan Chow Kay Kong v Ching Tong & Ors [1967] 2 MLJ 31 dan Mahkamah Tinggi Chu Kim Sing & Anor v Abdul Razak Bin Amin [1999] 6 MLJ 433 yang memutuskan bahawa setelah defendan mengaku bersalah atas tuduhan memandu secara tidak cermat dan tidak bertimbang rasa, defendan tidak boleh lagi membangkitkan isu kecuaian sertaan.

Mahkamah sedar bahawa terdapat kes-kes yang lepas yang memutuskan bahawa kecuaian sertaan masih boleh ditimbulkan dalam keadaan yang mana defendan telah mengaku bersalah kepada tuduhan kesalahan trafik. Namun demikian, Mahkamah memutuskan bahawa kes-kes yang lepas itu adalah bercanggah dengan prinsip stare decisis kerana Chow Kay Kong v Ching Tong & Ors [1967] 2 MLJ 31 adalah diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan dan masih merupakan good law.

Pihak defendan telah merujuk kepada Seksyen 121 Akta Pengangkutan Jalan 1987 dalam hujahan bertulis mereka dan berhujah bahawa saman trafik adalah inadmissible sebagai keterangan untuk prosiding sivil dalam kes kemalangan. Mahkamah tidak setuju dengan interpretasi pihak defendan ke atas peruntukan undang-undang ini. Mahkamah hanya perlu merujuk tajuk kepada seksyen 121: “section 121 plea of guilty by letter and compounding shall not affect provision of policy of insurance” untuk menyatakan bahawa rujukan pihak defendan tidak tepat. Maka, seksyen 121 APJ adalah berkaitan dengan polisi insurans dan bukan penentuan kecuaian. Dalam kes Bong Chee Min v. Jacknoris Golinjun [2020] 1 LNS 120, Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa: [27] Counsel for the Defendant contended that the summons and fine were not conclusive of liability. I am mindful of the cases of Annamalay Retnam v. Mah Chong Peng & Anor [2010] 6 CLJ 487, Rozita Ahmad & Yang Lain lwn. Mohd Yusof Saidin & Satu Lagi [2015] 1 LNS 1289, and Mohd Salleh Samad v. Zainuddin Dongking [2002] 1 CLJ 139, to that effect. However, although not conclusive of liability, it is nevertheless a very telling fact. [28] It is pertinent to note that failure on the part of any person to observe any provision of the traffic rules shall not of itself render that person liable to criminal proceedings of any kind, but any such failure may in any proceedings, whether civil or criminal, be relied on by any party to the proceedings as tending to establish or to negative any liability which is in question in those proceedings:section 68(3) of the Road Transport Act 1987 ("RTA"). [Emphasis added]. See also Thanalakshmi Muchan v. Ong Koi Soi [2009] 10 CLJ 735. [29] In fact, in Ong Cheng Wah v. Supramaniam a/l Arjunan [2001] 4 CLJ 202; [2001] MLJU 291, it was stated by VT Singham J that 'any breach of the provisions of the Highway Code which is directly relevant to the facts of the case is prima facie evidence of negligence...' See also Chan Peng Fook v. Kan Pak Lee [1974] 1 LNS 18; [1974] 2 MLJ 197 and Yahaya Bin Mat & Anor. v. Abdul Rahman bin Abu [1982] CLJ Rep 363; [1982] CLJ 68; [1982] 1 MLJ 202. [30] On this issue, Counsel for the Defendant relied on section 121 of the RTA … [31] In my view, section 121 of the RTA is clearly not applicable. The correct provision is section 68(3) of the RTA. In any event, although the summons issued is not conclusive of guilt, the Plaintiff is nevertheless allowed to rely on it. Defendan pertama tidak hadir di mahkamah 39. Pihak defendan telah menutup kes tanpa mengemukakan saksi. Defendan pertama tidak hadir di Mahkamah untuk memberi keterangan pada Januari 24, 2024 iaitu tarikh sambung bicara yang ditetapkan untuk kes defendan, dan peguamcara defendan telah memberi penjelasan dalam bentuk statement from the bar bahawa defendan tidak dapat dihubungi, tidak menjawab panggilan dan tidak membalas mesej. Atas permohonan penangguhan peguamcara defendan, Mahkamah telah menangguhkan kes ini ke April 24,

Namun demikian, defendan pertama masih gagal hadir di Mahkamah pada tarikh baru dan peguamcara defendan tidak mengemukakan alasan kenapa defendan pertama tidak dipanggil dan tidak mengemukakan sebarang usaha yang dilakukan untuk memanggil atau mengesan defendan pertama. Seterusnya pihak defendan telah tutup kes tanpa saksi-saksi dipanggil.

Maka, Mahkamah menggunapakai inferens di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 ke atas kegagalan defendan pertama hadir di mahkamah. Mahkamah mendapati inferens yang boleh dibuat adalah bahawa jika defendan pertama hadir di mahkamah, defendan pertama akan memberi keterangan yang tidak menyebelahi kes pihak defendan.

Selanjutnya, Mahkamah juga mendapati bahawa atas kegagalan defendan pertama hadir di mahkamah, segala keterangan bagi pihak plaintif adalah tidak dicabar dan dianggap benar: Jaafar Shaari [1997] 3 MLJ 693; M A Clyde v Wong Ah Mei & Anor [1970] 2 MLJ 183 Liabiliti 42. Atas alasan yang sedemikian, atas beban imbangan kebarangkalian, maka mahkamah memutuskan untuk lebih mempercayai keterangan yang diberikan oleh pihak plaintif. Oleh itu, mahkamah telah memutuskan bahawa defendan pertama adalah bertanggungan 100% dan defendan kedua bertanggungan secara vikarius manakala pihak plaintif tidak bertanggungan cuai sumbangan. C. KUANTUM (atas dasar 100% liabiliti) Prinsip undang-undang berkenaan kuantum 43. Mahkamah telah merujuk kepada hujahan-hujahan bertulis pihak-pihak. Untuk kesemua item atas dasar 100% liabiliti, pihak plaintif telah berhujah sejumlah RM4,466,783.66 manakala pihak defendan telah berhujah sejumlah

Mahkamah merujuk kepada prinsip-prinsip undang-undang mengenai pendekatan yang harus diambil oleh mahkamah semasa mentaksirkan gantirugi.

Dalam kes Wong Li Fatt William (an infant) v Haidawati bt Bolhen & Anor [1994] 2 MLJ 497, YAA Richard Malanjum J menyatakan: “in considering the issue of quantum of damages, I bear in mind that an award must be fair which means that must be a proper compensation for the injury suffered and the loss sustained.”.

Dalam kes Appalasamy a/l Bodoyah v Lee Mon Seng [1996] 3 CLJ 71, Mahkamah memutuskan bahawa: “One must not forget the general rule that the function of damages in tort action is purely to put the plaintiff in the position which he would have been in had the tort not been committed in the first place and this can only be done through a reasonable award of damage”.

Semasa mentaksirkan kuantum, mahkamah juga telah meneliti semua laporan-laporan perubatan dan pakar, gambar-gambar yang berkaitan, keterangan saksi-saksi serta hujahan-hujahan bertulis pihak-pihak sebelum memberi award bagi gantirugi am dan khas kepada plaintif. Mahkamah juga merujuk kepada Revised Compendium of Personal Injury Awards sebagai garis panduan dalam menentukan award yang bersesuaian.

Dalam membenarkan award bagi keseluruhan gantirugi, Mahkamah juga telah mengambilkira kadar inflasi, kejatuhan nilai mata wang, kenaikan barang harga, kenaikan kos sara hidup dan kedudukan nilai matawang. iaitu selaras dengan prinsip yang digariskan dalam kes Raji Transport Sdn Bhd v Idayu Zulkafli [2004] 5 CLJ 479.

Mahkamah mendapati pihak defendan tidak berhujah untuk beberapa item. Pihak defendan adalah diestop daripada membuat rayuan ke atas item yang tidak dihujah. Gantirugi am (pain and suffering)

Open comminuted fracture of left proximal tibia – Gustillo 3B and open fracture distal third of fibula and proximal fibula (shortening of 1.2cm of left tibia, non union of distal third fibula and malunited fracture of proximal fibula)

Bagi kecederaan ini, plaintif berhujah RM60,000.00 manakala defendan berhujah RM35,000.00. Mahkamah membenarkan

Mahkamah mendapati bahawa amaun yang dihujahkan oleh defendan adalah di luar dan kurang daripada lingkungan Compendium manakala amaun yang dihujahkan oleh Plaintif adalah dalam lingkungan Compendium.

Dalam kes Shafanita Shila binti Roslan v Azmi bin Yaacub [2021] 2 PIR [19], Mahkamah telah membenarkan RM60,000.00 untuk Gustilo Grade 3B open fracture of the left tibia and fibula with large fragment bone loss over the left tibia and talipes equinovarus deformity (1cm shortening of left lower limb), iaitu kecederaan yang serupa dengan kes ini.

Dalam kes Vengkadasamy Maivappin v Wong Yoke Sung [2014] 5 LNS 44, Mahkamah membenarkan RM55,000.00 untuk closed fracture left tibia/fibula with 1 cm shortening.

Mahkamah mendapati bahawa jenis kepatahan yang dialami plaintif adalah jenis yang lebih serius iaitu open fracture, patah berkecai (comminuted fracture) dengan grade gustillo 3B, terdapat bone loss, tulang terdedah (Ikatan B m/s 70) dan memerlukan external fixator (Ikatan B m/s 70). Plaintif mengalami kepatahan di bahagian left proximal tibia, dan juga dua kepatahan left fibula, iaitu kepatahan di dua bahagian – distal third fibula dan proximal fibula. Kedua-dua pakar plaintif dan defendan mengesahkan bahawa kepatahan plaintif tidak cantum (non-union), terdapat cantuman yang tidak sempurna (mal-union) dan terdapat shortening sebanyak 1.2 cm. Kedua-dua pakar juga melaporkan bahawa “current complaint” plaintiff adalah: • Inability to walk unaided with difficulty to climb stairs and play games • Inability to squad with difficulty to perform ‘solat’ • Pain and numbness left foot especially during cold weather

(ii) Open fracture of left posterior and medial malleolus 55. Bagi kecederaan ini, plaintif berhujah RM60,000.00 manakala defendan berhujah RM25,000.00. Mahkamah membenarkan RM45,000.00.

Dalam kes Tan Siew Li v Wong Kee Hian (JBSC No. JA-B53KJ-180-11/2019; Mahkamah Tinggi JA-12B-5-02/2022), RM45,000.00 adalah dibenarkan untuk kecederaan open bimalleolar fracture of left foot.

Mahkamah mendapati bahawa jenis kepatahan yang dialami plaintif adalah jenis yang lebih serius iaitu open fracture. Plaintif mengalami dua kepatahan left malleolus, iaitu posterior dan medial malleolus. Maka, Mahkamah membenarkan RM22,500 untuk setiap kepatahan malleolus, dengan jumlah RM45,000 dibenarkan untuk open fracture of left posterior and medial malleolus.

(iii) Open wound over posterior distal lower leg with total Achilles tendon cut 58. Bagi kecederaan ini, plaintif berhujah RM10,000.00 manakala defendan berhujah RM15,000.00. Mahkamah membenarkan RM15,000.00.

Dalam kes Mohamad Sabri bin Azami v Mohd Fahrudin bin Ishak & Anor [2020] 2 PIR [28], RM17,000 diawardkan untuk deep laceration wound over the right ankle with achilles tendon and posterior artery total cut.

(iv) Grade III Left Anterior Cruciate Ligament Laxity (ACL)

Bagi kecederaan ini, plaintif berhujah RM30,000.00 manakala defendan berhujah RM20,000.00. Mahkamah membenarkan RM25,000.00. Compendium membenarkan lingkungan antara RM18,000.00 ke RM30,000.00 bagi "knee ligaments” maka ini masih lagi dalam lingkungan yang munasabah diberikan.

Pihak Defendan berhujah kecederaan ACL yang dialami oleh plaintif adalah grade II. Mahkamah mendapati laporan pakar defendan melaporkan plaintif mengalami kecederaan ACL grade III.

Acute Urinary Retention 62. Bagi kecederaan ini, plaintif berhujah RM15,000.00 manakala defendan tidak berhujah untuk item ini. Mahkamah membenarkan RM10,000.00.

Dalam kes Zainal Abidin bin Said & Anor v Anuar bin Aziz [2024] 1 PIR [34], RM15,000 telah dibenarkan untuk extraperitoneal bladder injury.

(vi) Common peroneal nerve palsy 64. Bagi kecederaan ini, plaintif berhujah RM55,000.00 manakala defendan tidak berhujah untuk item ini. Mahkamah membenarkan RM50,000.00.

Dalam kes Helmi bin Abdullah v Mohammad Mustafar Kamal bin Adnan & Anor [2022] 2 PIR [44], RM55,000 telah dibenarkan untuk kecederaan complete paralysis of the left common peroneal nerve with permanent foot drop.

(vii) Residual pain due to soft tissue damage and contracture 66. Bagi kecederaan ini, plaintif berhujah RM10,000.00 manakala defendan tidak berhujah untuk item ini. Mahkamah membenarkan RM10,000.00.

Dalam kes Nor Azira binti Zainal v Mohd Nashriq bin Roslan [2018] 1 PIR [7], award sebanyak RM10,000 untuk kecederaan residual pain due to soft tissue injury and contracture adalah dikekalkan oleh Mahkamah Rayuan.

(viii) Stiffness / Limitation of left knee and left ankle joint 68. Bagi kecederaan ini, plaintif berhujah RM20,000.00 manakala defendan tidak berhujah untuk item ini. Mahkamah membenarkan RM20,000.00.

Dalam kes Koit Kai Siang v Hoo Tian Rong [2024] 1 PIR [11], RM20,000 telah dibenarkan oleh Mahkamah Tinggi untuk stiffness/limitation of the right knee joint.

(ix) Fracture of right incisor tooth 70. Bagi kecederaan ini, plaintif berhujah RM3,000.00 manakala defendan tidak berhujah untuk item ini. Mahkamah membenarkan RM2,500.00. Compendium membenarkan lingkungan antara ke RM3,000.00 bagi "Broken/Fractured tooth” maka ini masih lagi dalam lingkungan yang munasabah diberikan.

Laceration wound over left anterior shin 71. Bagi kecederaan ini, plaintif berhujah RM10,000.00 manakala defendan tidak berhujah untuk item ini. Mahkamah membenarkan RM5,000.00. Compendium membenarkan lingkungan antara ke RM9,500.00 bagi "Laceration” maka ini masih lagi dalam lingkungan yang munasabah diberikan.

(xi) Multiple abrasion wounds 72. Bagi kecederaan ini, plaintif berhujah RM15,000.00 manakala defendan tidak berhujah untuk item ini. Mahkamah membenarkan RM5,000.00. Compendium membenarkan lingkungan antara RM1,300.00 ke RM5,000.00 bagi "Abrasions” maka ini masih lagi dalam lingkungan yang munasabah diberikan.

(xii) Haematoma over anterior right groin 73. Bagi kecederaan ini, plaintif berhujah RM2,500.00 manakala defendan tidak berhujah untuk item ini. Mahkamah membenarkan RM2,000.00. Compendium membenarkan lingkungan antara RM1,200.00 ke bagi "Haematoma” maka ini masih lagi dalam lingkungan yang munasabah diberikan.

(xiii) Contusion over left thigh 74. Bagi kecederaan ini, plaintif berhujah RM2,500.00 manakala defendan tidak berhujah untuk item ini. Mahkamah membenarkan RM2,000.00. Compendium membenarkan lingkungan antara RM1,200.00 ke bagi "Contusion” maka ini masih lagi dalam lingkungan yang munasabah diberikan.

(xiv) Soft tissue injury over right inguinal 75. Bagi kecederaan ini, plaintif berhujah RM5,000.00 manakala defendan berhujah RM5,000.00 untuk item ini. Mahkamah membenarkan RM5,000.00. Compendium membenarkan lingkungan antara RM3,000.00 ke RM5,000.00 bagi "Soft tissue injury” maka ini masih lagi dalam lingkungan yang munasabah diberikan.

(xv) Muscle wasting 76. Bagi kecederaan ini, plaintif berhujah RM15,000.00 manakala defendan berhujah RM4,000.00 untuk item ini. Mahkamah membenarkan RM5,000.00. Compendium membenarkan lingkungan antara RM3,000.00 ke RM5,000.00 bagi "muscle wasting” maka ini masih lagi dalam lingkungan yang munasabah diberikan.

(xvi) Extensive scarring 77. Bagi kecederaan ini, plaintif berhujah RM30,000.00 manakala defendan berhujah RM8,000.00 untuk item ini. Mahkamah membenarkan RM25,000.00.

Mahkamah mendapati plaintif telah mengalami 17 parut-parut akibat kemalangan ini di muka dan kedua-dua kaki.

Compendium membenarkan lingkungan antara RM9,500.00 ke RM18,000.00 bagi "extensive scarring to leg”; RM12,000.00 ke RM24,000.00 bagi "extensive scarring to arm”; dan RM6,000.00 ke RM36,500.00 bagi "facial scarring”.

Dalam kes Kanniappan [2011] 2 PIR [19], RM30,000 diberikan untuk 7 parut; dalam kes Muhammad Al Rifa’ie b Samsudin [2012] 1 PIR [65] RM30,000 diberikan untuk 6 parut.

(xvii) Gait impairment 81. Bagi kecederaan ini, plaintif berhujah RM20,000.00 manakala defendan tidak berhujah untuk item ini. Mahkamah membenarkan RM15,000.00.

Dalam kes Arivindran a/l Kunassaigran (JBSC Guaman No. B53KJ-33-12/2016; Mahkamah Tinggi JA-12B-102-11/2018) dan Cheng Yew Hooi v Jabatan Kerja Raya [2017] 1 PIR [6], RM15,000 diberikan untuk gait impairment.

(xviii) Disuse osteopenia 83. Bagi kecederaan ini, plaintif berhujah RM30,000.00 manakala defendan tidak berhujah untuk item ini. Mahkamah membenarkan RM20,000.00.

Mahkamah mendapati bahawa pakar pihak defendan telah menyatakan bahawa plaintif mengalami disuse osteopenia (Ikatan I, m/s 7).

Dalam kes Paramasivan a/l Savy Peruman v Ibrahim b Mohd Amin & Anor [2008] 2 PIR [10], RM30,000 telah dibenarkan untuk osteoporosis.

(xix) Higher risk of developing left knee osteoarthritis 86. Bagi kecederaan ini, plaintif berhujah RM20,000.00 manakala defendan berhujah untuk menolak tuntutan untuk osteoarthritis. Mahkamah membenarkan RM15,000.00 untuk risiko mengalami osteoarthritis, dan bukan osteoarthritis yang telah dialami.

Mahkamah mendapati bahawa plaintif mengalami risiko yang lebih tinggi untuk mengalami osteoarthritis di lutut kiri. Pakar plaintif melaporkan bahawa: “this patient will develop osteoarthritis of the left knee earlier in the future” (Ikatan B, m/s 79).

Dalam kes Charle @ Charlie bin Donatus v Azmie bin Kassim (a minor suing by his father and next of friend Kassim bin Abu Bakar) [2013] 7 MLJ 67, RM15,000 dibenarkan oleh mahkamah tinggi untuk 10% chance of developing osteoarthritis, walaupun plaintif masih belum mengalami osteoarthritis lagi.

(xx) Pain and suffering untuk sepuluh pembedahan yang lepas 89. Bagi item ini, plaintif berhujah RM100,000.00 untuk sepuluh pembedahan yang lepas yang telah dijalani oleh plaintif manakala defendan tidak berhujah untuk item ini. Mahkamah membenarkan RM50,000.00.

Dengan meneliti semua laporan perubatan, Mahkamah mendapati plaintif telah menjalani sepuluh pembedahan yang lepas.

Dalam kes Wong Win Kong (Rayuan Sivil No. JA-12B-95- 11/2018), HMT YA Dato’ See Mee Chun (kini HMR) telah membenarkan award sebanyak RM5,000-00 untuk pain and suffering during surgery done at the time of inital trauma.

Mahkamah membenarkan RM5,000 untuk setiap pembedahan lepas yang dijalani oleh plaintif, dengan jumlah RM50,000.00 dibenarkan untuk sepuluh pembedahan yang lepas.

(xxi) Pain and suffering untuk tujuh pembedahan masa depan 93. Bagi item ini, plaintif berhujah RM50,000.00 untuk pembedahan-pembedahan masa depan yang akan dijalani oleh plaintif manakala defendan berhujah RM5,000.00. Mahkamah membenarkan RM49,000.00.

Mahkamah mendapati plaintif akan menjalani tujuh pembedahan masa depan: • 1 pembedahan Total Knee Replacement and 2 revision knee replacement surgeries • 1 pembedahan debridement and bone grafting of the left fibula • 1 pembedahan removal of implants over left leg • 1 pembedahan soft tissue release on left ankle • 1 pembedahan cartilage

Dalam kes Mohd Nizam bin A Rahman v A Hamid bin A Kamar[2016] 2 PIR [51], Mahkamah telah membenarkan RM35,000 bagi Pain and suffering during five future surgeries (RM7,000.00 x 5).

Mahkamah membenarkan RM7,000 untuk setiap pembedahan masa depan yang akan dijalani oleh plaintif, dengan jumlah RM49,000.00 dibenarkan untuk tujuh pembedahan masa depan. Gantirugi am (future pecuniary loss)

Mahkamah mendapati bahawa kehilangan dalam bentuk kos-kos yang akan dibelanjakan pada masa depan (iaitu future pecuniary loss) seperti kos pembedahan masa depan, kos ortotik masa depan, kos ubat masa depan dan lain-lain kos untuk masa depan adalah gantirugi am. Mahkamah mendapati kedua-dua pihak plaintif dan defendan telah berhujah kos pembedahan masa depan di bawah gantirugi am. Mahkamah membenarkan gantirugi am (future pecuniary loss) seperti berikut:

Cost of debridement and bone grafting of the left fibula 98. Mahkamah mendapati plaintif memerlukan pembedahan ini kerana tulang fibula plaintif terdapat non-union. Kos pembedahan ini yang dinyatakan oleh kedua-dua pakar plaintif dan defendan adalah sama iaitu RM8,000.00. Mahkamah membenarkan RM8,000.00.

(ii) Cost of soft tissue release on the left ankle 99. Mahkamah mendapati plaintif memerlukan pembedahan ini. Kos pembedahan ini yang dinyatakan oleh kedua-dua pakar plaintif dan defendan adalah sama iaitu RM18,000.00. Mahkamah membenarkan RM18,000.00.

(iii) Cost of removal of implants over left leg

Mahkamah mendapati plaintif memerlukan pembedahan ini. Kos pembedahan ini yang dinyatakan oleh pakar plaintif adalah RM18,000 manakala pakar defendan adalah senyap atas keperluan pembedahan ini. Mahkamah menolak 1/3 kontingensi daripada RM18,000 dan membenarkan

(iv) Total Knee replacement (TKR) dan 2 revision TKR

Mahkamah mendapati plaintif memerlukan pembedahan-pembedahan ini. Mahkamah juga mendapati total knee replacement hanya boleh tahan selama 15 tahun dan selepas itu, plaintif memerlukan revision TKR setiap 15 tahun. Pakar plaintif menyatakan bahawa pembedahan-pembedahan ini adalah diperlukan tetapi ianya dinafikan oleh pakar defendan. Mahkamah menolak 1/3 kontingensi daripada RM97,000 iaitu jumlah kos untuk TKR dan dua revision TKR dan membenarkan RM64,666.67.

Mahkamah mendapati bahawa total knee replacement hanya boleh tahan selama 15 tahun dan selepas itu, plaintif memerlukan revision TKR.

Cartilage surgery

Mahkamah mendapati plaintif memerlukan pembedahan ini. Pakar plaintif adalah senyap tentang keperluan pembedahan ini tetapi pakar defendan menyatakan kos adalah RM35,000. Mahkamah menolak 1/3 kontingensi daripada RM35,000 dan membenarkan RM23,333.33.

(vi) Physiotherapy

Mahkamah mendapati plaintif memerlukan physiotherapy. Pakar plaintif menyatakan kos adalah RM1,200.00. Mahkamah membenarkan RM1,200.00.

(vi) Kos ortotik masa depan

Mahkamah mendapati plaintif memerlukan ortotik pada masa depan, iaitu custom made shoe, sandal, insole dan knee brace akibat kecederaan yang dialami dalam kemalangan ini. Mahkamah terima laporan pakar ortotik plaintif.

Pihak plaintif telah memperolehi laporan pakar ortotik tetapi pihak defendan tidak memperolehi laporan pakar ortotik mereka. Mahkamah mendapati segala kandungan laporan pakar ortotik Plaintif adalah tidak dicabar oleh pakar defendan apabila pihak defendan tidak memperolehi laporan pakar mereka.

Pihak defendan dalam hujahan mereka menyatakan bahawa kos ortosis harus ditolak kerana plaintif gagal memplidkannya dalam pernyataan tuntutan. Kes Azmir Rosli v Santhakumar Kuppusamy [2018] 1 LNS 1086 telah dirujuk, yang mana dalam kes tersebut kos prostetik dibenarkan di bawah gantirugi khas.

Mahkamah mendapati bahawa kos ortotik masa depan adalah future atau prospective pecuniary loss yang merupakan gantirugi am, bukanlah gantirugi khas dan tidak perlu diplidkan secara spesifik.

Dalam kes Raja Zam Zam v Vaithiyanathan [1965] 2 MLJ 252, mahkamah tinggi memutuskan bahawa segala gantirugi yang belum dibelanjakan tetapi bersifat masa depan adalah gantirugi am: With regard to prospective pecuniary loss, it was argued by defence counsel that as no special damages were claimed in respect of providing the plaintiff with servants, the plaintiff cannot now successfully use this as an element for awarding damages. For myself, the argument is without substance. … in Shearman v Folland [1950] 1 All ER 976, an old lady had lost a leg … Asquith L.J. at p. 981 said: “All damages which up to the time of hearing have not yet crystallised in actual disbursement, but are still prospective, are general damages”.

Dalam m/s 15 buku Assessment of Damages in Personal Injury and Fatal Accident Claims: Principle and Practice oleh Lim Heng Seng: Special damages are awarded only for the plaintiff’s past or pre-trial pecuniary damage or loss. They are not, therefore, awarded for future or post-trial damage or loss, notwithstanding that such damage or loss may be pecuniary in nature. General damages, on the other hand, are awarded for all the plaintiffs non-pecuniary damage or loss, whether pre-trial or posttrial, and also for the pecuniary damage or loss which the plaintiff will continue to suffer after the date of the trial. The latter category of harm which is compensatable by an award of general damages is often referred to as the plaintiff’s future or post-trial pecuniary loss.

Mengenai custom made shoe, sandal and insole, Mahkamah mendapati plaintif memerlukan peralatan ini. Kedua-dua pakar plaintif dan defendan telah melaporkan bahawa plaintif mengalami kependekan kaki dan tempang semasa berjalan akibat kemalangan. Mahkamah mendapati peralatan ini diperlukan untuk membetulkan kependekan kaki plaintif.

Mengenai knee brace, Mahkamah mendapati plaintif memerlukan peralatan ini. Kedua-dua pakar plaintif dan defendan telah melaporkan bahawa plaintif mengalami kecederaan ACL. Laporan perubatan Hospital Sultanah Nur Zahirah juga melaporkan ketidakstabilan lutut plaintif. Mahkamah mendapati knee brace diperlukan untuk memberi sokongan kepada ketidakstabilan ligament plaintif.

Mahkamah mengambil notis kehakiman bahawa ortotik tidak boleh diperolehi daripada hospital kerajaan secara percuma. Mahkamah membenarkan kos ortotik seperti berikut: Custom Made Shoe with left Rocker bottom and wide closed toe box (outdoor use) RM59,400.00 Custom Made Sandal with left Rocker bottom and wide closed toe box for indoor use RM55,000.00 Left custom made total contact insole carbon fibre plate with equinus raise For ACL, knee instability, osteoarthritis RM46,200.00 Left custom made adjustable OA definance knee brace RM70,200.00 Defiance OA brace strap, pads and liner RM36,750.00 ____________ Jumlah RM266,550.00 ============

Gantirugi am (gantirugi teruk) Plaintif berhujah gantirugi teruk (aggravated damages) harus dibenarkan, tetapi pihak defendan tidak membuat hujahan atas isu ini. Setelah meneliti keseluruhan keterangan, pliding, cara pengendalian pembelaan dan faktor-faktor yang berkenaan, Mahkamah mendapati gantirugi teruk harus dibenarkan untuk kes ini. Gantirugi teruk adalah gantirugi am yang tidak perlu diplidkan (Hassnar bin MP Ebrahim @ Asainar v Sulaiman bin Pong & Ors [2018] 1 MLJ 346) dan boleh dibenarkan dalam kes kemalangan jalanraya (Su Hung Tung (suing on his own behalf and also in his capacity as the administrator of the estate of the late Wong Hia Hong

(the deceased) v Biaramas Express Sdn Bhd & 3 Ors [2014] 2 PIR [101]).

Mahkamah mendapati terdapat ciri-ciri memberatkan (aggravating features) dalam pengendalian kes ini. Mahkamah mendapati kes ini adalah satu kes yang clear cut atas isu liabiliti. Defendan pertama telah disaman di bawah Rule 8 LN166/59 tetapi telah mencabar saman di Mahkamah Majistret Johor Bahru. Selepas perbicaraan, defendan pertama didapati bersalah dan didenda RM500. Setelah pihak defendan diserahkan dokumen yang menunjukkan isu liabiliti adalah clear cut selama 43 bulan, dan setelah 17 tarikh sebutan dan bicara telah ditetapkan untuk kes ini, tiada lagi pengakuan yang dibuat oleh pihak defendan untuk isu liabiliti.

Mahkamah merujuk kepada kes Ahmad Radhiq Arbee bin Ahmad Rejal Arbee (as a husband and dependant of Sharifah Shalihah bt Sayed Abdullah, deceased) & Ors v Kerajaan Malaysia & Ors [2020] 10 MLJ 459, yang mana gantirugi teruk sebanyak RM300,000-00 telah dibenarkan: Aggravating features can also include the way the litigation and trial are conducted. [25] Among the chief reasons why the courts are inclined to award AD is when the defendants refuse to admit liability in clear cases as in this instance and instead file their defence and cause the matter to be set down for trial and protracted. [27] It was also highlighted that, in the instant case, the defendant refused to admit liability and filed a defence denying liability. Not only the defendants deny liability in their defence, they even put the blame on the deceased instead as can be seen in paras 9.1–9.3 and 10.5 of their defence ...

Mahkamah juga merujuk kepada kes Yap Sao Leong & Anor (both suing as administrators to the estate of Yap Yi Hong, deceased) v Kerajaan Malaysia & Ors [2021] MLJU 86, yang mana gantirugi teruk sebanyak RM300,000-00 telah dibenarkan: iii. Prolonged litigation and delayed admission of guilt [44] The claim was filed on 4-8-2019. The defendants filed a joint defence on 17-9-2019 denying any liability. Various pre- trial documents were prepared by the Defendants denying liability. On 19-1-2020 the Court ordered the Plaintiffs to disclose their expert report to the Defendants. Even then, the Defendants maintained that they will be calling an expert to dispute liability. The Plaintiffs’ expert report was produced on 2- 2-2020 and there was none from the Defendants. [45] The trial of this action was fixed for 6 days in September

Despite having the Plaintiffs’ expert report for more than 7 months, the defendants made no effort to resolve the case or at very least admit liability. This necessitated the Plaintiffs, their solicitors and their external leading counsel to undertake getting up to be ready for a trial on liability and quantum. [46] It was submitted by the Defendant it had informed the Court of its intention to admit liability on 14-9-2020. From the NOP/2, it was recorded “it was told to the Registrar but it was not formally recorded”. On 21-9- 2020 the admission of liability was formally recorded. Although the Defendants eventually admitted liability they were not able to make any concession as regards quantum. Each and every item of special damages were disputed.

Setelah meneliti faktor-faktor yang dibincangkan di atas, Mahkamah membenarkan RM300,000.00 sebagai gantirugi teruk. Amaun yang dibenarkan ini adalah selaras dengan kes- kes Ahmad Radhiq Arbee (supra) dan Yap Sao Leong (supra). Kehilangan pendapatan

Kehilangan pendapatan sebenar (gantirugi khas) Mahkamah mendapati plaintif bekerja dan berpendapatan pada masa kemalangan dan layak untuk tuntutan kehilangan pendapatan sebenar.

Plaintif telah mengemukakan keterangan dokumentari yang lengkap untuk membuktikan pekerjaan dan pendapatannya: work permit di Singapura (Ekshibit P6), Borang IR8E untuk pentaksiran cukai (Ekshibit P8), surat majikan (ID9), slip gaji (Ekshibit P10).

Work permit di Singapura adalah dokumen awam yang boleh menunjukkan pekerjaan seseorang. Mahkamah mendapati butiran atas work permit plaintif adalah konsisten dengan keterangan plaintif untuk pekerjaannya sebagai pemandu bas di SBS Transit Ltd.

Walaupun majikan plaintif tidak hadir di Mahkamah untuk memberi keterangan, Mahkamah mendapati pihak plaintif telah memenuhi kriteria di bawah proviso kepada seksyen 73A(1) dan seksyen 73A(2) Akta Keterangan 1950. Merujuk kepada kes Lim Kang Seng & Anor v Rani Marimuthu & Anor [2021] 1 LNS 60, Mahkamah terima segala dokumen pekerjaan dan pendapatan plaintif walaupun majikan tidak dipenggil. Surat majikan yang ditandakan sebagai ID9 adalah dijadikan Ekshibit P9. Pihak plaintif telah memanggil saksi SP3 untuk menunjukkan segala usaha yang telah dilakukan untuk memanggil saksi majikan plaintif yang berada di Singapura untuk memberi keterangan. SP3 telah menghantar surat dan membuat panggilan kepada majikan plaintif, tetapi jawapan yang SP3 dapat daripada majikan plaintif adalah syarikat majikan plaintif tidak akan menghantar wakil untuk memberi keterangan di Malaysia. Mahkamah mendapati saksi majikan yang plaintif cuba panggil berada di seberang laut dan tidak semunasabahnya praktik untuk mendapatkan kehadirannya, dan segala usaha yang munasabah untuk mencari majikan plaintif telah dibuat tetapi tanpa hasil. Jikalau sepina dikeluarkan, ianya juga tidak boleh diserahkan kepada majikan plaintif yang berada di luar bidangkuasa (A. 38, k. 18(2) Kaedah-kaedah Mahkamah 2012). Negara kita juga tidak mempunyai treaties dengan Singapura untuk mengambil keterangan di luar negara atau menyampaikan sepina saksi.

Mahkamah mendapati pendapatan plaintif sebelum kemalangan adalah SGD2,010-12 sebulan pada purata berdasarkan kepada slip gaji Ekhsibit P9, bersamaan dengan RM7,035-42. Mahkamah menggunapakai kadar pertukaran mata wang SGD1.00 = RM3.50 iaitu kadar pada tarikh keputusan: Wong Li Fatt William (An Infant) v Haidawati Bte Bolhen & Anor [1994] 2 MLJ 497; Tiong Ing Chiong v Giovanni Vinetti [1984] 2 MLJ 169.

Mengenai kos sara hidup, Mahkamah merujuk kepada kes Tey Chan & Anor v South East Asia Insurance Bhd [1993] 3 MLJ 760 yang memutuskan bahawa kos sara hidup yang harus ditolak bukanlah keseluruhan kos sara hidup, tetapi perbelanjaan yang sewajarnya ditanggung olehnya dalam mencari nafkah, seperti kos tambahan untuk makan dan minum semasa bekerja, yang mana kos ini tidak akan ditanggung sekiranya dia tidak bekerja.

Menurut keterangan SP2, perbelanjaan tambahan adalah RM6.00 sehari untuk petrol sahaja. Keterangan plaintif ini adalah tidak dicabar. RM6.00 sehari untuk 26 hari bekerja adalah RM156.00 sebulan.

Mahkamah memutuskan multiplicand yang harus digunapakai adalah RM7,035.42 – RM156.00 = RM6,879.42 sebulan.

Untuk multiplier, plaintif telah mengemukakan sijil cuti sakit sehingga Oktober 2022 sahaja. Walau bagaimanapun, Mahkamah mendapati bahawa ketiadaan sijil cuti sakit tidak menghalang seseorang daripada menuntut kehilangan pendapatan sebenar. Perkara yang harus dipertimbangkan bukan sahaja sijil cuti sakit, tetapi juga keseluruhan keterangan yang termasuk keadaan fizikal plaintif yang boleh dibuktikan melalui keterangan lain seperti laporan perubatan, keterangan dokumentari dan keterangan lisan. Keterangan plaintif bahawa dia masih tidak boleh bekerja lagi adalah dipertimbangkan bersama dengan keseluruhan keterangan termasuk status plaintif sebagai OKU akibat kemalangan. Dalam keadaan lazim, tujuan mendapatkan sijil cuti sakit adalah untuk ditunjukkan kepada majikan. Pada hakikatnya, setelah plaintif diberhenti kerja selepas kemalangan, tiada keperluan bagi plaintif untuk mendapatkan sijil cuti sakit untuk ditunjukkan kepada majikan.

Kehilangan pendapatan sebenar yang dibenarkan oleh Mahkamah adalah: 92 bulan x RM6,879.42 = RM632,906.64

Kehilangan pendapatan masa depan (gantirugi am) Mahkamah mendapati plaintif telah mengalami kecederaan dan keilatan yang serius yang menjejaskan kebolehannya kembali ke tempat kerja asal dan layak untuk tuntutan kehilangan pendapatan masa depan. Mahkamah membenarkan kehilangan pendapatan masa depan di bawah gantirugi am (Tay Tong Chew & Anor v Abdul Rahman Bin Haji Ahmad [1985] 1 MLJ 50).

Mahkamah telah meneliti Ekshibit P11 dan P12 dan mendapati plaintif telah diberhenti kerja oleh majikan selepas kemalangan. Selain itu, plaintif telah menjadi OKU akibat kemalangan ini. Dalam kes Muhammad Nazreen Shah Bin Tamat v Hoo Sook Ping (Mahkamah Tinggi Muar JB-12B-1- 02/2019), Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa: Berbalik kepada isu ini, selagi mana Perayu adalah seorang OKU maka adalah penting untuk melihat kehilangan keupayaannya. Kehilangan sebahagian pendapatan memang berlaku kerana Perayu telah diiktiraf oleh kerajaan sebagai seorang OKU. Selagi keadaan ini berlaku, maka sukar untuk Perayu melakukan kerjanya seperti biasa seperti sebelum kejadian.

Mahkamah telah meneliti laporan pakar kedua-dua pihak dan mendapati pakar defendan tidak memberikan apa-apa komen atas isu keupayaan plaintif bekerja. Mahkamah mendapati pakar plaintif telah menyatakan plaintif telah berhenti kerja dan sukar untuk melakukan kerja berat. Setelah meneliti kecederaan dan keilatan yang dilaporkan oleh kedua-dua pakar, Mahkamah mendapati plaintif tidak dapat kembali ke tempat kerja asal akibat kemalangan.

Mahkamah mendapati plaintif masih memerlukan tongkat untuk berjalan sehingga hari ini walaupun sudah hampir 8 tahun selepas kemalangan).

Pihak defendan berhujah bahawa plaintif gagal memitigasikan kehilangan dengan mencari pekerjaan lain. Mahkamah mendapati pihak defendan telah gagal menyoal balas isu ini, gagal mencadangkan apakah pekerjaan yang sesuai untuk plaintif dan gagal membuktikan terdapat pekerjaan yang sesuai untuk plaintif yang berpendidikan rendah dan telah menjadi OKU akibat kemalangan. Beban pembuktian adalah pada pihak defendan untuk membuktikan terdapat pekerjaan lain yang sesuai untuk plaintif selepas kemalangan: Noor Azahar Habin v. Rajaswari Sithampara Pillai & Anor [1991] 1 CLJ 150; Sia Wei Yong & Anor v Mohamad Farhanizar Yusoff [2019] 1 LNS 222.

Bagi plaintif yang berumur 31 tahun pada masa kemalangan, multiplier berdasarkan kepada Akta Undang-undang Sivil 1956 adalah 12 tahun (iaitu 144 bulan). Oleh sebab 92 bulan telah dibenarkan untuk kehilangan pendapatan sebenar, multiplier untuk kehilangan pendapatan masa depan adalah 144 – 92 = 52 bulan.

Mahkamah menggunapakai multiplicand untuk kehilangan pendapatan sebenar dalam award kehilangan pendapatan masa depan. Award yang dibenarkan adalah: 52 bulan x RM6,879.42 = RM357,729.84 Gantirugi khas

Kos penjagaan (pre-trial) Mahkamah mendapati plaintif perlu penjagaan oleh ibunya selepas kemalangan. Plaintif menyatakan ibunya telah memberi penjagaan kepadanya sehingga hari ini. Mahkamah mendapati keterangan plaintif mengenai tempoh penjagaan iaitu sejak kemalangan sehingga hari ini adalah tidak dicabar oleh pihak defendan dalam pemeriksaan balas. Mahkamah membenarkan kos penjagaan (pre-trial): 92 bulan x RM1,500.00 = RM138,000.00

Mahkamah menolak tuntutan kos penjagaan (post-trial).

Selain itu, Mahkamah juga membenarkan gantirugi khas seperti berikut:

Bil perubatan dari Hospital Sultan Ismail – RM1,138.00

(ii) Bil perubatan dari Hospital Sultanah Nur Zahirah – RM887.00

(iii) Perbelanjaan perjalanan bagi keluarga plaintif menziarahi Plaintif di Hospital Sultan Ismail – RM1,000.00

(iv) Perbelanjaan perjalanan bagi keluarga plaintif menziarahi plaintif di Hospital Sultanah Nur Zahirah, Terengganu – RM800.00

Perbelanjaan perjalanan bagi Plaintif pergi ke Hospital Sultanah Nur Zahirah, Terengganu untuk menjalani rawatan lanjut – RM570.00

(vi) Bayaran kepada Zuellig Pharma bagi implant Synthes LCP Proximal Lateral Tibia – RM2,852.10

(vii) Bayaran kepada Malex Medical Asia (M) Sdn Bhd bagi implant Bon Alive Putty 5cc dan 10cc – RM13,780.00

(viii) Resit daripada Matta Ahad Supplies Sdn Bhd untuk bayaran besi implant tubular plate – RM318.00

(ix) Bayaran kepada Koperasi Kesihatan Terengganu Berhad bagi Fiberglass – RM90.00

Bil pembaikian motor dari Shing Motor Sdn Bhd – RM2,411.50

(xi) Kerosakan Pakaian – RM100.00 D.

KOS Kos adalah mengikut skala dan Mahkamah menetapkan kos membawa guaman dan kepeguaman pada RM40,000.00.

Kos tindakan adalah dibenarkan:

Bayaran laporan pakar ortho Dr Yoga Raj, Columbia Asia Hospital – RM1,351.95

(ii) Bayaran laporan pakar Prosthetic dan Orthotic dari Pusat Anggota Tiruan Central Sdn Bhd – RM3,000.00

(iii) Bayaran laporan perubatan Hospital Sultan Ismail – RM80.00

(iv) Bayaran laporan perubatan Hospital Sultanah Nur Zahirah – RM300.00

Kos kehadiran Inspektor Shamsila pada 23-2-2023 – RM500.00

(vi) Gambar-gambar kemalangan, laporan-laporan polis, rajah kasar – RM100.00

(vii) Carian JPJ – RM10.00

Faedah Mahkamah juga membenarkan faedah:

Faedah pada kadar 5% untuk gantirugi am dari tarikh penyerahan saman hingga tarikh penghakiman;

(ii) Faedah pada kadar 5% untuk gantirugi khas dari tarikh kemalangan hingga tarikh penghakiman;

(iii) Faedah pada kadar 5% untuk keseluruhan jumlah penghakiman dari tarikh penghakiman Mahkamah Sesyen hingga penyelesaian penuh;

Mahkamah mengarahkan supaya jumlah penghakiman termasuk faedah dimasukkan ke dalam Akaun Klien Teo & Associates. E. KESIMPULAN. Setelah mahkamah mendengar dan meneliti kesemua keterangan dan bukti yang ada dan setelah mahkamah membaca hujahan bertulis yang telah difailkan oleh kedua-dua pihak yang bijaksana dan setelah mahkamah menilai dan membincangkan kesemua perkara dan isu yang ada maka mahkamah berpendapat bahawa Penghakiman yang diberikan itu adalah adil, munasabah dan mengikut undang-undang. Sekian. Disediakan oleh, t.t .......................................... (Kamarudin Bin Kamsun) Hakim Mahkamah Sesyen Sivil 4 Johor Bahru Bertarikh: 5 JUN 2024 Peguamcara Plaintif: Encik Teo Han Ley, Peguamcara , Tetuan Teo & Associates, Johor Bahru. Peguamcara Defendan-Defendan: Encik Goh Toh Jen, Tetuan T.J.Goh & Co, Johor Bahru.