Mohamad Zamhuri Bin Azami (KA-45B-2-11/2021)

OKT telah dituduh dengan satu pertuduhan membunuh yang boleh dihukum di bawah seksyen 302 Kanun Keseksaan [Akta 574].

Pertuduhan terhadap OKT adalah seperti yang berikut: “Bahawa kamu pada 06 Mac 2020 pada jam lebih kurang 7.15 petang, di No. 1171C, Kampung Padang Hassan, Bukit Pinang, Alor Setar, Negeri Kedah Darul Aman, telah membunuh Mohd Hasnul Nizar bin Khairul Anuar (No. K/P: 860306-02-5391) dan dengan itu, kamu telah melakukan suatu kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 302 Kanun Keseksaan.”

Pada akhir kes pendakwaan, Mahkamah ini telah mendapati bahawa pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap pertuduhan dan telah memerintahkan OKT membela diri atas pertuduhan.

OKT telah memilih memberi keterangan secara bersumpah (sebagai SD1) dan pihak Pembelaan tidak mengemukakan keterangan saksi pembelaan yang lain. OKT mengetengahkan pembelaan hak pertahanan persendirian (right of private defence) di bawah seksyen 96 – 106 Akta 574. Selanjutnya, pada akhir kes pembelaan, Mahkamah ini telah mendapati bahawa OKT telah gagal dalam pembelaannya atas imbangan kebarangkalian terhadap pertuduhan. Sehubungan itu, Mahkamah ini memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan keseluruhan kes terhadap OKT melampaui keraguan yang munasabah dan telah mensabitkan OKT atas pertuduhan membunuh serta menjatuhkan hukuman penjara 30 tahun bermula daripada tarikh ditangkap dan 12 sebatan. OKT tidak berpuas hati dengan keseluruhan keputusan Mahkamah ini dan mengemukakan rayuan ke Mahkamah Rayuan.

Pihak Pendakwa Raya pula tidak berpuashati dengan hukuman yang telah dijatuhkan oleh Mahkamah ini dan telah mengemukakan rayuan atas hukuman.

Pada 8.3.2020, lebih kurang pukul 6.30 pagi, semasa SP4 bertugas di kaunter pertanyaan Balai Polis Kepala Batas, telah menerima panggilan telefon daripada SP5 memaklumkan bahawa abang ipar SP5 iaitu OKT telah membunuh abangnya bernama Mohd Hasnul Nizar bin Khairul Anuar (No. K/P: 860306-02-5391) (si mati) di alamat No. 1171C, Kampung Padang Hassan, Bukit Pinang, Alor Setar, Kedah (lokasi kejadian). SP4 kemudiannya telah membuat laporan polis dijadikan sebagai laporan maklumat pertama sebagaimana Kepala Batas (KH)/000285/2020 (eksibit P2)

Selanjutnya, lebih kurang pukul 6.30 pagi, SP14 (pegawai tangkapan) yang telah dimaklumkan oleh SP4 berkenaan laporan kejadian bunuh tersebut, telah pergi ke lokasi kejadian bersama empat orang anggota polis. Apabila sampai di lokasi kejadian, SP14 dapati pintu utama hadapan rumah tidak berkunci dan SP14 telah memasuki rumah tersebut dan melihat OKT sedang tidur di bilik pertama sebelah ruang tamu rumah tersebut. SP4 telah mengejutkan OKT dan menahan OKT. SP4 telah memberikan kata-kata amaran berkaitan tangkapan dan ada mengemukakan soalan dengan bertanya kepada OKT di mana si mati. OKT telah bangun dan membawa SP14 ke tempat di mana si mati disimpan iaitu di luar rumah dalam sebuah tong plastik berwarna biru. Apabila SP14 membuka tong plastik biru tersebut beliau hanya melihat simen penuh dan SP14 telah bertanya lagi kepada OKT dan OKT menyatakan si mati ada di dalam tong biru tersebut. Selepas itu, SP14 telah menghubungi Bahagian Siasatan Jenayah IPD Alor Setar untuk mendapatkan bantuan.

Semasa di lokasi kejadian juga, SP14 telah mengawal lokasi kejadian dan juga telah turut merampas sebilah pisau pemotong daging (eksibit P34) yang SP14 rampas di bawah sebuah kabinet dapur. Apabila bantuan daripada Bahagian Siasatan Jenayah IPD Alor Setar sampai, SP14 telah menyerahkan kes kepada SP17 (pegawai penyiasat bertugas), dan SP14 telah membawa OKT balik ke Balai Polis Kepala Batas untuk tindakan selanjutnya. Sampai di Balai Polis Kepala Batas, SP14 telah membuat laporan tangkapan sebagaimana Kepala Batas (KH)/000287/20 (eksibit P66).

Pada hari yang sama, lebih kurang pukul 6.51 pagi, SP17 telah menerima makluman berkenaan kejadian dan telah pergi ke tempat kejadian bersama 2 orang anggotanya. Apabila SP17 sampai di tempat kejadian, beliau mendapati bahawa SP14 telah memasang tali polis di lokasi kejadian dan turut melihat anggota bomba juga telah sampai. Tidak lama selepas itu, anggota forensik yang diketuai oleh SP15 telah sampai dari IPK Kedah. SP17 telah menunggu SP15 dan anggota forensik menjalankan tugas mereka dan setelah selesai, SP17 telah menerima semua sampel-sampel yang dikutip oleh SP15 dan pasukannya yang dimeterai dengan meterai PDRM. SP17 telah menandatangani borang Serah Menyerah Barang Kes/Exhibit Tempat Kejadian (eksibit P69) bagi sampel-sampel yang diserahkan oleh SP15. Selepas menerima semua sampel-sampel tersebut, SP17 telah balik ke IPD Kota Setar dan menyerahkan kesemua sampel-sampel tersebut kepada pegawai penyiasat (SP18).

Semasa di lokasi kejadian, SP17 telah melihat tong plastik biru yang mana ada simen di dalamnya yang sudah mula keras yang berada di luar rumah belakang dapur. Tong biru plastik tersebut kemudiannya telah dibawa ke Jabatan Forensik, Hospital Sultanah Bahiyah (HSB). Di HSB, SP17 melihat tong biru tersebut dibelah dengan bantuan dua orang anggota bomba (SP10 dan SP11). Selepas dibuka tong biru plastik tersebut kelihatan terdapat seorang lelaki di dalamnya. SP17 turut hadir semasa post mortem dijalankan terhadap mayat si mati, dan setelah selesai proses post mortem, SP17 telah diserahkan dengan spesimen-spesimen oleh pembantu perubatan. Spesimen-spesimen tersebut telah SP17 bawa balik ke IPD Kota Setar dan menyerahkannya kepada SP18. Selain itu, turut hadir semasa proses post mortem adalah jurufoto (SP12) yang telah merakamkan sebanyak 116 gambar post mortem (P10(1)-(116)).

SP15 mengesahkan telah sampai ke lokasi kejadian pada lebih kurang pukul 8.30 pagi bersama beberapa orang anggota forensik. Beliau telah ditaklimatkan oleh SP17 mengenai kejadian dan seterusnya melakukan pemeriksaan dalam dan luar rumah. SP15 telah mengambil 20 item/sampel keseluruhannya bagi tujuan analisis DNA. SP15 turut mengarahkan jurufoto (SP6) untuk merakam gambar penandaan kesemua item/sampel yang dikutip oleh beliau dan anggota forensik, kesemuanya sebanyak 36 keping gambar (eksibit P3(1)-(36)). Setelah selesai, SP15 telah menyerahkan kesemua item/sampel yang beliau kutip kepada SP17.

SP18 mengesahkan bahawa pada 8/3/2020, lebih kurang pukul 3.05 petang, beliau telah diarahkan untuk mengambil alih siasatan daripada SP17 bersangkut laporan polis Kepala Batas (KH)/000285/2020. Beliau mengesahkan menerima barang-barang kes forensik yang dikutip oleh SP15 daripada SP17. Selanjutnya, pada 10.3.2020, lebih kurang pukul 1.00 petang, SP18 telah pergi ke rumah lokasi kejadian dan melakar rajah kasar lokasi kejadian (eksibit P75).

SP5 merupakan Pengadu yang telah membuat panggilan telefon kepada SP4 berkaitan kejadian. SP5 adalah adik ipar kepada OKT. SP5 menyatakan bahawa pada hari kejadian, ibu mertua beliau (SP3) telah menerima panggilan telefon daripada abang ipar beliau (SP1). SP3 telah memaklumkan kepada SP5 bahawa abang sulung mereka (si mati) telah meninggal dunia dan mereka perlu balik ke kampung. Setelah dimaklumkan apa berlaku, SP5 telah menghubungi polis tentang kejadian dan bergerak balik ke lokasi kejadian.

SP1 yang merupakan abang OKT menyatakan bahawa pada 7.3.2020, beliau telah menerima pesanan Whatsapp daripada OKT bertanyakan beliau berada di mana. SP1 maklumkan beliau ada di rumah dan mengajak OKT datang ke rumah kerana OKT maklum hendak berjumpa SP1. Lebih kurang pukul 12.15 pagi pada 8.3.2020, OKT telah sampai di rumah SP1 dan OKT telah maklumkan yang dia bergaduh dengan si mati. OKT maklumkan kepada SP1 bahawa OKT tidak sengaja di mana si mati cuba menyerang OKT dengan parang dan OKT cuba mengelak dengan mencapai penyapu di belakang pintu. Si mati cuba menetak OKT dengan parang tetapi OKT telah menepis dan semasa dalam pergelutan itu, parang telah terkena leher si mati. Selepas itu, SP1 telah memaklumkan kejadian kepada adiknya seorang lagi iaitu SP2 dan SP2 minta mereka semua balik ke rumah lokasi kejadian. Apabila sampai di rumah tersebut, SP1 telah bertanya di mana si mati dan OKT maklumkan OKT telah ‘simpan’ si mati. OKT kemudiannya telah menunjukkan satu tong biru berisi simen yang ditutup dengan zink sebagai tempat si mati disimpan. Setelah dimaklumkan sebegitu, SP1 telah menghubungi ibunya (SP3) dan kemudiannya dimaklumkan bahawa adik ipar beliau (SP5) telah membuat laporan polis.

Keterangan Pakar Patologi Forensik, Hospital Sultanah Bahiyah (SP16) mengesahkan bahawa tong plastik biru (eksibit P9A&B) yang telah dipotong oleh anggota bomba mengandungi satu mayat lelaki dewasa (encase) dalam konkrit dalam kedudukan seperti foetus dan kepala berada di bawah, dan tertonggeng (upside down). SP16 turut mendapati bahawa kepala dan bahagian atas badan mayat dibaluti plastik hitam di bawah lapisan konkrit dan kepala dan anggota atas mayat berlumuran darah. Setelah mayat si mati dikeluarkan, SP16 telah membuat pemeriksaan luaran, pemeriksaan x-ray, pemeriksaan dalaman dan histopatologi.

SP16 turut mengesahkan bahawa punca kematian si mati adalah ‘Sharp force trauma to the neck’ yang mana kecederaan dialami si mati bersifat maut secara langsung yang tiada peluang untuk diselamatkan. Keterangan SP16 ini disokong oleh laporan post morterm si mati (eksibit P72). ANALISIS DAN DAPATAN MAHKAMAH DI AKHIR KES PENDAKWAAN

Mahkamah ini perlu membuat keputusan pada akhir kes pendakwaan, sama ada suatu kes prima facie telah berjaya dibuktikan terhadap OKT selaras dengan kehendak seksyen 180 KTJ.

Dalam kes Balachandran v. PP [2005] 1 CLJ 85, Mahkamah Persekutuan telah memutuskan seperti berikut: “… A prima facie case is therefore one that is sufficient for the accused to be called upon to answer. This in turn means that the evidence adduced must be such that it can be overthrown only by evidence in rebuttal. The phrase "prima facie case" is defined in similar terms in Mozley and Whiteley's Law Dictionary, 11th edn as: A litigating party is said to have a prima facie case when the evidence in his favour is sufficiently strong for his opponent to be called on to answer it. A prima facie case, then, is one which is established by sufficient evidence, and can be overthrown only by rebutting evidence adduced by the other side. The result is that the force of the evidence adduced must be such that, if unrebutted, it is sufficient to induce the court to believe in the existence of the facts stated in the charge or to consider its existence so probable that a prudent man ought to act upon the supposition that those facts exist or did happen. On the other hand if a prima facie case has not been made out it means that there is no material evidence which can be believed in the sense as described earlier. In order to make a finding either way the court must, at the close of the case for the prosecution, undertake a positive evaluation of the credibility and reliability of all the evidence adduced so as to determine whether the elements of the offence have been established. As the trial is without a jury it is only with such a positive evaluation can the court make a determination for the purpose of s. 180(2) and (3). Of course in a jury trial where the evaluation is hypothetical the question to be asked would be whether on the evidence as it stands the accused could (and not must) lawfully be convicted. That is so because a determination on facts is a matter for ultimate decision by the jury at the end of the trial. Since the court, in ruling that a prima facie case has been made out, must be satisfied that the evidence adduced can be overthrown only by evidence in rebuttal it follows that if it is not rebutted it must prevail. Thus if the accused elects to remain silent he must be convicted. The test at the close of the case for the prosecution would therefore be: Is the evidence sufficient to convict the accused if he elects to remain silent? If the answer is in the affirmative then a prima facie case has been made out. This must, as of necessity, require a consideration of the existence of any reasonable doubt in the case for the prosecution. If there is any such doubt there can be no prima facie case.”. [penekanan ditambah]

Elemen-elemen pertuduhan yang perlu dibuktikan oleh pihak Pendakwaan bagi pertuduhan terhadap OKT adalah seperti yang berikut: a) bahawa simati sebagaimana dinyatakan dalam pertuduhan telah mati; b) bahawa si mati telah mati akibat daripada bencana tubuh/kecederaan di bahagian leher yang dialaminya; c) bahawa bencana tubuh/kecederaan yang dialami oleh simati adalah akibat perbuatan OKT; d) bahawa perbuatan menyebabkan bencana tubuh/mencederakan tersebut dilakukan oleh OKT dengan niat hendak menyebabkan bencana tubuh/kecederaan kepada si mati, dan bencana tubuh/kecederaan dimaksudkan adalah cukup, pada lazimnya untuk menyebabkan kematian sebagaimana ditafsirkan di bawah subseksyen 300(c) Kanun Keseksaan. Elemen (a): bahawa simati sebagaimana dinyatakan dalam pertuduhan telah mati

Berdasarkan keterangan SP18, mayat si mati telah dikenalpasti melalui pengesahan cap jari. Laporan post mortem si mati juga turut telah mengesahkan bahawa punca kematian si mati adalah ‘Sharp force trauma to the neck’.

Di samping itu juga, pihak Pembelaan juga tidak pernah menafikan mahupun mempertikaikan elemen pertama ini iaitu bahawa si mati telah mati. Dalam hal ini, Mahkamah ini berpendapat bahawa elemen pertama ini telah berjaya dibuktikan oleh pihak Pendakwaan. Elemen (b): bahawa si mati telah mati akibat daripada bencana tubuh/kecederaan di bahagian leher yang dialami

Bagi elemen ini, keterangan SP16 telah mengesahkan bahawa punca kematian si mati adalah ‘Sharp force trauma to the neck’ yang turut disokong oleh laporan post mortem berkaitan (eksibit

Berdasarkan laporan post mortem (eksibit P72), post mortem ke atas si mati telah dijalankan pada 8.3.2020 lebih kurang pukul 11.00 pagi hingga 3.50 petang di HSB, Alor Setar.

Dalam keterangannya, SP16 telah menjelaskan bahawa beliau telah menjalankan pemeriksaan luaran terhadap si mati dan hasil pemeriksaan luaran tersebut SP16 meringkaskan penemuan iaitu mayat si mati didapati berada dalam keadaan pembusukan sederhana, namun demikian, kulit tangan masih berkeadaan baik dan belum tertanggal sepenuhnya. SP16 juga mendapati tiada telur lalat pada mayat si mati. Kecederaan luaran yang dilihat pula diringkaskan seperti yang berikut: a) Luka hirisan yang dalam sepanjang 27cm yang merentasi bahagian hadapan dan tepi kanan leher si mati. SP16 dapati hirisan tersebut telah mendedahkan organ larinks (bahagian halkum) dan otot-otot leher yang terputus. Sebahagian daripada sebelah kanan tengkuk juga terpotong; b) Luka dalam itu turut disertai luka-luka hirisan yang lain yang berjumlah lima atau enam luka hirisan yang bersifat sama ada cetek atau tidak begitu dalam; c) Terdapat juga luka hirisan sepanjang 8 cm di tepi kanan leher yang juga mendedahkan otot leher; d) Terdapat luka hirisan cetek 7.5 cm di sebelah kiri tengkuk.

Selanjutnya SP16 turut mengesahkan dalam keterangannya tentang hasil pemeriksaan dalaman yang dijalankan, yang mana kecederaan yang signifikan diringkaskan seperti yang berikut: a) Bahagian kepala, dada dan juga abdomen tidak menunjukkan sebarang tanda kecederaan; dan b) Bahagian leher telah menunjukkan organ larinks, vena jugular kanan dan arteri karotid kanan telah terputus akibat hirisan.

SP16 dalam keterangannya juga mengesahkan bahawa kecederaan yang menyebabkan kematian si mati adalah kecederaan daya tajam pada leher si mati, yang mana hirisan tersebut telah memutuskan saluran-saluran darah utama leher serta memotong bahagian pangkal saluran pernafasan, yang mana kecederaan ini memang dikatakan tidak konsisten dengan survival. SP16 turut mengesahkan bahawa kecederaan dialami si mati bersifat maut secara langsung yang memang tiada peluang untuk diselamatkan. SP16 turut mengesahkan bahawa corak kecederaan dialami si mati juga tidak berpadanan dengan senario pergelutan yang dicadangkan oleh Pembelaan. Berdasarkan pendapat SP16 juga, berdasarkan kecederaan dialami si mati, adalah lebih praktikal seseorang melakukan kecederaan tersebut jika berada di sebelah belakang si mati. SP16 juga mengesahkan bahawa corak kederaan juga tidak berpadanan dengan kecederaan yang diakibatkan oleh si mati sendiri (self-inflicted). SP16 turut mengesahkan bahawa si mati tidak mempunyai penyakit serius yang boleh menyumbang kepada kematiannya.

Berdasarkan keseluruhan fakta-fakta dan keterangan dikemukakan oleh SP16 ini, Mahkamah ini berpendapat bahawa kematian si mati adalah akibat daripada kecederaan di bahagian leher yang dialaminya. Elemen (c): bahawa bencana tubuh/kecederaan yang dialami oleh si mati adalah akibat perbuatan OKT

Bagi elemen ini, pihak Pendakwaan bergantung kepada keterangan mengikut keadaan (circumstantial evidence) kerana tiada saksi mata yang melihat secara jelas OKT telah melakukan kecederaan yang dialami oleh si mati yang membawa kepada kematiannya.

Dalam membuktikan keterangan mengikut keadaan ini, Mahkamah Persekutuan dalam kes Pathmanabhan a/l Nalliannen v Public Prosecutor and other appeals [2017] 3 MLJ 141 telah memutuskan seperti yang berikut: “[173] The law is well settled on the standard of proof required in criminal cases where the evidence presented before the court to prove the commission of the offence by the accused person is circumstantial in nature. [174] In Chan Chwen Kong v Public Prosecutor [1962] 1 MLJ 307, Thomson CJ, said that ‘… where the evidence is wholly circumstantial what has to be considered is not only the strength of each individual strand of evidence but also the combined strength of these strands when twisted together to make a rope’. [175] In Ahmad Najib bin Aris v Public Prosecutor [2007] 2 MLJ 505; [2007] 2 CLJ 229, Abdul Aziz Mohamad JCA (as he then was), delivering the judgment of the Court of Appeal said: … As to what circumstantial evidence is, it is needful to quote only that part of the summing up to the jury that is set out in Idris v Public Prosecutor [1960] MLJ 296 at p 297; [1960] 1 LNS 40: With regard to the definition of circumstantial evidence I can give you no better definition than quote to you the words of Lord Cairns in the case of Belhaven & Stenton Peerage reported in 1875–6 Appeal Cases, p 279: My Lords, in dealing with circumstantial evidence we have to consider the weight which is to be given to the united force of all the circumstances put together. You may have a ray of light so feeble that by itself it will do little to elucidate a dark corner. But on the other hand you may have a number of rays, each of them insufficient, but all converging and brought to bear upon the same point, and when united, producing a body of illumination which will clear away the darkness which you are endeavouring to dispel. In other words circumstantial evidence consists of this: that when you look at all the surrounding circumstances, you find such a series of undesigned, unexpected coincidences that, as a reasonable person, you find your judgment is compelled to one conclusion. If the circumstantial evidence is such as to fall short of that standard, if it does not satisfy that test, if it leaves gaps then it is of no use at all …”. [penekanan ditambah]

Pihak Pendakwaan telah menghujahkan bahawa keterangan saksi-saksi Pendakwaan berjaya membuktikan bahawa OKT yang telah mengakibatkan kecederaan yang dialami si mati. Pendakwaan berhujah berdasarkan kepada fakta-fakta berikut: a) Hanya OKT dan si mati sahaja yang berada di rumah tersebut semasa kejadian; b) OKT telah menghubung SP1 memaklumkan tentang kejadian; c) OKT sendiri yang telah menunjukkan tong biru (eksibit P9A&B) yang mengandungi mayat si mati kepada SP1; d) Keterangan SP8 dan SP9 yang merupakan pekerja Syarikat Ee Seng Trading mengesahkan OKT telah pergi ke kedai untuk membeli simen dan pasir; e) Keterangan SP10 dan SP11 (anggota-anggota bomba) ya terlibat mengeluarkan mayat si mati dari tong biru mengesahkan mayat disaluti simen yang telah mengeras.

Mahkamah ini telah meneliti hujahan pihak Pendakwaan berkenaan fakta-fakta dikemukakan ini. Fakta bahawa hanya OKT dan si mati yang berada di dalam rumah tersebut semasa kejadian telah dikemukakan melalui keterangan SP3 (ibu si mati dan OKT). Berdasarkan keterangan SP3, si mati merupakan anak sulungnya yang berlainan bapa dengan OKT. SP3 turut mengesahkan bahawa rumah lokasi kejadian diduduki oleh beliau, si mati, OKT dan juga anak perempuan SP3. Semasa kejadian pula, SP3 dan anak perempuannya tiada di rumah kerana SP3 pergi ke rumah anak dan adik beliau di Melaka dan Kuala Lumpur. Semasa berada di Kuala Lumpur, SP3 telah mendapat panggilan telefon daripada SP1 meminta beliau balik ke rumah kerana si mati dan OKT telah bergaduh.

Keterangan SP3 selanjutnya menyatakan bahawa apabila beliau sampai di rumah lokasi kejadian, terdapat ramai orang dan beliau tidak memasuki rumah. SP3 turut menyatakan bahawa si mati merupakan seorang penagih dadah, sering marah, sering bergaduh dan sering ‘buat’ adik (OKT) dengan golok. SP3 turut mengesahkan bahawa OKT berniaga menjual ayam goreng.

Pihak Pendakwaan juga turut menghujahkan bahawa fakta menunjukkan bahawa OKT sendiri yang telah menghubungi SP1 memakumkan tentang kejadian, dan OKT sendiri yang telah menunjukkan tong biru yang mengandungi mayat si mati kepada SP1 dan juga SP2.

Fakta-fakta tersebut di atas telah disahkan melalui keterangan SP1 sendiri dan keterangan-keterangan tersebut juga tidak dinafikan mahupun dipertikaikan oleh pihak Pembelaan. SP1 dalam keterangannya telah memaklumkan bahawa beliau telah dihubungi melalui pesanan Whatsapp oleh OKT, dan apabila OKT datang ke rumahnya, OKT sendiri telah menceritakan apa yang berlaku antara OKT dan si mati, walaupun naratif bagaiman kejadian berlaku oleh pihak Pendakwaan dan pihak Pembelaan adalah berbeza. Namun begitu, fakta bahawa berlakunya kematian ke atas si mati telah diceritakan oleh OKT kepada SP1 dan fakta berlakunya kematian ini tidak dinafikan oleh pihak Pembelaan. Fakta bahawa OKT sendiri yang telah menunjukkan tong biru di mana mayat si mati disimpan juga tidak dipertikaikan oleh pihak Pembelaan. Keterangan SP1 turut menyatakan bahawa apabila sampai di rumah dan SP1 bertanyakan kepada OKT di mana si mati, OKT telah maklumkan kepada SP1 bahawa OKT telah ‘simpan’ si mati.

Keterangan SP8 dan SP9 (pekerja-pekerja Syarikat Ee Seng Trading) mengesahkan bahawa OKT telah pergi ke kedai tersebut dan membeli simen dan pasir. SP8 yang merupakan juruwang di syarikat tersebut dalam keterangannya mengesahkan bahawa pada tarikh yang beliau tidak ingat, OKT telah datang membeli pasir dan simen dengan membayar secara tunai. SP8 telah mengeluarkan resit pembelian (eksibit P8) yang menunjukkan bahawa pembelian simen dan pasir telah dibuat pada 7.3.2020 pada pukul 11.21 pagi. SP8 juga cam OKT kerana OKT merupakan pelanggan di kedai tersebut dan OKT sebaya dengan anaknya.

Keterangan SP9 pula mengesahkan bahawa OKT yang beliau panggil Zam telah datang ke belakang Gudang tempat beliau bekerja untuk mengambil pasir dan simen. Menurut SP9 OKT telah datang membawa satu slip untuk mengeluarkan barang iaitu untuk 2 guni pasir dan 1 beg simen. SP9 telah membawa simen dan pasir ke kereta OKT dan meletakkan di dalam bonet kereta OKT.

Selanjutnya pihak Pendakwaan menghujahkan berkenaan fakta mayat si mati dalam tong biru yang disaluti simen. Keterangan SP10 dan SP11 menyatakan bahawa 8.3.2020, lebih kurang pukul 10 pagi, mereka telah menerima arahan untuk ke lokasi kejadian. Namun begitu, apabila tiba di lokasi kejadian, pihak HSB telah mengarahkan agar tong biru tersebut di bawa ke HSB. Semasa di HSB, mereka telah diminta untuk memotong tong biru tersebut secara memanjang dan setelah tong biru dipotong, di dalamnya mengandungi mayat seorang lelaki disaluti simen konkrit. Fakta ini turut disokong oleh keterangan SP16 yang telah meneliti kandungan tong biru tersebut sebelum Post Mortem dijalankan.

Berdasarkan fakta-fakta dinyatakan di atas, adalah dapatan Mahkamah ini bahawa semasa kejadian, hanya OKT dan si mati sahaja yang berada di rumah lokasi kejadian, si mati yang telah menunjukkan kedudukan mayat si mati dalam tong biru, OKT telah memasukkan mayat si mati ke dalam tong biru tersebut dan kemudiannya memasukkan bancuhan simen dan pasir ke dalam tong biru tersebut. Di samping itu juga, fakta-fakta dinyatakan di atas tidak dipertikaikan oleh pihak Pembelaan. Apa yang dipertikaikan oleh pihak Pembelaan adalah tentang bagaimana kejadian yang membawa kepada kematian si mati itu berlaku dan bahawa kematian si mati adalah suatu kemalangan berpunca daripada pergaduhan dan pergelutan.

Sehubungan itu, berdasarkan fakta-fakta dinyatakan di atas, Mahkamah ini berpendapat bahawa elemen ini juga telah berjaya dibuktikan oleh pihak Pendakwaan iaitu bahawa kecederaan dialami oleh si mati adalah akibat perbuatan OKT.

(d): bahawa perbuatan menyebabkan bencana tubuh/mencederakan tersebut dilakukan oleh OKT dengan niat hendak menyebabkan bencana tubuh/kecederaan kepada si mati, dan bencana tubuh/kecederaan dimaksudkan adalah cukup, pada lazimnya untuk menyebabkan kematian sebagaimana ditafsirkan di bawah subseksyen 300(c) Kanun

Sebelum Mahkamah membuat dapatan berkenaan niat OKT hendak menyebabkan kecederaan terhadap si mati, Mahkamah ini akan menilai terlebih dahulu elemen bahawa kecederaan yang dialami si mati adalah cukup, pada lazimnya untuk menyebabkan kematian sebagaimana ditafsirkan di bawah subseksyen 300(c) Akta 574.

Pemakaian subseksyen 300(c) Akta 574 ini telah dibincangkan dengan jelas oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Muhammad Akmal Zuhairi Azmal & Yang Lain lwn. PP [2025] 4 CLJ 837. Dalam kes tersebut, Mahkamah Persekutuan telah memutuskan seperti yang berikut: “[85] Seterusnya, salah satu elemen yang penting dalam pembuktian s. 300(c) ialah kecederaan luka-luka bakar yang dialami oleh si mati adalah mencukupi pada lazimnya untuk menyebabkan kematian. Penekanan di sini adalah pada frasa "lazimnya untuk menyebabkan kematian". (In the ordinary course of nature to cause death). [86] Kamus Dewan Perdana oleh Dewan Bahasa dan Pustaka di ms. 1269, mentafsirkan makna perkataan "lazim" sebagai "biasa" atau "selalu". Di sini, perkataan lazimnya untuk menyebabkan kematian membawa maksud kebiasaannya atau selalunya membawa kematian. Sehubungan itu, pihak pendakwaan mesti membuktikan melampaui keraguan yang munasabah bahawa kecederaan luka-luka bakar yang dialami oleh si mati adalah mencukupi pada kebiasaannya atau selalunya untuk menyebabkan kematian. [87] Maksud frasa 'mencukupi pada lazimnya menyebabkan kematian' atau dalam Bahasa Inggerisnya, 'sufficient in ordinary course of nature to cause death' ada dijelaskan dalam kes State Of AP v. Rayavarapu Punnayya & Anor [1977] AIR 45 seperti yang berikut:

In Clause 3 of Section 300, instead of the words likely to cause death occurring in the corresponding clause (b) of section 299, the words "sufficient in the ordinary course of nature" have been used. Obviously, the distinction lies between a bodily injury likely to cause death and a bodily injury sufficient in the ordinary course of nature to cause death. The distinction is fine but real and if overlooked, may result in miscarriage of justice. The difference between Clause (b) of section 299and Clause (3) of section 300 is one of the degree of probability of death resulting from the intended bodily injury. To put it more broadly, it is the degree of probability of death which determines whether a culpable homicide is of the gravest, medium or the lowest degree. The word "likely" in clause (b) of section 299 conveys the sense of probable as distinguished from a mere possibility. The words "bodily injury...sufficient in the ordinary course of nature to cause death" mean that death will be "most probable" result of the injury, having regard to the ordinary course of nature. (penekanan ditambah) [88] Selanjutnya, maksud "sufficient" di bawah s. 300(c) yang dinyatakan di atas telah juga disentuh dalam kes Zulkiple Mohamad di mana dinyatakan: [34] In another Singapore Court of Appeal decision, it was held in Wang Wenfeng v. PP [2012] SGCA 47 that if the bodily injury intentionally inflicted was sufficient in the ordinary course of nature to cause death, s. 300(c)murder would have been committed "as a matter of course". Chan Sek Keong CJ speaking for the court also touched on the issue of "sufficiency" at p. 602:

33."Sufficiency" in this context refers to the high probability of death in the ordinary course of nature (Rajwant Singh v. State of Kerala, AIR 1966 SC 1874 at 1879). The test of whether a bodily injury is sufficient in the ordinary course of nature to cause death is objective - it is not necessary for the accused to have known or intended the potentially fatal consequence of inflicting the bodily injury. It is sufficient that the accused intentionally caused the particular bodily injury inflicted (Tan Chee Wee at [42]-[43]). Hence, a fatal act accidentally caused is a defence to a charge of s. 300(c)murder. (penekanan ditambah)”. [penekanan ditambah]

Berdasarkan keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes tersebut di atas, kecederaan yang dialami, secara lazimnya akan menyebabkan kematian dan secara ‘lazimnya’ pula membawa maksud bahawa kecederaan yang dialami selalunya akan mengakibatkan kematian.

Dalam kes yang sama juga, Mahkamah Persekutuan telah memutuskan bahawa dalam menentukan sama ada kecederaan yang dialami oleh si mati pada lazimnya adalah mencukupi untuk menyebabkan kematian adalah suatu persoalan fakta yang perlu ditentukan oleh Mahkamah: “[89] Kembali kepada kes ini, isu sama ada kecederaan luka bakar yang dialami oleh si mati pada lazimnya adalah mencukupi untuk menyebabkan kematian merupakan suatu persoalan fakta yang perlu ditentukan oleh mahkamah. Dalam membuat dapatan fakta ini, mahkamah perlu mempertimbangkan segala keterangan yang relevan terutamanya keterangan forensik dan perubatan seperti keterangan pakar yang melakukan bedah siasat terhadap si mati dan laporan bedah siasat serta keterangan pakar lain dalam bidang ini. Keterangan pakar-pakar ini amat penting dalam membantu mahkamah menentukan isu sama ada kecederaan luka bakar tersebut pada lazimnya adalah mencukupi untuk menyebabkan kematian kepada si mati. Mahkamah juga perlu meneliti keterangan lain yang relevan seperti keterangan saksi-saksi selepas kejadian si mati ditekap dengan seterika wap berkenaan yang boleh menunjukkan keadaan si mati setelah mengalami kecederaan berkenaan. (Lihat PP v. Muhammad Khairuanuar Baharuddin & Another Appeal [2025] 1 CLJ 517; PP v. Sanderasegaran Nithenanham [2024] 4 CLJ 823; Zulkiple Mohamad v. PP [2022] 1 CLJ 673). [90] Dinyatakan di sini juga keterangan pakar tidak sama sekali mengikat hakim bicara dalam membuat dapatan fakta berhubung isu ini tetapi akan membantu hakim bicara membuat dapatan fakta berkenaan dan dalam kes ini sama ada kecederaan pada si mati pada lazimnya adalah mencukupi untuk menyebabkan kematian. Keterangan pakar in boleh diterima di bawah s. 45 Akta Keterangan 1950.”.

Berdasarkan keputusan Mahkamah Persekutuan di atas, Mahkamah ini perlu meneliti keseluruhan keterangan pakar dan juga keterangan-keterangan lain dikemukakan oleh pihak Pendakwaan, bagi menentukan bahawa kecederaan dialami si mati secara lazimnya cukup untuk menyebabkan kematian ataupun tidak.

SP16 dalam keterangannya mengesahkan bahawa kecederaan yang menyebabkan kematian si mati adalah kecederaan daya tajam pada leher si mati, yang mana hirisan tersebut telah memutuskan saluran-saluran darah utama leher serta memotong bahagian pangkal saluran pernafasan, yang mana kecederaan ini memang dikatakan tidak konsisten dengan survival. SP16 turut mengesahkan bahawa kecederaan dialami si mati bersifat maut secara langsung yang memang tiada peluang untuk diselamatkan. SP16 turut mengesahkan bahawa si mati tidak mempunyai penyakit serius yang boleh menyumbang kepada kematiannya. Dapatan SP16 ini turut disokong oleh laporan Autopsi yang beliau sediakan (eksibit

Sehubungan itu, Mahkamah ini mendapati bahawa kecederaan dialami si mati secara lazimnya adalah mencukupi untuk menyebabkan kematian sebagaimana diperuntukkan di bawah subseksyen 300(c) Akta 574.

Berdasarkan keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Muhammad Akmal Zuhairi Azmal & Yang Lain lwn. PP (supra) di atas juga, niat yang perlu dibuktikan bukanlah niat menyebabkan kecederaan suatu kecederaan secara spesifik sehingga mengakibatkan kematian, tetapi cukup dengan sekadar niat untuk menyebabkan kecederaan yang dialami, dan kecederaan tersebut pula cukup, secara lazimnya akan menyebabkan kematian. Mahkamah Persekutuan dalam kes tersebut telah memutuskan seperti yang berikut: “[77] Dalam kes Public Prosecutor v Visuvanathan [1978] 1 MLJ 159 isu berbangkit ini ada dijelaskan seperti yang berikut: It is irrelevant and totally unnecessary to enquire what kind of injury the accused intended to inflict. The crucial question always is, was the injury found to be present intended or accidental. As was observed by Bose J in Virsa Singh’s case at p 476: It does not matter that there was no intention … to cause injury of a kind that is sufficient to cause death in the ordinary cause of nature And at p 478: … the question, so far as the intention is concerned, is not whether he intended to inflict the injury in question. (Penekanan ditambah.) [78] Selanjutnya, dalam kes yang sama, dinyatakan: At p 158, Lord Diplock states: To establish that an offence had been committed under section 300(c), or under section 299, it would not have been necessary for the trial judge in the instant case to enter an inquiry whether the appellant intended to cause the precise injuries which in fact resultant or had sufficient knowledge of anatomy to know that the internal injury which might result from his act would take the form of fracture of the ribs, followed by cardiac arrest. As was said by the Supreme Court of India when dealing with the identical provisions of the Indian Penal Code in Virsa Singh v State of Punjab at p 467: that is not the kind of enquiry. It is broad based and simple and based on common sense. It was however essential for the prosecution to prove, at very least, that the appellant did intend by sitting on the victim’s chest to inflict upon her some internal, as distinct from mere superficial, injuries or temporary pain … (Penekanan ditambah.).”. [penekanan ditambah]

Dalam hal ini, pihak Pembelaan menghujahkan bahawa OKT sebenarnya tidak mempunyai sebarang niat untuk menyebabkan sebarang kecederaan terhadap si mati, sebaliknya kecederaan dialami si mati adalah diakibatkan daripada pergelutan yang berlaku antara mereka. Malahan cadangan pihak Pembelaan kepada saksi-saksi Pendakwaan adalah bahawa sebenarnya si mati yang telah mengambil parang untuk menyerang OKT apabila si mati ditegur oleh OKT kerana memakai baju T-shirt milik OKT. Susulan serangan si mati itu, OKT dikatakan telah bertindak mempertahankan diri dan berlaku pergelutan antara mereka di mana semasa pergelutan tersebut, dalam keadaan OKT cuba merampas parang tersebut daripada si mati, parang tersebut telah terkena leher si mati dan mengakibatkan kematiannya.

Niat seseorang tidak boleh dibuktikan melalui keterangan secara langsung, sebaliknya hanya boleh dibuktikan melalui inferens berdasarkan keseluruhan fakta-fakta yang dikemukakan (rujuk kes Chan Pean Leon v Public Prosecutor [1956] 1 MLJ 237). Dalam kes ini, niat untuk menyebabkan kecederaan perlu dilihat dari keseluruhan fakta kes dikemukakan.

Mahkamah ini telah meneliti keseluruhan keterangan dikemukakan oleh Pendakwaan. Pertamanya, Mahkamah ini perlu meneliti keterangan SP16 dan pendapat beliau mengenai cara kecederaan tersebut boleh berlaku. SP16 dalam keterangannya menyatakan bahawa corak kecederaan dialami si mati tidak berpadanan dengan senario pergelutan yang dicadangkan oleh Pembelaan. Ini kerana luka hirisan pada leher si mati merupakan luka hirisan yang panjang dan adalah sangat dalam, serta memerlukan daya yang kuat dan bersifat nekad untuk menghiris leher sedemikian. SP16 turut berpendapat bahawa sekiranya ia berlaku dalam pergelutan, akan ada dua daya yang berlawanan iaitu daya orang yang menghiris dan daya orang yang melawan, dan kedalaman hirisan tidak boleh seperti yang dilihat dalam laporan Autopsi (eksibit P72). Selanjutnya, SP16 turut menjelaskan bahawa ukuran yang begitu panjang juga tak mungkin berlaku sekiranya dalam keadaan berlaku pergelutan. SP16 mendapati bahawa luka-luka hirisan itu bertindih, dan jika berlaku semasa pergelutan, ini bererti menggunakan daya yang kuat berulang-ulang kali untuk menghasilkannya. Dan pada pendapat SP16, ianya tidak mungkin berlaku. SP16 turut tidak mendapati sebarang kecederaan berbentuk defensive pada si mati.

Berdasarkan pendapat SP16 juga, berdasarkan kecederaan dialami si mati, adalah lebih praktikal seseorang melakukan kecederaan tersebut jika berada di sebelah belakang si mati. SP16 juga mengesahkan bahawa corak kecederaan juga tidak berpadanan dengan kecederaan yang diakibatkan oleh si mati sendiri (self-inflicted).

SP16 juga dalam keterangannya tidak menafikan bahawa dengan kehadiran dadah dalam badan si mati mungkin menyebabkan si mati bersifat khayal atau agresif dan mencetuskan keganasan.

Berkenaan senjata yang mungkin boleh menyebabkan kecederaan sebagaimana dialami si mati, SP16 berpendapat bahawa berdasarkan luka-luka yang dialami si mati senjata yang mengkin digunakan adalah merupakan objek yang pipih dan tajam pada tepinya, dan contoh mudah yang boleh dibayangkan adalah mata pisau. Apabila SP16 dirujukkan dengan pisau pemotong (eksibit P34) dan parang panjang (eksibit P61), SP16 bersetuju bahawa kedua-dua objek tersebut adalah bersifat pipih dan tajam.

Keterangan SP16 berkaitan kecederaan-kecederaan yang dialami oleh si mati adalah keterangan berbentuk fakta. Namun begitu, keterangan SP16 berkenaan senjata yang mungkin digunakan dan juga cara kecederaan boleh dilakukan adalah merupakan keterangan pendapat pakar yang boleh diterimapakai di bawah seksyen 45 Akta 56 yang memperuntukkan seperti yang berikut: “45. (1) Apabila mahkamah perlu membuat sesuatu pendapat atas sesuatu perkara mengenai undang-undang negara asing atau mengenai sains atau seni, atau tentang identiti atau ketulenan tulisan tangan atau cap jari, pendapat atas perkara itu, daripada Keterangan 47 orang yang mempunyai kemahiran khusus dalam undang-undang negara asing, sains atau seni itu, atau dalam soal tentang identiti atau ketulenan tulisan tangan atau cap jari, ialah fakta berkaitan.

Orang sedemikian itu dipanggil pakar. MISALAN

Soalnya adalah sama ada kematian A telah disebabkan oleh racun. Pendapat pakar tentang gejala yang disebabkan oleh racun yang disangkakan telah menyebabkan kematian A adalah berkaitan.

… ”.

Dalam kes di Mahkamah ini, tidak dapat dinafikan bahawa peranan dan fungsi seorang saksi pakar patologi forensik adalah sangat penting, lebih-lebih lagi dalam keadaan ketiadaan saksi mata yang melihat atau menyaksikan bagaimana kejadian yang membawa kepada kematian si mati itu berlaku.

Dalam kes Pubalan a/l Peremal v Public Prosecutor [2020] 5 MLJ 442 Mahkamah Persekutuan telah menjelaskan kepentingan dan fungsi keterangan ahli patologi forensik seperti yang berikut: “Role of a Forensic Pathologist [11] The main thrust of the appellant’s argument relates to the infirmities of the evidence of PW4, the forensic pathologist. We think that it is important to revisit the role of a forensic pathologist as an expert witness, especially in the context of a criminal trial. Put simply, an expert witness is a person whose level of specialized knowledge or skill in a particular field qualifies him to present his opinion about the facts of a case during legal proceedings. An expert witness’s overriding duty is to provide independent, impartial, and unbiased evidence to the Court. The fact that the expert witness is called by one party does not detract from the overriding duty to the Court. It is the duty of an expert witness to assist the Court on the matters within his expertise. This duty overrides any obligation to the person from whom he has received instructions or by whom he is paid: see O 40A r 2(1) & (2) of the Rules of Court 2012. [12] In a book entitled Forensic Pathology, Principles and Practice (Elsevier Academic Press, 2005) co-authors David Dolinak M.D, Evan W. Matshes, M.D, and Emma O. Lew, M.D presented an illuminating overview of the role of a forensic pathologist. Their observations may be distilled as follows: The forensic pathologist should understand what his role is in the legal process before providing testimony. As a competent and acute observer in the laboratory he testifies as to his factual findings and opinions in a clear, straightforward, unbiased, and professional manner. The ‘testimony’ actually begins in the autopsy room where the anatomic studies are conducted to his professional satisfaction. At this time, the forensic pathologist must recognize, collect, and preserve medical evidence and prepare a report of such findings for possible future testimony. On the stand, the forensic pathologist does not simply testify as to cause and manner of death. Much of the forensic pathologist’s testimony revolves around autopsy findings and the correlation of the autopsy findings with other case information. This requires expanding the case file and one’s critical review of the information to the fullest. This may involve ancillary information collected to enhance findings and support conclusions. The forensic pathologist interprets how a death came about and may be questioned on various aspects of the death such as what type of instrument may have been used to inflict the injury, and how long an injured individual may have been dead until he was found. The forensic pathologist’s observations must be of high professional caliber and be thoroughly and well documented. There are two key features of sound medical testimony: (i) scientific validity and (ii) personal impartiality. As for scientific validity, the forensic pathologist is to restrict his testimony to facts objectively noted, analysed in detail, and accurately recorded, and to opinions solidly derived from these data. The forensic pathologist’s observations must be of high professional caliber and be thoroughly and well documented. Regarding personal impartiality, the forensic pathologist, although usually called to testify by the prosecution, must give fair and dispassionate testimony and must not permit himself to become a prosecuting witness. His testimony must not be “prosecution minded” or “defense minded,” for he is not testifying for or against either party. The goal is to present the truth as he sees it, willingly and unemotionally doing what is possible within the bounds of unbiased and disinterested observations to help the court reach a just decision. The value of the most competently performed autopsy is diminished in the courtroom if the information derived from it is presented by a poor witness: one who mumbles, argues with counsel, or commits a number of other violations of good and proper testimony. The forensic pathologist’s opinion must never be biased for or against the prosecution or defence. It is a factual presentation of evidence collected during the course of an entire death investigation. The forensic pathologist does not win or lose a case. Although the anatomic findings and opinions are important and necessary, rarely do they alone permit the court to come up with an enlightened decision. So long as the forensic pathologist is mindful of his role, including what is expected of him, and knowing the limitations of what he can say, and “knows that it is up to the attorneys to ask the appropriate questions to win or lose the case,” then the forensic pathologist as an expert witness, through experience, will become more comfortable in his role and provide effective, appropriate, and proper testimony.”.

Berdasarkan keputusan kes tersebut di atas, dan setelah meneliti keterangan yang dikemukakan oleh SP16, Mahkamah ini berpendapat bahawa SP16 adalah seorang saksi pakar yang kredibel dan keterangan-keterangan yang dikemukakan oleh beliau tidak langsung menunjukkan sifat cenderung terhadap mana-mana pihak tertentu, terutamanya terhadap pihak Pendakwaan. Keterangan beliau sangat jelas, berpandukan fakta yang diperolehi sepanjang post mortem dijalankan, dan pandangan beliau jelas menunjukkan seorang saksi pakar yang professional dan mempunyai integriti yang tinggi.

Pihak Pendakwaan turut menghujahkan bahawa penggunaan senjata pipih dan tajam seperti parang atau pisau menunjukkan niat si pelaku iaitu OKT untuk menyebabkan kecederaan. Pihak Pendakwaan juga menghujahkan bahawa fakta yang dikemukakan yang menunjukkan bahawa si mati sering menjadi punca pergaduhan kerana mempunyai masalah dengan dadah tidak wajar dijadikan isu. Turut dihujahkan bahawa sekiranya OKT secara tidak sengaja tertikam si mati, OKT sepatutnya mengambil tindakan dengan menghubungi pihak hospital terlebih dahulu bagi membolehkan rawatan diberikan kepada si mati. Sebaliknya, tindakan yang diambil oleh OKT adalah pergi membeli simen dan pasir dan memasukkan si mati ke dalam tong biru (eksibit P9A dan B), lalu dipenuhi dengan simen yang telah dibancuhnya.

Pihak Pembelaan menghujahkan bahawa berdasarkan keterangan saksi-saksi SP1, SP2 dan SP3, wujudnya pergelutan dan pergaduhan antara si mati dan OKT. Dan ini merupakan keterangan yang dicadangkan oleh Pembelaan dari awal kes lagi.

Mahkamah ini telah meneliti keterangan saksi-saksi tersebut. Pertamanya, ketiga-tiga saksi tersebut merupakan ahli keluarga iaitu abang-abang OKT dan ibu OKT. Keduanya, keterangan mengenai kejadian pergelutan dan pergaduhan antara si mati dan OKT kesemuanya adalah berdasarkan kepada apa yang dimaklumkan oleh OKT kepada mereka. Tiada keterangan daripada mana-mana saksi tersebut yang dengan jelas menunjukkan bahawa mereka melihat atau mendengar sendiri pergaduhan yang dikatakan berlaku. Ketiga, fakta pergaduhan dan pergelutan yang diceritakan oleh OKT kepada saksi-saksi tersebut juga telah dimaklumkan selepas OKT memasukkan si mati ke dalam tong biru dan memasukkan simen ke dalam tong biru tersebut dan diceritakan hampir dua hari selepas kejadian kematian tersebut berlaku.

Sehubungan itu, Mahkamah ini berpendapat bahawa fakta dikemukakan oleh saksi-saksi ini berkenaan berlakunya pergaduhan dan pergelutan yang mengakibatkan kematian kepada si mati ini perlu diteliti dan dipertimbangkan dengan keterangan saksi-saksi Pendakwaan yang lain. Mahkamah tidak menafikan bahawa berdasarkan pemerhatian Mahkamah, ketiga-tiga saksi SP1, SP2 dan SP3 adalah saksi-saksi yang kelihatan jujur dan kredibel, namun fakta bahawa apa yang dimaklumkan di dalam Mahkamah adalah cerita yang dimaklumkan oleh OKT kepada mereka, dan bukannya fakta yang diperolehi oleh mereka secara langsung.

Mahkamah ini telah meneliti keseluruhan keterangan-keterangan yang dikemukakan oleh saksi-saksi Pendakwaan dan berpendapat bahawa OKT mempunyai niat untuk menyebabkan kecederaan terhadap si mati berdasarkan fakta-fakta yang berikut: a) kecederaan yang dialami oleh si mati iaitu kecederaan di bahagian leher adalah kecederaan yang bersifat maut secara langsung; b) keterangan SP16 bahawa tiada kecederaan ‘defensive’ ditemui pada mayat si mati; c) kecederaan yang dialami si mati juga tidak konsisten dengan senario pergaduhan atau pergelutan yang dicadangkan oleh pihak Pembelaan; d) senjata yang digunakan dan fakta bahawa OKT juga merupakan seorang yang biasa dengan objek seperti parang dan pisau kerana bekerja menjual ayam goreng serta memproses ayam dari proses awal lagi; dan e) juga tindakan OKT sendiri yang mempunyai masa untuk membuat pembelian simen dan pasir, selanjutnya menyorok mayat si mati dalam tong biru yang dipenuhi simen.

Berdasarkan keseluruhan fakta-fakta tersebut di atas, Mahkamah ini mendapati bahawa perbuatan menyebabkan bencana tubuh/mencederakan tersebut dilakukan oleh OKT dengan niat hendak menyebabkan bencana tubuh/kecederaan kepada si mati, dan bencana tubuh/kecederaan dimaksudkan adalah cukup, pada lazimnya untuk menyebabkan kematian sebagaimana diperuntukkan di bawah subseksyen 300(c) Akta 574.

Setelah Mahkamah ini membuat penelitian dan penilaian maksimum terhadap keseluruhan keterangan pihak Pendakwaan, pada akhir kes Pendakwaan, Mahkamah ini memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan intipati-intipati pertuduhan terhadap OKT iaitu: a) bahawa simati dalam pertuduhan telah mati; b) bahawa si mati telah mati akibat daripada bencana tubuh/kecederaan di bahagian leher yang dialaminya; c) bahawa bencana tubuh/kecederaan yang dialami oleh si mati adalah akibat perbuatan OKT; d) bahawa perbuatan menyebabkan bencana tubuh/mencederakan tersebut dilakukan oleh OKT dengan niat hendak menyebabkan bencana tubuh/kecederaan kepada si mati, dan bencana tubuh/kecederaan dimaksudkan adalah cukup, pada lazimnya untuk menyebabkan kematian sebagaimana ditafsirkan di bawah subseksyen 300(c) Akta 574.

Sehubungan itu, Mahkamah ini memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes pendakwaan pada tahap prima facie atas pertuduhan dan telah memanggil OKT untuk membela diri atas pertuduhan terhadapnya.

Pada peringkat pembelaan, OKT telah memilih untuk memberi keterangan secara bersumpah sebagai SD1 dan Pembelaan tidak memanggil mana-mana saksi lain.

Keterangan OKT secara umumnya menyatakan bahawa pada hari kejadian (6.3.2020), hanya OKT dan si mati sahaja yang berada di rumah kerana ibu dan kakaknya telah pergi ke rumah adiknya di Melaka. Pada tarikh tersebut, OKT telah tidur di bilik ibunya di tingkat bawah rumah selepas balik dari solat Jumaat dan telah terjaga dari tidur pada lebih kurang pukul 6 petang dan bersiap untuk mandi. Pada ketika itu, OKT nampak si mati berada di luar bilik ibu sedang berjalan ke ruang tamu tanpa memakai baju dan hanya menyangkut baju pada bahunya. OKT perasan bahawa baju tersebut adalah bajunya. Semasa si mati berjalan melangkah keluar dari pintu hadapan rumah, OKT telah menegur si mati kerana mengambil bajunya. Pada masa itu, OKT berada di pintu hadapan rumah pada bahagian dalam rumah dan si mati telah berjalan keluar menuju ke arah motosikal.

Keterangan OKT selanjutnya menyatakan bahawa apabila si mati berada atas motosikal, OKT menegur si mati sekali lagi kerana mungkin si mati tidak dengar atau buat-buat tidak dengar apa yang dikatakannya. Setelah mendengar teguran OKT, si mati telah turun dari motosikal dan meluru ke arah tempat di mana OKT selalu memproses ayam di luar rumah dan tiba-tiba si mati meluru datang semula ke arah OKT dengan membawa parang yang OKT selalu gunakan untuk memproses ayam.

OKT terkejut apabila si mati secara tiba-tiba meluru ke arahnya dalam keadaan marah dan melempar baju yang digalas di bahunya ke atas lantai sambil mencabar OKT untuk mengambil baju yang dilemparnya.

Melihat keadaan si mati yang marah dan menjadi agresif, OKT tidak berani mengambil baju yang dilemparnya dan cuba mengundur sedikit masuk ke dalam rumah kerana takut melihat keadaan si mati yang mengacah parang ke arahnya, kerana OKT tahu si mati akan menjadi agresif apabila ketagihan dadah.

Kemudian secara tiba-tiba si mati telah masuk ke dalam rumah menyerang OKT berhampiran pintu hadapan rumah dengan menggunakan parang tersebut sambil mengacah dan menghayun parang ke arah OKT. Dalam keadaan panik dan terkejut, OKT nampak ada sebatang penyapu yang diletakkan berdekatan dinding rumah berhampiran pintu hadapan lalu mencapainya dan menggunakannya untuk menepis parang yang dipegang si mati. Namun begitu, walaupun ditepis, si mati masih memegang parang tersebut dan OKT cuba merebut parang itu dari tangan si mati dengan memeluk si mati dari belakang untuk mengelakkan parang itu dari terkena OKT.

Dalam pergelutuan merebut parang, parang tersebut telah terkena pada bahagian leher si mati semasa si mati meronta- ronta untuk melepaskan diri dari OKT yang sedang memeluknya dari belakang. Dalam pergelutan itu, OKT juga turut mengalami kecederaan.

Apabila si mati tidak lagi meronta-ronta dalam pergelutan itu dan OKT dapati banyak darah keluar dari bahagian lehernya, OKT telah melepaskan pelukannya dan si mati jatuh terduduk dan melepaskan parang yang dipegangnya ke atas lantai, serta si mati terus terbaring di atas lantai.

Melihat keadaan si mati yang terbaring tidak bergerak dengan darah banyak keluar, OKT menjadi takut dan panik. OKT mensyaki si mati telah meninggal dunia kerana sudah tidak lagi bergerak. Si mati turut menegaskan bahawa dia tidak sempat melarikan diri kerana si mati datang secara tiba-tiba dari arah luar rumah sambil memegang parang. OKT juga menyatakan bahawa dia tidak meminta pertolongan kerana tidak nampak sesiapa di luar rumah pada ketika itu.

OKT turut menyatakan bahawa kerana bimbang dituduh membunuh si mati, maka OKT telah membuat keputusan tanpa berfikir panjang untuk menyorok mayat si mati dalam tong biru yang berada di luar rumah. OKT juga mengakui bahawa dia telah membersihkan darah di atas lantai dan dinding rumah di tempat mereka bergelut dan juga telah membersihkan parang yang digunakan si mati untuk menyerangnya lalu meletakkan parang tersebut di dapur rumah.

Pada selepas kejadian, OKT berfikir bagaimana untuk menyembunyikan kematian si mati dan memutuskan untuk meletakkan simen dalam tong biru. Oleh kerana kedai hardware tutup pada sebelah malam, OKT telah pergi membeli simen dan pasir pada keesokan harinya dan telah memasukkan bancuhan simen tersebut ke dalam tong biru yang mengandungi mayat si mati. OKT turut bercadang untuk menanam tong biru it dalam tanah untuk menyembunyikan kematian si mati. Namun begitu, timbul rasa bersalah dan menyesal OKT kerana menyembunyikan kematian si mati tanpa disempurnakan mengikut tuntutan agama, dan OKT berfikir bahawa ibunya pasti akan sedih dengan kehilangan si mati secara tiba-tiba. Akibat perasaan sesal tersebut, telah mengakibatkan OKT kemudiannya menghubungi SP1 dan selanjutnya memaklumkan apa yang telah berlaku.

Seksyen 182A KTJ memperuntukkan bahawa Mahkamah hendaklah mempertimbangkan keseluruhan keterangan dikemukakan (keterangan peringkat pendakwaan dan peringkat pembelaan) dan hendaklah memutuskan sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes pendakwaan melampaui keraguan yang munasabah.

Mahkamah Persekutuan dalam kes Md Zainudin bin Raujan v Public Prosecutor [2013] 3 MLJ 773 telah memutuskan: “At the conclusion of the trial, s 182A of the Criminal Procedure Code imposes a duty on the trial court to consider all the evidence adduced before it and to decide whether the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt. The defence of the accused must be considered in the totality of the evidence adduced by the prosecution, as well as in the light of the well established principles enunciated in Mat v Public Prosecutor [1963] 1 MLJ 263 with regard to the approach to be taken in evaluating the evidence of the defence. In Mohamed Yatin Bin Abu Bakar v Public Prosecutor [1950] MLJ 57 Spenser-Wilkinson J, at p 59, opined: In an ordinary case, where no special burden of proof or explanation is by law cast upon the accused, his position is more favourable than it is in those cases where the law presumes something against him. The principle laid down in the recent English cases, particularly Mancini v Director of Public Prosecutions appears to me to be that, where no special onus is cast by law upon the accused, then, if his story has the effect of raising a reasonable doubt as to the truth of the prosecution case, he is entitled to an acquittal; and this is the 'ordinary rule' which is referred to in the passage above quoted from Rex v Garth. In this country, at the close of the case for the prosecution the Court will not call upon the accused for his defence unless the evidence of the prosecution witnesses is, in the first instance, believed. If, when called upon for his defence the accused gives evidence, then the question is, not which story is to be believed, but whether, even if the Court is not inclined to accept all that the accused has said, his evidence does not raise a reasonable doubt as to the truth of the prosecution evidence or as to the accused's guilt.”. [penekanan ditambah]

OKT telah memilih memberi keterangan bersumpah dan secara umumnya pembelaan OKT mengetengahkan fakta bahawa kejadian yang membawa kepada kematian si mati adalah berpunca daripada si mati sendiri dan kematian adalah akibat daripada tindakan OKT mempertahankan dirinya. Dalam erti kata lain, OKT mengetengahkan pembelaan hak pertahanan persendirian (right of private defence) sebagaimana diperuntukkan di bawah seksyen-seksyen 96 - 106 Akta 574. Pembelaan turut menghujahkan bahawa kejadian yang mengakibatkan kematian si mati juga jatuh di bawah Pengecualian 1 dan 2 seksyen 300 Akta 574. Selain itu turut dihujahkan bahawa kematian si mati adalah berpunca daripada tindakan yang tidak disengajakan (accidental) yang mungkin boleh jatuh di bawah peruntukan seksyen 80 Akta 574. Namun begitu hujahan pihak Pembelaan tertumpu hanya kepada pembelaan hak pertahanan persendirian.

Dalam pembuktian pembelaan di bawah mana-mana pengecualian yang diperuntukkan di bawah Akta 574, beban pembuktian adalah terletak kepada pihak Pembelaan sebagaimana diperuntukkan di bawah seksyen 105 Akta 56. Beban pembuktian yang perlu dibuktikan oleh Pembelaan adalah atas imbangan kebarangkalian.

Pembelaan hak pertahanan persendirian merupakan pembelaan mutlak (complete defence). Mahkamah Persekutuan dalam kes Mickelson Gerald Wayne v Public Prosecutor [2022] 6 MLJ 118 telah memperjelaskan pemakaian pembelaan hak pertahanan persendirian ini dalam keputusannya seperti yang berikut: “THE RIGHT TO PRIVATE DEFENCE [16] Historically speaking, from the existence of mankind, the right to protect one’s person, one’s family and property was accepted as an inherent right of every human being. This right was closely tied to one’s honour, dignity and the right to life. Protecting oneself or others from harm is a basic human instinct propelled by a primary impulse in the law of nature for the right to self-preservation. Seen in this way, many see self-preservation as the most basic and fundamental natural right that any individual may possess far eclipsing other basic rights. [17] It is therefore not surprising that the right of self-preservation has been given due recognition by law in almost all civilised jurisdictions. This right of self-preservation, or self-defence, or, as characterised in our Penal Code, the right of private defence, arises when the State apparatus, whose duty it is to protect all and maintain law and order, is unable or unavailable to protect an individual who is faced with imminent danger of himself or his property. The utilitarian philosophy of ‘kill or be killed’ may come leaping to mind and is perhaps not out of place. There are, of course, limits to the exercise of such a right to prevent its abuse especially when it could become a pretext for a disproportionately vicious response. [18] Our Penal Code covers this right of private defence quite extensively with ten provisions from ss 96 to 106… [19] These provisions clearly provide that the right of private defence, or self-defence in ordinary parlance, is a complete defence. However, in order for this defence to bite, there must exist certain circumstances which are again subject to certain limitations. The first of these circumstances is that the right only arises when an offence against the human body is being committed against the person’s own body or the body of another person (s 97(a) of the PC). We are not here concerned with the right to protect property. The second circumstance for the right to apply is that there must have been no time to have recourse to the protection of the public authorities (s 99(3) of the PC). [20] Now, of course, the presence of these circumstances is further circumscribed by two limitations. The first is that the right of private defence will not extend to the case where more harm than necessary is inflicted for the purpose of the defence (s 99(4) of the PC). The second limitation is that the right of private defence only commences when there is reasonable apprehension of danger to the body (s 102 of the PC). The right dissipates when there is no longer any such apprehension of danger.”. [penekanan ditambah]

Berdasarkan keputusan kes Mickelson Gerald Wayne v Public Prosecutor (supra) di atas, hak tersebut hanya wujud sekiranya wujudnya ancaman terhadap tubuh badan dan tidak wujudnya peluang untuk mendapatkan perlindungan daripada pihak berkuasa awam (there must have been no time to have recourse to the protection of the public authorities). Selain itu hak tersebut juga ‘will not extend to the case where more harm than necessary is inflicted for the purpose of the defence’ di bawah subseksyen 99(4) Akta 574. Hak tersebut juga hanya bermula apabila wujudnya kebimbangan yang munasabah terhadap bahaya ke atas tubuh badan, dah hak tersebut luput sebaik sahaja tiada lagi wujudnya kebimbangan atas bahaya tersebut (rujuk kes Public Prosecutor v Ngoi Ming Sean [1982]

Berbalik kepada kes OKT ini, hak pertahanan persendirian adalah hak yang boleh terpakai kepada OKT sekiranya Mahkamah ini menerima keterangan OKT tentang berlakunya pergaduhan atau pergelutan yang mengakibatkan kematian si mati. Dalam kes Mickelson Gerald Wayne v Public Prosecutor (supra) di atas, turut diputuskan seperti yang berikut: “[24] So, it is apposite that the right of private defence is available to any person who is suddenly confronted with the immediate necessity of an impending danger or peril, not of his own creation, as long as the harm that is inflicted in the exercise of the right is not more than is necessary for his defence. That right commences the moment there is reasonable apprehension of danger to the body and continues as long as such apprehension of danger remains. Whether the apprehension was reasonable or not is a question of fact depending upon the facts and circumstances of each case but should be judged primarily by the unexpected anguish the accused faced at the time and not solely by objective standards, microscopic analysis or pedantic scrutiny by the judge many years later at the trial. [25] It is therefore essential to consider the peculiar circumstances faced by the accused and then put ourselves in his shoes before forming an opinion as to whether he had reasonable apprehension of danger to his person as would entitle him to the right of private defence (see Govindan Neelambaran v State of Kerala AIR 1960 Ker 258). In such an analysis, due emphasis must be given to what can happen in the crisis of the moment bearing in mind the normal and instinctive reaction of human conduct in the interest of self-preservation.”. [penekanan ditambah]

Berpandukan kepada kes tersebut di atas, Mahkamah perlu meneliti keseluruhan keterangan OKT dan juga keterangan-keterangan Pendakwaan, bagi menentukan sama ada kejadian sebagaimana dinaratifkan oleh OKT adalah merupakan kejadian yang berkemungkinan berlaku ataupun sebaliknya.

Setelah Mahkamah ini meneliti keseluruhan keterangan pembelaan dan juga keterangan-keterangan yang telah dikemukakan di peringkat Pendakwaan, Mahkamah ini berpendapat bahawa pembelaan dikemukakan OKT walaupun telah dicadangkan pada peringkat Pendakwaan lagi adalah merupakan penafian dan rekaan semata-mata.

Dapatan Mahkamah ini adalah berasaskan kepada beberapa pemerhatian. Pertamanya kerana berdasarkan fakta kes yang dinaratifkan oleh pihak Pendakwaan, terutamanya keterangan pakar patologi forensik (SP16), berdasarkan kecederaan yang dialami si mati, naratif Pembelaan bahawa berlaku pergelutan dan dalam cubaan merampas pisau yang dipegang si mati, telah terkena pada leher si mati dan mengakibatkan kematian, adalah tidak konsisten langsung dengan kecederaan si mati. SP16 dalam keterangannya menyatakan bahawa corak kecederaan dialami si mati tidak berpadanan dengan senario pergelutan yang dicadangkan oleh Pembelaan. Ini kerana luka hirisan pada leher si mati merupakan luka hirisan yang panjang dan adalah sangat dalam, serta memerlukan daya yang kuat dan bersifat nekad untuk menghiris leher sedemikian. SP16 turut berpendapat bahawa sekiranya ia berlaku dalam pergelutan, akan ada dua daya yang berlawanan iaitu daya orang yang menghiris dan daya orang yang melawan, dan kedalaman hirisan tidak boleh seperti yang dilihat dalam laporan Autopsi (eksibit P72). Selanjutnya, SP16 turut menjelaskan bahawa ukuran yang begitu panjang juga tidak mungkin berlaku sekiranya dalam keadaan berlaku pergelutan. SP16 mendapati bahawa luka-luka hirisan itu bertindih, dan jika berlaku semasa pergelutan, ini bererti menggunakan daya yang kuat berulang-ulang kali untuk menghasilkannya. Dan pada pendapat SP16, ianya tidak mungkin berlaku.

Keterangan SP16 juga turut menunjukkan bahawa tiada sebarang kecederaan berbentuk ‘defensive’ pada mana-mana bahagian badan si mati. Sekiranya berlaku pergelutan, sudah pasti akan wujud kecederaan berbentuk ‘defensive’ terutamanya pada tangan si mati kerana dalam versi Pembelaan, OKT telah memegang tangan si mati bagi tujuan merebut parang yang dipegang si mati.

Di samping itu juga Mahkamah ini turut berpendapat bahawa berdasarkan gambar eksibit P3(2) dan P3(3), percikan darah pada dinding rumah lokasi kejadian yang disahkan milik si mati adalah lebih berpadanan dengan fakta sebagaimana dinaratifkan oleh pihak Pendakwaan iaitu si mati dalam keadaan berbaring tidur di atas lantai. Percikan darah yang dapat dilihat dengan jelas tertumpu kepada bahagian bawah tingkap yang pada pendapat Mahkamah ini adalah tidak selaras dengan naratif pembelaan bahawa kejadian berlaku dalam keadaan OKT dan si mati sedang berdiri sambil bergelut merebut pisau. Tambahan pula berdasarkan laporan Autopsi (eksibit P72), si mati berketinggian 174 cm dan jika kecederaan dialami semasa pergelutan tersebut, percikan darah pada bahagian dinding rumah sebagaimana dalam gambar adalah sewajarnya berada di bahagian dinding yang lebih tinggi.

Selain itu juga, fakta bahawa pembelian simen dan pasir bertujuan menyembunyikan mayat si mati dalam tong biru dibuat selepas kejadian dan dihujahkan sebagai satu tindakan panik dan tidak menggambarkan niat membunuh, namun fakta tersebut juga perlu dipertimbangkan selaras dengan keterangan-keterangan lain yang dikemukakan. Hanya kerana pembelian barang-barang tersebut dibuat selepas kejadian, tidak secara automatik menjadikan tindakan tersebut menafikan niat awal untuk membunuh. Fakta-fakta lain seperti cara kecederaan dilakukan, bahagian mana badan yang terlibat, senjata digunakan, adalah juga antara-antara keterangan yang boleh menimbulkan inferens sama ada wujud atau tidak niat OKT untuk menyebabkan kecederaan.

Berkenaan hujahan Pembelaan bahawa OKT turut mengalami kecederaan semasa berlakunya pergelutan dengan si mati berdasarkan kepada laporan kimia analisis DNA (eksibit P15) pada sebuah baju T-shirt berwarna hitam (eksibit P39) yang dirampas di rumah lokasi kejadian yang terdapat kesan darah OKT yang menunjukkan bahawa berlakunya pergelutan, pada pendapat Mahkamah ini, keterangan tersebut perlulah diteliti dan dinilai berdasarkan keseluruhan keterangan-keterangan yang ada. Ini kerana pertamanya, baju T-shirt eksibit P39 tersebut hanya dirampas pada 8.3.2020 iaitu lebih kurang dua hari selepas kejadian. Kedua, tiada dalam mana-mana keterangan OKT yang menyatakan bahawa baju T-shirt eksibit P39 adalah baju yang dipakai beliau semasa hari kejadian. Selanjutnya, keterangan SP18 semasa peringkat Pendakwaan turut menyatakan bahawa hasil pemerhatian beliau, OKT tidak mengalami sebarang kecederaan. Jika OKT mengalami kecederaan pada hari kejadian yang telah mengakibatkan darahnya terlekat pada baju T-shirt eksibit P39, sudah pasti kecederaan yang dialami oleh OKT merupakan kecederaan yang boleh dilihat secara visual oleh SP18. Namun begitu, keterangan SP18 menafikan bahawa OKT mengalami sebarang kecederaan. Malahan, dalam keterangannya sendiri, OKT tidak pernah menyatakan di manakah kecederaan yang dialami olehnya. Sehubungan itu, setelah Mahkamah ini menilai hujahan Pembelaan mengenai isu ini dan keseluruhan keterangan yang dikemukakan, Mahkamah ini berpendapat bahawa keterangan OKT bahawa OKT turut mengalami kecederaan kerana pergelutan merupakan satu keterangan berbentuk rekaan terkemudian (afterthought).

Sebagaimana diputuskan dalam kes Mickelson Gerald Wayne v Public Prosecutor (supra) di atas: “Whilst it is true that there was no requirement under the law for the accused to have sustained an injury before exercising the right to private defence (see Ya bin Daud v Public Prosecutor [1997] 4 MLJ 322; Public Prosecutor v Dato’ Balwant Singh [2003] 3 MLJ 395), the learned judge was nevertheless right to take into account the absence of injuries on the appellant. In order to determine whether the right of private defence is available or not, ‘the injuries received by the accused, the imminence of threat to his safety, the injuries caused by the accused and the circumstances whether the accused had time to have recourse to public authorities are all relevant factors to be considered’ (see Darshan Singh v State of Punjab and another [2010] 2 MLJ (Crl) 587). In any case, the trial judge was also right to look into the injuries sustained by the appellant to assess the credibility of his version of events.”. [penekanan ditambah]

Berdasarkan keseluruhan keterangan-keterangan yang telah dikemukakan, Mahkamah ini mendapati bahawa pihak Pembelaan telah gagal mengemukakan sebarang keterangan bagi membuktikan bahawa kejadian berlaku sebagaimana dinaratifkan oleh pihak Pembelaan, sebaliknya Mahkmah ini berpendapat bahawa naratif ataupun versi pihak Pendakwaan adalah lebih berkemungkinan. Dalam hal ini, Mahkamah ini berpendapat bahawa Pembelaan telah gagal membuktikan pembelaan hak pertahanan persendirian pada tahap imbangan kebarangkalian. Sehubungan itu, Mahkamah dengan ini memutuskan bahawa pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan pertuduhan terhadap OKT melampaui keraguan yang munasabah dan dengan itu mensabitkan OKT atas pertuduhan membunuh yang boleh dihukum di bawah seksyen 302 Akta 574.

Akta Pemansuhan Hukuman Mati Mandatori 2023 [Akta 846] yang mula berkuat kuasa pada 4.7.2023 telah memberikan Mahkamah ini budi bicara yang sepenuhnya dalam menjatuhkan hukuman terhadap OKT, iaitu sama ada menjatuhkan hukuman mati, ataupun hukuman penjara antara 30 hingga 40 tahun dan sebatan tidak kurang daripada 12 sebatan.

Dalam kes Md Masud Rana v Public Prosecutor [2024] MLJU 154, Mahkamah Rayuan telah memutuskan seperti berikut: “[35] For offences under section 302 of the Penal Code, Act 846 has given the discretionary power to this Court to determine the punishment that should be given to the accused, which is either the death penalty or a prison sentence of not less than 30 years which can be extended up to 40 years and whipping not less than 12 lashes. [36] In this situation, we are of the opinion that we can still consider the applicable legal principles in deciding whether the death penalty should be imposed or otherwise. The introduction of Act 846 does not in any way prevent us from referring to the basis of the existing sentencing principle. [37] We also refer to the Official Statement of the Dewan Rakyat (Fifteenth Parliament, Second Term First Meeting) on 03.04.2023, which stated that Parliament’s intention to amend the existing law by introducing Act 846 to abolish the death penalty is an initial step in transforming the justice system crime in Malaysia. In addition, the basic principle behind every sentencing in Malaysia is the rehabilitation of prisoners so that they can return to society and become individuals who serve the family, community and country after completing their sentence. The Court also needs to take this into account.” [penekanan ditambah]

Berdasarkan hujahan mitigasi dinyatakan bahawa OKT berumur 25 tahun semasa kejadian, menjalankan perniagaan ayam goreng untuk membantu keluarga. Merupakan seorang yang bertanggungjawab menyara ibunya (SP3). OKT juga masih bujang dan kesalahan dilakukan merupakan kesalahan pertama OKT yang mana OKT tidak pernah sekalipun disabitkan oleh mana-mana mahkamah bagi apa-apa kesalahan jenayah. OKT juga tiada rekod lampau terutama yang berbentuk keganasan. Kejadian yang berlaku telah mengejutkan ahli keluarga kerana ketika kejadian hanya OKT berada bersama si mati. Pembelaan memohon Mahkamah ini menggunakan budibicara iaitu ‘justice tempered with mercy’. Turut dihujahkan bahawa OKT merupakan seorang yang berpendidikan agama dan bertanggungjawab kepada ahli keluarga.

Turut dihujahkan bahawa dalam kes ini OKT telah menzahirkan kekesalannya apabila OKT telah menceritakan kepada SP1 apa yang berlaku dan menunjukkan kekesalannya sejak dari awal lagi. OKT juga dihujahkan telah bekerjasama dengan pihak polis. Walaupun fakta menunjukkan si mati telah dimasukkan ke dalam tong biru tetapi ia bertujuan untuk melupuskan mayat dan bukannya si mati dibunuh dengan dimasukkan ke dalam tong biru tersebut. Pembelaan turut menghujahkan bahawa trend Mahkamah Persekutuan kini di mana kebanyakan hukuman mati akan diubah kepada hukuman penjara, dan dengan itu memohon supaya OKT dihukum dengan hukuman penjara selama 30 tahun sahaja.

Pihak Pendakwaan pula hanya menghujahkan supaya hukuman yang berat dan setimpal dijatuhkan terhadap OKT. Pihak Pendakwaan turut mengesahkan bahawa OKT tiada kesalahan lampau dan ini merupakan kesalahan pertama OKT.

Setelah mendengar hujahan mitigasi OKT dan hujahan pemberatan hukuman oleh pendakwaan, dan juga setelah Mahkamah mempertimbangkan keseluruhan fakta kes ini, Mahkamah ini berpendapat bahawa ini adalah satu kes yang mewajarkan Mahkamah ini untuk menggunakan budibicaranya dan tidak menjatuhkan hukuman mati terhadap OKT. Alasan-alasan Mahkamah adalah berdasarkan kepada fakta-fakta yang berikut: a) fakta tentang sifat dan kelakuan OKT yang bersifat lebih penyabar dan merupakan seorang yang bertanggungjawab terhadap keluarga, berbanding sifat dan kelakuan si mati yang diketahui dan dibuktikan sebagai seorang penagih dadah yang sering bertindak agresif; b) umur OKT yang masih muda iaitu berumur 30 tahun pada masa kini, dan semasa kejadian baru berumur 25 tahun, yang pada pendapat Mahkamah ini mewajarkan OKT diberi peluang untuk memperbaiki diri sendiri; c) juga bahawa trend hukuman oleh Mahkamah Persekutuan yang mengubah hukuman mati kepada hukuman penjara, melainkan dalam keadaan kes yang dianggap sebagai kes pengecualian (exceptional case); d) tujuan penggubalan Akta 846 yang lebih menjurus kepada hukuman pemenjaraan; dan e) bahawa pihak Pendakwaan sendiri tidak mengemukakan sebarang hujahan terperinci bagi pemberatan hukuman, sama ada memohon hukuman mati mahupun hukuman penjara maksimum dikenakan.

Sehubungan itu, berdasarkan alasan-alasan dinyatakan di atas, Mahkamah ini berpendapat bahawa kes ini bukanlah suatu kes yang mewajarkan hukuman mati dijatuhkan. Adalah menjadi tanggungjawab Mahkamah ini untuk mempertimbangkan tujuan penggubalan Akta 846 ini dalam mempertimbangkan hukuman yang bersesuaian terhadap OKT. Mahkamah dengan ini menjatuhkan hukuman penjara 30 tahun bermula daripada tarikh ditangkap dan 12 sebatan terhadap OKT. Bertarikh : 12 Julai 2025. Evawani (Evawani Farisyta binti Mohammad) Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Jenayah (2) Alor Setar, Kedah. Timbalan Pendakwa Raya : Tohirah binti Mohd Fauzi Timbalan Pendakwa Raya Pejabat Penasihat Undang-Undang, Negeri Kedah Peguam bagi pihak OKT1 : Ali Munawar bin Razak