Mohamed Afni Bin Ahmad (KA-46A-1-07/2024)

Tertuduh dalam kes ini telah dituduh di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (Akta 234) kerana mengedar dadah berbahaya iaitu heroin dan monoacetylmorphines seberat 33.7 gram. Naratif pihak Pendakwa Raya (PR)

Seramai 3 orang saksi telah dipanggil oleh pihak PR untuk memberi keterangan.

Naratif yang dikemukakan oleh pihak PR adalah berpaksikan kepada keterangan SP1 yang menyatakan bahawa satu maklumat telah diterima berkaitan pengedaran dadah di tepi jalan Kampung Batu Menunggul, Mukim Air Putih, Pendang, Kedah (tempat kejadian).

Sehubungan itu, satu taklimat dijalankan olehnya kepada pasukan serbuan. 2 buah kereta digunakan oleh pihak polis untuk menjalankan serbuan.

Ketika mereka sedang menjalankan rondaan di sekitar tempat kejadian, SP1 telah nampak sebuah kereta Honda City bernombor pendaftaran PMB 459 (kereta tersebut) sedang berhenti di tepi jalan. S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg

SP1 telah bertindak mengarahkan kereta pasukan untuk menghalang kereta tersebut di mana satu kereta menghalang dari belakang dan satu kereta lagi menghalang dari belakang. Serentak dengan itu, SP1, SP2 dan pasukan polis telah turun dari kereta-kereta pasukan dan menyerbu ke arah kereta tersebut.

7.

SP1 terus memperkenalkan diri sebagai polis dan cuba membuka pintu bahagian pemandu namun mendapatinya berkunci. SP1 terus mengarahkan SP2 untuk memecahkan cermin pintu bahagian hadapan kereta tersebut.

9.

Tertuduh selanjutnya telah ditahan selepas pergelutan berlaku. SP1 kemudiannya telah mengambil P18 tersebut dan mendapati ianya adalah satu plastik bertulisan “City Link Express” yang terdapat kesan koyakan. Pemeriksaan dalam P18 menemukan S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg 2 plastik hitam (P19 dan P22) yang setiap satunya mengandungi 1 bungkusan surat khabar (P20 dan P23) yang setiapnya berisi 1 plastik lutsinar (P21 dan P24) yang mengandungi serbuk dan ketulan yang disyaki dadah.

Tertuduh kemudiannya telah ditahan dan kesemua barang kes telah dirampas oleh SP1 yang kemudiannya telah menyerahkan kepada SP3 iaitu Pegawai Penyiasat.

SP3 telah mengemukakan barang kes kepada ahli kimia dan analisis ke atas kandungan dalam P21 dan P24 telah dijalankan oleh ahli kimia yang mengesahkan bahawa ianya adalah dadah jenis heroin dan monoacetylmorphines seberat 33.7 gram. Laporan Kimia adalah sepertimana di P13. Pengurusan kes sebelum perbicaraan

Untuk rekod, satu sesi pengurusan kes sebelum perbicaraan telah dijalankan dan tertuduh melalui peguamnya telah bersetuju untuk menerima masuk P13 sebagai keterangan dan tidak mempertikaikan rantaian keterangan barang kes dari ianya diserahkan kepada ahli kimia dan diserah kembali kepada SP3. Oleh itu, laporan kimia serta rantaian keterangan barang kes di peringkat ahli kimia adalah diterima masuk sebagai keterangan yang tidak dipertikaikan. S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg

Sehubungan dengan itu, mahkamah merumuskan pihak PR telah membuktikan bahawa dari P18 yang dirampas terdapat 33.7 gram dadah jenis heroin dan monoacetylmorphines serta identiti barang kes tersebut adalah dibuktikan dari ianya diterima oleh ahli kimia dari SP3 dan dikembalikan kepada SP3 sehingga dikemukakan di mahkamah ini. Analisis dan dapatan mahkamah

Isu yang lebih utama dalam kes ini adalah berkaitan sama ada P18 tersebut telah dibuktikan berada dalam milikan tertuduh. Pihak PR dalam hujahannya bersandar penuh kepada fakta bahawa SP2 telah nampak tertuduh mencampakkan P18 keluar dari kereta. Puan TPR dalam hujahannya merujuk dan berpegang kepada keputusan Mahkamah Tinggi dalam kes Public Prosecutor v. Lam Peng Hoa & Anor [1996] 3 CLJ 747; [1996] 5 MLJ 405 yang melibatkan 2 orang tertuduh yang dilihat sedang memegang peket dadah namun telah melepaskan peket tersebut ke lantai apabila pihak polis menyerbu ke arah mereka.

Hakim Kang Hwee Gee HMT dalam penghakimannya menyatakan: “A salient feature one must bear in mind in the present case is the fact that each of the accused had been observed to have been having in his hand a packet containing the drug at the time when the police party entered the room. This was clear from the uncontradicted S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg evidence of the main witnesses of the prosecution PW4 and PW5, which I must accept. The accused were comfortably seated on the floor surrounded by a large amount of drugs when the police entered the room. Spread on the floor around them were a large amount of the drug in plastic packets. There were 430 stapled plastic packets and 78 open plastic packets. On top of some sheets of Chinese newspaper was another quantity of the same drug in loose form together with another 37 open plastic packets of the drug. A quantity of empty plastic packets were also found on the floor. Each accused was seen holding in their hands an open packet of the drug which they dropped onto the newspaper on becoming aware of the presence of the police. A wallet containing among other items, an identity card, a bank card and a driving licence belonging to the 1st accused was also recovered from the floor. In the circumstances under which the drugs were found relative to the positions both the accused were in, there could be no doubt in my mind that they had joint possession of all the drugs on the floor around them. I would therefore have to find that the prosecution had at the close of its case proved that they were in joint possession not only of the drugs held in their hands but also all the drugs on the floor.” S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg

Perbuatan mencampakkan P18 tersebut dihujahkan oleh Puan TPR sebagai menunjukkan secara inferensnya ia sememangnya sedang dipegang oleh tertuduh sebelum serbuan. Perbuatan memegang tersebut dihujahkan sebagai tertuduh mempunyai milikan fizikal ke atas P18.

Selanjutnya, Puan TPR telah merujuk perhatian mahkamah ke atas keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes Chan Kim Seng v. PP [2016] CLJU 188; [2016] 3 MLJ 80 di mana ketika serbuan, perayu telah dilihat memegang di tangannya sebuah beg yang apabila dibuka telah ditemui dadah. Mahkamah Rayuan dalam penghakimannya merumuskan: “In my view, the accused by physically holding on to exhibit P11 (a) raises the logical inference that the accused has not only knowledge of the contents in exhibit P11 (a) and control over them, but also their composition. Thus, the prosecution has proven the element of possession.”

Akhirnya Puan TPR merumuskan bahawa tertuduh sahajalah yang mempunyai kuasa untuk berurusan dengan P18 tersebut dan penghakiman kes Tan Yew Choy v PP [2009] 4 CLJ 245 menjadi sandaran pihak PR.

Keterangan-keterangan ini kemudiannya perlu diadun dengan keterangan berkaitan pengetahuan tertuduh yang boleh dibuat inferens dari perbuatan tertuduh mencampakkan P18 keluar dari S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg kereta tersebut dan tindakan tertuduh mengundurkan keretanya apabila diserbu. Ia dihujahkan sebagai menunjukkan tertuduh mempunyai pengetahuan bahawa P18 tersebut mengandungi dadah heroin dan monoacetylmorphines.

Peguam tertuduh sebaliknya menghujahkan bahawa keterangan SP1 sehingga SP3 adalah terlalu baik untuk diterima. Beberapa aspek keterangan mereka telah diasak oleh peguam semasa pemeriksaan balas. Ini membawa kepada desakan peguam kepada mahkamah untuk menimbangkan secara teliti dan tidak sewenangnya berpegang kepada alasan tiada sebab untuk SP1 hingga SP3 untuk tidak bercakap benar hanya kerana mereka adalah pegawai polis yang tidak mengenali tertuduh.

Mengambil tanggungjawab itu penilaian mahkamah pertamanya tertumpu kepada bagaimana keseluruhan episod ini bermula. Ia adalah berdasarkan kepada maklumat yang diterima oleh SP1 dan membawa kepada operasi dijalankan dan serbuan ke atas kereta tersebut. Menariknya, SP1 menyatakan dalam keterangannya; “suatu maklumat yang diperolehi yang mengatakan ada menjalankan aktiviti pengedaran dadah di tepi jalan Kampung Batu Menunggul, Mukim Air Putih, Pendang, Kedah”.

Ini dinyatakan oleh SP1 dalam Pernyataan Bertulis di bawah seksyen 402 Kanun Tatacara Jenayah (Akta 593) yang ditanda sebagai PSSP1. Maklumat yang dinyatakan diterima dengan jelas menunjukkan bahawa ia langsung tidak menyatakan S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg berkaitan penggunaan sebuah kereta dan di tempat mana secara spesifiknya pada tepi jalan tersebut.

Semasa pemeriksaan utama secara lisan, SP1 menyatakan bahawa SP1 nampak kereta tersebut berhenti dan berada dalam keadaan mencurigakan. Ia dinyatakan pula sebagai berdasarkan kepada maklumat yang diterima olehnya.

Semasa pemeriksaan balas, SP1 bersetuju dengan beberapa cadangan oleh peguam seperti berikut:

maklumat yang diterima adalah secara umum;

maklumat diberi oleh orang awam;

terdapat banyak jalan di tempat tersebut;

maklumat tidak menyatakan butiran kereta;

tidak tahu kereta apa hendak ditahan; dan

serbu kereta tersebut sebab telah dimaklumkan oleh pemberi maklumat.

Keterangan SP1 bagaimanapun telah berubah berkaitan kereta semasa pemeriksaan semula oleh Puan TPR yang menyatakan bahawa maklumat yang diterima menyatakan ada kereta namun bukan kereta di tepi jalan. SP1 turut mengesahkan sekali lagi S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg bahawa pemberi maklumat tidak menyatakan butiran kereta yang terlibat.

Mahkamah selanjutnya telah menjalankan perbandingan keterangan SP1 dengan keterangan SP2 yang merupakan salah seorang anggota serbuan. Dalam Pernyataan Bertulisnya di PSSP2, tiada keterangan berkenaan maklumat didedahkan. Namun situasi adalah berbeza apabila SP2 semasa pemeriksaan balas menyatakan bahawa maklumat diterima oleh salah seorang anggota serbuan iaitu Koperal Baharom. SP2 bersetuju dengan cadangan peguam bahawa maklumat yang diberikan adalah secara umum dan kawasan tempat kejadian adalah luas. Selain itu, SP2 turut bersetuju tangkapan dapat dilakukan secara khusus di tempat kejadian di atas sebab maklumat khusus oleh pemberi maklumat.

Keterangan SP2 semasa diperiksa balas ini tidak diperiksa semula oleh Puan TPR.

Keterangan-keterangan sedia ada ini menimbulkan pertanyaan di pemikiran mahkamah. Bagaimana SP1 begitu pasti kereta tersebut menjadi tempat di mana wujudnya dadah berbahaya. Ia bukan sekadar kereta namun ia turut meliputi tempat yang begitu spesifik.

Penjelasan yang diberikan oleh SP1 dan SP2 kenapa kereta tersebut menjadi sasaran mereka adalah hanya kerana mereka nampak kereta tersebut parkir di tepi jalan. Sedangkan SP2 S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg sendiri bersetuju tiada apa yang mencurigakan bagi suatu kereta untuk diparkirkan di tepi jalan dan ada bermacam sebab yang memungkinkan sesebuah kereta berhenti di tepi jalan.

Kereta tersebut pada pengamatan mahkamah melalui gambar di P8 (15-22) serta melalui pengesahan keterangan oleh SP2, tidak mempunyai apa-apa ciri istimewa atau berlainan yang memungkinkan timbul apa-apa yang mencurigakan ke atas mana-mana orang yang melihatnya.

Ia menimbulkan pertanyaan besar kepada mahkamah bagaimana serbuan dibuat terus ke kereta tersebut. Mahkamah melihat ke atas naratif yang dikemukakan oleh peguam semasa memeriksa balas saksi-saksi iaitu wujudnya pemberi maklumat yang memandu arah SP1 ke arah kereta tersebut. Ini telah diperiksa balas kepada SP1 namun ia menafikan manakala SP2 tidak pasti kerana yang menerima maklumat tersebut adalah Koperal Baharom. Bagi mahkamah naratif yang dikemukakan oleh tertuduh adalah suatu yang munasabah.

Namun pihak PR memilih untuk tidak memanggil Koperal Baharom untuk memberi keterangan sedangkan saksi PR sendiri yang menyatakan bahawa Koperal Baharom yang menerima maklumat tersebut. Ini mengundang mahkamah ini untuk membangkitkan andaian yang tidak memihak ke atas pihak PR di bawah misalan (g) seksyen 114 Akta Keterangan 1950 (Akta 56). S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg

Dalam masa yang sama, peguam turut memeriksa balas SP1 hingga SP3 berkaitan telefon bimbit dengan mencadangkan bahawa semasa tangkapan, turut dirampas adalah telefon bimbit milik tertuduh. Ini dinafikan oleh SP1 manakala SP2 dan SP3 menyatakan tidak tahu berkenaan telefon bimbit. Bagi peguam, adalah tidak lojik dalam kehidupan kini, seseorang tidak membawa atau mempunyai telefon bimbit untuk berkomunikasi.

Mahkamah telah meneliti keterangan SP3 berkaitan perkara ni di mana SP3 secara amnya menyatakan bahawa tidak ingat sama ada tertuduh memiliki 2 telefon bimbit semasa ditangkap. SP3 turut bersetuju dengan cadangan peguam bahawa pada zaman sekarang ini, kebiasaannya seseorang akan membawa telefon bimbit bagi tujuan komunikasi serta navigasi.

SP3 turut bersetuju bahawa maklumat yang diterima oleh SP1 adalah kononnya tertuduh hendak mengedar dadah dan telefon bimbit perlu bagi maksud tersebut.

Selain itu, SP3 mengesahkan bahawa telefon bimbit tidak dimasukkan dalam Borang Geledah di P6 dan dompet tertuduh turut tidak dimasukkan. SP3 tidak mengetahui sama ada kesemuanya telah dipulangkan kepada tertuduh atau melalui isterinya.

Mahkamah berpandangan bahawa telefon bimbit adalah satu elemen penting yang perlu dirungkaikan dalam siasatan ke atas tertuduh. Ini kerana ia dapat merungkai banyak aspek dalam S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg siasatan ini terutamanya sama ada kehadiran tertuduh di tempat tersebut adalah berdasarkan arahan oleh seseorang yang mungkin pemberi maklumat.

SP3 mengakui bahawa siasatan ke atas telefon bimbit adalah penting namun tidak mampu melaksanakannya kerana tidak diserahkan oleh SP1 sebarang telefon bimbit. Namun dalam masa yang sama, SP3 tidak pula menjalankan siasatan-siasatan wajar seperti mendapatkan maklumat dari isteri tertuduh berkaitan telefon bimbit tertuduh dan tidak juga mendapatkan maklumat dari syarikat-syarikat komunikasi bagi mendapatkan nombor telefon yang didaftarkan atas nama tertuduh.

Dalam keadaan biasa, keterangan ini mungkin tidak relevan atau penting. Apatah lagi dalam senario di mana dadah ditemui dari milikan fizikal tertuduh. Namun dalam kes ini, situasinya sangat berbeza kerana wujud kesangsian nyata sama ada kehadiran tertuduh di tempat kejadian dan berada dalam kereta adalah disebabkan arahan yang telah diberikan oleh sumber.

Selain itu, mahkamah turut berpandangan jika sekiranya betul tertuduh sedang dalam proses untuk menghantar P18 tersebut kepada seseorang dan sedang memarkirkan keretanya di tepi jalan, tentulah telefon bimbit adalah satu kemestian. Tidak mungkin dalam keadaan sedemikian, tertuduh hanya menunggu dan bergantung harap kepada nasib agar orang yang ditunggunya atau hendak ditemuinya akan kunjung berjumpa dengan tertuduh di tempat yang entah di mana-mana. S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg

Mahkamah perlu berhati-hati menimbangkan sama ada wujud kemungkinan yang lain, tambahan pula serbuan ke atas tertuduh adalah berdasarkan kepada maklumat. Ini kerana ia terdedah kepada penganiayaan kepada orang yang tidak bersalah. Pandangan mahkamah adalah merujuk kepada apa yang dinyatakan oleh Hakim Edgar Joseph Jr. HMA dalam kes Abdullah Zawawi bin Yusof v. PP [1993] 4 CLJ 1; [1993] 3 MLJ 1, bahawa kemungkinan tertuduh akan diperangkap atau dianiaya terutamanya bagi kes-kes di mana polis bertindak berdasarkan maklumat adalah tidak boleh diketepikan.

Mahkamah bertanggungjawab untuk menilai kemungkinan ini sepertimana yang dibincangkan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Mohamad Abdul Rahman v PP [2013] 7 CLJ 843 di mana Hakim Balia Wahi HMR telah menekankan peri pentingnya seseorang hakim yang menghakimi sesuatu pertikaian untuk menilai dan menimbangkan keterangan di hadapannya dan juga mesti memeriksa secara kritikal keterangan tersebut. Isu utama dalam kes ini adalah berkaitan keterangan berkaitan dengan kemungkinan dadah tersebut kepunyaan atau telah diletakkan di situ oleh orang lain.

Mahkamah Rayuan telah menyatakan: “What the learned trial judge has failed to do was to evaluate and appraise the evidence on the possibility of the drugs to belong to or to have been placed there by S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg others. This is a crucial part of the appellant's defence which His Lordship had failed to judicially and adequately consider. Failure of the learned trial judge to fully appreciate and evaluate the evidence of the witnesses is a serious misdirection, warranting appellate intervention.”

Kewujudan pemberi maklumat yang secara khususnya mengarahkan tertuduh untuk hadir di tempat kejadian serta berperanan memandu arah SP1 dan pasukannya ke tempat kejadian adalah suatu yang tidak boleh diketepikan. Apatah lagi dalam kes ini, SP1 jelas menyatakan bahawa maklumat diberikan sejam sebelum tangkapan dibuat iaitu pada jam 2.15 petang. Apakah dalam tempoh selama sejam tertuduh dikatakan berada dalam kereta atau mungkin sumber yang membawa SP1 untuk secara tepat ke arah kereta tersebut.

Ini menimbulkan persoalan berkaitan peranan pemberi maklumat tersebut sama ada telah melampaui peranannya dan telah bertindak aktif. Jika sumber telah melampaui peranannya maka ia sekaligus menjadikannya tidak lagi dilindungi di bawah seksyen 40 Akta 234.

Di sisi undang-undang, seksyen 40 Akta 234 memberi perlindungan ke atas pihak PR untuk tidak mendedahkan identiti sumber sekiranya sumber hanya bertindak sebagai pemberi maklumat. Namun jika sumber telah melampaui peranannya, maka perlindungan di bawah seksyen 40 Akta 234 tersebut tidak lagi relevan dan sumber perlu dipanggil memberi keterangan. S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg Kegagalan memanggil sumber boleh menyebabkan pihak PR terperangkap bawah seksyen 114 Akta 56 di misalan (g) iaitu membolehkan mahkamah membuat satu inferens yang tidak memihak kepada pihak PR.

Dalam kes Ti Chuee Hiang v PP [1995] 3 CLJ 1, perayu mengatakan bahawa sumber bukan hanya merupakan pemberi maklumat semata-mata tetapi adalah seorang ejen provocateur. Dalam keadaan sedemikian, kegagalan pihak pendakwaan untuk memanggilnya, telah menyebabkan salah laksana keadilan yang serius. Di hadapan Mahkamah Persekutuan, isu utama yang timbul ialah sama ada dalam hal keadaan tersebut, sumber telah menjadi saksi penting dan oleh itu menjadi kewajipan pihak pendakwaan untuk memanggil dan memeriksanya atau menawarkannya kepada pembelaan.

Mahkamah Persekutuan memutuskan; “In the present case, the informer, having regard to his role, was not a mere informer, but had assumed the mantle of an agent provacateur, for it was he, who had put the appellant in touch with the undercover agent Lian. Indeed, he was the active instrument without whose intervention, the appellant might never have been even arrested. His identity was no longer a secret and thus he had lost the protection from disclosure of identity normally accorded to informers under s. 40 of the Act. S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg In these circumstances, he came within the category of witnesses, described by Lord Roche in Seneviratne, as "witnesses essential to the unfolding of the narratives on which the prosecution case is based." The same might be said of the informer's friend.”

Manakala dalam kes Wan Yurillhami Wan Yaacob & anor v PP [2010] 1 CLJ 17, SP5 telah menerima maklumat dari seorang sumber bahawa seorang lelaki telah meminta sumber mencari seorang pembeli bagi dadah dan satu perjumpaan diaturkan di antara pembeli dan lelaki tersebut. SP7 telah ditetapkan sebagai pembeli dan perangkap telah dipasang di mana tarikh dan tempat bagi penjualan dadah telah dipersetujui oleh perayu pertama. Pada tarikh tersebut, SP5 dan pasukannya terus ke lokasi tersebut. SP7 dan sumber turut berada di sana. Kedua-dua perayu tiba dan memasuki kereta SP7 sementara sumber keluar dari kereta SP7. Kedua-dua perayu kemudian diserang hendap dan ditangkap. Pembelaan perayu pertama ialah bahawa ia merupakan suatu perangkap yang dilakukan oleh sumber yang beliau kenali sebagai Seman.

Salah satu isu di hadapan Mahkamah Persekutuan adalah sama ada ketidakpanggilan sumber adalah fatal kepada kes pendakwaan. Mahkamah Persekutuan dalam penghakimannya menyatakan; S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg “[14] The law that governs the issue of agent provocateur and informer is provided for under ss. 40 and 40A of the Act. Section 40 provides as follows:

(1) Except as hereinafter provided, no complaint as to an offence under this Act shall be admitted in evidence in any civil, or criminal proceeding whatsoever, and no witness shall be obliged or permitted to disclose the name or address of any informer, or state any matter which might lead to his discovery.

If any books, documents or papers which are in evidence or liable to inspection in any civil or criminal proceeding whatsoever contain any entry in which any informer is named or described or which might lead to his discovery, the Court before which the proceeding is had shall cause all such passages to be concealed from view or to be obliterated so far as is necessary to protect the informer from discovery, but no further.

If on trial for any offence under this Act the Court, after full inquiry into the case, is of opinion that the informer willfully made in his complaint a material statement which he knew or believed to be false or did not believe to be true, or if in any other proceeding the Court is of opinion that justice cannot be fully done between the parties thereto without the discovery of the informer, the Court may require the production of the original complaint, if in S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg writing, and permit inquiry and require full disclosure concerning the informer. Section 40A provides as follows:

(1) Notwithstanding any rule of law or the provisions of this Act or any other written law to the contrary, no agent provocateur shall be presumed to be unworthy of credit by reason only of his having attempted to abet or abetted the commission of an offence by any person under this Act if the attempt to abet or abetment was for the sole purpose of securing evidence against such person.

Notwithstanding any rule of law of the provisions of this Act or any other written law to the contrary, and that the agent provocateur is a police officer whatever his rank or any officer of customs, any statement, whether oral or in writing made to an agent provocateur by any person who subsequently is charged with an offence under this Act shall be admissible as evidence at his trial. [15] The interpretation and the application of the above provisions of the Act have been discussed in a number of earlier decided cases. (See the cases of Munusamy Vengadasalam v. PP [1987] 1 CLJ 250; [1987] CLJ (Rep) 221; Namasiyiam Doraisamy v. PP & Other Cases [1987] 1 CLJ 540; [1987] CLJ (Rep) 241, PP v. Mansor Md Rashid & Anor. [1997] 1 CLJ 233; Ti Chuee Hiang v. PP S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg [1995] 3 CLJ 1; Ghazalee Kassim & Ors. v. PP [2009] 4 CLJ 737). [16] From the decision of the above cited cases, the position in law in relation to ss. 40 and 40A of the Act is well settled and clear. The informer is protected from giving evidence whilst an agent provocateur is not protected. In other words, if a person is only an informer, the prosecution is not required to call him as a witness or offering him to the defence. An informer is protected under s. 40 of the Act. On the other hand if a person is an agent provocateur, he is required to give evidence in court as a prosecution witness and if he is not called he has to be offered and made available to the defence. Failure to comply with this requirement will attract the application of adverse inference under s. 114(g) of the Evidence Act against the prosecution's case.”

Prinsip berkaitan peranan sumber pernah dibincangkan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Heng Poh Kean v. PP & other appeals [2019] 9 CLJ 69 yang telah merujuk kepada kedua-dua nas di atas dan Mahkamah Rayuan menyatakan seperti berikut: “Role Of The Informer [10] The law relating to an informer is settled. Under s. of the DDA, the identity of an informer is protected from disclosure in any legal proceedings, which necessarily S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg includes protection from being identified and called to testify in a criminal trial. [11] However, it was submitted before us by learned counsel for the second appellant and adopted by counsels for the first and third appellants, that the informer in this case had assumed the role or mantle of an agent provocateur. Therefore, it was argued that the identity of the informer lost its protection under the law. The informer in fact has metamorphosed into an essential witness for the prosecution and the failure on the part of the prosecution to call the informer to testify had seriously compromised its case, warranting the adverse inference under s. 114 illustration (g) of the Evidence Act 1950, against the prosecution to be invoked. [12] In support of his submission, learned counsel relied on the judgment of the Federal Court in Wan Yurillhami Wan Yaacob & Anor v. PP [2010] 1 CLJ 17; where it was held that: [16] From the decision of the above cited cases, the position in law in relation to s. 40 and 40A of the Act is well settled and clear. The informer is protected from giving evidence whilst an agent provocateur is not protected. In other words, if a person is only an informer, the prosecution is not required to call him as a witness or offering him to the defence. An informer is protected under S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg s. 40 of the Act. On the other hand, if a person is an agent provocateur, he is required to give evidence in court as a prosecution witness and if he is not called he has to be offered and made available to the defence. Failure to comply with this requirement will attract the application of adverse inference under s. 114(g) of the Evidence Act against the prosecution's case. [13] The guiding principle regarding the issue can further be found in the Federal Court case of Ti Chuee Hiang v. Public Prosecutor [1995] 3 CLJ 1; in which it was laid down as follows: Having said that, it is in our view clear law, that while the prosecution has a complete discretion as to the choice of witnesses to be called at the trial (see eg, Adel Muhammed el Dabbah v. AG (Palestine) [1994] AC 156 at 167-9) the most basic limitation upon prosecutorial discretion in the presentation of a case, is that it also has a duty to call all of the necessary witnesses to establish proof against the accused beyond all reasonable doubt, and if, in the exercise of its discretion, it fails to fulfil this obligation which is nothing less than a statutory duty - the accused must be acquitted. In the present case, the informer, having regard to his role, was not a mere informer, but had assumed the mantle of an agent provocateur, for it was he, who had put the S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg appellant in touch with the undercover agent Lian. Indeed, he was the active instrument without whose intervention, the appellant might never have been even arrested. His identity was no longer a secret and thus he had lost the protection from disclosure of identity normally accorded to informers under s. 40 of the Act. In these circumstances, he came within the category of witnesses, described by Lord Roche in Seneviratne, as "witnesses essential to the unfolding of the narratives on which the prosecution case is based." The same might be said of the informer's friend. Yet, neither the so called informer nor his friend, whose testimony would have been essential to the unfolding of the narrative on which the prosecution case was based, was called by the prosecution or even made available to the defence to be called as defence witnesses nor any explanation vouchsafed to the trial Judge for these glaring omissions. We hasten to add, that in a case such as the present, where it was never suggested by the prosecution that either of these individuals was not capable of belief, it would not have sufficed for the prosecution to have merely made them available to the defence to be called as defence witnesses as such a course would have put the defence to the disadvantage of not having been able to cross-examine them on any point on which they might support the prosecution case. S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg In our view, having regard to the circumstances of the present case, it was the obligation of the prosecution to call and examine these individuals as their witnesses or, at least, to have offered them for cross-examination by the defence or in default to have explained why they were unable or unwilling to call them as the case may be. We say so because without their testimony there was a gap in the narrative of the prosecution case. Moreover, there was no suggestion that their testimony would have been obviously hostile to the prosecution or otherwise unreliable, in which case, "the prosecutor will ensure that the accused is given the opportunity to call the witness". (Per the High Court of Australia in Richardson, ibid). [14] The pertinent question thus is whether the informer in this case had in fact assumed the mantle of an agent provocateur and hence became "witnesses essential to the unfolding of the narratives on which the prosecution case is based?”

Berdasarkan nas-nas yang dibicangkan ini, mahkamah telah menyulamkannya dengan keterangan-keterangan yang dikemukakan dalam kes ini. Analisis mahkamah merumuskan bahawa terdapat kemungkinan yang tidak boleh dielak bahawa serbuan tepat SP1 ke atas kereta tersebut adalah disebabkan maklumat khusus dan berterusan oleh sumber kepada SP1. Ini S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg menjadikan sumber telah memainkan peranan aktif dan tidak lagi terlindung di bawah seksyen 40 Akta 234.

Apatah lagi dalam kes ini, peguam tertuduh menghujahkan bahawa jika keterangan SP1 dan SP2 diteliti secara maksima, timbul pula isu kemunasabahan dalam naratif yang dikemukakan oleh pihak PR. Ini kerana wujud keterangan-keterangan yang mencurigakan.

Bagi maksud tersebut, mahkamah telah menyelusuri secara maksimum keterangan-keterangan SP1 dan SP2.

SP1 dan SP2 sepakat dalam keterangan mereka menyatakan bahawa semasa serbuan dijalankan, tertuduh telah bertindak untuk cuba melarikan diri dengan cara mengundurkan kereta tersebut sehingga terlanggar kereta Proton Waja milik pihak polis. Keterangan ini turut disokong oleh P5 iaitu laporan polis yang telah dibuat oleh SP1 yang menyatakan; “….dan secara tiba-tiba motokar itu telah bertindak melarikan diri dengan cara mengundurkan kenderaannya dan menyebabkan kenderaan pasukan jenis Proton Waja nombor pendaftaran WPP 2044 mengalami kerosakan di bahagian bumper hadapan…..”.

Secara kebiasaannya keterangan ini nampak biasa dan ia boleh menyokong pembuktian pihak PR berkaitan pengetahuan tertuduh. Namun setelah menimbang keterangan ini, mahkamah tertanya-tanya kenapakah tertuduh perlu bertindak sedemikian sedangkan pada ketika itu SP1 dan pasukan hanya baru turun S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg dari kereta mereka. SP1 dan pasukan menggunakan kereta biasa dan berpakaian preman serta belum sempat memperkenalkan diri sebagai polis.

Jika sekalipun tertuduh hendak bertindak untuk melarikan diri, kedudukan kereta pasukan yang menghalang kereta tersebut tidak memungkinkan tertuduh untuk melarikan diri dengan cara mengundurkan keretanya. Malahan jika betul tertuduh hendak melarikan diri, tindakan tertuduh tidak akan terhenti setakat mengundur dan melanggar bumper kereta pasukan.

Episod ini meninggalkan satu pertanyaan penting iaitu sama ada tertuduh telah bertindak sedemikian atau sengaja dimasukkan sebagai sebahagian dari naratif pihak polis bagi menunjukkan elemen perbuatan tertuduh sepertimana yang dikehendaki di bawah seksyen 8 Akta 56.

Lebih menimbulkan keraguan di pemikiran mahkamah adalah apabila SP3 langsung tidak mengambilkira aspek ini dalam siasatannya. P5 dengan jelas menyatakan fakta ini dan ia sudah semestinya dalam pengetahuan SP3. Namun tiada sebarang gambar pun diambil bagi menunjukkan kesan ke atas bumper kereta pasukan tersebut. Sebaliknya gambar kereta tertuduh secara khususnya di P8 (17) dan (18) langsung tidak menunjukkan sebarang kesan perlanggaran berlaku. S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg

Keterangan SP1 sebaliknya menunjukkan bahawa SP1 setuju jika wujud perlanggaran tersebut, pasti ada kerosakan ke atas kereta tersebut mahupun kereta pasukan.

Keterangan SP2 pula jika diteliti menyatakan bahawa semasa perlanggaran berlaku, SP2 berada di bahagian pintu penumpang sebelah hadapan. Namun SP2 menyatakan bahawa SP2 tidak perasan atau mendengar perlanggaran tersebut. Selepas diasak oleh peguam tertuduh semasa pemeriksaan balas, SP2 akhirnya menyatakan bahawa SP2 tidak pasti sama ada perlanggaran berlaku.

Keterangan-keterangan ini disimpulkan oleh mahkamah ini sebagai mewujudkan tanda tanya akan kebenarannya.

Selanjutnya perhatian mahkamah dibawa kepada perbuatan tertuduh yang dikatakan telah mencampakkan P18 keluar dari kereta tersebut melalui pintu penumpang hadapan. SP1 dalam keterangannya menyatakan bahawa SP1 telah memperkenalkan diri sebagai polis dan cuba membuka pintu pemandu tetapi ianya berkunci. SP1 telah mengarahkan SP2 yang berada di pintu penumpang hadapan untuk memecahkan tingkap.

SP2 pula sebaliknya menyatakan bahawa dia telah diarahkan oleh SP1 untuk memecahkan tingkap kereta dan kemudian SP1 berjaya membuka pintu pemandu dan barulah SP1 memperkenalkan diri sebagai polis. Menurut SP2, tertuduh telah membuka kunci terpusat (central locking) kereta tersebut dan ini S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg menyebabkan SP1 berjaya membuka pintu di bahagian pemandu.

Selepas pintu berjaya dibuka, SP1 menyatakan bahawa Sjn Zamri dan D/Kpl Baharom telah masuk ke dalam kereta dan menahan tertuduh. Ini bercanggah dengan keterangan SP2 bahawa selepas pintu berjaya dibuka, SP2 telah masuk ke dalam kereta serta menarik brek tangan dan cuba membuka pintu di bahagian pemandu.

Ini menimbulkan keraguan kepada mahkamah apa yang sebenarnya berlaku. Fakta ini adalah penting kerana ia melibatkan fakta seterusnya yang sangat signifikan iaitu tertuduh dikatakan telah mencampakkan P18 keluar dari kereta tersebut.

Jika keterangan SP2 diterima berkaitan kunci berpusat yang dibuka, apakah lojiknya untuk tertuduh mencampakkan P18 sedangkan tertuduh sendiri yang membuka kunci kereta tersebut. Dalam masa yang sama, jika SP2 telah membuka pintu hadapan dan masuk ke dalam kereta tersebut untuk menarik brek tangan, tiada ruang lagi untuk tertuduh mencampakkan P18 keluar kerana SP2 telah berada di pintu penumpang hadapan dan apa perlunya tertuduh mencampakkan P18 sedangkan tertuduh telah berhadapan dengan SP2.

Jika sebaliknya versi SP1 untuk diambilkira iaitu Sjn Zamri dan D/Kpl Baharom telah masuk ke kereta melalui pintu pemandu dan cuba menahan tertuduh, di manakah kesempatannya untuk S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg tertuduh mencampakkan P18 keluar dari pintu penumpang hadapan yang dibuka oleh SP2.

Fakta-fakta yang dikemukakan oleh SP1 dan SP2 adalah terlalu baik untuk dipercayai. Ia telah menimbulkan prasangka ke atas lojiknya. Di akhirnya, ia menimbulkan keraguan nyata mahkamah ke atas apa sebenarnya berlaku dan berkemungkinan ia tidak seindah yang digambarkan.

Apabila peguam tertuduh secara konsistennya mencadangkan bahawa tertuduh tidak pernah pada bila-bila masa mencampakkan P18 keluar dari kereta tersebut dan dalam masa yang sama terdapatnya keraguan serius dalam naratif yang dikemukakan oleh SP1 dan SP2, maka mahkamah perlu memberi kelebihan kepada tertuduh iaitu tertuduh tidak pernah mencampakkan P18.

Atas analisis mahkamah ke atas keterangan-keterangan SP1 dan SP2, mahkamah tidak dapat mengelak dari mempertikaikan kemunasabahan keterangan mereka yang sekaligus mahkamah tidak ada pilihan lain selain menolak keterangan mereka. Ini menjadikan beban yang ditanggung oleh PR telah gagal dilunaskan.

Apatah lagi dalam kes ini pihak PR tidak mengemukakan apa-apa keterangan forensik sama ada cap jari mahupun DNA ke atas P18 yang dapat mengaitkannya dengan tertuduh. Walaupun pada kebiasaannya keterangan-keterangan forensik S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg hanyalah merupakan keterangan yang bersifat sokongan, namun dengan mengambilkira percanggahan serta keraguan naratif yang dikemukakan oleh saksi-saksi PR, maka keterangan forensik adalah satu keterangan signifikan dan kegagalan mendapatkannya secara langsung menjejaskan pembuktian ke atas tertuduh.

Dengan adanya banyak kelompangan dalam keterangan SP1 dan SP2 dan kegagalan penyiasatan efektif oleh SP3, sudah tentulah ia membangkitkan keraguan atas kes pendakwaan. Kewujudan kelompangan dalam kes PR boleh menyebabkan timbulnya keraguan berhubung dengan usaha PR membuktikan tertuduh memiliki dadah berbahaya sepertimana pertuduhan. Dalam hal ini, mahkamah merujuk kepada panduan yang telah digariskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes PP v. Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457; [2005] 6 MLJ 393 yang memutuskan sepertimana berikut: “[13] In Public Prosecutor v. Dato' Seri Anwar bin Ibrahim (No 3) [1999] 2 CLJ 215, Augustine Paul J described what a prima facie case is in the following terms: A prima facie case arises when the evidence in favour of a party is sufficiently strong for the opposing party to be called on to answer. The evidence adduced must be such that it can be S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg overthrown only by rebutting evidence by the other side. Taken in its totality, the force of the evidence must be such that, if unrebutted, it is sufficient to induce the court to believe in the existence of the facts stated in the charge or to consider its existence so probable that a prudent man ought to act upon the supposition that those facts existed or did happen. As this exercise cannot be postponed to the end of the trial, a maximum evaluation of the credibility of witnesses must be done at the close of the case for the prosecution before the court can rule that a prima facie case has been made out in order to call for the defence. [14] The judgment in that case was subjected to scrutiny both by the Court of Appeal and this court. See, [2000] 2 CLJ 695 and [2002] 3 CLJ 457. Neither court criticised the above quoted passage as being an incorrect interpretation of s. 180 of the CPC. Further, the Court of Appeal in Looi Kow Chai & Anor v. Public Prosecutor [2003] 1 CLJ 734 expressly approved and preferred the test in Public Prosecutor v. Dato' Seri Anwar bin Ibrahim (No 3) to the test formulated in the other cases decided by the High Court. As such, we have no hesitation in affirming the test formulated by the Court of Appeal in Looi Kow Chai. S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg [15] For the guidance of the courts below, we summarise as follows the steps that should be taken by a trial court at the close of the prosecution's case: -

the close of the prosecution's case, subject the evidence led by the prosecution in its totality to a maximum evaluation. Carefully scrutinise the credibility of each of the prosecution's witnesses. Take into account all reasonable inferences that may be drawn from that evidence. If the evidence admits of two or more inferences, then draw the inference that is most favourable to the accused;

(ii) ask yourself the question: If I now call upon the accused to make his defence and he elects to remain silent am I prepared to convict him on the evidence now before me? If the answer to that question is "Yes", then a prima facie case has been made out and the defence should be called. If the answer is "No" then, a prima facie case has not been made out and the accused should be acquitted;

(iii) after the defence is called, the accused elects to remain silent, then convict;

(iv) after defence is called, the accused elects to give evidence, then go through the steps set out in Mat v. S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg Public Prosecutor [1963] CLJU 82; [1963] 1 LNS 82; [1963] MLJ 263.”

Mana-mana hakim yang munasabah apabila menilai keterangan-keterangan dalam kes ini pastinya akan berpandangan bahawa PR gagal membuktikan tertuduh telah secara eksklusifnya memiliki dadah berbahaya sepertimana pertuduhan yang dihadapinya. Bersandarkan panduan yang telah digariskan Mahkamah Persekutuan dalam kes Mohd Radzi (supra), mahkamah memutuskan bahawa PR gagal membuktikan kes prima facie terhadap tertuduh.

Tertuduh dengan ini dilepas dan dibebaskan. Bertarikh: 21hb. Januari, 2026 (DATUK MOHAMAD ABAZAFREE BIN MOHD ABBAS) Hakim Mahkamah Tinggi Malaya Alor Setar, Kedah. S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg Pihak-Pihak: Bagi Pihak Pendakwa Raya : Kamaliza binti Md Zain Timbalan Pendakwa Raya Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Kedah Darul Aman Aras 4, Blok C, Wisma Darul Aman 05250 Alor Setar Kedah Darul Aman Bagi Pihak Tertuduh : Amirul Ridzuan bin Hanif Nur Syafiah Athirah binti Ahmad Shafique The Law Office of Amirul & Athirah Peguambela & Peguamcara No. 10-09, Menara Centara Jalan Tuanku Abdul Rahman 50350 Kuala Lumpur. Tarikh Keputusan : 11hb. November, 2025 S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg Undang-Undang Yang Dirujuk:  Akta Dadah Berbahaya 1952  Akta Keterangan 1950  Kanun Tatacara Jenayah Kes-Kes Yang Dirujuk:  Public Prosecutor v. Lam Peng Hoa & Anor [1996] 3 CLJ 747; [1996] 5 MLJ 405  Chan Kim Seng v. PP [2016] CLJU 188; [2016] 3 MLJ 80  Tan Yew Choy v PP [2009] 4 CLJ 245  Abdullah Zawawi bin Yusof v. PP [1993] 4 CLJ 1; [1993] 3 MLJ 1  Mohamad Abdul Rahman v PP [2013] 7 CLJ 843  Ti Chuee Hiang v PP [1995] 3 CLJ 1  Wan Yurillhami Wan Yaacob & anor v PP [2010] 1 CLJ 17  Heng Poh Kean v. PP & other appeals [2019] 9 CLJ 69  PP v. Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457; [2005] 6 MLJ 393 S/N xEqxjA3le0OxQLb/VkPawg