Mohammad Firdaus Bin Mohsin v Pendakwa Raya (B-05(M)-501-12/2021)

Pada 3.12.2021, perayu, Mohammad Firdaus bin Mohsin telah disabitkan dengan suatu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan dijatuhkan hukuman mati oleh Mahkamah Tinggi Shah Alam. Ini adalah rayuan beliau terhadap sabitan dan hukuman.

Rayuan beliau telah didengar dan ditolak oleh kami secara sebulat suara pada 2.8.2023.

Pertuduhan terhadap perayu adalah seperti berikut: Bahawa kamu pada 28 Mac 2017,jam lebih kurang 10.00 malam di tepi Jalan Bukit di hadapan bangunan meletak kereta Stesen Keretapi KTMB Kajang, di dalam daerah Hulu Langat, di dalam Negeri Selangor Darul Ehsan, telah mengedar dadah berbahaya seberat 9528 gram cannabis dan dengan itu kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama.

Pada 28 Mac 2017, jam lebih kurang 8.30 malam, semasa berada di pejabat Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik, Ibu Pejabat Polis Daerah Kajang, Selangor, pengadu (SP4) telah menerima maklumat daripada orang awam mengenai aktiviti pengedaran dadah berbahaya di tepi Jalan Bukit berhadapan bangunan tempat meletak kereta Stesen Keretapi KTMB Kajang, Selangor.

Pada jam lebih kurang 9.00 malam bertempat di pejabat Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik, IPD Kajang, SP4 telah memberi taklimat operasi kepada pasukan serbuan. Pasukan serbuan dibahagikan kepada tiga kumpulan. Kumpulan pertama diketuai oleh SP4, kumpulan kedua diketuai oleh Sjn Azmir dan kumpulan ketiga diketuai oleh Sjn Samsuri.

Selesai taklimat, pada jam lebih kurang 9.30 malam, SP4 bersama pasukan serbuan telah pergi ke Jalan Bukit berhadapan bangunan tempat meletak kereta Stesen Keretapi KTMB Kajang (tempat kejadian) dengan menaiki tiga buah kenderaan pasukan yang tidak berlambang.

Sampai di tempat kejadian jam lebih kurang 9.45 malam, SP4 mengarahkan kumpulan kedua membuat pemerhatian di kawasan menunggu ketibaan keretapi dan kumpulan ketiga membuat pemerhatian di laluan keluar/masuk ke stesen keretapi.

Kumpulan pertama membuat pemerhatian di bahagian luar di tepi Jalan Bukit berhadapan bangunan tempat meletak kereta Stesen Keretapi KTMB Kajang.

Semasa membuat pemerhatian, SP4 nampak seorang lelaki melayu (perayu) sedang berjalan dan menggalas satu beg berwarna 4 hitam (P6) sambil memegang satu beg berwarna hijau gelap (P7) di tangan kanan dan tangan kiri menarik satu beg bagasi berwarna hitam (P8).

SP4 dan pasukan serbuan menghampiri perayu dan SP4 memperkenalkan diri sebagai pegawai kanan polis dengan menunjukkan kad kuasa. SP4 melihat wajah perayu pucat dan terkejut.

SP4 telah bertanya kepada perayu sama ada, ada menyimpan apa-apa barang salah, tetapi perayu hanya mendiamkan diri.

SP4 telah menjalankan pemeriksaan ke atas badan perayu dan tidak menjumpai apa-apa barang salah.

SP4 telah menjalankan pemeriksaan ke atas beg galas (P6) dan juga beg yang dipegang di tangan kanan perayu (P7), tetapi tidak menjumpai apa-apa barang salah.

SP4 telah mengarahkan perayu membuka beg bagasi (P8) yang dipegang di tangan kirinya. Setelah dibuka oleh perayu, SP4 mendapati di dalamnya terdapat satu (1) beg plastik besar berzip (P9).

SP4 telah mengarahkan perayu membuka beg plastik berzip (P9). Setelah dibuka, didalamnya terdapat lapan (8) ketulan mampat berbalut kertas timah berwarna emas dan plastik lutsinar serta dua (2) ketulan mampat berbalut plastik lutsinar berisi daun-daun kering disyaki dadah jenis ganja.

Selepas SP4 melihat sepuluh (10) ketulan mampat disyaki ganja dalam beg berzip tersebut, perayu terus merayu kepada SP4 supaya melepaskannya (perayu).

Perayu ditangkap dan barang-barang kes yang dirampas dibawa ke IPD Kajang.

Sepuluh ketulan mampat yang disyaki ganja telah dianalisa oleh ahli kimia (SP3) dan disahkan sebagai dadah berbahaya jenis cannabis yang disenaraikan dalam Jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya (ADB) 1952 dengan berat 9528 gram.

Oleh kerana beg P8 berada dalam kawalan dan jagaan perayu, Hakim Mahkamah Tinggi (HMT) telah menggunapakai anggapan pemilikan dan pengetahuan di bawah seksyen 37(d) ADB bagi membuktikan bahawa perayu mempunyai milikan dan pengetahuan terhadap dadah yang dijumpai di dalam beg P8.

Di akhir kes pendakwaan, HMT berpuashati bahawa pendakwaan telah membuktikan suatu kes prima facie dan memanggil perayu membela diri.

Selain daripada perayu, ibu perayu (SD2) dan ibu saudara beliau (SD3) telah memberi keterangan. Perayu memberi keterangan bersumpah seperti berikut. Pada 28 Mac 2017, beliau telah membeli tiket keretapi untuk perjalanan dari Stesen Bukit Mertajam, Pulau Pinang menuju ke Stesen KL Sentral, Kuala Lumpur. Tiket keretapi yang dibeli adalah tiket pergi dan balik.

Perayu telah memberitahu ibunya (SD2) dan pakciknya (suami SD3) bahawa beliau akan bermalam di rumah pakciknya (Abdul Halim bin Mat Zain) di Sungai Ramal 2 Kajang, Selangor pada malam 28 Mac 2017 selepas tiba dari Bukit Mertajam.

Tujuan perayu pergi ke Kuala Lumpur adalah untuk menghadiri satu mesyuarat di Kementerian Pengajian Tinggi di Putrajaya pada 29 Mac 2017 jam 11.00 pagi. Mesyuarat adalah mengenai urusan tender membekal perabut dan peralatan pejabat dan perayu mahu berjumpa dengan pegawai di Bahagian Perolehan, Kementerian tersebut.

Pada 28 Mac 2017 jam 2.00 petang, perayu telah pergi ke rumah SD2 di Taman Sentul Jaya, Juru, Pulau Pinang menaiki kereta perayu No. PKY 8473. Perayu membawa satu beg galas (P6) dan satu beg bimbit (P7) mengandungi barangan peribadi dan pakaian ke rumah SD2.

Perayu pergi ke rumah SD2 untuk meminta tolong SD2 menghantar perayu ke Stesen Bukit Mertajam pada jam lebih kurang 3.00 petang untuk perayu menaiki keretapi ke KL Sentral.

Perayu tidak membawa beg bagasi (P8) semasa menaiki keretapi dari stesen Bukit Mertajam.

Bagi tiket untuk ke KL Sentral, waktu bertolak dari Stesen Bukit Mertajam ialah 1614 dan dijangka sampai di KL Sentral pada jam 2025.

Bagi tiket balik ke Bukit Mertajam pada 28 Mac 2017, waktu bertolak dari KL Sentral ialah pada jam 2130 dan dijangka sampai di Stesen Bukit Mertajam pada jam 1.35 pagi 29 Mac 2017.

Perayu mengakui terlepas pandang tarikh pulang ke Bukit Mertajam dan menyangka akan pulang pada 29 Mac 2017 dan bukannya 28 Mac 2017.

Apabila sampai di Stesen KL Sentral, perayu telah menempah kereta UBER. Perayu duduk di bahagian penumpang belakang kereta UBER dengan membawa bersamanya beg galas dan beg bimbit.

Semasa perayu masuk ke dalam kereta UBER tersebut, perayu melihat beg bagasi (P8) telah berada dalam kereta tersebut dan diletakkan di atas tempat duduk penumpang belakang kereta berkenaan. Perayu tidak bertanya kepada pemandu UBER mengenai beg bagasi P8 itu dan perayu percaya beg bagasi tersebut adalah kepunyaan pemandu UBER. Sedangkan pemandu UBER (SP6) telah memberi keterangan bahawa perayu yang membawa beg bagasi P8 itu ke dalam kereta SP6 dan tiada orang lain bersama perayu semasa menaiki kereta tersebut. SP6 juga menafikan beg bagasi itu telah berada didalam keretanya sebelum perayu menaiki kereta yang dipandu SP6.

Semasa sampai di Jalan Bukit, Kajang, pemandu UBER (SP6) telah meminta tolong perayu untuk membawa keluar beg bagasi P8 8 daripada kereta tersebut sementara SP6 pergi mencari tempat letak kereta.

Tanpa berfikir panjang, perayu terus membawa keluar beg bagasi P8 dan menunggu SP6 di tepi jalan tersebut. Semasa menunggu di tepi jalan itulah, perayu ditangkap oleh polis.

Keterangan perayu bahawa beliau tidak membawa beg P8 disokong oleh keterangan ibu perayu (SD2). Keterangan SD2 ialah beliau tidak nampak perayu membawa beg bagasi.

Keterangan SD3 tidak membantu kes pembelaan kerana saksi ini tidak tahu menahu bukan sahaja mengenai beg apa yang dibawa oleh perayu, tetapi juga tidak tahu mengenai kejadian tangkapan perayu.

Di akhir kes pembelaan, HMT memutuskan bahawa versi perayu gagal mematahkan anggapan di bawah seksyen 37 (d) ADB dan gagal menimbulkan keraguan munasabah kepada kes pendakwaan. Oleh itu, perayu disabitkan dengan kesalahan.

Perayu membangkitkan tiga isu berikut:

HMT telah gagal untuk membuat dapatan affirmative terhadap isu milikan dan pengetahuan dalam kes ini.

(ii) HMT telah gagal menilai keterangan SD2.

(iii) HMT telah gagal mengeluarkan (expunge) pengakuan perayu kepada SP4. Isu milikan dan pengetahuan [38] Peguam perayu menghujahkan diakhir kes pendakwaan, HMT menyatakan anggapan milikan dan pengetahuan di bawah seksyen 37 (d) terhadap dadah di dalam beg P8 terpakai dan memanggil perayu membela diri. Dapatan HMT ini dinyatakan di perenggan 18 alasan penghakiman seperti berikut: “[18] Di akhir kes pendakwaan, setelah mahkamah ini membuat penilaian maksima ke atas keterangan pihak pendakwaan dan juga kredibiliti saksi-saksi pendakwaan, mahkamah ini berpuashati dan mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan tertuduh mempunyai jagaan dan kawalan ke atas beg bagasi P8 yang mengandungi dadah berbahaya dan dengan itu, tertuduh dianggap mempunyai milikan (presumed possession) dan juga pengetahuan (presumed knowledge) mengenai dadah dan jenis dadah yang dijumpai didalam beg P8 tersebut berdasarkan anggapan pemilikan dan pengetahuan dadah di bawah s.37 (d) ADB 1952.” [39] Tetapi, diakhir kes pembelaan,HMT membuat dapatan bahawa perayu mempunyai pengetahuan sebenar (actual knowledge) mengenai dadah didalam P8. Dapatan HMT ini dinyatakan di perenggan 100 alasan penghakiman seperti berikut: “[100] Mahkamah ini dapati kelakuan tertuduh semasa ditahan oleh SP4 di tempat kejadian membolehkan mahkamah ini membuat inferen yang munasabah bahawa tertuduh sebenarnya mempunyai pengetahuan tentang dadah berbahaya yang dijumpai di dalam beg bagasi P8. Keterangan SP4 dan SP5 menunjukkan semasa ditahan, tertuduh merayu untuk dilepaskan dan wajah tertuduh menjadi pucat dan ketakutan.” [40] Peguam perayu menghujahkan, akibat daripada dua dapatan yang berbeza yang digunapakai oleh HMT dalam memutuskan isu milikan dan pengetahuan, HMT telah melakukan kekhilafan undang-undang yang berikut:

gagal membuat dapatan tegas (affirmative) mengenai isu milikan dan pengetahuan;

meletakkan dua beban yang berbeza untuk perayu menyangkal anggapan dan menimbulkan keraguan munasabah ke atas isu milikan dan pengetahuan; dan

kekhilafan HMT telah memprejudiskan perayu, satu perbicaraan yang adil tidak berlaku dan sabitan adalah tidak selamat. [41] Perayu bergantung kepada kes Roman Zolotarov v PP [2020] 1 LNS 764, di mana Mahkamah Rayuan menyatakan langkah-langkah yang harus diikuti apabila mahkamah bicara membuat dapatan sama ada dianggap mengedar dadah atau sebenarnya mengedar dadah seperti berikut: “(a) At the end of the prosecution case, in the event of a prima facie case, there must be a finding whether there is presumed or actual trafficking;

An accused then must be told whether the defence is called because of presumed or actual trafficking;

For an accused entering a defence for presumed trafficking, there is a need then to rebut the presumption on a balance of probabilities;

For an accused entering a defence of actual trafficking, there is a need to raise a reasonable doubt on the prosecution’s case;

At the end of defence, the court must state whether the defence has rebutted the presumption of trafficking on the balance of probabilities; or

Whether the defence had raised a reasonable doubt against the finding of actual trafficking.” [42] Dengan merujuk kepada kes Roman Zolotarov, peguam perayu menghujahkan perayu bukan sahaja perlu mematahkan anggapan seksyen 37(d), tetapi juga perlu menimbulkan keraguan munasabah. [43] Timbalan Pendakwa Raya pula menghujahkan bahawa HMT menggunapakai seksyen 37(d). Ulasan HMT di perenggan 105 dan 157 alasan penghakiman menunjukkan HMT tidak keliru mengenai beban yang diletakkan ke atas perayu. Di perenggan 105 dan 157 penghakiman, HMT memutuskan: “[105] Keterangan tertuduh semasa membela diri bahawa tertuduh tiada pengetahuan tentang dadah dalam beg bagasi dan beg tersebut kepunyaan pemandu UBER (SP6) sukar diterima atau dipercayai oleh mahkamah ini. Justeru, tertuduh di atas imbangan kebarangkalian, telah gagal mematahkan anggapan milikan dan pengetahuan dadah di bawah s.37(d) ADB 1952. [157] Dalam dapatan mahkamah ini, pembelaan tertuduh, di atas imbangan kebarangkalian, telah gagal mematahkan anggapan milikan dan pengetahuan ke atas dadah tersebut. Beg bagasi P8 yang mengandungi dadah tersebut sentiasa berada dalam jagaan dan kawalan tertuduh. Tiada orang lain yang terlibat. Hanya tertuduh sahaja yang terlibat dan didapati mengedar dadah berbahaya tersebut semasa kejadian”. [44] Kami bersetuju dengan hujahan Timbalan Pendakwa Raya bahawa HMT telah membuat dapatan affirmative mengenai milikan dan pengetahuan dengan menggunapakai seksyen 37(d). HMT dengan betulnya memutuskan bahawa perayu telah gagal mematahkan anggapan s.37 (d) atas imbangan kebarangkalian. Tidak ada di mana-mana di dalam alasan penghakiman yang menunjukkan HMT telah meletakkan dua beban yang berbeza ke atas perayu mengenai isu milikan dan pengetahuan. [45] Mengenai dapatan HMT bahawa perayu sebenarnya ada pengetahuan mengenai dadah dalam P8, kami mendapati dapatan HMT itu dibuat dengan merujuk kepada tingkah laku perayu yang merayu kepada SP4 supaya beliau dilepaskan. Sedangkan anggapan milikan dan pengetahuan di bawah seksyen 37(d) itu merujuk kepada jagaan, kawalan dan pemilikan beg P8 yang berisi dadah oleh perayu. Keterangan mengenai tingkah laku perayu adalah relevan dan boleh diterima di bawah seksyen 8 Akta Keterangan 1950. [46] Dalam kes ini, perayu hanya menafikan beg P8 adalah kepunyaan beliau. Perayu mendakwa beg P8 adalah kepunyaan pemandu kereta UBER, SP6. SP6 telah tampil memberi keterangan bahawa beg P8 dibawa oleh perayu dan hanya perayu seorang sahaja yang menaiki kereta SP6. Dari segi lojik akal juga, adalah tidak munasabah untuk pemandu kereta UBER meletakkan beg bagasi ditempat duduk penumpang belakang kerana ia boleh mengganggu keselesaan penumpang. Adalah mustahil juga untuk pemandu kereta UBER menyuruh perayu membawa keluar beg bagasi dari kereta sementara pemandu UBER mencari tempat letak kereta. [47] Atas sebab-sebab yang dinyatakan, kami mendapati hujahan peguam perayu mengenai isu milikan dan pengetahuan tidak bermerit dan ditolak oleh mahkamah ini. Keterangan Ibu Perayu (SD2) Tidak Diambilkira [48] Peguam perayu menghujahkan HMT gagal menilai, mengupas dan memberikan sebarang penilaian terhadap keterangan ibu perayu, SD2. HMT dikatakan tidak membuat sebarang dapatan sama ada keterangan SD2 adalah ditolak atau diterima. Peguam perayu menghujahkan, kekhilafan HMT ini adalah satu salah arah yang serius. [49] Kami sama sekali tidak bersetuju dengan hujahan peguam perayu. HMT ada memperincikan dan merujuk kepada keterangan SD2. Suatu fakta yang tidak boleh dipertikaikan oleh perayu ialah SD2 adalah saksi yang ada kepentingan untuk melihat anaknya tidak disabitkan. Paling baik, keterangan SD2 ialah perayu dikatakan tidak membawa beg P8. Sudah tentu keterangan SD2 ini harus diuji dengan keterangan saksi pendakwaan SP4, SP5 dan SP6. Kesemua saksi ini tidak mengenali perayu dan tidak ada kepentingan peribadi. Ketiga-tiga saksi ini mengatakan mereka nampak perayu yang membawa beg P8. Jika ramai yang nampak perayu bawa beg P8, tentulah keterangan SD2 itu adalah tidak benar dan harus ditolak. Oleh itu, walaupun HMT tidak menyatakan keterangan SD2 diterima atau pun tidak,ia tidak sama sekali menjejaskan kes pendakwaan kerana adalah jelas SD2 tidak bercakap benar bila mengatakan perayu tidak membawa beg P8. Maka, isu mengenai keterangan SD2 ini juga tidak bermerit dan ditolak. Kegagalan HMT Mengeluarkan (Expunge) Pengakuan Perayu [50] Di para 7 pernyataan saksi SP4, SP4 menyatakan: “Selepas nampak sepuluh (10) ketulan mampat itu, lelaki Melayu tersebut terus merayu supaya dilepaskan dan menyatakan dia terpaksa membawa dadah ini ke Kajang untuk selesaikan hutang.” [51] Peguambela perayu pada masa itu telah memohon kepada HMT supaya mengeluarkan (expunge) pernyataan di para 7 pernyataan saksi SP4 kerana ia terjumlah sebagai pengakuan kepada SP4 dan memprejudiskan perayu. Permohonan peguambela perayu telah ditolak oleh HMT. [52] Peguam perayu menghujahkan kegagalan HMT mengeluarkan pengakuan perayu telah mengakibatkan satu ketidakadilan kepada perayu. [53] Timbalan Pendakwa Raya pula menghujahkan HMT tidak bergantung kepada pengakuan perayu untuk membuat sabitan. Tanpa mengambilkira pengakuan perayu pun, kes pendakwaan adalah kukuh. [54] Kami bersetuju dengan hujahan Timbalan Pendakwa Raya. Kes pendakwaan ialah pada masa kejadian, hanya perayu seorang sahaja yang dilihat membawa beg P8. Pembelaan perayu bahawa beg P8 adalah kepunyaan SP6, bukan sahaja telah disangkal oleh SP6, malah versi perayu itu adalah tidak munasabah sama sekali dan dengan betulnya ditolak oleh HMT. HMT telah menerima keterangan SP4, SP5 dan SP6. Dari alasan penghakiman beliau, jelas bahawa HMT tidak bergantung kepada pengakuan perayu. HMT telah mengupas dan menilai keseluruhan keterangan dengan terperinci. Oleh itu, keengganan HMT untuk mengeluarkan pengakuan perayu tidak memprejudiskan perayu kerana keterangan melimpah ruah dari saksi-saksi pendakwaan menjurus kepada satu konklusi sahaja iaitu perayu adalah satu-satunya individu yang memiliki, menjaga, mengawal dan mengedar dadah dalam beg P8. Maka, untuk sekian kalinya, isu ketiga yang dibangkitkan oleh perayu juga tidak bermerit dan mestilah gagal Keputusan Kami [55] Dengan tertolaknya kesemua isu yang dibangkitkan, kami sebulat suara mendapati sabitan ke atas perayu adalah selamat. Mengenai hukuman, berat dadah cannabis melebihi 9 kilogram. Tidak ada apa-apa keterangan atau representasi yang dibuat kepada pendakwaan untuk membolehkan hukuman alternatif diberikan. Dalam keadaan yang dinyatakan,kami tiada pilihan melainkan mengekalkan hukuman mati yang dijatuhkan oleh HMT. [56] Atas sebab-sebab yang dinyatakan, rayuan perayu ditolak. Sabitan dan hukuman oleh Mahkamah Tinggi dikekalkan. Bertarikh: 28 Ogos 2023. - Sgd - Hadhariah binti Syed Ismail Hakim Mahkamah Rayuan Bagi Pihak Perayu : Afifuddin Ahmad Hafifi; Tetuan Salehuddin Saidin & Associates. Bagi Pihak Responden : Mohd Fairuz bin Johari; Timbalan Pendakwa Raya; Jabatan Peguam Negara Malaysia.