Mohammad Syukri Bin Ramli v Pendakwa Raya (AB-42S-11-06/2023)

Perayu, Mohammad Syukri Bin Ramli, telah dituduh di Mahkamah Sesyen Kuala Kangsar pada untuk kesalahan berikut: “Pertuduhan pindaan 5 "Bahawa kamu pada 22.01.2022 jam lebih kurang 2255 HRS, di pejabat Narkotik Ibu Pejabat Polis Daerah, Sungai Siput Utara, dalam Daerah Sungai Siput Utara, di dalam Negeri Perak Darul Ridzuan telah didapati memasukkan dadah berbahaya jenis Morphine ke dalam badan kamu sendiri. Dengan itu, 10 kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952, dan sebelum daripada melakukan kesalahan ini, kamu telah disabitkan dengan kesalahan di bawah Seksyen 39C(1) Akta Dadah Berbahaya 1952 pada 17.08.2020 di Mahkamah Sesyen Kuala Kangsar. Oleh yang demikian, kamu boleh dihukum di bawah Seksyen 39C(2) Akta Dadah 15 Berbahaya 1952”.

Bagi kesalahan ini, hukuman maksimum yang boleh dikenakan apabila disabitkan kesalahan ialah penjara selama tempoh tidak kurang tujuh (7) tahun dan tidak melebihi tigabelas (13) tahun serta hendaklah 20 juga dikenakan dengan hukuman sebat tidak kurang daripada tiga (3) sebatan dan tidak lebih enam (6) sebatan. Selepas perbicaraan penuh, Perayu telah didapati bersalah dan disabitkan pada 27.6.2023 oleh Hakim Mahkamah Sesyen (HMS) dan dikenakan hukuman 8 tahun penjara dari tarikh sabitan dan 3 sebatan rotan serta diletakkan di bawah pengawasan 25 AADK selama tempoh 3 tahun setelah hukuman pemenjaraan selesai.

Perayu seterusnya memfailkan rayuan terhadap keputusan HMS manakala pihak Pendakwa Raya (Responden) telah memfailkan rayuan terhadap hukuman yang diberikan oleh HMS. Rayuan Perayu telah 30 didengar pada 28.2.2024 oleh Mahkamah ini. Pada 27.3.2024, Mahkamah ini telah mengesahkan sabitan yang dibuat oleh HMS dan menolak rayuan atas sabitan. Kemudian, setelah mendengar hujahan pihak-pihak atas 3 hukuman, Mahkamah ini mengekalkan kesemua hukuman yang diperintahkan oleh HMS. Perayu yang tidak berpuas hati dengan keputusan tersebut kini memfailkan rayuan terhadap keseluruhan keputusan Mahkamah ini. Alasan Penghakiman ini mengandungi Mahkamah ini dalam menolak rayuan Perayu tersebut. 5 KES PENDAKWAAN [4] Seramai 6 orang saksi telah memberi keterangan bagi pihak pendakwaan. Fakta ringkas kes ini seperti di perenggan 6 - 9 dalam Alasan Penghakiman HMS ialah bahawa pada 22.1.2022 pada jam lebih 10 kurang 7.30 malam Perayu (dirujuk sebagai OKT) telah ditangkap kerana disyaki terlibat dengan kesalahan samun. Pada jam 22.55 malam Pengadu iaitu Insp. Nursilatul Shiela binti Shahadan (SP2) telah menerima 1 lelaki Melayu bernama Mohammad Syukri bin Ramli (OKT) daripada anggota CID Kpl 174376 untuk dilakukan ujian saringan awal 15 polis. OKT dieskot ke tandas oleh Sjn Othman bin Mohd Yusup (SP5) dengan botol sampel yang dipilihnya bernombor B040743. Hasil ujian saringan awal yang dijalankan oleh SP2 ke atas air kencing OKT didapati positif dadah jenis morphine. OKT ditangkap di bawah s.15(1)(a) ADB 1952 bagi tujuan siasatan lanjut. Seterusnya OKT dan barang kes 1 botol 20 sampel urin telah diserahkan kepada Pegawai Penyiasat kes Sjn Muhamad Azwan Bin Che Hamzah (SP6) pada jam 12.40 pagi 23.1.2022.

SP6 kemudiannya telah meminta bantuan Sjn Mohd Fadzli Bin Abd Malik (SP4) untuk menghantar spesimen urin OKT ke Jabatan Patologi, 25 Hospital Ipoh. SP4 pada 28.1.2022 jam lebih kurang 2 petang telah menerima 1 spesimen urin atas nama OKT dan Borang Ujian Pengesanan Dadah (P6) atas nama OKT dari SP6 untuk dibawa ke Jabatan Patologi, Hospital Ipoh. Pada 18.2.2022 SP6 telah menerima 4 laporan patologi berkenaan ujian pengesanan dadah dalam air kencing OKT yang dilakukan oleh Pegawai Kimia bernama Lily Mazlina binti Mazlan (SP3). Laporan patologi dengan nombor rujukan makmal B040743 bertarikh 10.2.2022 mengesahkan bahawa urin OKT mengandungi dadah jenis morphine. 5

SP6 seterusnya telah membuat semakan rekod kesalahan lampau OKT di Pusat Pendaftaran Penjenayah Bukit Aman melalui D/Sjn Mohd Azuha Bin Mat Daud (SP1). Daripada Rekod RJ.2B (P3) didapati OKT mempunyai 3 rekod sabitan lampau di bawah s.15(1)(a) ADB 1952 iaitu 10 pada 19.6.2009 di Mahkamah Majistret Kuala Lumpur dengan hukuman 6 bulan penjara dan 2 tahun pengawasan, di Mahkamah Majistret Sungai Siput (U) pada 15.12.2016 yang mana OKT dikenakan hukuman 4 bulan penjara dan 3 tahun pengawasan dan seterusnya pada 17.8.2020 di Mahkamah Sesyen Kuala Kangsar. Selain itu P3 juga menunjukkan OKT 15 telah disabitkan bersalah di bawah s.15(1)(a) ADB 1952 dan dihukum di bawah s.39C(1) ADB 1952 dalam kes No. AG-62D-18-08/2019. Bagi kesalahan tersebut OKT telah dikenakan hukuman penjara selama 66 bulan dari tarikh tangkap dan 3 tahun pengawasan polis. 20 KES PEMBELAAN [7] HMS telah berpuas hati bahawa rantaian keterangan barang kes adalah terpelihara dari mula sampel diambil oleh SP2 sehinggalah hasi analisis oleh SP3 selesai dan kes pihak pendakwaan telah dibuktikan atas penilaian maksimum keterangan yang dikemukakan oleh SP2, SP3, SP4, 25 SP5 dan SP6 (sila rujuk analisa keterangan saksi-sksi tersebut di perenggan 26 – 32 alasan penghakiman HMS di RRJ1). Oleh yang demikian, HMS telah memerintahkan Perayu untuk membela dirinya. Setelah diterangkan 3 pilihan untuk membela dirinya, Perayu memilih 5 untuk memberi keterangan bersumpah. Analisa keterangan OKT ialah di perenggan 41-49 dalam alasan penghakiman HMS. Pembelaan yang dikemukakan oleh OKT ialah bahawa seorang anggota polis bernama Hazim (bukan berpangkat Inspektor) yang telah menjalankan ujian saringan awal ke atas sampel urinnya dan bukan SP2. SP2 dan SP5 telah 5 dicabar bahawa Hazim berada di Pejabat Narkotik pada malam tersebut tetapi kedua-dua saksi ini dengan tegas menafikan ada anggota bernama Hazim di situ. Apabila disoal balas oleh TPR, OKT tidak dapat memberi butiran terperinci mengenai Hazim tersebut. Eksibit dokumen P6, laporan polis (P7), Borang Sah Menyerah (P8) dan butiran pegawai pemungut 10 sampel di label botol urine seperti ditunjukkan dalam gambar P5A mengesahkan SP2 adalah pegawai yang menjalankan ujian saringan awal tersebut. HMS membuat dapatan fakta mengenai perkara ini dan pembelaan OKT hanya menafikan fakta tersebut semata-mata. 15 [8] OKT mengaku telah memilih botol sampel dan memasukkan sampel urinnya sendiri dalam botol tersebut semasa di tandas. OKT menafikan bahawa tandatangan di P6 dan label di botol sampel urin tersebut adalah miliknya serta hasil saringan tidak dimaklumkan kepadanya oleh SP2. Tetapi HMS mendapati bahawa OKT tidak 20 mengemukakan apa-apa sampel tandatangannya dari dokumen rasmi yang lain untuk dibuat perbandingan dan oleh itu mendapati pembelaan OKT hanyalah penafian semata-mata dan pemikiran kemudian (bare denial dan after thought). Tiada langsung keterangan sokongan ke atas pembelaannya telah dikemukakan dan oleh itu HMS mendapati 25 pembelaan OKT tidak berjaya membuktikan keraguan terhadap kes pendakwaan.

HMS juga telah mengambil judicial notice apabila mendapati OKT ini mempunyai pengetahuan dan pengalaman dalam kes urin kerana rekod sabitannya menunjukkan ini bukan kali pertama dia menghadapi pertuduhan memasukkan dadah ke dalam badannya dan kesalahan berkaitan dadah. Oleh itu HMS mendapati OKT bersalah dan disabitkan 5 atas pertuduhan di bawah s. 39C(2) ADB 1952 apabila pihak pendakwaan berjaya membuktikan kes melampaui keraguan yang munasabah. PENILAIAN DAN DAPATAN MAHKAMAH 10 Rayuan terhadap sabitan

Adalah undang-undang mantap bahawa mahkamah rayuan tidak akan sewenang-wenangnya mengusik dapatan mahkamah bicara melainkan hakim perbicaraan telah terkhilaf dari segi fakta atau undang- 15 undang, tersalah arah atau membuat penilaian keterangan yang tidak mencukupi yang bercanggah dengan keterangan yang ada. Ini kerana hakim perbicaraan mempunyai kelebihan melihat dan mendengar sendiri keterangan, tingkah laku dan membuat penilaian atas kredibiliti saksi-saksi: Lai Kim Hon & Ors v. PP [1981] 1 MLJ 84 (FC); Public 20 Prosecutor v. Wan Razali Kassim [1970] 1 LNS 121; [1970] 2 MLJ 79.

Mahkamah rayuan seterusnya akan meneliti alasan-alasan dalam petisyen rayuan dan menentukan sama ada disokong oleh Alasan Penghakiman dan keterangan dalam rekod rayuan yang dirujuk secara 25 ringkas sebagai RRJ1, RRJ2, RRJ3 and RRJ4. Dalam kes ini, terdapat beberapa alasan dalam petisyen rayuan yang boleh diringkaskan seperti berikut menurut hujahan peguam Perayu: 7 i. peruntukan s.31A Akta Dadah Berbahaya 1952 (“ADB 1952”) tidak dipatuhi; ii. keterangan yang tidak boleh diterima telah dimasukkan semasa perbicaraan oleh pihak pendakwaan; iii. HMS gagal membuat penilaian maksimum atas keterangan 5 yang dikemukakan; dan iv. HMS tidak memberikan perbicaraan yang adil kepada Perayu.

Namun demikian, semasa pendengaran rayuan atas sabitan, peguam Perayu telah menyentuh lebih daripada 4 isu tersebut di atas (sila 10 rujuk perenggan 4.1- 4.19 dalam Hujahan Bertulis Perayu di Lampiran 18). Antara aduan lain ialah-i. OKT ditahan untuk kesalahan samun dan oleh itu pengambilan sampel di bawah ADB 1952 adalah tidak sah; ii. anggota bernama Hazim yang bukan berpangkat Sarjan dan 15 Kpl 174376 dari bahagian CID (yang neutral) tidak dipanggil untuk memberi keterangan; iii. botol sampel urin tidak dikemukakan sebagai eksibit di Mahkamah; iv. gambar barang kes diambil oleh IO kes yang bukan jurufoto 20 bertauliah serta kamera dan printer digunakan dengan anggota polis yang lain; v. buku lokap, diari anggota dan jadual bertugas tidak dikemukakan; vi. HMS khilaf apabila dalam alasan penghakiman merujuk tarikh 25 kesalahan pada 23.1.2022 sedangkan OKT ditahan pada 22.1.2022; dan **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 8 vii. bahawa HMS “biased” kerana OKT pernah dituduh di hadapan HMS yang sama untuk kes di bawah s. 39C(1) ADB 1952 pada tahun 2020.

Kesemua aduan tersebut dalam Petisyen Rayuan yang ifailkan 5 boleh ditangani dalam 4 isu yang telah digariskan di atas. Elemen pertuduhan yang perlu dibuktikan oleh pihak pendakwaan bagi kesalahan di bawah s.39C(2) ADB 1952 ialah bahawa: i. pesalah telah memasukkan dadah ke dalam badannya sendiri; 10 ii. sampel urin pesalah adalah mengandungi dadah yang tersenarai dalam Bahagian III dan Iv, Jadual Pertama ADB 1952; dan iii. pesalah pernah disabitkan di bawah s.39C(1) ADB 1952. 15 [14] Untuk kesalahan di mana hukuman yang dipertingkatkan seperti di bawah s.39C(2) ADB 1952, rekod sabitan lampau adalah elemen utama yang perlu dibuktikan oleh pihak pendakwaan. Jika tidak, kesalahan itu hanya di bawah, sebagai contoh, s.15(1)(a) sahaja yang membawa hukuman yang lebih ringan. Di peringkat kes prima facie, HMS telah 20 mendapati rekod lampau OKT mempunyai nama berdaftar dengan nama OKT dan nombor kad pengenalannya dan ini tidak dinafikan oleh OKT dalam pembelaannya. Oleh itu, elemen ketiga telah berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan. Di dalam kes Zul Azuandi Aziz v. PP [2021] 9 CLJ 681, Pesuruhjaya Kehakiman dalam kes itu telah memutuskan 25 dengan bersandarkan kepada kes Mahkamah Persekutuan Abdullah Atan v. PP, And Other appeals [2020] 9 CLJ 151 bahawa: “ “[37] Relying on the principles in Abdullah Atan v. PP And Another Appeal (supra), this court is of the considered view that since s. 400 of CPC, which is a general law, does not define who is the "officer" that can prove one's previous conviction, by reading such provision harmoniously with the Registration of Criminals and Undesirable Persons Act 1969, 5 which is a specific law relating to the registration of criminals, it is apparent that the "officer" referred to in the CPC is the Registrar of Criminals appointed by the Yang di-Pertuan Agong under s. 3 of the Registration of Criminals and Undesirable Persons Act 1969, whose power among other things is to keep and maintain the particulars of any 10 conviction or sentence in respect of a registrable offence as specified in the First and Second Schedules of the Act.

According to the authorities cited above, it is clear that to prove one's previous conviction under any law in this country, it is within the power 15 and competency of the Registrar of Criminals for the Federation or any officer appointed by the Yang di-Pertuan Agong pursuant to s. 3 of the Registration of Criminals and Undesirable Persons Act 1969, and no one else.” 20 Oleh itu Mahkamah ini berpendapat tiada isu yang timbul di dalam kes ini berkenaan kesahihan rekod lampau OKT yang dikemukakan melalui saksi SP3 tersebut kerana SP3 merupakan pegawai yang bertauliah dan layak untuk mengemukakan rekod lampau OKT di dalam kes ini.” 25 [15] Apabila elemen ketiga ini mempunyai bukti yang cukup, maka pembelaan akan mencari “kelemahan” lain dalam keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan. Namun, soalan berbentuk cadangan tanpa bukti yang boleh disandarkan, mahupun melalui keterangan pihak pendakwaan, hanyalah cadangan sahaja dan bukan 30 keterangan. Dalam hal ini, SP2, SP5 dan SP6 telah menafikan cadangan oleh pihak pembelaan mengenai isu Hazim, buku lokap, diari anggota dan jadual bertugas tidak dikemukakan dan oleh itu, ia hanyalah cadangan sahaja dan bukan keterangan yang boleh diterima oleh Mahkamah. Rujuk kes PP v Chia Leng Foo [2000] 4 CLJ 649 di muka surat 670 di mana 35 Mahkamah memutuskan: “A suggestion in cross-examination can only be indicative of the case put forward or the stand taken by the parties on whose behalf the cross-examination is being conducted, but to no extent whatsoever can it be a substitute for evidnce if it is clearly repudiated by the witness to whom it is made...”. 5

Saksi polis telah menjelaskan bahawa kes ini sudah lama dan pocket book sudah banyak digunakan dan sudah ditukar lain dalm tempoh antara kejadian dan sehingga kes dibicarakan di mahkamah. Saksi tidak pasti di mana ia disimpan. Tiada sebab untuk Mahkamah ini tidak 10 menerima penjelasan tersebut kerana ia bukanlah perkara yang mustahil dan biasa berlaku. Tidak ada asas atau alasan dikemukakan atau dicadangkan kenapa saksi-saksi polis hendak bercakap bohong dalam keterangan mereka. Oleh yang demikian, berdasarkan fakta-fakta yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan, Mahkamah ini mendapati tiada 15 percanggahan material dalam keterangan saksi-saksi pendakwaan yang boleh menjejaskan kesnya. Sehubungan itu Mahkamah mendapati bahawa kredibiliti saksi-saksi pendakwaan adalah boleh dipercayai (rujuk prinsip dalam kes Mohamed Alias v PP [1983] 2 MLJ 172). 20 [17] Mengenai isu penahanan OKT untuk kesalahan samun dan pengambilan sampel urin yang tidak sah di bawah s.31A ADB 1952, Mahkamah bersetuju dengan hujahan TPR bahawa pada masa OKT dibawa kepada SP2, dia telah berada dalam tahanan polis setelah ditahan untuk siasatan kes samun tersebut (rujuk P7 yang menyebut Spg. Jalong 25 Rpt 93/22) kerana fakta OKT ditangkap untuk siasatan kes samun tersebut tidak dipertikaikan. Walaupun dia ditahan untuk kesalahan lain pada mulanya dan bukan kesalahan dadah, Mahkamah ini mendapati tiada merit dalam hujahan Perayu kerana jika begitu, tidak perlulah Kerajaan menggubal kesalahan memasukkan dadah dalam badan 30 seseorang individu jika peruntukan s.31A hanya boleh digunakan untuk 11 membuat ujian saringan ke atas saspek dalam kes dadah sahaja. Mahkamah bergantung kepada keputusan dalam kes Pendakwa Raya lwn Mohd Safwan bin Husain [2017] 5 MLJ 255, di mana Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa: 5 “(1) Penggunaan dikotomi tangkapan sebenar atau tangkapan konstruktif tidak tepat di sini dan tidak membantu dalam resolusi isu yang dirujuk. Pendekatan yang sebaiknya adalah sama ada telah berlakunya sesuatu tangkapan atau tidak. Penentuan isu ini seterusnya akan bergantung pada keadaan dan fakta sesuatu kes 10 itu. YA pesuruhjaya kehakiman telah terkhilaf dalam penghakimannya apabila mengambil pendekatan secara dikotomi tersebut (lihat perenggan 28, 33 & 37)

Berdasarkan fakta kes, walaupun responden dikatakan 15 memberikan kerjasama namun kebebasannya telah disekat dan dia telah dipaksa untuk mengikuti segala arahan yang diberikan. Oleh itu, mahkamah mandapati responden telah ditangkap sebaik sahaja dia ditahan dan diarahkan memberikan spesimen air kencingnya. Hal keadaan tersebut disokong oleh laporan polis yang dibuat oleh SP2 20 (lihat perenggan 34-35).

Seksyen 31A Akta tidak menyebut di mana-mana bahawa kegagalan untuk mematuhi kehendak di situ boleh membuatkan apa jua bukti yang diperoleh hasil daripada pemeriksaan yang 25 dilakukan akan menjadi tidak boleh diterima sebagai keterangan (inadmissible). Seksyen 31A memberikan keabsahan undang-undang (lawfulness) ke atas tindakan yang dilakukan oleh pegawai-pegawai atau orang yang disenaraikan dalam mengambil sampel dan membuat pemeriksaan ke atas orang yang ditangkap. Skema peruntukan tersebut 30 jelas membezakan antara pemberian kebenaran vis a vis kesahan dengan kerelevanan sesuatu bahan bukti yang diperoleh daripada tindakan tersebut. Oleh itu, dalam kes semasa, sampel darah yang diambil, walaupun diperoleh secara tidak sah, diwajarkan untuk diterima masuk sebagai keterangan. Berdasarkan dapatan-dapatan di atas, 35 mahkamah mandapati terdapatnya merit dalam rayuan perayu dan sekali gus memutuskan perayu telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie ke atas responden (lihat perenggan 36 & 38).” [Penekanan ditambah] 40 [18] Seterusnya isu botol sampel urin yang tidak dikemukakan sebagai keterangan, terdapat surat daripada Jabatan Patologi, Hospital Raja Permaisuri Bainun, Ipoh (P11B) bertarikh 24.8.2022 yang memaklumkan bahawa eksibit telah dilupuskan pada 25.5.2022. Dalam kes Mohd Zulazri Bin Minhat v PR [2021] MLJU 2003, Mahkamah Tinggi 5 mendapati bahawa isu ini tidak penting kerana yang penting ialah proses pengambilan sampel urin Perayu, ujian ke atas urin sampel Perayu dan keputusan analisis ke atas urin sampel Perayu. Mahkamah ini bersetuju dengan pendekatan Mahkamah tersebut dalam hal ini dan tiada merit juga dalam isu yang dibangkitkan mengenai botol sampel yang tidak 10 dikemukakan. [19] Mahkamah menelilti pula isu HMS telah tersilap tarikh 23.1.2022 dalam alasan penghakimannya dan saya mendapati kekhilafan ini hanya pada bahagian awal penghakiman tersebut. Dalam perenggan 25 ke atas, 15 HMS telah menyatakan tarikh tangkapan ialah pada 22.1.2022. Kekhilafan ini berlaku kerana dalam report P7, SP2 menyatakan tarikh menerima OKT pada 23.1.2022 jam 2255 HRS (10.55 malam) sedangkan pada masa dia membuat laporan polis tersebut waktu itu baru 23.1.2022 jam 0028 HRS iaitu 12.28 tengah malam. Kemudian SP2 pada jam 12.46 20 tengah malam membuat laporan pembetulan di P9 yang membetulkan tarikh penahanan dalam P7 ke 22.1.2022. Keterangan dalam dokumen semuanya adalah konsisten dengan jalan cerita pihak pendakwaan dan kekhilafan itu telah pun dijelaskan oleh SP2. Oleh itu, saya mendapati isu ini juga tiada merit rayuan. Peruntukan s.422 KAJ boleh “menyelamatkan” 25 alasan penghakiman yang dibuat oleh HMS mengenai kekhilafan tersebut yang tidak menyebabkan kegagalan undang-undang terhadap Perayu. [20] Mahkamah ingin menyentuh mengenai beban pembuktian ke atas Perayu apabila terbukti bahawa terdapat dadah berbahaya dalam badannya seperti disahkan oleh laporan ujian pengesanan dadah di P10. Pihak pembelaan adalah tersilap apabila mengatakan beban pembuktian adalah menimbulkan keraguan munasabah sedangkan anggapan 5 statutori di bawah s.37(k) ADB 1952 adalah terpakai by operation of law. Peruntukan tersebut adalah seperti berikut: "Section 37. Presumptions. …

if a person is charged for an offence of consuming a dangerous drug or 10 administering a dangerous drug to himself or suffering any other person to administer a dangerous drug to him, and any dangerous drug is found in the urine of the person charged as a result of a urine test conducted under section 31A, the person shall be presumed, until the contrary is proved, to have consumed the drug or to have administered the drug to himself or to have 15 suffered any other person to administer the drug to him in contravention of this Act or its regulations.". [21] Mahkamah telah mendapati peruntukan s.31A ADB 1952 telah dipatuhi, maka anggapan statutori s.37(k) ADB 1952 adalah terpakai. 20 Oleh yang demikian, beban pembuktian berpindah kepada Perayu untuk membuktikan atas imbangan kebarangkalian bahawa dia tidak memasukkan dadah tersebut ke dalam badannya: Sathya Vello v PP [2022] 5 CLJ 659. Anggapan statutori ini membawa beban yang lebih berat daripada sekadar menimbulkan keraguan terhadap kes 25 pendakwaan, lebih-lebih lagi Perayu hanya menafikan pertuduhan tanpa ada penjelasan kenapa dadah itu berada dalam badannya. [22] Dalam hal ini, walaupun HMS mendapati Perayu tidak berjaya menimbulkan keraguan terhadap kes pendakwaan sedangkan beban 30 pembuktian telah berpindah kepada Perayu untuk mematahkan anggapan bahawa dia telah memasukkan dadah tersebut ke dalam badannya, atas imbangan kebarangkalian, beban ini adalah evidentiary burden dan tidak mencacatkan sabitan atas penilaian maksimum keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan. Fakta yang tidak boleh disangkal ialah dadah Morphine berada dalam badan Perayu. Tidak ada mana-mana keterangan dikemukakan oleh Perayu bahawa dia 5 dibenarkan mengambil dadah tersebut sebagai ubat atau lain-lain sebab. Contohnya, jika Perayu baru sahaja menjalani pembedahan atau sedang menerima rawatan atau mengambil ubat-ubatan dengan preskripsi daripada doctor dengan dokumen sokongan seperti laporan perubatan atau kad rawatan. Pihak pembelaan boleh memanggil doktor atau ahli 10 farmasi yang mempunyai kepakaran bagi memberi keterangan di mahkamah berhubung dengan perkara ini. Namun tiada penjelasan diberikan oleh OKT dalam hal ini. [23] Malahan pemeriksaan balas oleh TPR menunjukkan pembelaan 15 bare denial sahaja setelah OKT mengaku mustahil sampel urinnya telah tertukar seperti berikut: S: Jadi saya katakan mustahil la air kencing itu tertukar sebab hanya encik saja yang kencing pada masa itu. J: Ya setuju. 20 S: Sebelum ditangkap encik sedang buat apa masa tu? J: Saya sedang berehat. PP: Saya rujuk saksi kepada P5 dan P6. 25 S: Tadi encik bagitahu peguam yang itu bukan tandatanagn encik. Encik ada bawa apa-apa dokumen dalam mahkamah untuk saya bandingkan tandatangan encik? J: Tidak ada. 30 S: Jadi saya katakan pada masa ini mahkamah tidak boleh pastikan bahawa itu bukan tandatangan encik. J: Ya. ... 35 S: Sebelum dituduh bagi kes ini, pernah tak encik dituduh bagi Sek 15(1)(a)? J: Ya pernah. S: Saya cadangkan jika betul encik nafikan tandatangan pada dokumen dan gambar, encik pasti akan bawa bukti atau dokumen untuk bezakan 5 tandatangan itu. J: Saya tidak ada bawa. ... S: Kamu kata tidak ada bawa apa apa dokumen untuk sahkan tandatangan 10 kamu. Boleh kamu tandatangan sekarang? J: Ya boleh (OKT turunkan tandatangan pada kertas) Mahkamah: Tandatangan OKT – D15 15 [24] Adalah jelas bahawa HMS tidak menerima pembelaan OKT bahawa itu bukan tandatangannya kerana tidak ada sampel dihantar oleh OKT untuk pemeriksaan oleh pakar tulisan tangan bagi mengesahkan tandatangan pada label sampel urin dan P6 bukan milik OKT. Tandatangan yang dibuat dalam Mahkamah boleh diubah, lebih-lebih lagi 20 seorang pesalah yang berhadapan dengan hukuman yang berat seperti dalam kes ini. Bagi Mahkamah ini pula, jika pun OKT tidak memberikan contoh tandatangannya di hadapan HMS semasa perbicaraan sedang berjalan, keterangan yang ada sudah memadai untuk mensabitkan OKT atas kesalahan dalam pertuduhan. 25 [25] Akhir sekali, mengenai tuduhan bahawa HMS tidak memberikan perbicaraan yang adil kepada OKT (biasness) kerana OKT pernah dituduh untuk kesalahan s.39C(1) ADB 1952 pada tahun 2020 di hadapan HMS yang sama, Mahkamah ini mendapati isu ini juga tiada merit rayuan. 30 Jika HMS yang sama tidak boleh mendengar pertuduhan terhadap seorang pesalah yang pernah dihadapkan ke hadapannya beberapa tahun dahulu untuk kesalahan yang lain, akan berlaku kegagalan sistem keadilan dan mungkin menyebabkan pentadbiran keadilan (administration of justice) akan terhalang atau tidak lancar atas alasan semua pesalah yang pernah dituduh di sesuatu mahkamah hendaklah dituduh di mahkamah yang lain untuk kesalahan yang berlainan (walaupun bukan territorial jurisdiction yang berkenaan) untuk mengelak dia dituduh di hadapan seorang pegawai kehakiman yang pernah 5 mengadilinya. Dengan hormatnya dan dengan izin, saya berpandangan ini suatu saranan yang tidak praktikal untuk tempat seperti Kuala Kangsar, daerah di mana OKT ditangkap untuk kesalahan kali ini. Hanya ada 1 Mahkamah Sesyen di Kuala Kangsar dan seorang HMS sahaja. 10 [26] Setelah saya meneliti perenggan 47 dalam alasan penghakiman HMS yang menyebut tentang observation HMS mengenai “pengalaman” OKT di Mahkamah sebelum ini, saya mendapati HMS tidak tersalah arah apabila menyebut sedemikian kerana sememangnya dia mempunyai rekod kesalahan lampau berkaitan dadah. Jika pun HMS telah tersalah 15 arah, dalam kes Tunde Apatira & Ors v PP [2001] 1 MLJ 259, Mahkamah Persekutuan memutuskan “As a general rule, the appellate court will in the normal course of events, quash a conviction where there has been a misdirection. Exceptionally a conviction will be upheld despite a misdirection where the court is satisfied, that a reasonable tribunal 20 would have convicted the accused on the available evidence on a proper direction (see p 266G)”. [27] isu yang penting ialah pembuktian rekod kesalahan lampau OKT bagi pengoperasian hukuman yang lebih berat di bawah s.39C(2) ADB 25

Peruntukan s.400 KAJ adalah seperti berikut: “How previous conviction or acquittal may be proved

(1) In any inquiry, trial or other proceeding under this Code a previous conviction or acquittal or an order directing any person to be under the 30 supervision of the police may be proved in addition to any other mode provided by any law for the time being in force—

by an extract certified under the hand of the officer having the custody of the records of the Court whether of Malaysia or the Republic of Singapore in which that conviction or acquittal was 5 had to be a copy of the sentence or order; or

in case of a conviction either by a certificate signed by the officer in charge of the prison in Malaysia or the Republic of Singapore in which the punishment or any part of it was inflicted, or by production of the warrant of commitment under which the 10 punishment was suffered, together with, in each of those cases, evidence as to the identity of the accused person with the person so convicted or acquitted.

In case the officer in charge of any prison shall state in any certificate 15 signed by him that the finger prints which appear on the certificate are those of the person to whom the certificate relates, that certificate shall be evidence of the fact so stated.

Every Court shall presume to be genuine every document purporting 20 to be a certificate of conviction and purporting to be signed by the officer in charge of any prison in Malaysia or the Republic of Singapore, and shall also presume that the officer by whom the document purports to be signed was when he signed it the officer in charge of the prison mentioned in that document.”. 25 [28] Di dalam kes Muhamad Yazid bin Mohd Yahaya v PP [2018] MLJU 1929, YA Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Ipoh telah memutuskan bahawa pembuktian rekod sabitan lampau adalah melalui seksyen 400(1)(a) atau (b) Kanun Tatacara Jenayah dan mana-mana undang-undang yang memperuntukkan sedemikian. Oleh itu, s.400 30 hendaklah dibaca dengan peruntukan Akta 7. Petikan perenggan yang berkenaan adalah seperti berikut: “[8] In my view section 400 provides for the mode to prove previous convictions. Evidence of a previous conviction can therefore be adduced by 35 virtue of sections 400(1)(a) or (b). However, where there is any other law which provide for “another mode” to prove a previous conviction then such mode as provided by that law can also be used. It is clear that the words “any other mode” must obviously be in relation to proving a previous conviction. [9] I am also of the view that section 400 must be read in conjunction with the Registration of Criminals and Undesirable Persons Act 1969 (RCUPA). The preamble to RCUPA, specifically states that the purpose and intent of RCUPA is “to consolidate and amend the law providing for the registration of certain criminals, ...... and for other purposes connected 5 with it”. For this proposition I am guided by what was said by Hassan Abdul Ghani JC in Shamsul Kamar Karia v. PP [2013] 9 CLJ 387 when deciding on the use of a similar document as P12 as proof of the previous convictions of the accused in that case. There the learned JC observed: 10 Berdasarkan kepada peruntukan seksyen 400 Kanun itu adalah jelas bahawa suatu rekod sabitan terdahulu hanya boleh dikemukakan dengan cabutan daripada pegawai yang menjaga rekod Mahkamah sama ada dalam Malaysia atau Singapura atau perakuan yang ditandatangani oleh pegawai penjaga penjara 15 Malaysia atau Singapura atau dengan mengemukakan waran pemenjaraan. [28] Pada pendapat mahkamah ini akta yang mengawal selia mengenai pendaftaran Penjenayah ialah Akta 7. Mengikut preamble Akta 7, ia 20 bertujuan bagi menyatukan dan meminda undang-undang yang mengadakan peruntukan bagi pendaftaran penjenayah, orang dibuang negeri, diusir, dinyah dan orang terhad tertentu bagi maksud lain yang bersangkutan dengannya. Justeru, pegawai yang menjaga rekod mahkamah bermaksud pegawai dari Pusat Pendaftaran Penjenayah 25 Malaysia atau Singapura.”. [29] Peruntukan berkenaan pembuktian cap jari dan sabitan di bawah Akta 7 pula ialah seperti berikut:

“Bukti mengenai cap jari dan sabitan yang dahulu 30

Tertakluk kepada subseksyen (2) tiap-tiap—

borang cap jari jika disahkan dengan sewajarnya oleh pegawai pengesahan;

perakuan, suratan atau cabutan (sama ada berhubung dengan cap jari atau selainnya) yang— 35

berdasarkan catatan yang dicabut daripada daftar; dan

(ii) diperakui oleh Pendaftar sebagai dicabut sedemikian; atau

perakuan yang ditandatangani oleh Pendaftar bahawa—

cap jari seseorang telah dibandingkan dengan cap jari yang 40 lain yang diambil dahulunya atau kemudiannya; dan

(ii) cap jari yang telah dibandingkan itu ialah cap jari orang itu juga, hendaklah diterima sebagai keterangan dalam mahkamah dan menjadi bukti yang cukup mengenai perkara yang diperihalkan dalamnya melainkan jika akasnya dibuktikan.

Apabila apa-apa perakuan yang dirujuk dalam perenggan (1)(c) itu 5 diterima sebagai keterangan dalam mahkamah, mahkamah atau tertuduh boleh menyaman Pendaftar sebagai seorang saksi dan jika tertuduh berbuat demikian dia hendaklah memberikan notis kepada Pendakwa Raya tidak kurang daripada sepuluh hari sebelum bermulanya perbicaraan itu.”. 10 [30] Mahkamah ini bersetuju dengan keputusan Mahkamah Tinggi Ipoh tersebut mengenai cara bagaimana rekod sabitan lampau perlu dibuktikan. Perkataan “authenticating officer” dalam s.2 Akta 7 bermaksud “(a) the prosecuting officer responsible for authenticating the result of a case at the conclusion of the case where a person is charged with a 15 registrable offence.”. Seterusnya authenticating officer ini akan melaporkan di bawah s.6 keputusan sama ada terdapat sabitan (boleh juga digantung di bawah s.6(a)(ii)sebagai contoh, apabila bon jaminan berkelakuan baik diperintahkan oleh mahkamah), apabila kes itu tamat. Di dalam s.10 tidak ada keperluan untuk mengemukakan perintah- 20 perintah mahkamah rendah yang telah mensabitkan Perayu dalam kes-kes di bawah s.15(1)(a) dan s.39C(1) ADB 1952 sebelum ini. Mahkamah juga dalam hal ini boleh menggunakan anggapan s. 114(e) Akta Keterangan 1950 bahawa “(e) that judicial and official acts have been regularly performed;”: Lee Yong Wu v PP [1962] MLJ 351. Pegawai- 25 pegawai yang berkenaan telah menjalankan tugas rasmi masing-masing dalam merekodkan sabitan lampau Perayu dan telah disahkan oleh SP1. [31] Secara keseluruhannya, Mahkamah ini mendapati keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan adalah kukuh terhadap Perayu dan 30 telah dibuat penilaian maksimum oleh HMS dan pembelaannya juga telah dipertimbangkan oleh HMS. Mahkamah ini sebagai mahkamah rayuan berpuas hati bahawa elemen pertama, kedua dan ketiga dalam pertuduhan telah dibuktikan. Mahkamah mendapati juga tidak ada keterangan untuk menunjukkan bahawa pihak polis hendak menganiaya Perayu atau ada sebab untuk berbohong dalam keterangan mereka: PP v Shaaban Bin Abdul Rahman [1989] 2 MLJ 313. Setelah meneliti pembelaan Perayu, Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan HMS yang 5 mendapati pembelaan yang dibawa oleh Perayu bersifat penafian semata-mata dan tidak berjaya mematahkan anggapan statutori yang telah beroperasi terhadapnya. Seperti yang saya berikan contoh di atas, tidak ada perkara seperti ini dibuat oleh pembelaan dalam kes pembelaan mahupun dikemukakan di peringkat pendakwaan, melainkan bergantung 10 kepada isu-isu teknikal yang sudah pun diputuskan dalam beberapa case laws sebelum ini. Oleh yang demikian, Mahkamah ini tidak mendapati apa-apa merit dalam isu yang terakhir yang dibangkitkan oleh Perayu. [32] Mahkamah ini merujuk kepada kes PP v. Mohd Radzi Bin Abu 15 Bakar [2005] 6 MLJ 393 yang membincangkan isu prima facie dan sekiranya pembelaan dipanggil, bagaimana mahkamah bawah perlu menangani pembelaan yang dibangkitkan, iaitu dengan menggunakan prinsip undang-undang yang telah mantap dalam kes Mat v PP [1963] 1 MLJ 263. Mahkamah Persekutuan telah memutuskan bahawa: 20 “In this connection, counsel for the appellant had referred to us the case of PP v Saimin & Ors [1971] 2 MLJ 16 where Sharma J held that the falsity of the defence does not relieve the prosecution from proving the prosecution's case beyond reasonable doubt. We are of the view that 25 whenever a criminal case is decided on the basis of the truth of the prosecution's case as against the falsity of the defence story, a trial judge must in accordance with the principle laid down in Mat v PP [1963] 1 MLJ 263 go one step further before convicting the accused by giving due consideration as to why the defence story, 30 though could not be believed, did not raise a reasonable doubt in the prosecution case. Thus, even though a judge does not accept or believe the accused's explanation, the accused must not be convicted until the court is satisfied for sufficient reason that such explanation does not cast a reasonable doubt in the prosecution case. To satisfy this test it is not so much the words used by the judge, but rather the actual application of the test to the facts of the case that matters. In this case, we found that the learned trial judge 5 offered practically no reason why the defence, notwithstanding its falsity and unconvincing nature, had failed to cast reasonable doubt in the prosecution case, other than to state by way of lip service the duty placed by the law on the defence to earn an acquittal.” 10 [Emphasis added] [33] Mahkamah ini juga merujuk kepada kes Ali Tan Bin Abdullah v PP [2013] 2 MLJ 676 yang memutuskan bahawa “proof beyond reasonable doubt” tidak bermakna “proof beyond the shadow of doubt” (rujuk Miller v 15 Minister of Pensions [1947] 2 All ER 372). Walaupun faedah keraguan diberikan kepada seorang tertuduh, mahkamah bicara tidak wajar mempertimbangkan keraguan “fanciful or in the nature of speculation”: PP v Saimin & Ors [1971] 2 MLJ 16. 20 [34] Di dalam kes Ali Tan Bin Abdullah (supra), Mahkamah memutuskan bahawa: “[25] Indeed, mere denial or presenting a bare story of innocence, such as in the circumstances of the present case, cannot amount to reasonable doubt. The court's acceptance of the explanation offered 25 by an accused person must be based upon reason and common sense, and cannot be illogical or irrational. The existence of reasonable doubt is dependent upon the totality of the evidence and on an examination of all the evidence in a fair and reasonable manner and not in isolation. In the present case, the learned JC in his judgment 30 had very meticulously considered the defence of the appellant. The learned JC was satisfied that the appellant had failed to cast any reasonable doubt on the prosecution's case and that the charges were proved beyond reasonable doubt. We are in complete agreement with the learned JC. We are satisfied that the learned JC had not misdirected 35 himself in any way to occasion an error either on the law or the facts to warrant appellate interference. We are unanimous that the learned JC had not made any wrong inferences on the facts before him. We found no merits in this appeal. We accordingly dismissed the appeal and affirmed the convictions and sentences on both the charges.”. [Penekanan ditambah] 5 [35] HMS telah mendapati pembelaan tidak menimbulkan keraguan terhadap kes pendakwaan dan seterusnya mendapati Perayu bersalah dan disabitkan dengan kesalahan yang dipertuduhkan. Oleh itu, jelas bahawa HMS tidak mempercayai keterangan Perayu yang merupakan 10 penafian semata-mata. Mengambil kira prinsip dalam kes Mat v PP (supra) HMS adalah berhak untuk mendapati Perayu bersalah dan mensabitkannya atas pertuduhan yang dipertuduhkan. Oleh itu, Mahkamah mendapati sabitan yang dibuat oleh HMS adalah selamat dan rayuan atas sabitan telah ditolak. 15 Rayuan atas hukuman [36] Di dalam kes Mohamed Abdullah Ang Swee Kang v PP [1988] 1 MLJ 167, Mahkamah Agung telah memutuskan yang berikut: “In assessing the length of custodial sentence, the court must look at the 20 overall picture in perspective by considering, firstly, the gravity of the type of offence committed; secondly, the facts in the commission of the offence; thirdly, the presence or absence of mitigating factors, and, fourthly, the sentences that have been imposed in the past for similar offences to determine the trend of sentencing policy, if any. The fact that a sentence 25 of imprisonment is imposed as a deterrence does not justify the sentencer in passing a sentence of greater length than what the facts of the offence warrant. The gravity of the type of offence involved must be considered in the light of the particular facts of the offence. As stated by James L.J. in R v Ladd & Tristam [1975] Cr LR 50; Thomas Encyclopaedia of Current 30 Sentencing Practice p 1058 : "We have to look at the overall picture of what is the right sentence for the total involvement, the total degree of criminality involved, and we have to keep the sentences in perspective with the sentences that have been passed on other occasions for offences involving criminal activity of this kind, though of course varying in their gravity. Clearly a deterrent element has to be involved, but because the offences are very serious, it does not necessarily follow that on the 5 particular facts very long sentences are justified." [Penekanan ditambah] [37] Mahkamah merujuk kepada kes Letitia Bosman v Public Prosecutor and other appeals (No 1) [2020] 5 MLJ 277 yang 10 memutuskan: “[125] In passing sentence, the court takes into consideration the mitigating and aggravating factors in order to ensure that the sentence is in accordance with the law. Passing a sentence according to law means the sentence imposed must not only be within the ambit of 15 the sentence period stipulated but also assessed and passed according to established judicial principles (see Jafa bin Daud at p 316 of the judgment of Mohamed Azmi J).” [Penekanan ditambah] 20 [38] Adalah undang-undang mantap bahawa Mahkamah rayuan tidak akan mengusik sesuatu hukuman yang dijatuhkan oleh Mahkamah bawah melainkan ia adalah menyalahi undang-undang atau tidak sesuai dengan fakta dan keadaan kes yang telah dibuktikan: PP v Mohamed Nor & Ors [ 1985] 2 MLJ 200. Melalui P3 terbukti bahawa Perayu 25 mempunyai rekod sabitan lampau yang banyak. Hukuman 8 tahun penjara yang dijatuhkan oleh HMS adalah masih dalam julat hukuman yang boleh dikenakan di bawah s.39C(2) ADB 1952 tersebut. [39] Mahkamah ini telah menimbangkan rayuan atas hukuman oleh 30 kedua-dua pihak dan mendapati tiada kekhilafan yang memerlukan Mahkamah ini untuk mengusik perintah yang dibuat oleh HMS terhadap Perayu. Mahkamah ini berpandangan bahawa kepentingan awam telah diimbangkan oleh HMS dengan kepentingan pesalah seperti prinsip dalam kes PP v Loo Choon Fatt [1976] 1 LNS 102. Rayuan oleh Perayu dan Pendakwa Raya terhadap hukuman juga adalah ditolak. KESIMPULAN 5 [40] Setelah mengambil kira segala keterangan, hal keadaan dan fakta kes ini, Mahkamah ini mendapati sabitan yang dibuat adalah selamat serta mengekalkan hukuman yang dijatuhkan oleh HMS terhadap Perayu. Oleh yang demikian, rayuan atas sabitan dan hukuman adalah ditolak. 10 Bertarikh 22 Mei 2024 15 t.t. NOOR RUWENA BINTI MD. NURDIN Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Malaya, Taiping 20 25 PERWAKILAN Bagi pihak Perayu: En. Kanthan Maruthamuthu (lantikan YBGK) 30 Tetuan M Muthu & Co., Ipoh Bagi pihak Responden: 35 TPR Sally Chay Mei Ling Pejabat Timbalan Pendakwa Raya Negeri Perak, Taiping