Mohd. Amin bin Ismail v Pendakwa Raya (P-05(M)-17-01/2018)

Court of Appeal of Malaysia13 Jan 2020P-05(M)-17-01/2018

The written judgment as the court issued it, with the coram, case number, and source links. Every paragraph has its own anchor.

Open official source PDF Report an issue

Content

DALAM MAHKAMAH RAYUAN MALAYSIA DI PUTRAJAYA (BIDANGKUASA RAYUAN) RAYUAN JENAYAH NO : P - 05(M) - 17 - 01/2018 ANTARA MOHD AMIN BIN ISMAIL (NO. K/P: 750130-07-5303) PERAYU DAN PENDAKWA RAYA RESPONDEN [Dalam perkara mengenai Perbicaraan Jenayah No. 45A-39-11/2016 Dalam Mahkamah Tinggi Malaya di Pulau Pinang Antara Pendakwa Raya Dan Mohd Amin bin Ismail (No. K/P: 750130-07-5303)] CORAM HAMID SULTAN BIN ABU BACKER, HMR YAACOB BIN HJ MD SAM, HMR HANIPAH BINTI FARIKULLAH, HMR ALASAN PENGHAKIMAN Pendahuluan [1] Perayu telah dituduh atas satu pertuduhan mengedar dadah berbahaya iaitu Cannabis seberat 57,273 gram, yang merupakan suatu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (ADB 1952) dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama. [2] Di akhir perbicaraan, YA Pesuruhjaya Kehakiman (Hakim bicara) mendapati perayu bersalah dan disabitkan dengan pertuduhan. YA Hakim bicara telah menjatuhkan hukuman mati mandatori terhadap perayu. [3] Terkilan dengan keputusan tersebut, perayu telah merayu kepada mahkamah ini. Kami telah mendengar rayuan perayu dan memutuskan menolak rayuan perayu. Sabitan dan hukuman Mahkamah Tinggi dikekalkan. Kami kini memberikan alasan keputusan tersebut. Pertuduhan Terhadap Perayu [4] Butiran penuh pertuduhan terhadap perayu ialah seperti berikut: Bahawa kamu pada 11.05.2016, jam lebih kurang 11.00 pagi, di alamat No.27, Lorong Aman Putera 5, Taman Aman Putera, Kepala Batas, di dalam Daerah Seberang Perai Utara, di dalam negeri Pulau Pinang, didapati telah mengedar dadah berbahaya iaitu Cannabis seberat 57,273 gram dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 39(B)(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama. Keterangan Kes Pendakwaan [5] Keterangan kes pendakwaan diringkaskan seperti berikut. Bertindak atas maklumat, pada 11.5.2016, jam lebih kurang 11.00 pagi, Insp. Sherman Jackson Jon Bosco (SP4) bersama sepasukan 8 anggota polis daripada Pasukan Tindakan Khas, Jabatan Siasatan Jenayah Narkotik (JSJN) Bukit Aman, Kuala Lumpur telah membuat serbuan ke atas rumah alamat No. 27, Lorong Aman Putera 5, Taman Aman Putera, Kepala Batas, Pulau Pinang. SP4 bersama 4 anggota memasuki kawasan porch rumah setelah memanjat pintu pagar eletronik luar rumah yang berkunci. Anggota lainnya ditugaskan mengawal di bahagian luar hadapan dan belakang rumah. SP4 merapati pintu grill besi dan pintu papan rumah dan mendapati pintu grill dan pintu papan tidak berkunci dan kedua-dua pintu itu dalam keadaan terbuka sedikit. SP4 memperkenalkan diri sebagai polis dan terus menyerbu masuk ke dalam rumah bersama anggotanya. Sebaik melangkah masuk ke dalam rumah, SP4 melihat seorang lelaki keluar daripada sebuah bilik sebelah kiri dan berlari ke arah ruang tamu dalam keadaan terkejut dan berpeluh. SP4 terus menahan lelaki tersebut. Butiran identiti lelaki itu dikenal pasti oleh SP4 bernama Mohd Amin bin Ismail, iaitu perayu (“perayu”). Hanya perayu sahaja berada di dalam rumah tersebut ketika serbuan. [6] SP4 memeriksa tubuh badan perayu dan tiada apa-apa barang salah ditemui. SP4 seterusnya memeriksa ruang tamu, tiada apa-apa barang salah ditemui di situ. SP4 seterusnya memasuki bilik di mana perayu dilihat keluar. Sebaik memasuki bilik tersebut SP4 menghidubau ganja yang amat kuat. Di dalam bilik itu SP4 melihat terdapat sebuah kotak bertulis 'PENSONIC' berwarna putih (P9) terletak atas sebuah katil yang tidak bertilam. SP4 memerika kotak tersebut (P9) dan mendapati di dalamnya terdapat 27 slab atau ketulan-ketulan bungkusan disyaki dadah jenis ganja. Setiap slab dibaluti dengan kertas aluminium dan plastik lutsinar. Oleh kerana bahagian penutup kotak terlipat ke bawah, SP4 dapat melihat terus kandungan kotak tersebut daripada luar kotak Pemeriksaan kotak P9 dibuat oleh SP4 dengan disaksikan oleh perayu serta anggota pasukan SP4. [7] Sebaik selesai memeriksa kotak P9, SP4 beralih pula memeriksa sebuah almari yang terdapat dalam bilik tersebut. SP4 mendapati pintu sliding sebelah kanan almari tersebut tidak bertutup rapat. Setelah membuka pintu almari yang tidak rapat itu, SP4 melihat terdapat ketulan-ketulan bungkusan (slab) yang setiap satunya dibaluti dengan kertas aluminum dan plastik lutsinar. Sejumlah 32 ketulan ditemui daripada almari tersebut. Menurut SP4, lampu bilik dan kipas angin di bilik tersebut terpasang ketika SP4 memasukinya. [8] Di dalam bilik tersebut terdapat juga satu meja solek. Di atas meja solek tersebut SP4 telah menjumpai barangan berikut : (i) kad pengenalan perayu (P96); (ii) pasport antarabangsa atas nama perayu (P97); (iii) dua unit telefon bimbit jenama Samsung (P99) dan Galaxy A7(P98); (iv) dua rangkai anak kunci di mana setiap rangkai mengandungi lima batang anak kunci (P19 & P94); satu alat kawalan jauh pintu pagar elektronik berserta satu kunci (P18)(P3-gambar No.17 dan 18 muka surat 17 Rekod Rayuan Jilid 3). [9] SP4 kemudiannya memeriksa ruang dapur, bilik setor dan semua bilik-bilik lain yang terdapat di tingkat bawah dan atas rumah tersebut. Tiada apa-apa barang salah lain ditemui daripada bahagian lain rumah itu. SP4 mengatakan semua pintu-pintu bilik dalam rumah berada dalam keadaan terbuka dan tidak berkunci ketika diperiksa. Tiada terdapat mana-mana orang lain dalam rumah tersebut. SP4 kemudiannya membuat tandaan-tandaan atas semua 27 ketulan-ketulan pertama yang dijumpainya dan seterusnya atas semua 32 ketulan-ketulan kedua yang dijumpainya. SP4 berada di rumah tersebut lebih kurang satu jam. SP4 telah merampas semua barang kes yang dijumpainya termasuk sebuah kereta Proton Perdana yang terletak di 'porch' rumah tersebut. Semua barang kes dan perayu dibawa ke Ibu Pejabat Polis Daerah (IPD) Seberang Perai Utara. Sebelum meninggalkan rumah itu, SP4 telah menguncikan semula pintu rumah dengan menggunakan anak kunci yang terdapat pada rangkaian kunci yang SP4 rampas dari atas meja solek. [10] Setelah sampai di IPD Seberang Perai Utara, SP4 telah membuat timbangan terhadap semua ketulan-ketulan (slab) (59 ketulan) disyaki ganja tersebut yang telah dibuat tanda-tanda pengenalan catatan oleh SP4. SP4 mengeluarkan Borang Bongkar (P21) (muka surat 113-116 Rekod Rayuan Jilid 3) dan membuat laporan polis melalui Kepala Batas Rpt 3296/16 berkaitan rampasan barang kes dan tangkapan terhadap perayu (P23) (muka surat 121-122 Rekod Rayuan Jilid 3). Pada jam lebih kurang 3.40 petang hari yang sama, SP4 membuat serahan barang kes dan perayu kepada pegawai penyiasat kes Insp. Anastasya binti Abd Ghafar (SP6). Satu borang Akuan Penerimaan ditandatangani oleh SP4 dan SP6 (P22 (muka surat 117 -120 Rekod Rayuan Jilid 3). SP6 kemudiannya membuat tandaan-tandaan beliau atas barang kes. Semua barang kes kemudiannya disimpan selamat oleh SP6. [11] Pada 13.5.2016, jam 4.00 petang, setelah sempurna gambargambar barang kes dirakamkan, dan setelah barang kes dadah dibungkus oleh SP6 dan dimasukkan ke dalam kotak bertanda 'AT(A)' dan 'AT(B)' yang disediakan oleh SP6 dengan kedua-dua kotak tersebut dimeteraikan, SP6 membuat serahan barang kes kepada Jabatan Kimia Malaysia, Pulau Pinang dan diterima serahan oleh ahli kimia Afizawati @ Halimah binti Ayub (SP5) untuk dibuat analisis. Satu resit akuan terima dikeluarkan oleh SP5 kepada SP6 (P26). [12] Afizawati @ Halimah binti Ayub (SP5), ahli kimia mengesahkan beliau telah membuat analisis terhadap barang kes disyaki ganja itu dan mendapati kesemua bahan tumbuhan berbentuk ketulan yang dibaluti dengan kertas aluminum dan plastik lut sinar adalah Cannabis seberat 57,273 gram. Cannabis adalah sepertimana yang ditakrifkan di bawah seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya 1952. SP5 juga mengemukakan laporan kimia yang disediakan oleh beliau (P27)(muka surat 129-132 Rekod Rayuan Jilid 3). [13] Habibah binti Ismail (SP3) mengatakan rumah tempat kejadian adalah milik bersama SP3 dan perayu kerana mereka berkongsi membeli rumah tersebut daripada pemaju pada tahun 2010 dengan harga RM280,000.00 (P15). SP3 tidak pernah tinggal di rumah tersebut. SP3 tinggal di Pangsapuri Indah, Telok Air Tawar, Butterworth bersama keluarga SP3. Sejak rumah tersebut dibeli, SP3 hanya dua kali pergi ke rumah itu, iaitu pada tahun 2010 dan 2012. Bil utiliti seperti bil eletrik rumah tersebut atas nama perayu (P17). SP3 mengatakan beliau ada meminta perayu menguruskan ubahsuai bahagian dapur, cabinet dan tangga rumah tersebut pada tahun 2011 dan seorang kontraktor bernama Jamil diambil oleh perayu untuk membuat kerja-kerja ubahsuai. SP3 bagaimanapun tidak pernah berjumpa Jamil. SP3 mengatakan perayu ialah seorang duda dan penjual kereta terpakai. Dapatan Hakim Bicara Diakhir Kes Pendakwaan [14] Di akhir kes pendakwaan, Hakim bicara mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan ketiga-tiga intipati pertuduhan, iaitu (i) dadah Cannabis yang menjadi pertuduhan adalah dadah berbahaya di bawah ADB 1952 seperti berat yang disebutkan dalam pertuduhan; (ii) perayu mempunyai jagaan dan kawalan serta pengetahuan terhadap dadah tersebut; dan (iii) perayu memperedarkan dadah tersebut. Hakim bicara mendapati setelah penilaian maksima dilakukan ke atas keterangan, pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap perayu. Hakim bicara oleh itu telah memanggil perayu membela diri terhadap pertuduhan. Pembelaan Perayu [15] Perayu membela diri secara keterangan bersumpah. Pembelaan diri perayu atas perkara-perkara yang penting boleh diringkaskan seperti berikut. [16] Rumah tempat kejadian adalah milik bersama perayu dan kakak perayu bernama Habibah binti Ismail (SP3). Menurut perayu rumah tersebut dibeli secara bersama oleh perayu dan SP3 pada tahun 2010 pada harga RM280,000.00. Rumah tersebut tidak didiami sejak dibeli dan ingin disewakan. Perayu dan SP3 memiliki kunci rumah tersebut. Oleh kerana rumah tersebut hendak disewakan, SP3 telah meminta perayu menguruskan rumah tersebut untuk dibuat ubahsuai atau renovasi. SP3 telah mengupah satu kontraktor bernama Jamil untuk melakukan kerja ubahsuai. [17] Perayu mengatakan katil, almari dan meja solek yang terdapat dalam bilik rumah di mana dadah dijumpai telah dibawa oleh perayu ke rumah tersebut dan perabot-perabot tersebut adalah perabot lama yang dbawa ke situ daripada rumah lain. Perayu mengatakan perayu tidak tinggal di rumah tempat kejadian dan hanya datang melihat rumah itu sekali dalam dua minggu. [18] Perayu mengatakan pada hari kejadian perayu pergi di rumah itu sekitar jam 12.00 tengahari adalah untuk memeriksa progres kerja-kerja ubahsuai. Perayu meletakkan kereta Proton Perdana di porch rumah. Perayu mengatakan oleh kerana berasa hendak terkencing, perayu bergegas masuk ke dalam rumah dan terus ke tandas meninggalkan pintu grill dan pintu papan rumah tidak berkunci dan terbuka sedikit dengan kunci rumah masih tersangkut di lubang kunci. Sebaik perayu keluar daripada tandas untuk pergi ke ruang tamu, tiba-tiba perayu melihat sekumpulan orang bersenjatakan pistol telah memasuki rumah dan mengacukan pistol ke arah perayu. Perayu cemas dan terkejut serta berpeluh menyangkakan orang yang masuk ke rumah tersebut adalah perompak. [19] Perayu mengatakan kali terakhir perayu pergi ke rumah tersebut ialah dua minggu sebelum tarikh kejadian dan ketika berada di rumah tersebut perayu tidak melihat terdapat kotak putih di dalam bilik. Perayu mengatakan perayu tiada pengetahuan terhadap dadah yang ditemui oleh SP4 dalam bilik rumah tersebut. [20] Perayu mengatakan Jamil iaitu kontraktor yang menjalankan kerja ubahsuai rumah tersebut ada memiliki kunci rumah itu kerana perayu ada memberi kunci rumah kepada Jamil untuk memudahkan Jamil dan pekerjanya membuat kerja ubahsuai. Perayu mengatakan kunci rumah tersebut ada tiga set, dimana satu set diberikan oleh perayu kepada Jamil. Dua set lagi masing-masing berada dengan perayu dan kakak perayu (SP3). Pada hari itu Jamil tidak ada di rumah tempat kejadian. Perayu menafikan mempunyai milikan dan mengedar dadah tersebut. [21] Perayu juga mengatakan barang-barang peribadi seperti dua set telefon tangan dan kad pengenalan perayu diambil oleh SP4 dari poket seluar yang dipakai oleh perayu dan bukan dijumpai di atas meja solek. Perayu mengatakan pasport perayu ditemui oleh SP4 daripada atas laci kereta Proton Perdana. Berkenaan rangkai kunci rumah, perayu mengatakan kunci tersebut diambil oleh SP4 dari lubang kunci di pintu kerana kunci tersebut tergantung di lubang kunci semasa perayu bergegas masuk rumah untuk buang air kecil. Perayu mengatakan serangkai lagi kunci dijumpai oleh SP4 daripada dalam kereta Proton Perdana. Perayu menafikan mempunyai milikan atau pengetahuan terhadap dadah yang dijumpai di rumah tersebut. Dapatan Hakim Bicara Diakhir Kes Pembelaan [21] Kami meneliti alasan penghakiman Hakim bicara. Kami dapati pada perenggan (60) hingga (114), Hakim bicara telah menimbangkan keterangan pembelaan diri perayu (muka surat 45-77 Rekod Rayuan Jilid 1). Diakhir penilaian Hakim bicara terhadap pembelaan diri perayu, Hakim bicara membuat dapatan bahawa pembelaan perayu hanya bersifat pemikiran terkemudian (an afterthought) dan penapian kosong semata-mata (bare denial) (rujuk: D.A. Duncan v PP [1980] 2 MLJ 195; Magendran Mohan v PP [2010] 5 CLJ 390). Perayu didapati gagal menyangkal anggapan pengedaran di bawah seksyen 37(da)(vi) ADB 1952 atas imbangan kebarangkalian dan gagal menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. Hakim bicara memutuskan kes pihak pendakwaan telah dibuktikan melampaui keraguan yang munasabah. Perayu didapati bersalah, disabitkan dan dijatuhi hukuman mati mandatori. Rayuan Perayu [22] Di hadapan kami, peguamcara terpelajar bagi pihak perayu mengemukakan dua alasan rayuan dalam mencabar sabitan terhadap perayu oleh Hakim bicara sebagai tidak selamat dan wajar diketepikan. Dua alasan tersebut ialah:

(a) Hakim bicara khilaf dalam memutuskan perayu mempunyai milikan sebenar (actual possession) serta pengetahuan terhadap dadah yang dijumpai di rumah tersebut.

(b) Anggapan yang tidak memihak (adverse inference) di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 hendaklah terpakai terhadap kes pendakwaan kerana pihak pendakwaan gagal menyiasat tentang Jamil dan pihak pendakwaan gagal memanggil Jamil. Hakim bicara khilaf dalam memutuskan perayu mempunyai milikan sebenar serta pengetahuan terhadap dadah yang dijumpai di rumah tersebut [23] Kami menimbangkan dahulu isu pertama. Peguamcara perayu merujuk kepada perenggan (49) alasan penghakiman Hakim bicara dan menghujahkan adalah satu 'errorneous' oleh Hakim bicara dalam memutuskan perayu mempunyai milikan sebenar dan pengetahuan terhadap dadah tersebut. [24] Pada perenggan (49) penghakiman, Hakim bicara membuat dapatan berikut: “[49] Berasaskan kepada prinsip undang-undang yang diterjemahkan dari kes Public Prosecutor v Tan Tatt Eek (supra) ([2005] 4 CLJ 460), adalah menjadi dapatan saya bahawa OKT dalam keadaan terkejut, berpeluh dan menggelabah adalah mencukupi untuk dibuat andaian bahawa OKT mempunyai pengetahuan ke atas dadah yang ditemui di dalam rumah tersebut tanpa ada keterangan lain yang boleh menyokong kelakuan OKT.” [25] Peguamcara selanjutnya menghujahkan kes pendakwaan diasaskan kepada keterangan bahawa rumah tempat kejadian dihuni oleh perayu sedangkan keterangan SP3 mengatakan rumah tersebut kosong dan tidak ada penghuni. SP3 juga mengatakan perayu bukan penghuni rumah tersebut. [26] Kami meneliti alasan penghakiman Hakim bicara dalam isu ini. Kami tidak menjumpai dalam mana-mana alasan penghakiman Hakim bicara yang memutuskan perayu adalah penghuni atau tinggal di rumah tempat kejadian. [29] Kami dapati Hakim bicara dalam membuat dapatan bahawa perayu mempunyai jagaan dan kawalan serta pengetahuan terhadap dadah yang ada di bilik rumah tersebut adalah berasaskan kepada keterangan yang melihatkan hanya perayu sahaja berada di rumah tersebut semasa serbuan dan dilihat keluar daripada bilik dimana SP4 kemudiannya menjumpai 59 ketulan dadah jenis cannabis, iaitu 27 ketulan dalam kotak (P9) yang terdedah yang boleh dilihat kandungan P9 daripada luar kotak tersebut tanpa halangan, serta 32 ketulan daripada almari yang pintunya terbuka sedikit dan tidak berkunci. Hakim bicara membuat dapatan bahawa perayu mempunyai milikan sebenar terhadap dadah tersebut tanpa perlu pihak pendakwaan bergantung kepada anggapan di bawah seksyen 37(d) ADB 1952. Kami dapati dapatan oleh Hakim bicara tersebut diasaskan kepada keterangan bahawa perayu berada di bilik di mana dadah dijumpai ketika SP4 dan pasukannya memasuki rumah, lampu dan kipas bilik tersebut terpasang melihatkan perayu ada menggunakan bilik itu, barangan peribadi milik perayu dijumpai oleh SP4 dalam bilik tersebut, perayu adalah pemilik bersama rumah tersebut bersama SP3 dan bil utiliti rumah tersebut atas nama perayu. Hakim bicara juga telah menmbangkan keterangan SP3 yang menafikan mempunyai pengetahuan terhadap dadah yang terdapat di rumah itu. Kali terakhir SP3 datang ke rumah tersebut pada tahun 2012, iaitu 4 tahun sebelum tarikh kejadian. Kunci rumah tersebut dijumpai di atas meja solek dalam bilik di mana dadah dijumpai. Hakim bicara juga membuat dapatan tidak terdapat sebarang keterangan yang melihatkan rumah tersebut diduduki oleh orang lain. [30] Berdasarkan kepada huraian yang kami nyatakan di atas, kami dapati Hakim bicara tidak melakukan apa-apa kekhilafan dalam dapatan dan keputusan beliau berkaitan isu pertama ini. Hujahan peguamcara oleh itu tidak mempunyai bermerit. Anggapan yang tidak memihak (adverse inference) di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 dituntut terpakai terhadap kes pendakwaan kerana pihak pendakwaan gagal menyiasat tentang Jamil dan kegagalan pihak pendakwaan memanggil Jamil [31] Kami menimbangkan pula alasan kedua rayuan yang diketengahkan oleh peguamcara perayu. Peguamcara perayu menghujahkan kegagalan pihak pendakwaan memanggil Jamil menuntut pemakaian seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terhadap kes pendakwaan. Peguamcara menegaskan nama Jamil telah ditimbulkan oleh pihak pembelaan semasa SP3 dan SP6 memberi keterangan bagi pihak pendakwaan. SP3 dan perayu mengatakan Jamil telah diberi kunci rumah tempat kejadian untuk melakukan kerja-kerja ubahsuai dan yang demikian mempunyai akses kepada rumah dan bilik di mana dadah dijumpai. Peguamcara menghujahkan pembelaan tentang kewujudan Jamil bukan pembelaan 'an afterthought' perayu. Peguamcara juga menghujahkan nama Jamil telah diberikan oleh perayu semasa perayu memberikan percakapan beramaran kepada pegawai perakam Insp. Juhaida dan dengan itu SP6 sebagai pegawai penyiasat kes mempunyai salinan percakapan beramaran perayu telah memaklumi maklumat berkaitan Jamil untuk siasatan dibuat berkaitannya. Peguamcara menghujahkan tiada siasatan dibuat oleh pegawai penyiasat tentang Jamil untuk dapat mengecualikan Jamil daripada kaitan dengan dadah tersebut. Yang demikian, anggapan yang tidak memihak dituntut untuk terpakai terhadap kes pendakwaan. Peguamcara perayu merujuk kepada kes Siew Yoke Keong v PP [2012] 4 CLJ 149 dan kes Ooi Chee Seong v Public Prosecutor [2014] 3 MLJ 595 untuk menyokong hujahan beliau. [32] Kami meneliti alasan penghakiman Hakim bicara dalam isu ini. Kami dapati Hakim bicara telah menmbangkan isu ini seperti yang dapat dilihat pada perenggan (61), (62), (63), (64), (65), (66), (67), (99), (100) (101) penghakiman beliau. Hakim bicara membuat dapatan bahawa keterangan daripada SP3 dan perayu tidak dapat membuktikan Jamil sedang melakukan kerja ubahsuai di rumah tersebut pada tarikh kejadian memandangkan ubahsuai rumah telah mula dibuat sejak tahun 2011 dan tarikh kejadian pada tahun 2016, satu tempoh masa yang lama selama 4 tahun. Tambahan lagi perayu sendiri tidak dapat mengesan Jamil. Hakim bicara juga memutuskan diandaikan jika Jamil mempunyai akses kepada rumah tersebut ianya masih tidak mencukupi untuk perayu menyangkal jagaan dan kawalan serta milikan perayu terhadap dadah itu. [33] Kami meneliti penghakiman Hakim bicara yang memutuskan bahawa pembelaan perayu menimbulkan nama Jamil hanya merupakan pembelaan yang tidak logik dan tidak munasabah untuk dapat diterima akal dan hanya suatu pembelaan rekaan. Dapatan Hakim bicara tersebut diasaskan kepada keterangan berikut: (i) SP3 tidak pernah melihat atau berjumpa Jamil; (iii) SP3 tidak pernah memberikan apa-apa kunci rumah kepada Jamil; (iii) SP3 hanya tahu tentang kunci rumah ada diberikan kepada Jamil melalui perayu; (iv) SP6 mengatakan percakapan beramaran perayu hanya menyebut nama Jamil tanpa perayu memberikan butiran lanjut tentang nama penuh, alamat Jamil boleh dihubungi, nombor telefon Jamil untuk dihubungi; (v) perayu gagal menunjukkan sebarang resit bayaran bagi kerja-kerja ubahsuai rumah yang dibayar kepada Jamil. Hakim bicara juga membuat dapatan bahawa adalah tidak logik atau munasabah untuk Jamil menyimpan jumlah dadah yang sangat besar di rumah yang sedang dibuat ubahsuai tersebut yang perayu pada bila-bila masa boleh datang dan punyai akses ke atasnya dan akan mengetahui tentang kewujudan dadah di rumah itu akan membuat laporan polis terhadap Jamil. [34] Berasaskan kepada butiran yang kami nyatakan di atas, kami dapati Hakim bicara tidak melakukan sebarang khilaf apabila menolak pembelaan perayu berkaitan penglibatan Jamil terhadap dadah tersebut. Kami berpendapat pendedahan (disclosure) perayu tentang Jamil yang dikatakan dibuat melalui percakapan beramaran perayu tidak mempunyai butiran lanjut untuk membolehkan SP6 melakukan siasatan beliau. Perayu hanya memberikan nama Jamil tanpa sebarang maklumat dan butiran lanjut. Di atas keadaan tersebut SP6 tidak melakukan apa-apa kegagalan dalam siasatannya. Dengan kata lain perayu tidak boleh hanya memetik nama Jamil tanpa mampu memberikan butiran identiti dan maklumat lanjut mengenai Jamil untuk membolehkan SP6 menyiasat bagi tujuan mendapatkan verifikasi pembelaan perayu. Keadaan kes ini dapat dibezakan jika dibandingkan dengan maklumat dalam kes Alcontara a/l Ambross Anthony v Public Prosecutor [1996] 1 MLJ 209 dikenali sebagai "Alcontara Notice". Kami dapati kes Siew Yoke Keong v PP (supra) yang dirujuk oleh peguamcara perayu juga tidak dapat membantu hujahan perayu. Fakta kes tersebut melihatkan terdapat seorang bernama Chantana, iaitu isteri kedua perayu tinggal di rumah di mana dadah dijumpai. Pihak pendakwaan tidak memanggil Chantana memberi keterangan. Mahkamah Rayuan bagaimana pun menolak pemakaian anggapan seksyen 114(g) atas alasan usaha telah dibuat oleh pihak pendakwaan untuk mengesan Chantana seorang warga Thailand tetapi tidak berjaya dan oleh itu tidak berlaku penahanan atau penyorokan keterangan oleh pihak pendakwaan. Berbeza dengan kes di hadapan kami, perayu hanya memetik nama Jamil tanpa memberikan sebarang butiran atau maklumat lanjut mengenai Jamil menjadikan mustahil untuk SP6 dapat mengesan Jamil. Kami dapati kes Ooi Chee & Anor v Public Prosecutor (supra) yang dirujuk oleh peguamcara perayu juga tidak dapat membantu hujahan perayu. Dalam kes tersebut wujud 'real person' individu bernama 'Ang' yang ditangkap oleh pihak polis di bawah kawasan apartment di mana sejumlah besar dadah dan peralatan membuat dadah dijumpai dalam sebuah unit rumah apartment tersebut. Perayu-perayu dalam kes tersebut mengatakan dadah tersebut milik "Ang" yang baharu sahaja turun ke tempat parking kereta untuk memberi barang meninggalkan perayu-perayu yang baharu tiba dirumah itu. Fakta melihatkan pasukan serbuan yang sama ada menangkap "Ang" di bawah apartment tersebut. Pihak pendakwaan tidak memanggil atau menawarkan "Ang" kepada pembelaan. Mahkamah Rayuan memutuskan "Ang" adalah saksi penting dan oleh itu seksyen 114(g) terpakai kerana pihak pendakwaan tidak memanggil atau menawarkan "Ang" kepada pembelaan. Mahkamah Rayuan juga mengguna pakai seksyen 114(g) terhadap kes pendakwaan atas kegagalan pihak pendakwaan memangggil "Chew" atau menawarkan kepada pembelaan, iaitu penyewa rumah di mana dadah dan perkakasan membuat dadah dijumpai. Keadaan kes tersebut boleh dibezakan dengan kes perayu di hadapan kami di mana hanya perayu sahaja berada di rumah tersebut, rumah tersebut dimiiki bersama oleh perayu dan SP3, SP3 kali terakhir datang ke rumah tersebut pada tahun 2012 iaitu 4 tahun sebelum tarikh kejadian, bil untiliti rumah tersebut atas nama perayu, bilik di mana dadah ditemui cerah oleh cahaya lampu dengan kipas angin berfungsi terpasang, SP1 berseorang berada di bilik dadah ditemui ketika SP4 masuk ke rumah tersebut, terdapatbau ganja yang kuat di bilik tersebut dan ketulanketulan dadah yang terdapat dalam kotak P9 serta dalam almari dengan mudah boleh dilihat dan tidak tersorok. [35] Berdasarkan kepada huraian kami di atas, kami dapati tidak terdapat sebarang alasan untuk kami menggunapakai seksyen 114(g) terhadap kes pendakwaan berkaitan isu Jamil tersebut. Hujahan peguam cara oleh itu tidak mempunyai merit. [36] Dalam kes Tunde Apatira& Ors V PP [2001] 1 CLJ 381, Mahkamah Persekutuan menolak rayuan perayu dan mengekalkan hukuman mati, mengatakan seperti berikut (muka surat 390): "As a general rule this court will, in normal course of events, quash a conviction where there has been a misdirection. Exceptionally, a conviction will be upheld despite a misdirection where this court is satisfied that a reasonable tribunal would have convicted the accused on the available evidence on a proper direction. The decision of this court in Alcontara a/l Ambross Anthony v Public Prosecutor [1996] 1 CLJ 705 exemplies the general rule, while that in Khoo Hi Chiang v Public Prosecutor [1994] 2 CLJ 151 illustrates the exception. Having secutinised the record with care, we are satisfied that this is an appropriate case for the application of the proviso. The evidence, both direct and circumstantial, against the appellants is entirely overwhelming. A court applying s. 37(da) in this manner required by Muhammed Hassan v PP [1998] 2 CLJ 170) would have nevertheless convicted the appellants on the available evidence." [37] Mengaplikasi prinsip dalam kes Tunde Apatira& Ors v PP (supra), kami juga bersetuju dengan Hakim bicara bahawa keterangan kes terhadap perayu adalah melimpah ruah (overwhelming). [38] Hakim bicara telah menerima keterangan saksi SP4 sebagai kredibel. Prinsip undang-undang mantap adalah bahawa mahkamah di peringkat rayuan sangat perlahan dan tidak boleh sewenangnya mencampuri dan mengubah dapatan fakta oleh hakim bicara yang mempunyai faedah audio-visual ke atas saksi-saksi yang memberi keterangan di hadapannya. Dalam kes Md Zainudin Raujan v PP [2013] 4 CLJ 21, Mahkamah Persekutuan memutuskan: "[38] Assessing credibility is difficult and is best left to the trial judge who has the audio-visual advantage of a witness in action. In this case, the learned trial judge, in our view, had correctly evaluated PW5's evidence and found him to be a credible witness. The Court of Appeal had further assessed the learned trial judge's evaluation of that evidence and agrees with the learned judge's conclusion. [39] We have gone through the evidence thoroughly ourselves and have come to the same conclusion that PW5 is a credible witness. Having said that we found no compelling reasons which require our appellate interference." Kesimpulan [39] Berdasarkan alasan-alasan yang telah kami huraikan, Mahkamah ini mendapati YA Pesuruhjaya Kehakiman telah mengarahkan dirinya dengan betul terhadap undang-undang yang terpakai dan telah meneliti keseluruhan keterangan yang dikemukakan dalam kes ini dalam membuat dapatan ke atasnya. Tidak terdapat sebarang alasan atau merit untuk Mahkamah ini mengganggui keputusan Hakim bicara tersebut. Sabitan terhadap perayu adalah selamat. [40] Justeru, Mahkamah ini menolak rayuan perayu dan mengekalkan sabitan dan hukuman oleh Mahkamah Tinggi. (YAACOB BIN HAJI MD. SAM) Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Bertarikh November 2020 Peguamcara bagi pihak Perayu: Hisham Teh Poh Teik (Anbanathan Yatshiraju bersama beliau) Tetuan Teh Poh Teik & Co Suite 11.08, 11th Floor Menara TJB No.9, Jalan Syed Mohd Mufti 80000 Johor Bahru Johor Peguamcara bagi pihak Responden: TPR Mohamad Zain bin Ibrahim Jabatan Peguam Negara Bahagian Perbicaraan dan Rayuan Aras 5, No.45, Lot 4/G7, Presint 4, Persiaran Perdana, 62502 Putrajaya

Something wrong on this page?

Wrong text, a broken link, out-of-date content, or a removal request — tell us and we'll check it against the official source.

Report an issue Request removal