Mohd Amran Bin Abdul Sharip (AA-82D-10-07/2022)

At any stage of any trial, before the delivery of judgment, the Public Prosecutor may, if he thinks fit, inform the Court that he will not further prosecute the accused upon the charge and thereupon all proceedings on the charge against the accused shall be stayed and the accused shall be discharged of and from the same.

At any stage of any trial before a sessions Court or a Magistrates Court before the delivery of judgment, the officer conducting the prosecution may, if he thinks fit, inform the Court that he does not propose further to prosecute the accused upon the charge, and thereupon all proceedings on the charge against the accused may be stayed by leave of the Court and, if so stayed, the accused shall be discharged of and from the same.

Such discharge shall not amount to an acquittal unless the Court so directs.” [23] Undang-undang adalah jelas bahawa di bawah seksyen 254(3) KTJ, dalam menentukan sama ada Mahkamah perlu memerintahkan perintah DNAA atau A&D, Mahkamah perlu ada suatu penghargaan terhadap keperluan di bawah seksyen 254 dan perkara ini telah dihuraikan secara terperinci dalam keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Vigny Alfred Raj Vicetor Amratha Raja v. PP [2022] 8 CLJ 1; [2022] MLJU 1837. Di dalam kes tersebut, diputuskan bahawa untuk pemakaian seksyen 254, mesti ada komunikasi yang jelas dan disengajakan daripada pihak pendakwaan bahawa mereka tidak akan meneruskan pendakwaan. Kedudukan asas menurut majoriti panel dalam kes tersebut adalah bahawa perintah mestilah pelepasan tanpa pembebasan kecuali jika Mahkamah mengarahkan sebaliknya. Oleh sebab kedudukan asas adalah pelepasan tanpa pembebasan, maka mesti terdapat keadaan atau alasan di dalam rekod yang menunjukkan bahawa kedudukan tersebut perlu diketepikan demi memberikan pembebasan. [24] Maka, jelas bahawa walaupun kedudukan asas adalah pelepasan tanpa pembebasan, Mahkamah tetap mempunyai budi bicara untuk membuat perintah pembebasan jika fakta dan keadaan kes menghendaki sedemikian. Budi bicara tersebut mesti dilaksanakan secara bijaksana. YAA Zabariah Mohd Yusof FCJ menyatakan dalam kes Vigny Alfred Raj Vicetor Amratha Raja v. PP (supra) seperti berikut: “[92] I have read and examined the authorities and cases referred to, in the judgment and found that, they never ruled on the interpretation to be accorded to s. 254(3) of the CPC to the effect that “the court has to specifically direct that the discharge does not amount to an acquittal. Otherwise, the default position is that the discharge amounts to an acquittal.” In my view, what those cases held were that, the court is vested with the discretionary power to direct an acquittal of an accused person pursuant to s. 254(3) of the CPC and that such discretion is to be exercise judiciously. In other words, s. 254(3) of the CPC does not fetter the discretion of the court in directing that the discharge to amount to an acquittal, if circumstances warrant it. The following cases support this proposition:

PP v. Ambika M A Shanmugam [2021] 2 CLJ 522; [2021] 2 MLJ 723;

(ii) Mohamed Kanathi Meerah Mydin v. PP [2019] 2 CLJ 28; [2019] 2 MLJ 194;

(iii) Goh Cheng Chuan v. PP [1990] CLJU 85; [1990] 1 LNS 85; [1990] 3 MLJ 401;

(iv) Koh Teck Chai v. PP [1967] CLJU 72; [1967] 1 LNS 72; [1968] 1 MLJ 166;

Seet Ah Ann v. PP [1950] CLJU 81; [1950] 1 LNS 81; [1950] MLJ 293;

(vi) Goh Oon Keow & Anor v. Rex [1948] CLJU 14; [1948] 1 LNS 14; [1949] MLJ 35; and

(vii) Tan Ah Chan v. Regina [1955] CLJU 155; [1955] 1 LNS 155; [1955] MLJ 218.” [25] Mahkamah ini seterusnya merujuk kepada kes Nicholas Mazivanan v. PP [2024] 9 CLJ 736; [2024] 12 MLJ 326, iaitu keputusan terbaru Mahkamah Tinggi Muar. Dalam kes tersebut, fakta menunjukkan bahawa walaupun terdapat banyak penangguhan dan beberapa amaran, pihak pendakwaan gagal memberikan sebarang keputusan terhadap representasi yang difailkan oleh tertuduh, terdapat kekurangan siasatan, menyebabkan pertuduhan berada dalam keadaan tidak menentu, dan juga terdapat kegagalan untuk memastikan kehadiran saksi-saksi. Di samping itu, pihak pendakwaan juga gagal untuk membuat keputusan untuk tidak meneruskan pendakwaan terhadap tertuduh; sebaliknya pihak pendakwaan hanya memohon penangguhan lanjut. Majistret telah memerintahkan tertuduh dilepas tanpa dibebaskan dan menolak permohonan tertuduh untuk dilepas dan dibebaskan. [26] Dalam memutuskan untuk memberikan perintah A&D, Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa kegagalan pihak pendakwaan untuk menunjukkan kesediaan dalam pendakwaan, sebagaimana yang ditunjukkan melalui penangguhan berulang, membawa maksud terdapat kekurangan niat untuk mendakwa kes dengan bersungguh-sungguh. Mahkamah turut memutuskan bahawa Mahkamah mempunyai kuasa untuk memerintahkan pembebasan bagi mengelakkan ketidakadilan dan bebanan yang tidak sepatutnya terhadap tertuduh. [27] Berdasarkan kepada kedudukan undang-undang yang jelas seperti di atas, Mahkamah mendapati Mahkamah ini mempunyai kuasa muktamad untuk memerintahkan tertuduh dalam kes ini dilepaskan dan dibebaskan sekiranya fakta dan keadaan menghendaki sedemikian dan kuasa ini hendaklah dilaksanakan dan berhati-hati dan bijaksana dengan mengambilkira kepentingan awam serta mengelakkan ketidakadilan dan bebanan yang tidak sepatutnya terhadap tertuduh. PERTIMBANGAN MAHKAMAH

Kegagalan pihak pendakwaan bersedia untuk menjalankan perbicaraan setelah beberapa kali penangguhan [28] Mahkamah, dalam kes ini mendapati pihak pendakwaan telah gagal memberikan sebarang penjelasan yang munasabah berhubung ketidakhadiran baki saksi-saksi pendakwaan, iaitu saksi eskot urin, pegawai sains serta pegawai penyiasat pada tarikh perbicaraan yang telah ditetapkan. [29] Mahkamah mendapati bahawa tarikh perbicaraan telahpun ditetapkan sejak 19 Mac 2025. Namun, hasil semakan dalam Sistem CMS didapati bahawa permohonan bagi pengeluaran sapina terhadap saksi-saksi tersebut hanya difailkan oleh Timbalan Pendakwa Raya kepada Pendaftar Mahkamah Majistret pada 1 September 2025 dan sapina tersebut telah dikeluarkan oleh Mahkamah pada 2 September 2025, sedangkan tarikh perbicaraan adalah ditetapkan pada 09 hingga 11 September 2025. Keadaan ini jelas menunjukkan bahawa pihak pendakwaan telah gagal memberikan notis yang mencukupi kepada saksi-saksi pendakwaan bagi memastikan kehadiran mereka pada tarikh perbicaraan. [30] Mahkamah berpendapat bahawa kegagalan tersebut mencerminkan kurangnya persediaan yang sewajarnya oleh Timbalan Pendakwa Raya serta ketidakpatuhan terhadap arahan Mahkamah dalam mengendalikan perbicaraan ini. Hal ini adalah lebih ketara memandangkan pihak pendakwaan mempunyai tempoh kira-kira lima (5) bulan dari tarikh penetapan perbicaraan untuk membuat persiapan dan memastikan kehadiran saksi-saksi pendakwaan. [31] Mahkamah menegaskan bahawa adalah menjadi tanggungjawab pihak pendakwaan untuk memastikan kes dibicarakan dengan cekap, teratur dan tanpa penangguhan yang tidak perlu. Kegagalan pihak pendakwaan untuk berbuat demikian bukan sahaja menjejaskan kelancaran prosiding Mahkamah, malah berpotensi mendatangkan prejudis kepada tertuduh, khususnya dari segi hak untuk dibicarakan dalam tempoh yang munasabah serta kepentingan keadilan yang menyeluruh. [32] Mahkamah berpendapat bahawa ketidakhadiran saksi-saksi pendakwaan yang material akibat kegagalan persediaan ini telah melemahkan kes pendakwaan itu sendiri dan menimbulkan keraguan terhadap kesungguhan pihak pendakwaan dalam meneruskan pertuduhan. Dalam keadaan sedemikian, Mahkamah tidak boleh membenarkan perbicaraan ini berlarutan semata-mata untuk menampung kelemahan pihak pendakwaan, kerana tindakan sedemikian akan bertentangan dengan prinsip keadilan dan berpotensi membawa kepada penyalahgunaan proses Mahkamah. [33] Oleh yang demikian, Mahkamah mendapati bahawa kegagalan pihak pendakwaan untuk bersedia dan mematuhi arahan Mahkamah pada tarikh perbicaraan yang telah ditetapkan membawa kesan undang-undang yang serius terhadap perjalanan kes ini, dan Mahkamah adalah berhak untuk mengambil tindakan yang sewajarnya selaras dengan kuasa dan budi bicara Mahkamah demi memastikan keadilan ditegakkan. [34] Pada masa yang sama, Mahkamah mendapati walaupun sapina telah dikeluarkan, pegawai penyiasat sendiri gagal hadir dan gagal menyerahkan kaki sapina kepada Timbalan Pendakwa Raya bagi membolehkan tindakan lanjut seperti permohonan waran tangkap dibuat. [35] Memandangkan tiada kepastian bahawa sapina telah diserahkan dengan sempurna kepada saksi-saksi pendakwaan, Mahkamah tidak dapat mengeluarkan waran tangkap kepada saksi-saksi yang gagal hadir untuk perbicaraan. Perkara ini juga telah diakui oleh pihak pendakwaan sendiri. [36] Kegagalan ini, khususnya ketidakhadiran pegawai penyiasat, menunjukkan bahawa pihak pendakwaan tidak mengawal perjalanan kes dengan berkesan. [37] Di bawah seksyen 376 KTJ, pihak pendakwaan hendaklah mempunyai kawalan terhadap haluan semua prosiding jenayah. Prinsip ini bukan sahaja menuntut kejujuran dan keadilan, tetapi juga kecekapan dalam mengurus saksi dan pembuktian supaya perbicaraan dapat diselesaikan dalam tempoh munasabah, khususnya apabila tertuduh telah sebelum ini telah dilepas tanpa dibebaskan dan didakwa semula sepertimana ditekankan oleh Mahkamah dalam kes Yussof Daniel Khairul Hisham V. PP [2025] 2 CLJ 1018 seperti berikut: “[18] In this court’s view, the expression “the prosecution shall have control over the direction of all criminal proceedings and prosecutions” means not only that the prosecution must act honestly, without fear of favour and to ensure that the prosecution of charges are based upon the legitimacy of its evidence and fair play to the accused (see Johnson Tan Han Seng v. PP & Other Appeals [1977] CLJU 38; [1977] 1 LNS 38; [1977] 2 MLJ 66; Shiv Kumar v. Hukam Chand & Anor [1999] 7 SCC 467 and Boucher v. The Queen [1954] 110 Can CC 263), but also that the prosecution must manage its witnesses in the interest of timely conclusion of its case within the time allocated by the court, especially as in the present case when the accused has been DNAA and charged repeatedly.”

Kesungguhan tertuduh dalam penyelesaian kes [38] Rekod Mahkamah menunjukkan bahawa tertuduh telah hadir tanpa gagal ke Mahkamah sejak tahun 2019. Namun begitu, tertuduh tidak pernah diberikan peluang sebenar untuk membela diri sepenuhnya kerana kegagalan berterusan pihak pendakwaan menghadirkan saksi. [39] Walaupun telah melalui dua kali pendakwaan bagi kesalahan yang sama sejak tahun 2019, hanya dua (2) saksi pendakwaan pernah dipanggil memberi keterangan sehingga tahun 2025.

Kepentingan keadilan kepada tertuduh [40] Mahkamah ini telah mempertimbangkan apakah keadilan yang wajar diberikan kepada tertuduh. Saya berpendapat adalah tidak adil bagi masyarakat untuk memandang serong terhadap tertuduh hanya kerana beliau tidak membuktikan dirinya tidak bersalah lebih-lebih lagi pandangan terhadapnya sebagai seorang anggota polis. Sekiranya hanya perintah DNAA diberikan, berapa lamakah lagi tertuduh ini terpaksa menunggu untuk pertuduhan terhadapnya difailkan semula dan menunggu kehadiran saksi-saksi pendakwaan. [41] Selain itu, keadaan tertuduh yang didakwa untuk tempoh masa yang tidak tentu, menyebabkan beliau dan keluarganya menanggung tekanan mental, ditambah beban kewangan dalam mempertahankan diri. Impak terhadap tertuduh termasuklah kerosakan reputasi, tekanan emosi serta gangguan terhadap pekerjaan dan kehidupan keluarga. Tertuduh telah memberikan kerjasama penuh dalam siasatan dan menanggung lebih daripada 6 tahun kesukaran untuk membersihkan namanya, sementara pendakwaan berulang kali memohon penangguhan dengan alasan yang sama. [42] Dalam keadaan ini, Mahkamah bersetuju dengan hujahan peguam tertuduh mengenai keperluan untuk menyemak semula perintah yang wajar diberikan bagi mengelakkan sistem keadilan jenayah dijadikan alat penindasan dan untuk mengurangkan kesusahan tidak perlu ke atas tertuduh. [43] Mahkamah juga mengambil kira bahawa tertuduh adalah tidak bersalah sehingga dibuktikan bersalah, dan telah bersedia meneruskan bicara untuk membersihkan dirinya. Dalam keadaan ini, setelah hampir 6 tahun ketidakpastian dan kesusahan, perintah DNAA adalah suatu ketidakadilan serius dan tidak mengubah persepsi masyarakat terhadap kesalahannya. Akhir sekali, ancaman untuk didakwa semula sentiasa wujud di atas kepala tertuduh. [44] Oleh itu, berdasarkan fakta dan keadaan seperti di atas, terdapat keadaan yang mewajarkan perintah A&D terhadap tertuduh. Keputusan ini berakar pada kefahaman bahawa Mahkamah ini mempunyai autoriti untuk menentukan perintah yang paling sesuai di bawah seksyen 254(3) KTJ apabila pendakwaan tidak bersedia menjalankan perbicaraan kes. Autoriti ini digunakan demi menegakkan keadilan, memastikan tertuduh tidak terus berada di bawah bayangan pertuduhan yang tidak diselesaikan, dan mengekalkan integriti proses kehakiman. [45] Berdasarkan keseluruhan fakta, kegagalan berulang pihak pendakwaan, tempoh masa yang berpanjangan serta keperluan menegakkan keadilan kepada tertuduh, Mahkamah ini mendapati bahawa perintah pelepasan dan pembebasan terhadap tertuduh adalah selaras dengan undang-undang dan prinsip keadilan. [46] Mahkamah ini juga mendapati keputusan ini adalah selaras dengan keputusan terkini Mahkamah Tinggi dalam kes Yussof Daniel Khairul Hisham V. PP (supra) yang telah dirujuk oleh peguam tertuduh. Dalam kes tersebut, memandangkan keadaan kes membawa implikasi negatif khususnya kerosakan reputasi, tekanan emosi, gangguan terhadap pekerjaan dan kehidupan keluarga, penderitaan selama beberapa tahun, serta ketidakpastian berterusan, Mahkamah Tinggi telah memerintahkan pelepasan yang membawa kepada pembebasan kepada tertuduh sebagai ganti kepada perintah DNAA oleh Mahkamah Majistret, demi menegakkan prinsip keadilan dan kebebasan kehakiman. KESIMPULAN [47] Kesimpulannya, memandangkan pihak pendakwaan tidak bersedia dan gagal untuk memberikan alasan yang munasabah bagi suatu penangguhan bicara, Mahkamah memutuskan tertuduh tidak sepatutnya dibiarkan menanggung penderitaan akibat kelewatan pihak pendakwaan dengan membiarkan pertuduhan tergantung ke atas dirinya tanpa had waktu. Saya percaya kuasa budi bicara Mahkamah di bawah seksyen 254(3) KTJ telah digunakan secara berhati-hati bagi mengelakkan ketidakadilan, lebih-lebih lagi dalam keadaan di mana pendakwaan tidak bersedia atau menangguhkan prosiding tanpa justifikasi. [48] Alasan penghakiman ini dikemukakan bagi pertimbangan dan semakan Yang Arif Mahkamah Tinggi. Segala fakta, hujahan dan dapatan Mahkamah ini telah dinilai secara menyeluruh berdasarkan fakta yang dikemukakan sepanjang perbicaraan dan undang-undang yang terpakai. Mahkamah yakin bahawa keputusan yang dibuat adalah berasaskan prinsip keadilan, keseimbangan antara kepentingan awam dan hak tertuduh, serta selaras dengan kehendak undang-undang. Bertarikh 25 Januari 2026