Mohd Arif Faizal Bin Osman v Pendakwa Raya (DA-42S-49-07/2017)

(A) LATAR BELAKANG [1] Orang Kena Tuduh/Perayu telah dituduh di Mahkamah Sesyen dengan satu pertuduhan rogol/sumbang mahram (pertuduhan pertama) dan satu pertuduhan melakukan kelucahan melampau ke atas anak saudaranya (pertuduhan kedua), sebagaimana pertuduhan di bawah. Di akhir perbicaraan, Tertuduh/Perayu didapati bersalah dan disabitkan dan dijatuhkan hukuman penjara 24 tahun dan 15 kali sebatan bagi pertuduhan pertama dan 10 tahun penjara dan 8 kali sebatan bagi pertuduhan kedua. Hukuman berjalan berturut-turut. 2 [2] Tidak berpuashati dengan keputusan tersebut, Perayu telah memfailkan rayuan ke Mahkamah ini terhadap sabitan dan hukuman [3] Setelah mendengar hujahan kedua-dua pihak, Mahkamah ini telah menolak rayuan terhadap sabitan dan membenarkan rayuan terhadap sebahagian daripada hukuman, di mana bagi kesalahan pertama hukuman dikurangkan kepada 18 tahun penjara dan 11 sebatan manakala kesalahan kedua hukuman dikurangkan kepada 5 tahun penjara dan 5 sebatan. Hukuman berjalan berturut-turut. [4] Masih tidak berpuashati, Tertuduh merayu terhadap hukuman ke Mahkamah Rayuan. Ini merupakan alasan-alasan keputusan Mahkamah.

(B) PERTUDUHAN Pertuduhan Pindaan Pertama “Bahawa kamu pada bulan 30/10/2015, jam lebih kurang 6.00 petang, di dalam rumah di alamat Kampung Redang, Gunong, di dalam daerah Bachok, di dalam negeri Kelantan didapati telah merogol anak saudara kamu nama NURUL MIMI NATASYA KPT : (UMUR 8 TAHUN), yang mana perhubungan dengan kamu adalah tidak dibenarkan di bawah undang-undang, hukum agama, adat atau kebiasaannya yang terpakai kepada kamu untuk berkahwin dengannya, dan dengan itu kamu telah 3 melakukan kesalahan yang boleh dihukum di bawah Seksyen 376(3) Kanun Keseksaan.” Pertuduhan Kedua “Bahawa kamu pada 5/11/2015, jam lebih kurang 6.00 petang, di dalam sebuah rumah di alamat Kg. Redang Gunong, di dalam jajahan Bachok, di dalam negeri Kelantan, telah menggalakkan Nurul Mimi Natasya binti Mohd Faizul Issan, no. K.P.: umur : 8 tahun) iaitu seorang kanak-kanak berusia di bawah 14 tahun untuk melakukan suatu perbuatan kelucahan melampau dengan kamu. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 377E Kanun Keseksaan.”

(C) FAKTA KES [5] Tertuduh/Perayu merupakan bapa saudara kepada mangsa. Fakta kes secara ringkas adalah seperti mana dapatan Hakim Bicara di muka surat 15 dan 16 Jilid 1 Rekod Rayuan, berdasarkan keterangan saksi mangsa seperti di bawah: “[1] Saksi mangsa memaklumkan pada Majlis As-Syura kali kedua ketika mangsa ke tandas, mangsa masuk ke dalam tandas untuk mencuci baju selepas mandi di parit. [2] Mangsa seterusnya memaklumkan bahawa OKT telah datang kepada mangsa dan menyekat mangsa keluar dari tandas dengan menggunakan kaki OKT. 4 [3] OKT memaksa mangsa melihat ‘burung’ OKT. OKT menyelak kain yang dipakai oleh OKT dan mangsa nampak ‘burung’ OKT. [4] OKT seterusnya menyuruh mangsa memegang ‘burung’ OKT. Mangsa enggan dengan meletakkan tangan mangsa pada baju mangsa. OKT kemudiannya menarik tangan mangsa sehingga kena ‘burung’ OKT. [5] OKT menggeselkan tangan mangsa pada ‘burung’ OKT. Mangsa menepis tangan OKT dan OKT memegang kemaluan mangsa menggunakan tangan OKT. Mangsa lari. [6] Mangsa mengatakan seperti berikut “nak oyak ko Abah ako”. [7] Mangsa juga memaklumkan bahawa dia telah memberitahu neneknya akan kejadian tersebut. [8] Majlis As-Syura kali pertama diadakan di rumah nenek mangsa. Pada ketika itu, mangsa duduk di atas kerusi panjang. [9] Mangsa memaklumkan sebelum itu, mangsa telah bermain di halaman dan naik rumah disebabkan mengantuk dan tidur atas sofa. 5 [10] Mangsa nampak OKT dari luar rumah. Pada awalnya, OKT memakai seluar dan selepas itu mangsa nampak OKT memakai kain. [11] OKT datang dekat dengan mangsa dan OKT membuka seluar mangsa. Mangsa memaklumkan bahawa mangsa tidak memakai seluar dalam. [12] OKT membuka seluar mangsa sampai ke kaki. Mangsa cuba tarik kembali seluar mangsa tetapi OKT menarik semula seluar mangsa. Selepas itu, OKT memasukkan ‘burung’ OKT kat ‘pepet’ mangsa. [13] Mangsa nampak ‘burung’ OKT dan mangsa rasa ‘burung’ OKT masuk sikit ke dalam kemaluan mangsa. Mangsa pasti ‘burung’ OKT telah masuk dalam ‘pepet’ mangsa. [14] Ketika kemasukan tersebut, mangsa “tunja” (menendang) OKT dengan menggunakan kaki mangsa. [15] OKT sempat berpesan, “jangan oyak ko orang” tentang kejadian tersebut dan mangsa berasa takut. [16] Selepas itu, mangsa menarik semula seluar mangsa dan seterusnya mangsa lari ke tangga rumah menghadap orang membuat bubur As-Syura. [17] Mangsa memaklumkan perkara tersebut kepada ibu mangsa. Ibu mangsa telah membuat satu laporan Polis 6 dan mangsa telah dibawa ke Hospital Universiti Sains Malaysia (HUSM) untuk pemeriksaan.” [6] Pemeriksaan terhadap kemaluan mangsa terdapat koyakan lama pada jam 11 disebabkan oleh kemasukan objek tumpul ke dalam kemaluan mangsa.

(D) UNDANG-UNDANG RAYUAN TERHADAP HUKUMAN [7] Undang-undang mengenai rayuan terhadap hukuman adalah mantap iaitu Mahkamah di peringkat rayuan sewajarnya tidak mengganggu keputusan yang dibuat oleh Hakim bicara melainkan keputusan itu adalah salah, contohnya hukuman tersebut adalah terlalu berat (manifestly excessive) atau terlalu ringan, (manifestly inadequate). [8] Mahkamah ini akan berpandukan beberapa prinsip penghakiman di dalam mempertimbangkan rayuan mengenai hukuman. Di dalam kes Adam Atan v. PP [2009] 1 CLJ 33 khususnya di muka surat 36 Y.A Gopal Sri Ram, Hakim Mahkamah Rayuan berkata: “In an appeal against sentence, the initial function of this court is one of review only. The fact that each of us sitting separately or together would have imposed a lesser sentence is irrelevant. The appellant must satisfy this court that the sentencing court has either erred in principle or imposed a sentence that was manifestly excessive. We find it unnecessary to cite any authority in support of this well established principle”. 7 [9] Di dalam kes Bhandulananda Jayatilake [1981] 1 LNS 139, Almarhum Raja Azlan Shah (Ketua Hakim Negara ketika itu) telah menyatakan: “For a discreationary judgment of this kind to be reversed by this court, it must be shown to our satisfaction that the learned judge was embarking on some unauthorized or extraneous or irrelevant exercise of discretion”.

(E) PENGANALISAAN DAN DAPATAN MAHKAMAH INI MENGENAI HUKUMAN [10] Tertuduh/Perayu turut merayu terhadap hukuman di Mahkamah ini. Mahkamah ini mengambil maklum bahawa kesalahan rogol adalah satu kesalahan yang serius. Ini dilambangkan dengan hukuman maksima yang boleh dikenakan bagi kesalahan rogol di dalam keadaan biasa ialah 20 tahun penjara dan boleh dikenakan sebatan. Bagi “aggravated rape”/sumbang mahram seperti di dalam kes ini, hukuman maksima adalah 30 tahun, dan minima adalah 8 tahun penjara dan sebatan yang tidak kurang daripada 10 sebatan. Hakim bicara di dalam mengikuti prinsip-prinsip hukuman adalah tidak terkhilaf apabila memberi keutamaan kepada kepentingan awam yang mengatasi kepentingan peribadi Tertuduh/Perayu seperti mana yang ditekankan di dalam kes PP v. Loo Choon Fatt [1976] 2 MLJ

[11] Namun kepentingan seseorang Tertuduh tidak boleh diketepikan langsung. (Lihat kes Tan Sri Abdul Rahim Noor v. PP [2001] 1 8 MLJ 193). Terdapat keadaan di mana kepentingan awam sendiri mewajarkan seseorang tertuduh itu tidak dimasukkan ke dalam penjara di dalam tempoh yang panjang kerana ia akan membawa banyak keburukan daripada kebaikan, dimana seseorang pesalah itu akan menjadi penjenayah tegar (hardened criminal) selepas menjalani hukuman penjara. [12] Justeru itu, Mahkamah perlu menjalankan satu kaedah pengimbangan (balancing exercise) untuk memastikan keadilan dilaksanakan kepada mangsa/orang awam dan juga Tertuduh/Perayu di dalam menentukan hukuman yang sesuai yang akan dijatuhkan. Ke arah itu Mahkamah akan menggunakan kaedah ini di dalam menentukan hukuman yang sesuai di dalam kes ini. [13] Kejadian ini berlaku ketika Majlis As-Syura sedang berlangsung. Fakta ini menunjukkan bahawa jenayah ini telah dirancang oleh Tertuduh. Fakta juga menunjukkan Tertuduh/Perayu telah mengambil kesempatan ke atas mangsa yang masih muda dan mentah yang merupakan anak saudaranya sendiri. Mahkamah mendapati Hakim Sesyen adalah betul apabila mengambil kira faktor-faktor ini sebelum menjatuhkan hukuman sebagai faktor pemberat. [14] Hakim Mahkamah Sesyen juga adalah betul apabila mengambil kira bahawa kedua-dua kesalahan ini bukan berlaku di dalam satu transaksi yang sama yang mewajarkan pertimbangan positif diberikan kepada Tertuduh, (lihat Amrita Lal Hazna v. Empeor 42 CAL 957 dan Jayaraman v. PP [1979] 2 MLJ 88). 9 [15] Namun dengan kejadian ini merupakan kesalahan pertama Tertuduh/Perayu dan Tertuduh/Perayu mempunyai 3 orang anak yang memerlukan kasih sayang seorang bapa, telah pun insaf dan Tertuduh tidak diwakili dipertengahan perbicaraan sehingga akhir, maka pertimbangan positif perlu diberikan kepada Tertuduh/Perayu. [16] Tambahan lagi jumlah kumalatif hukuman penjara sebanyak 34 tahun dan sebatan sebanyak 23, akan menyebabkan “crushing effect” kepada Tertuduh/Perayu. Justeru Mahkamah berpendapat hukuman yang dijatuhkan adalah agak “excessive”. [17] Mahkamah berpendapat Tertuduh wajar diberi peluang kedua di mana Tertuduh/Perayu tidak perlu merengkok di dalam penjara terlalu panjang sehingga melampaui 30 tahun. Ini dapat mengelakkan Tertuduh/Perayu menjadi “hardened criminal” setelah keluar daripada penjara. Mahkamah ini berpendapat Hakim bicara telah gagal memberi pertimbangan sewajarnya terhadap fakta-fakta ini yang mewajarkan campur tangan Mahkamah ini yang perlu menurunkan jumlah hukuman penjara tersebut. [18] Tertuduh/Perayu juga merupakan penanggung kepada keluarganya. Dengan hukuman yang dikenakan, di mana Tertuduh akan dipenjara selama 34 tahun, ini memberi kesan ekonomi yang berpanjangan terhadap keluarga tersebut. Hakim bicara telah khilaf kerana tidak mengambil kira fakta-fakta ini sebelum menjatuhkan hukuman yang sekali lagi mewajarkan campur tangan Mahkamah ini. 10 [19] Berdasarkan alasan-alasan di atas dan setelah membuat pendekatan imbangan (balancing exercise), Mahkamah memutuskan bahawa rayuan Tertuduh/Perayu terhadap hukuman wajar dibenarkan sebahagian dimana hukumannya dikurangkan sepertimana Mahkamah menyatakan sebelum ini. [20] Tertuduh/Perayu masih lagi tidak berpuas hati dengan hukuman yang telah dikurangkan tersebut oleh Mahkamah ini. Mahkamah berpendapat hukuman tersebut adalah sesuai dan Mahkamah tidak ada sebab untuk memberi hukuman yang lebih rendah. Sebaliknya Mahkamah berpendapat Tertuduh/Perayu boleh menganggap dirinya bernasib baik kerana jika dilihat trend hukuman yang dikenakan oleh Mahkamah dewasa ini, hukuman yang dikenakan di peringkat rayuan bagi kesalahan rogol biasa (maksima 20 tahun penjara) adalah di dalam lingkungan 12 hingga 15 tahun. Contohnya di dalam kes Peilis v. PP [2014] 6 CLJ 670, hukuman 12 tahun penjara dan 5 sebatan dikenakan. Di dalam kes Riduan Mahmud v. PP [2010] 1 LNS 449, dan Nelson Gunasegaram v. PP [2010] 3 CLJ 561, Tertuduh/Perayu dikenakan hukuman penjara 12 tahun dan 1 dan 4 sebatan masing-masing. [21] Bagi kesalahan rogol “aggravated rape”/sumbang mahram yang membawa hukuman maksima 30 tahun penjara, seperti di dalam kes ini, trend hukuman ialah penjara di antara 18 hingga 22 tahun jika melalui perbicaraan penuh. Justeru itu hukuman 18 tahun penjara dan 11 sebatan adalah adil dan selamat mengambil kira keseriusan kes dan juga kesan atau stigma berpanjangan yang akan ditanggung mangsa. Mahkamah juga 11 perlu menghantar mesej sewajarnya bahawa Mahkamah menyifatkan kesalahan ini sebagai sangat keji dan pesalahnya sebagai amat tidak bertanggungjawab. Begitu juga dengan kesalahan kedua iaitu melakukan kelucahan melampau di mana Mahkamah ini telah turut menurunkan hukumannya kepada 5 tahun penjara dan 5 sebatan. Walau bagaimanapun, Mahkamah ini menyerahkan kepada kebijaksanaan Mahkamah Rayuan untuk memutuskannya.

(F) KESIMPULAN [22] Mengenai hukuman, Mahkamah mendapati bahawa Hakim bicara telah terkhilaf yang mewajarkan Mahkamah ini mencampur tangan sepertimana alasan-alasan yang telah Mahkamah berikan. Sehubungan dengan itu, Mahkamah ini telah membenarkan rayuan Tertuduh/Perayu sebahagian di mana bagi kesalahan pertama, hukuman diturunkan kepada 18 tahun penjara dan 11 sebatan. Bagi kesalahan kedua, hukuman penjara diturunkan kepada 5 tahun dan 5 sebatan. Hukuman penjara berjalan berturut-turut. Tarikh: 4 Januari 2019 (DATO’ AHMAD BIN BACHE) Hakim Mahkamah Tinggi Sivil NCvC 3 Kuala Lumpur 12 Pihak-pihak: Peguambela/Perayu: Pn. Latifah binti Ariffin (YBGK), Peguambela & Peguamcara, Tetuan Latifah Ariffin & Co, Lot 1105, Jalan Dato Lundang, Seksyen 52, 15200 Kota Bharu, Kelantan. Responden/Pendakwa Raya: TPR Shaharaliza binti Ab. Razak, Timbalan Pendakwaraya Negeri Kelantan, Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Kelantan, Blok 5, Tingkat Bawah, Kota Darulnaim, 15050 Kota Bharu, Kelantan