Mohd Azman Bin Yaacob v Tenaga Nasional Berhad (DA-22NCvC-10-02/2019)

Defendan sama ada melalui diri sendiri/wakil/ejen/pekerja/kontraktor ditegah dan dilarang daripada memasuki mana-mana bahagian tanah GM 2819, Lot 15113, Kg. Belukar, Mukim Ulu Sat, Jajahan Machang, Kelantan dengan apa cara sekali pun sehingga penyelesaian tuntutan ini atau sebagaimana yang diperintahkan oleh Mahkamah Yang Mulia ini;

Satu pengisytiharan bahawa Defendan telah menceroboh tanah GM 2819, Lot 15113, Kg. Belukar, Mukim Ulu Sat, Jajahan Machang, Kelantan;

Satu pengisytiharan bahawa Defendan telah memasuki/menduduki dan berterusan memasuki/menduduki tanah GM 2819, Lot 15113, Kg. Belukar, Mukim Ulu Sat, Jajahan Machang, Kelantan dengan mendirikan tiang/ pencawang elektrik dan memasang saluran talian elektrik yang merentasi/melalui tanah tersebut serta melakukan kerja-kerja berkaitan tanpa izin dan persetujuan Plaintif;

Defendan hendaklah mengosongkan tanah GM 2819, Lot 15113, Kg. Belukar, Mukim Ulu Sat, Jajahan Machang, Kelantan dengan serta merta atau dalam satu tempoh yang ditetapkan oleh Mahkamah Yang Mulia ini;

Defendan hendaklah mengeluarkan tiang/pencawang, talian elektrik dan lain-lain peralatan berkaitan daripada tanah atau yang melalui tanah GM 2819, Lot 15113, Kg. Belukar, Mukim Ulu Sat, Jajahan Machang, Kelantan dengan serta merta atau dalam satu tempoh yang ditetapkan oleh Mahkamah Yang Mulia ini;

Defendan hendaklah membayar gantirugi berjumlah RM1,972,399.50 atau gantirugi sebagaimana ditaksirkan atau diperintahkan;

Defendan membayar gantirugi am, khas, teladan dan punatif sebagaimana yag ditaksirkan kepada Plaintif; dan

Alternatifnya, Defendan membayar kepada Plantif gantirugi dan juga pampasan bagi penggunaan tanah atau melalui tanah GM 2819, Lot 15113, Kg. Belukar, Mukim Ulu Sat, Jajahan Machang, Kelantan sebagaimana harga Nilaian Pasaran terkini yang akan ditaksirkan termasuk kerugian dan kehilangan yang dialami Plaintif; Kes Plaintif [3] Plaintiff adalah pemilik dan merupakan pemilik berdaftar tanah tersebut yang berkeluasan 0.3736 hektar yang berkategori tanah pertanian. Pada asalnya tanah tersebut dikenali sebagai NE 277, Lot 90 yang kemudiannya ditukarkan kepada GM 973, Lot 2092, Kg Belukar, Mukim Ulu Sat, Jajahan Machang. Ia kemudiannya ditukar kepada Lot 2092, GM 2689, Kg Belukar, Mukim Ulu Sat yang kemudiannya dibahagikan kepada 5 lot iaitu HSM 1417, HSM 1418, HSM 1419, HSM 1420 dan HSM 1421. [4] HSM 1420 adalah dimiliki oleh Zaliha bt Awang yang kemudiannya ditukar kepada GM 2819, Kg Belukar, Mukim Ulu Sat yang merupakan tanah tersebut. Ia telah dipindah milik secara penjualan kepada Plaintif pada 5/3/2017 yang dibeli bagi tujuan pembangunan. Semakan oleh Plaintif di Pejabat Tanah dan Jajahan Machang mendapati tiada sebarang sekatan kepentingan di atas tanah tersebut. [5] Selanjutnya Plaintif melalui Pejabat Jurukur Berlesen Hasimi Ukur Consultant telah membuat permohonan kebenaran merancang bagi cadangan pelan susun atur untuk pembangunan ke atas tanah tersebut dengan cadangan memecahkan tanah tersebut kepada 11 lot dan didirikan bangunan kediaman. [6] Semasa permohonan kebenaran merancang tersebut, Plaintif telah dimaklumkan bahawa pihak Defendan memerlukan rizab seluas 132 kaki bagi jajaran talian elektrik di atas tanah tersebut. Plaintif bagaimanapun membuat cadangan balas rizab seluas 66 kaki namun ianya ditolak oleh Defendan. [7] Plaintif mendakwa bahawa Defendan tiada hak ke atas laluan jajaran talian elektrik di atas tanah tersebut kerana tidak terdapat apa-apa pengambilan ataupun rekod mengenai apa-apa kepentingan Defendan termasuk untuk rintisan didaftarkan bagi tujuan Defendan merintangi talian elektrik di atas tanah tersebut. Kes Defendan [8] Defendan sebaliknya menyatakan bahawa kemasukan Defendan ke atas tanah tersebut telah mematuhi prosedur statutori yang diperuntukkan oleh Akta Elektrik 1949 (Akta 116). Kelulusan tersebut adalah berdasarkan kepada seksyen 53 iaitu bagi “rintisan selebar 2 rantai” yang bersamaan dengan 132 kaki. Ianya telah dilaksanakan sekitar tahun 1978 oleh Lembaga Letrik Negara yang merupakan badan statutori sebelum Defendan. [9]

sama ada pencerobohan dan/atau pencerobohan berterusan telah dilakukan oleh Defendan disebabkan kewujudan talian elektrik tersebut di atas tanah tersebut; dan

sama ada dibuktikan wujud ganti rugi dan/atau kehilangan keuntungan disebabkan ketidakbolehan Plaintif untuk memajukan cadangan pembangunan perumahan yang dikatakan di atas tanah tersebut. Analisis dan dapatan Mahkamah [11] Sebelum Mahkamah membuat analisis ini, adalah perlu terlebih dahulu Mahkamah menimbangkan bantahan Plaintif ke atas ekshibit-ekshibit yang dikemukakan oleh Defendan seperti berikut;

D43 - Surat Pejabat Tanah & Jajahan Pasir Puteh;

D40 - Surat Lembaga;

D44 - Surat Jurutera Projek;

D45 & D46 - Surat Pejabat Tanah & Jajahan Machang;

D49, D50, D52 - Surat Pejabat Tanah & Jajahan Machang;

D47 - Notis daripada Jabatan Perhutanan;

D51 - Senarai penerima pampasan; dan

D41 - Pelan bagi talian penghantaran Machang Pasir Puteh 33kv. [12] Asas kepada bantahan Plaintif adalah kebanyakan dokumen yang dikemukakan tersebut adalah bukan dikemukakan melalui pembuat dokumen tersebut. Peguam Plaintif menghujahkan bahawa Defendan gagal untuk membuktikan bahawa pengemukaan dokumen-dokumen ini mematuhi kehendak seksyen 32, 62 dan 73A Akta Keterangan 1950 (Akta 56) (rujuk; Supreme Tribute Sdn Bhd v Dato’ Mohd Amin Ahmad Yahya & ors [2018] 1 LNS 1006). [13] Mahkamah mendapati bahawa dokumen-dokumen yang dikemukakan tersebut adalah merupakan dokumen-dokumen yang berada di dalam simpanan Defendan sejak tahun 1978. Mahkamah turut mendapati bahawa Defendan telah mengambil segala usaha yang munasabah untuk mencari pembuat dokumen-dokumen tersebut yang dapat dilihat melalui keterangan-keterangan berikut:

Bagi pembuat dokumen D48, D49, D50 dan D53 (Encik Mohamed bin Yusoff): Surat TNB kepada Pejabat Tanah dan Jajahan Machang bertarikh 18.11.2019 (Ekshibit D64);

Bagi pembuat dokumen D45 dan D46 (Encik Hisham bin Hashim): Surat TNB kepada Pejabat Tanah dan Jajahan Machang bertarkh 18.11.2019 (Ekshibit D65);

Bagi pembuat dokumen D41 (Encik Chong Toong Choong): Surat TNB kepada Sukat Internasional Malaysia bertarikh 20.11.2019 (Ekshibit D56); dan

Bagi pembuat dokumen D40, D44 dan D52 (Encik Abbas bin Mehad): Surat TNB bertarikh 21.11.2019 (Ekshibit D55). [14] Malahan berdasarkan kepada Ekshibit D66, Pejabat Tanah dan Jajahan Machang telah mengesahkan bahawa tiada maklumat lanjut bagi Encik Mohamed bin Yusoff manakala berkaitan Encik Hisham bin Hashim telah disahkan meninggal dunia. [15] Berdasarkan kepada seksyen 73A(1)(b) Akta 56, sebarang kenyataan melalui sesuatu dokumen boleh diterima jika salinan asal dikemukakan dan dapat dibuktikan bahawa orang yang membuat pernyataan tersebut telah meninggal dunia atau tidak semunasabahnya praktik untuk mendapatkan kehadirannya atau jika segala usaha munsabah untuk mencarinya telah dibuat tanpa hasil. [16] Di dalam kes Allied (M) Bank Bhd v Yau Jiok Hua [1998] 6 MLJ 1, Hakim Ausgustine Paul PK (pada ketika itu) berkaitan perkara ini telah menyatakan: “[17] Under the circumstances of the instant appeal, we would think that the learned JC should not totally disregard the evidenc of PW1, PW2 and PW3 in considering the issue of admissibility of the said notices of demand. Such evidene would be admissible pursuant to the provisions of s.73A of the Evidence Act 1950 (“the Act”) and the learned JC has a discretion to admit inevidence the said notices of demand notwithstanding that the maker was not called. The said notices of demand formed part of the records of Messrs Nordin Hamid & Co and are in their care and custody. We are of the view that on the balance r probabilities, this being a civil suit, the notices of demand and the AR cards are admissible and should have been admitted in evidence. Its existence was never challenged by the respondent and his objection as to its admissibility as the maker was not called should have been overruled forthwith.” [17] Mahkamah turut merujuk kepada kes Sin-Kun Logistics (KL) Sdn Bhd v. Projek Lebuhraya Usahasama Bhd [2019] 10 CLJ 137 yang memutuskan seperti berikut: “The said s.73A (2) clearly gave the court the power to admit the forms documentary evidence without calling their makers ‘….if having regard to all the circumstances of the case it is satisfied that undue elay or expense would otherwise be causes….’. We can see and appreciate where the learned High Court Judge was coming from for it was not just a question of a few witnesses going to be called to tender the forms but hundreds of them and to give evidence on a very mundane issue of whether the tolls had been paid and if we may add, which was for a paltry sum. Admittedly, the amount stated in one PV form represented a fraction of the debt claimed by the plaintiff, nonetheless the calling of hundreds of these witnesses would definitely caused undue delay to the completion of the trial ……. …It was indicated to the Court that the same questions would be posed to all the other remaining witnesses by the Defendant’s councel as all of them were also toll booth operators carrying out the same duties as the 122 witnesses. The Court could not envisage that these other witnesses would drastically depart from the answers given by the 122 witnesses. It is pertinent to note that the Defendant did not challenge the fact that the toll booth operators had filled up the PV forms, the challenge was mote as to accurancy of the information contained therein.” [18] Dalam apa jua keadaan, sepertimana Mahkamah telah nyatakan bahawa dokumen-dokumen tersebut telah berusia hampir 40 tahun dan ianya dikemukakan melalui SD4 yang merupakan pegawai Defendan yang mempunyai di dalam jagaannya dokumen-dokumen tersebut. [19] Selain itu, Mahkamah turut mendapati bahawa dokumen-dokumen tersebut telah dikemukakan oleh Defendan secara salinan yang asal semasa perbicaraan. Malahan ianya perlu dikendalikan oleh Mahkamah ini secara berhati-hati kerana kekhuatiran ia akan rosak. Semasa pengemukaannya juga, Mahkamah tidak mendapati sebarang bantahan dikemukakan oleh peguam Plaintif. [20] Selanjutnya peguam Defendan telah membawa perhatian Mahkamah ini ke atas seksyen 90 Akta 56 berkaitan anggapan ke atas dokumen yang berusia 20 tahun seperti berikut; “Where any document purporting or proved to be twenty years old is produced from any custody which the court in the particular case considers proper, the court may presume that the signature and every other part of that document which purports to be in the handwriting of any particular person is in that person's handwriting, and in the case of a document executed or attested, that it was duly executed and attested by the persons by whom it purports to be executed and attested. Explanation - Documents are said to be in proper custody if they are in the place in which and under the care of the person with whom they would naturally be; but no custody is improper if it is proved to have had a legitimate origin, or if the circumstances of the particular case are such as to render such an origin probable. This explanation applies also to section 81. ILLUSTRATIONS

A has been in possession of landed property for a long time. He produces from his custody documents relating to the land, showing his title to it. The custody is proper.

A produces documents relating to landed property of which he is the chargee. The chargor is in possession. The custody is proper.

A, a connection of B, produces documents relating to lands in B's possession, which were deposited with him by B for safe custody. The custody is proper.” [21] Berkaitan pemakaian seksyen ini, Mahkamah di dalam kes Commisioners of The Municipality of Malacca v Sinniah [1974] 1 MLJ 77 telah menyatakan; “Private or public documents twenty years old produced from proper custody and otherwise free from suspicion prove themselves and no evidence of the handwriting, signature, sealing or delivery need in general be given. If a document twenty years old or more is produced from proper custody and is on its face free from suspicion the Court may presume -

that it has been signed or written by the person whose signature appears or in whose handwriting it purports to be; and

that it has been fully attested and executed if it purports to be so. The presumption relates to the execution of the documents, i.e. signature. attestation, etc. In other words, to its genuineness but not to the truth of its contents. The person presenting a document under s. 90 is relieved of the necessity of proving that it was executed by the person who is purported to be the executant but the Court will not presume the correctness of any statement in the document.” [22] Berdasarkan penilaian Mahkamah ke atas dokumen-dokumen tersebut, Mahkamah berpuashati bahawa dokumen-dokumen ini tergolong ke dalam perkara yang dinyatakan di dalam seksyen 90 Akta 56 dan oleh itu ianya boleh diterima oleh Mahkamah ini sebagai sebahagian dari keterangan. [23] Berkaitan hujahan peguam Plaintif bahawa dokumen-dokumen ini sewajarnya dikemukakan melalui SP4 yang merupakan saksi dari Pejabat Tanah dan Jajahan Machang, ia adalah pada pandangan Mahkamah sangat tersasar. Ini kerana SP4 sendiri mengakui bahawa dokumen-dokumen tersebut tidak lagi berada di dalam jagaan dan simpanan mereka. Ini dapat dilihat melalui keterangan SP4 seperti berikut: Peguam : Adakah Encik tahu apakah yang berlaku kepada rekod pentadbir tanah berhubung dengan dokumen-dokumen izinlalu seperti, example, one of the contoh adalah macam di muka surat 39 ini. Adakah Encik tahu?. : Tidak Yang Arif. Sebab surat ini tahun 1978 dan tiada lagi rekod, apa-apa rekod yang berkaitan. Surat ini di dalam simpanan Pejabat Tanah Jajahan Machang. Peguam : Jadi, bila, untuk tempoh masa bila pentadbir tanah akan mempunyai rekod tentang izin lalu?. Encik kata tadi 1978 memang tak ada. So, dari which point of time pentadbir tanah akan mempunyai rekod?. : Sejak bilalah?. Peguam : Sejak bila. : Sejak bila, saya kurang pasti. Peguam : Tapi, Encik pasti yang dokumen-dokumen di 1978 tidak ada dalam rekod. : Betul. Peguam : Yang Arif, if, if I may. Since the witness has confirmed that he has no knowledge of the way leave documents by LLN, and there’s no record of the same, I just want to inform Yang Arif that we will adduce the way leave documents in the Defendant’s case. [24] Selain itu, Mahkamah turut mendapati bahawa dokumen-dokumen tersebut dikeluarkan oleh jabatan Kerajaan yang ditandatangani oleh seorang penjawat awam iaitu seorang Pentadbir Tanah. Di bawah misalan (e) seksyen 114 Akta 56, Mahkamah boleh membuat andaian bahawa tindakan rasmi oleh Pentadbir Tanah telah dilaksanakan mengikut aturan. Ini seperti dinyatakan oleh Mahkamah Rayuan di dalam kes Mohd Isha Awang v. Mohamad Idris Seramal Baris [2020] 9 CLJ 760 yang telah menyatakan dengan jelas penggunaan misalan (e) ini seperti berikut: “In our view, had the learned JC applied his mind properly, he would have noticed that those documents issued by the relevant authorities are in fact, documents issued by a Government department. The documents show the judicial and official acts which have been performed. It is trite law tha the court may presume the existence of any fact which it thinks likely to have happened in relation to the facts of the particular case that judicial and official acts have been regularly perfomed (see s.114(e) of EA). The words “regularly performed” means correctly done (see Commissioners of the Municipality of Malcca v. Sinniah [1970] 1 LNS 22; [1974] 1 MLJ 77). The section also states that the court is required to have regard to the fact that ‘judicial act, the regularity of which is in question was performed under exceptional circumstances’. Once the presumption arises, the official act will be presumed to have been regularly done until the contrary is proved (see Evidence, Practise and Procedure, 4th edn., Augustine Paul at p. 908). Peh Swee Chin in Loo Keck Leong v. PP [1992] 3 CLJ 1332; [1992] 1 CLJ (Rep) 195; [1992] 2 MLJ 177, 182 (SC) held tha the presumption is of course a rebuttable and optional presumption, based upon the common experience of mankind.” [25] Sehubungan dengan itu, Mahkamah memutuskan untuk menerima dokumen-dokumen yang telah dikemukakan oleh Defendan bagi menentukan keabsahan tindakan Defendan memasuki tanah Plaintif. [26] Selanjutnya, Mahkamah telah meneliti dokumen-dokumen tersebut dan mendapati bahawa adalah jelas keberadaan Defendan adalah berdasarkan kepada seksyen 53 Akta 116 yang menyatakan seperti berikut; “(1) Subject as hereinafter provided, whenever it is necessary so to do for the purpose of installing any system of distribution of energy under this Act, the Board or a licensee may lay, place or carry on, under or over any land, other than State land, such supply lines and may erect in or upon any land, other than State land, such posts and other apparatus as may be necessary or proper for the purposes of the Board installation or licensed installation, as the case may be, and may take such other action as may be necessary to render the installation safe and efficient, paying full compensation in accordance with section 58 to all persons interested for any disturbance, damage or disability that may be caused thereby;...” [27] Namun peguam Plaintif menghujahkan bahawa pra syarat bagi seksyen 53 tersebut adalah Defendan perlu membuat permohonan kepada Pihak Berkuasa Negeri (State Authority). Apa yang dimaksudkan oleh Pihak Berkuasa Negeri adalah sepertimana yang ditafsirkan di bawah seksyen 2 Kanun Tanah Negara seperti berikut; “"State Authority" means the Ruler or Governor of the State, as the case may be…” [28] Peguam Plaintif turut menghujahkan bahawa keputusan perlu dibuat oleh Pihak Berkuasa Negeri dan Notis Niat untuk memasuki tanah tersebut perlu dinyatakan dengan jelas di dalam Borang 4 dan diserahkan kepada pemilik asal. Jika terdapat bantahan, maka satu siasatan perlu dijalankan oleh pegawai yang dilantik yang akan melaporkan kepada Pihak Berkuasa Negeri namun sebaliknya jika tiada bantahan, pihak LLN boleh terus memasuki tanah tersebut. [29] Berdasarkan kepada dokumen-dokumen yang dikemukakan, Plaintif menghujahkan bahawa Defendan gagal membuktikan bahawa terdapat permohonan yang dibuat oleh Defendan kepada Pihak Berkuasa Negeri. Defendan juga dikatakan gagal untuk mengemukakan Notis sebagaimana Jadual Keempat yang dihujahkan sebagai satu prasyarat. [30] Sehubungan dengan itu, peguam Plaintif menghujahkan bahawa apabila ini tidak dipatuhi maka tiada siasatan dilaksanakan, tiada perintah oleh Pihak Berkuasa Negeri, tiada bukti pembayaran dilakukan dan oleh itu, maka tiada persetujuan diberikan oleh pemilik terdahulu tanah tersebut. Dengan kata lain, keberadaan Defendan di atas tanah tersebut sejak 1978 adalah satu pencerobohan. [31] Di dalam menangani isu ini, Mahkamah ini perlu menjelaskan apa yang dimaksudkan sebagai satu pencerobohan. Hakim Wan Yahya HMT di dalam kes Tan Wee Choon v Ong PeckSeng & anor [1986] 1 MLJ 322 telah menjelaskannya seperti berikut; “Trespass to land unlike criminal trespass is completed once a person wrongfully, albeit peaceably, intrudes into the land in the possession of another, even where no damage is done. Trespass to land covers all unlawful entry and includes taking possession, pulling down or destroying anything permanently fixed to the land. The following passage on what constitutes trespass to land is found in Halsbury's Laws of England (3rd ed.), Vol. 38 at page 739: “Every unlawful entry by one person on land in the possession of another is a trespass for which an action lies, although no actual damage is done. A person trespasses upon land if he wrongfully sets foot on, or rides or drives over, it, or takes possession of it, or expels the person in possession, or pulls down or destroys anything permanently fixed to it, or wrongfully takes minerals from it, or places or fixes anything on it or in it, or, it seems, if he erects or suffers to continue on his own land anything which invades the airspace of another, or if he discharges water from another's land, or sends filth or any injurious substance which has been collected by him on his own land on to another's land.” [32] Apa yang dimaksudkan sebagai penceroboh telah diterangkan oleh Abdul Malik Ishak HMT di dalam kes Segar Restu (M) Sdn Bhd v Wong Kai Chuan [1994] 3 MLJ 530 seperti berikut; “…Who is a trespasser? In law, a trespasser is one who wrongfully enters on land in the possession of another, and has neither right nor permission to be on the land. Lord Dunedin in Robert Addie & sons (Collieries) Ltd v Dumbreck [1929] AC 358 at p 371 ” [33] Kedua-dua kes ini telah ditimbang oleh Mahkamah Rayuan di dalam kes Syarikat Air Negeri Sembilan Sdn Bhd lwn One Visa Sdn Bhd [2017] 1 MLJ 711 yang menyatakan; ““[27] Dapat diperhatikan dalam kes-kes tort pencerobohan ini, sama ada melalui nas-nas langsung (direct authority) atau sebaliknya, sifatsifat (traits) am yang ada dalam kesemua keadaan pencerobohan itu ialah adanya kemasukan (entry or intrusion) atau jika pada mulanya dibenarkan, telah berada atas hartanah berkenaan seterusnya, tanpa apa-apa kewajaran (unjustifiable). Dengan itu, kewajaran (justification) boleh menjadi dalihan kepada tort ini.” [34] Berdasarkan kepada otoriti-otoriti yang dibincangkan di atas, Mahkamah merumuskan sesuatu pencerobohan akan hanya berlaku apabila terdapat kemasukan atau keberadaan seseorang atau satu pihak ke atas sesuatu tanah tanpa sebarang hak ataupun kebenaran yang sah. [35] Di dalam kes ini, Defendan telah menegaskan bahawa kemasukan serta keberadaan mereka di atas tanah tersebut adalah bersandarkan kepada seksyen 53 Akta 116 yang telah dimansuhkan oleh Akta Bekalan Elektrik 1990 (Akta 447). Seksyen 53 Akta 116 mempunyai peruntukan yang sama dengan seksyen 11 Akta 447. [36] Seksyen 53 ini secara amnya memperuntukkan kuasa LLN untuk satu izin lalu sepertimana yang ditafsirkan oleh Hakim K.C Vohrah, HMT (pada ketika itu) di dalam kes Dolomite Industrial Park Sdn Bhd v Tenaga Nasional Berhad [1997] 1 LNS 38 seperti berikut; ““The word "wayleave" is not defined in Act 116 or Act 447 or regulations made under both of them. However, there is mention in s 53 of Act 116 of the right of the Electricity Board and in s 15 of Act 447 of the right of the licensee (here it is TNB) to enter into a "wayleave agreement" with the owner or occupier of land for the purpose of carrying a supply line across the land. In the New Shorter Oxford English Dictionary "wayleave" is defined as "(payment for) right of way granted by the owner of land to a particular body for a particular purpose, as for carrying telephone wires over or along buildings, or laying paths or pipes across land; a document conferring the right." In the context of both the Electricity Acts the word "wayleave" conveys the meaning of a right of way granted by the occupier or owner of land for the purpose of carrying a supply line across the land on payment for that right. Obviously a contractual relationship would have arisen between the parties for the wayleave.” [37] Bagi sesuatu hak izinlalu ini, pihak Defendan perlu memenuhi subseksyen 53(2) dan 53(3) Akta 116 seperti berikut:

Memberi notis secara lengkap dan tepat berkaitan perbuatan yang akan dilaksanakan;

Notis tersebut adalah di dalam borang sepertimana di Jadual Keempat; dan

Notis tersebut diserahkan kepada pemilik berdaftar tanah tersebut. [38] Bagi maksud tersebut, SD3 telah memberi keterangan yang boleh diringkaskan seperti berikut;

pertamanya, LLN akan mengenalpasti tanah-tanah yang akan terlibat dalam projek tersebut ;

berkenaan tanah-tanah persendirian yang terlibat, disebabkan pada masa itu LLN merupakan suatu agensi Kerajaan, LLN akan mendapat bantuan dan kerjasama daripada Pegawai Daerah/Pemungut Hasil Tanah/Pejabat-Pejabat Tanah yang berkenaan untuk mengenalpasti pemilik-pemilik berkepentingan tanah-tanah persendirian yang terlibat dan juga bantuan dan kerjasama mereka untuk menyerahkan ke atas pemilik-pemilik berkenaan notis kemasukan LLN untuk memasuki tanah-tanah persendirian terlibat tersebut untuk melaksanakan kerja-kerja projek talian elektrik yang berkenaan;

contoh notis kemasukan adalah selaras dengan Jadual Ke-4 kepada Akta 116 di mana notis tersebut juga memaklumkan bahawa menurut Akta 116, pemilik berdaftar mempunyai hak untuk membantah kepada izinlalu yang dimaksudkan dalam tempoh empat belas (14) hari dari notis tersebut;

selaras dengan Akta 116, Pegawai Daerah/Pemungut Hasil Tanah/Pentadbir Tanah yang berkenaan akan memastikan kesemua notis kemasukan diserahkan kepada pemilik-pemilik tanah yang berkenaan;

Pegawai Daerah/Pemungut Hasil Tanah/Pentadir Tanah yang berkenaan juga akan memaklumkan kepada LLN sama ada mereka menerima sebarang bantahan terhadap kemasukan LLN daripada pemilik-pemilik tanah yang berkenaan;

Pegawai Daerah/Pemungut Hasil Tanah/Pentadbir Tanah yang berkenaan kemudiannya akan melangsungkan siasatan ke atas sebarang bantahan yang dikemukakan oleh mana-mana pemilik-pemilik dan pihak-pihak berkepentingan tanah persendirian yang terlibat (sekiranya ada) dan juga siasatan untuk menaksirkan pampasan yang berbayar kepada pemilik-pemilik tanah persendirian yang terlibat; dan

selepas siasatan diadakan, LLN akan membuat bayaran mengenai jumlah pampasan yang ditaksirkan dan bayaran tersebut diberikan kepada Pegawai Daerah/Pemungut Hasil Tanah/Pentadbir Tanah yang berkenaan untuk disalurkan kepada pemilik-pemilik dan pihak-pihak berkepentingan tanah-tanah persendirian yang terlibat mengenai jumlah pampasan yang ditaksirkan. [39] Di samping itu, Ekshibit D40 telah dapat menjelaskan kepada Mahkamah bahawa pihak Defendan telah memohon bantuan Pejabat Daerah dan Tanah Pasir Puteh dan Pejabat Daerah dan Tanah Machang untuk menyampaikan notis-notis kepada kesemua pemilik. [40] Manakala melalui D45, Mahkamah turut mendapati bahawa Pejabat Tanah dan Jajahan Machang telah mengesahkan bahawa “….notis kepada tuan tanah terakhir hanya dapat diserahkan pada 11/1/1979” dan bahawa 575 orang pemilik tanah-tanah yang terlibat dalam projek tersebut telah disampaikan notis-notis tersebut. [41] Mahkamah menegaskan bahawa prosedur ini adalah bertepatan dengan kehendak kedua-dua subseksyen tersebut dan ini pernah diulas oleh Mahkamah ini melalui kes Mahani Desa lwn Tenaga Nasional Berhad [2021] 1 LNS 1667 seperti berikut; “[18] Menerusi surat tersebut, pihak LLN telah memaklumkan kepada Pemungut Hasil Tanah Jajahan Pasir Mas berkaitan satu set plan yang menunjukkan talian aliran eletrik yang berkaitan serta hasrat LLN untuk memasuki tanah-tanah persendirian yang terkesan. Ia dilaksanakan berdasarkan kepada seksyen 53 Ordinan Letrik 1949 (nama perundangan ketika itu sebelum ditukar nama kepada Akta Letrik 1949 ). Ia bagi tujuan pembinaan menara-menara dan merentang di atasnya talian elektrik. LLN turut mengemukakan senarai yang mengandungi butiran lot-lot tanah yang terlibat beserta satu salinan notis yang dialamatkan kepada para pemilik. [19] Mahkamah mendapati bahawa LLN pada ketika itu, telah melampirkan 940 notis kemasukan di bawah seksyen 53 Akta 116 ke atas pemilik-pemilik tanah berkenaan bagi mendapatkan hak izin lalu. Notis tersebut adalah untuk disampaikan oleh Pejabat Tanah Jajahan Pasir Mas kepada setiap pemilik. Di dalam surat tersebut tidak menyenaraikan nama-nama pemilik namun di dalam notis dinyatakan "sapertimana disenarai yang dikembarkan bersamasama ini". Senarai yang dikembarkan adalah satu plan yang menunjukkan kawasan jajaran laluan Talian Penghantaran Elektrik 33kV yang turut meliputi tanah tersebut.” [42] Apabila notis telah diserahkan, maka setiap pemilik mempunyai hak untuk membuat bantahan sepertimana yang diperuntukkan di bawah subseksyen 53(4) Akta 116. Bantahan tersebut hendaklah dibuat dalam masa 14 hari penerimaan notis dan dibuat kepada Pemungut Hasil Tanah (Collector of Land Revenue) yang akan mengemukakan bantahan tersebut kepada Pihak Berkuasa Negeri. [43] Selanjutnya sekiranya tiada bantahan diterima di dalam tempoh 14 hari yang diberikan, maka Defendan berhak untuk memasuki tanah-tanah tersebut. [44] Mahkamah telah meneliti keterangan serta berpuashati bahawa berdasarkan kepada surat bertarikh 21/1/1997 (Ekshibit D46), notis-notis telah diserahkan kepada kesemua pemilik dan tiada sebarang bantahan yang diterima terhadap kemasukan LLN. Apabila tiada sebarang bantahan diterima daripada pemilik-pemilik tanah, maka pihak Defendan berdasarkan kepada seksyen 53(5) Akta 116 berhak memasuki tanah tersebut untuk melaksanakan kerja-kerja untuk merintangkan talian elektrik. [45] Berdasarkan kepada keterangan dokumen, Mahkamah mendapati bahawa terdapat 70 lot yang terbabit dengan projek ini yang telah dijalankan siasatan untuk menaksirkan pampasan, namun ia tidak meliputi tanah tersebut. Ini kerana tanah tersebut adalah di bawah kategori padi yang tidak terjejas. [46] Berdasarkan kepada keterangan-keterangan yang telah diulas ini, Mahkamah merumuskan bahawa adalah jelas pihak Defendan telah memasuki dan berada di dalam tanah tersebut selaras dengan kuasa yang diberikan oleh seksyen 53 Akta 116 serta telah memenuhi pra syarat yang telah diperuntukkan. [47] Berkaitan hujahan peguam Plaintif berkenaan ketiadaan permohonan atau kelulusan Pihak Berkuasa Negeri, Mahkamah ini berpandangan bahawa pendekatan serta tafsiran peguam Plaintif ke atas seksyen 53 tersebut adalah tersasar. Ini kerana sepertimana yang telah diulas oleh Mahkamah ini, ia tidak memerlukan pihak Defendan untuk melibatkan Pihak Berkuasa Negeri kerana tiada sebarang bantahan yang dikemukakan oleh pemilik berdaftar tanah tersebut. [48] Peguam Defendan telah membawa perhatian Mahkamah ini kepada keputusan Mahkamah Tinggi Muar di dalam kes Mahkamah Tinggi Muar Guaman Sivil No JB22NCVC-9-02/2019 Md Hassan bin Ibrahim v Tenaga Nasional yang berhadapan isu yang hampir sama dan Mahkamah Tinggi Muar yang telah menyatakan; “[17] Mahkamah ini telah menolak hujahan Plaintif tersebut dan bersetuju dengan hujahan Defendan bahawa rizab izinlalu rentis dua rantai telah diperolehi sebelum tanah dimiliki oleh Saemah binti Hassan dan kemasukan tersebut adalah ke tanah milik Kerajaan Johor sebelum tanah diracik-racik dan diserahmilik kepada Saemah. Pertukaran hakmilik telah tidak menjadikan hak izinlalu Defendan menjadi tidak sah, dan Mahkamah menggunapakai keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Oakfield Enterprise Sdn Bhd v. Tenaga Nasional Berhad [2010] 8 CLJ 42 yang memutuskan:- “… that the fact that the appellant became the new registered owner of the said Land with the issuance of new separate titles on 5 October 1988 to replace the original title does not change the fact that the respondent had been authorised by the Land Office of 9 November 1974 to enter the said Land to carry out the installation of high tension cables ” [49] Bersandarkan kepada ulasan ini, Mahkamah ini memutuskan bahawa pihak Defendan telah mendapat hak statutori izinlalu yang sah menurut seksyen 53 Akta 116. [50] Namun Plaintif turut menghujahkan bahawa dalam apa jua keadaan, tidak terdapat sebarang persetujuan izinlalu di antara pihak Defendan dengan pemilik tanah. Ini berdasarkan kepada seksyen 56 Akta 116. [51] Bagi menentukan isu ini, Mahkamah mendapati terdapat perbezaan di dalam kedua-dua seksyen tersebut. Di bawah seksyen 56, ia melibatkan satu perjanjian izinlalu di antara syarikat utiliti dan pemilik berdaftar tanah yang berkenaan. Terma dan syarat-syarat serta tempoh perjanjian izinlalu di antara syarikat utiliti dengan pemilik berdaftar tanah berkenaan terpulang kepada persetujuan antara kedua-dua pihak. Ia sama sekali berbeza dengan seksyen 53 sepertimana yang telah diulas oleh Mahkamah. [52] SD3 di dalam keterangannya telah menjelaskan perbezaan kedua-dua seksyen tersebut sepertimana yang dapat dilihat di dalam keterangannya. [53] Sehubungan dengan itu, Mahkamah mendapati bahawa Plaintif ternyata khilaf dari segi undang-undang dalam bergantung kepada seksyen 56 kerana ternyata di dalam kes ini, pihak Defendan telah mendapatkan keizinan pemilik tanah terdahulu secara sah di bawah seksyen 53. Sehubungan itu, kemasukan serta keberadaan Defendan adalah sah. [54] Di atas penilaian-penilaian ini, di atas imbangan keberangkalian, Mahkamah mendapati bahawa Plaintif telah gagal untuk membuktikan bahawa Defendan telah melakukan pencerobohan ke atas tanah tersebut. Memandangkan ianya tidak dapat dibuktikan, maka isu kedua iaitu berkaitan ganti rugi adalah tidak lagi berbangkit. Kesimpulan [55] Oleh itu, Mahkamah memutuskan tuntutan Plaintif adalah ditolak dengan kos sebanyak RM30,000 tertakluk kepada fi alokatur. Bertarikh: 20hb Jun, 2023 (DATUK MOHAMAD ABAZAFREE BIN MOHD ABBAS) Hakim Mahkamah Tinggi (2) Kota Bharu Kelantan. Pihak-pihak: Bagi Pihak Plaintif : Mohd Khuzaimi Mohd Salleh Tetuan Wan Jawahir & Takiyuddin Peguambela dan Peguamcara PT 2226, Jalan Long Yunus 15200 Kota Bharu Kelantan. Bagi Pihak Defendan : David Ng Yew Kiat [Ananthan Moorthi bersamanya] Tetuan Steven Thiru & Sudhar Partnership Peguambela dan Peguamcara Unit A1-12-01, Arcoris Mont Kiara Jalan Kiara 50480 Mont Kiara Kuala Lumpur. Tarikh Bicara : 09hb. Februari, 2023 Tarikh Keputusan : 30hb. Mac, 2023 Undang-Undang Yang Dirujuk: ➢ Kanun Tanah Negara ➢ Akta Elektrik 1949 ➢ Akta Bekalan Elektrik 1990 ➢ Akta Keterangan 1950 Kes-Kes Yang Dirujuk: ➢ Supreme Tribute Sdn Bhd v Dato’ Mohd Amin Ahmad Yahya & ors [2018] 1 LNS 1006 ➢ Allied (M) Bank Bhd v Yau Jiok Hua [1998] 6 MLJ ➢ Sin-Kun Logistics (KL) Sdn Bhd v. Projek Lebuhraya Usahasama Bhd [2019] 10 CLJ 137 ➢ Commisioners of The Municipality of Malacca v Sinniah [1974] 1 MLJ 77 ➢ Mohd Isha Awang v. Mohamad Idris Seramal Baris [2020] 9 CLJ 760 ➢ Tan Wee Choon v Ong PeckSeng & anor [1986] 1 MLJ 322 ➢ Segar Restu (M) Sdn Bhd v Wong Kai Chuan [1994] 3 MLJ 530 ➢ Syarikat Air Negeri Sembilan Sdn Bhd lwn One Visa Sdn Bhd [2017] 1 MLJ 711 ➢ Dolomite Industrial Park Sdn Bhd v Tenaga Nasional Berhad [1997] 1 LNS 38 ➢ Mahani Desa lwn Tenaga Nasional Berhad [2021] 1 LNS 1667 ➢ Mahkamah Tinggi Muar Guaman Sivil No JB22NCVC-9-02/2019 Md Hassan bin Ibrahim v Tenaga Nasional