MOHD AZRIL BIN YAHYA v Pendakwa Raya (DA-41S-11-06/2025)

Kes ini merupakan rayuan oleh Mohd Azril bin Yahya ("Perayu") yang tidak berpuas hati dengan keseluruhan keputusan Majistret Mahkamah Majistret Kota Bharu ("Majistret") yang telah mensabitkan Perayu di akhir perbicaraan bagi pertuduhan di bawah seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 ("ADB 1952") dan dihukum dengan pemenjaraan selama 9 bulan dari tarikh sabitan serta perintah pengawasan 2 tahun.

Pada 30.3.2026, Mahkamah ini telah memutuskan bahawa rayuan Perayu dibenarkan dan keputusan Majistret diketepikan. Oleh yang demikian, Mahkamah ini telah memerintahkan supaya Perayu dilepas dan dibebaskan.

Pendakwa Raya yang tidak berpuas hati dengan keputusan Mahkamah ini telah memfailkan Notis Rayuan ke Mahkamah Rayuan Malaysia pada 10.4.2026.

Pertuduhan ke atas Perayu adalah seperti berikut: "Bahawa kamu pada 24/7/2018, jam lebih kurang 1215 hrs bertempat di lobi pejabat pentadbiran BN8 PGA, Pengkalan Chepa, dalam daerah Kota Bharu, di dalam Negeri Kelantan, telah memberikan kepada kamu sendiri dadah berbahaya jenis Amphetamine, Methamphetamine. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 15(1) Akta yang sama dan dibaca di bawah seksyen 38B Akta Dadah Berbahaya 1952."

Pada 24.7.2018 ASP Muhammad Faiz bin Yusuf (SP3) bersama sepasukan pegawai dan anggota dari Jabatan Siasatan Jenayah Narkotik (JSJN) Bukit Aman telah menjalankan pemeriksaan ke atas pegawai dan anggota Batalion 8 Pasukan Gerakan Am (PGA) iaitu seramai 103 orang anggota dan pegawai.

Pada jam lebih kurang 1215 hrs, SP3 telah mula mengarahkan pemeriksaan air kencing ke atas Perayu. SP3 telah mengarahkan L/Kpl Ahmad Munir bin Abdul Bakhtiar (SP7) untuk mengiringi Perayu bagi proses pengambilan sampel urin. Perayu telah mengambil botol dengan nombor siri 1349960 (ekshibit P7). SP7 telah mengiringi Perayu ke tandas pejabat pentadbiran Batalion 8 PGA untuk pengambilan sampel air kencing.

SP3 kemudiannya telah mengarahkan ASP Shafiee bin Kamiri (SP6) supaya menjalankan ujian pemeriksaan air kencing Perayu tersebut dengan menggunakan test strip. Hasil pemeriksaan saringan awal tersebut didapati test strip Methamphetamine (ekshibit P15) dan test strip Amphetamine (ekshibit P17) menunjukkan keputusan positif iaitu kelihatan satu garisan pada test strip tersebut. SP3 kemudiannya telah memeterai botol spesimen air kencing Perayu tersebut serta melabelkannya dengan disaksikan oleh Perayu. SP3 telah mengisi borang Ujian Pengesanan Dadah (UPD) dan menyediakan Borang Serah Terima Barang Kes (ekshibit P11). SP3 telah menyerahkan Perayu tersebut dan barang kes kepada kepada Insp. Esegkial Francis, pegawai penyiasat (SP4).

Pada 25.7.2018, SP4 telah mengarahkan L/KpI Mohd Zamri bin Zulyadain (SP5) supaya menghantar botol spesimen air kencing Perayu tersebut untuk tujan analisa ke Jabatan Patologi, Hospital Raja Perempuan Zainab (HRPZ) II, Kota Bharu, Kelantan dan diterima oleh Siti Nor Bayah binti Abdullah, Juruteknologi Makmal (SP1) berserta Borang Permintaan Ujian Pengesanan Dadah Dalam Air Kencing (ekshibit P2).

Romel Shahfri bin Ahmad Tajuddin, Pegawai Sains HRPZ (SP2) telah menjalankan ujian makmal dan mendapati spesimen air kencing Responden tersebut mengandungi Amphetamine dan Methamphetamine sepertimana dalam Laporan Patologi (ekshibit P6).

Majistret yang bijaksana telah memerintahkan pada asalnya iaitu di akhir kes pendakwaan supaya Perayu dilepas dan dibebaskan tanpa dipanggil untuk membela diri. Namun setelah rayuan oleh pihak pendakwaan atas keputusan pelepasan dan pembebasan tersebut, Hakim Mahkamah Tinggi (sebelum ini) telah membenarkan rayuan pendakwaan dan Perayu diperintahkan untuk dipanggil membela diri di Mahkamah Majistret.

Pihak pembelaan telah memanggil 2 orang saksi iaitu Perayu sendiri (SD1) dan Insp. Nurul Akmal (SD2) iaitu pegawai perakam percakapan Perayu.

Naratif kes pembelaan adalah Perayu ada meminum air ketum sahaja pada 2 atau 3 hari sebelum ujian saringan urin dibuat. Keterangan lisan Perayu ini disokong dengan rakaman percakapan Perayu (ekshibit D20) yang telah dirakam atau diambil oleh SD2.

Adalah dapatan Majistret yang bijaksana bahawa keterangan pembelaan yang diberikan oleh Perayu adalah berbentuk pemikiran semula (afterthought). Majistret yang bijaksana juga membuat dapatan bahawa pembelaan tersebut yang tidak relevan dan kredibel serta merupakan pernyataan kosong (bare assertion) dan penafian kosong (bare denial).

Berdasarkan alasan-alasan tersebut di atas, Majistret tersebut telah memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes pendakwaan melampaui keraguan munasabah terhadap Perayu. Majistret tersebut telah mendapati Perayu bersalah di bawah seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952.

Perayu yang terkilan dengan keputusan Majistret berkenaan telah memfailkan rayuan ke Mahkamah ini.

Mahkamah ini dalam mendengar rayuan ini berpandukan kepada prinsip undang-undang yang mantap di mana mahkamah di peringkat rayuan seharusnya mengambil pendirian untuk tidak mengganggu keputusan yang telah dibuat oleh mahkamah perbicaraan melainkan ternyata keputusan tersebut mempunyai salah arah dan tidak menurut undang-undang ini.

Dalam kes Amri Ibrahim & Anor v. PP [2017] 1 CLJ 617, Mahkamah Persekutuan telah menyatakan yang berikut: "[51] It is trite law that the view of the trial judge as to the credibility of a witness must be given proper weight and consideration. An appellate court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the trial judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there were substantial and compelling reasons for disagreeing." (Penekanan ditambah)

Berpandukan kepada prinsip undang-undang mantap tersebut, Mahkamah ini telah meneliti dan mempertimbangkan alasan dan merit rayuan ini serta bukannya semata-mata atas alasan bahawa Mahkamah ini mempunyai pandangan dan dapatan yang berbeza.

Oleh yang demikian, Mahkamah ini telah meneliti keseluruhan rekod rayuan yang ada dan membuat analisa serta mempertimbangkan alasan alasan bagi rayuan ini.

Perayu telah membangkitkan alasan-alasan bagi rayuan ini seperti mana yang dinyatakan dalam petisyen rayuan yang dirumuskan antara lain seperti berikut:

Isu tangkapan (arrest) Responden sebelum pengambilan sampel air kencing;

Majistret terkhilaf apabila membuat dapatan bahawa pembelaan Perayu yang tidak relevan dan kredibel serta merupakan pernyataan kosong (bare assertion) dan penafian kosong (bare denial); dan

Kegagalan pihak pendakwaan membuktikan sama ada Perayu atau mana-mana orang dengan sengaja memasukkan dadah ke dalam tubuh Perayu. [20] Secara umumnya, Mahkamah ini telah meneliti alasan-alasan kepada keputusan Majistret tersebut dan seterusnya telah membuat analisis dan dapatan ke atas isu-isu yang dibangkitkan. Isu tangkapan (arrest) Perayu sebelum pengambilan sampel air kencing [21] Isu utama dalam rayuan ini adalah sama ada Perayu telah ditangkap atau tidak, sebelum diambil sampel urin bagi tujuan ujian saringan awal menurut seksyen 31A(1A) ADB 1952 yang memperuntukkan seperti berikut: "For the purpose of preservation of evidence, it shall be lawful for a police officer not below the rank of Sergeant or an officer of customs to require an arrested person to provide a specimen of his urine for the purposes of an examination under subsection (1) if it is not practicable for the medical officer or the person who is acting in aid of or on the direction of a medical officer to obtain the specimen of the urine within a reasonable period." (Penekanan ditambah) [22] Responden menghujahkan bahawa apabila Perayu dibawa ke lobi pentadbiran, diarahkan untuk memilih botol urin dan seterusnya diarahkan untuk memberikan sampel urin maka Perayu adalah ditangkap di bawah undang-undang (rujuk perenggan 26 hujahan bertulis pihak pendakwaan). [23] Mahkamah ini telah meneliti kepada keterangan yang ada dalam kes tersebut. Naratif kes pendakwaan bermula dengan kehadiran sepasukan pegawai dan anggota dari Jabatan Siasatan Jenayah Narkotik (JSJN) Bukit Aman telah menjalankan pemeriksaan ke atas pegawai dan anggota Batalion 8 Pasukan Gerakan Am (PGA) iaitu seramai 103 orang anggota dan pegawai. [24] Pada peringkat ini, adalah tidak munasabah dan tiada keterangan wujudnya syak wasangka atau kecurigaan yang munasabah (reasonable suspicion) apa-apa aduan atau keterangan bahawa semua 103 orang yang diperiksa tersebut terlibat dengan aktiviti dadah. Oleh itu, ia belum atau tidak membangkitkan alasan yang munasabah untuk membuat tangkapan ke atas Perayu sama ada tangkapan sebenar (actual arrest) atau tangkapan konstruktif (constructive arrest). [25] Seksyen 31A(1A) ADB 1952 memperuntukkan tentang kuasa pegawai polis untuk menghendaki spesimen air kencing 'seseorang yang ditangkap' (an arrested person). Malahan apabila diteliti Pengkalan Chepa Report No. 5359/18 (ekshibit P7) menyatakan bahawa tangkapan hanya dibuat selepas ujian air kencing dijalankan. [26] Mahkamah ini telah membezakan fakta dan keadaan dalam kes ini dengan fakta atau keadaan dalam kes PP v. Mohd Safwan Husain [2017] 7 CLJ 685. [27] Dalam kes PP v. Mohd Safwan Husain (supra) Mahkamah Rayuan mendapati wujudnya tangkapan secara konstruktif (constructive arrest). Dalam kes tersebut, pihak polis bertindak atas maklumat penyalahgunaan dadah dan merancang serbuan pada tarikh yang material. Apabila sampai, pihak polis telah memperkenalkan diri dan memaklumkan tentang kehadiran untuk menangkap responden berkaitan maklumat disyaki penyalahgunaan dadah. Seterusnya telah diminta untuk mengemukakan sampel air kencing. Dengan erti kata lain, telah wujud alasan yang munasabah disyaki terlibat penyalahgunaan dadah dan tangkapan secara konstruktif walaupun responden tidak digari. [28] Berbeza dengan fakta dan keadaan (facts and circumstances) dalam kes ini, tidak terdapat apa-apa maklumat awalan atau syak yang munasabah untuk justifikasi tangkapan ke atas Perayu menurut seksyen 31 ADB 1952: "(1) Any police officer or any officer of customs may arrest without a warrant any person whom he reasonably believes to have committed or to be committing an offence against this Act, and every offence against this Act shall be deemed to be a seizable offence for the purpose of the Criminal Procedure Code." (Penekanan ditambah) [29] Mahkamah ini merujuk dan menerimapakai keputusan YA Noorin Badaruddin (sekarang HMR) dalam kes PP v. Jarizal Jasni [2023] 8 CLJ 193 seperti berikut: [29] It is of the considered view that the respondent cannot be said to be under constructive arrest just because he was escorted to the washroom by SP4 to give his urine sample because the facts and circumstances of the case did not reveal that this is a situation where the police had suspected the respondent or any of the 143 individuals at the premise having already consumed drugs and it was therefore imperative that the urine sample be obtained immediately before all traces of the drug disappear from their bodies. This is not the case where at the time the respondent was instructed to give his urine sample, he was arrested on a charge of committing an offence against the DDA or alleged to have been committed under such circumstances, as to give reasonable grounds for believing that examination of his person will afford evidence as to the commission of an offence against the DDA. [30] This court finds the facts and circumstances of the case shows that this is a random examination conducted by the police during a raid and arrest would only take place if evidence of offence under s. 15(1)(a) of the DDA was obtained. The respondent was only suspected to have committed an offence against the DDA after he has given his urine sample and hence the arrest only took place thereafter." (Penekanan ditambah) [30] Mahkamah ini berpandangan bahawa tanpa alasan yang munasabah untuk mensyaki mana-mana individu melakukan apa-apa kesalahan, pihak polis tidak sepatutnya membuat tangkapan sepertimana hak kebebasan individu yang termaktub dalam Perkara 5 Perlembagaan Persekutuan (Liberty of Person). [31] Oleh yang demikian, penelitian Mahkamah ini kepada fakta dan keadaan dalam kes ini mendapati bahawa Perayu tidakpun ditangkap dan tiada alasan munasabah mensyaki Perayu melakukan kesalahan di bawah ADB 1952 semasa diminta mengemukakan sampel air kencing tersebut. Justeru, pihak pendakwaan telah gagal membuktikan intipati (ingredient) penting iaitu berlaku tangkapan ke atas Perayu sebelum tindakan pengambilan sampel air kencing Perayu. Maka dengan itu, Mahkamah ini mendapati bahawa hujahan Perayu bahawa tidak wujud tangkapan ke atas Perayu sebelum diminta mengemukakan sampel air kencing tersebut adalah bermerit. Isu dapatan Majistret bahawa pembelaan Perayu yang merupakan pernyataan kosong (bare assertion) dan penafian kosong (bare denial) [32] Di peringkat kes pembelaan, 2 orang saksi pembelaan telah memberi keterangan iaitu Perayu sendiri (SD1) dan Insp. Nurul Akmal (SD2) iaitu pegawai perakam percakapan Perayu. [33] Naratif kes pembelaan adalah Perayu ada meminum air ketum sahaja pada 2 atau 3 hari sebelum ujian saringan urin dibuat. Keterangan lisan Perayu ini disokong dengan rakaman percakapan Perayu (ekshibit D20) yang telah dirakam atau diambil oleh SD2. [34] Adalah menjadi prinsip undang-undang yang kukuh bahawa mahkamah perbicaraan perlu menilai dan membuat pertimbangan ke atas keterangan-keterangan yang dikemukakan di peringkat kes pembelaan. Walaupun keterangan kes pembelaan itu gagal untuk menyakinkan hakim perbicaraan, namun ia perlu juga dinilai sekurang-kurangnya sama ada ia dapat membangkitkan apa-apa keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. [35] Oleh yang demikian, Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan Perayu bahawa Majistret yang bijaksana telah terkhilaf apabila terus membuat dapatan bahawa keterangan kes pembelaan adalah pernyataan kosong (bare assertion) dan penafian kosong (bare denial). Isu kegagalan pihak pendakwaan membuktikan sama ada Perayu atau mana-mana orang dengan sengaja memasukkan dadah ke dalam tubuh Perayu [36] Adalah menjadi hujahan lisan oleh peguambela Perayu bahawa pihak pendakwaan telah gagal membuktikan sama ada Perayu atau mana-mana orang dengan sengaja telah memasukkan dadah tersebut ke dalam diri Perayu. [37] Walau bagaimanapun, Mahkamah ini tidak dapat bersetuju dengan hujahan peguambela Perayu tersebut. Menurut seksyen 37(k) ADB 1952, jika seseorang didakwa atas kesalahan mengambil dadah, memasukkan dadah ke dalam badan sendiri, atau membenarkan orang lain memasukkan dadah ke dalam badannya, dan dadah ditemui dalam ujian air kencing mereka (seperti yang dijalankan di bawah seksyen 31A), individu itu dianggap telah mengambil dadah tersebut melainkan dibuktikan sebaliknya. [38] Adalah memadai bagi pihak pendakwaan membuktikan wujudnya dapatan dadah dalam badan Perayu sepertimana yang disahkan melalui Laporan Patologi (eskhibit P6) selepas analisa dan ujian makmal yang telah dijalankan oleh Romel Shahfri bin Ahmad Tajuddin, Pegawai Sains HRPZ (SP2). [39] Oleh yang demikian, Mahkamah ini mendapati isu ini yang dibangkitkan oleh Perayu adalah tidak bermerit.

[40] Setelah meneliti rekod rayuan dan mendengar serta mempertimbangkan penghujahan bertulis serta penghujahan lisan pihak Perayu dan pihak Responden, Mahkamah ini berpuas hati dan mendapati wujud alasan yang bermerit bagi Mahkamah ini mengganggu gugat dapatan dan keputusan Majistret tersebut (sufficient ground for interfering) menurut seksyen 316 Kanun Tatacara Jenayah. [41] Oleh yang demikian, Mahkamah ini telah memutuskan bahawa rayuan Perayu terhadap keputusan Majistret yang bijaksana tersebut adalah dibenarkan. Justeru, Mahkamah ini memerintahkan supaya keputusan Majistret yang bijaksana diketepikan dan seterusnya adalah diperintahkan supaya Perayu dilepas dan dibebaskan. Bertarikh: 25 Mei 2026 Hakim Mahkamah Tinggi Kota Bharu (1) Kelantan KAUNSEL: Bagi pihak Perayu Dato' Hj Abd Aziz Derashid Peguambela & Peguamcara Tetuan Aziz Derashid Rosdin & Co. Bagi pihak Responden - Hazwanie binti Husain Bustari Timbalan Pendakwa Raya Negeri Kelantan.