Mohd Harunizam Bin Abdullah v Ashok Kumar A/L Balakrishnan (JA-12BNCvC-22-10/2024)

Ini adalah rayuan daripada Mahkamah Sesyen Johor Bahru terhadap keputusan Hakim Mahkamah Sesyen (“HMS”) yang telah membenarkan tuntutan Responden/Plaintif terhadap Perayu/Defendan selepas perbicaraan penuh.

Melalui keputusan tersebut, Perayu/Defendan telah diperintahkan untuk membayar kepada Responden/Plaintif sejumlah RM400,000.00 sebagai jumlah wang yang terhutang oleh Defendan kepada estet mendiang Tan Sri Balakrishnan A/L Sinnayah yang kini ditadbir oleh Plaintif beserta faedah 5% atas jumlah wang penghakiman tersebut dari tarikh penghakiman sehingga penyelesaian dan kos tindakan sebanyak RM12,000.00.

Mahkamah ini, selepas meneliti Rekod-Rekod Rayuan dan setelah meneliti hujah-hujah yang dikemukan oleh kedua-dua pihak, telah memutuskan menolak rayuan Perayu/Defendan dengan kos.

Berikut merupakan alasan-alasan penghakiman Mahkamah ini. Fakta-fakta penting kes

Sebagai kemudahan, pihak-pihak selepas dari ini akan dirujuk sebagaimana kedudukan asal masing-masing di Mahkamah Sesyen.

Plaintif merupakan anak kandung dan pentadbir yang sah bagi harta pusaka mendiang Tan Sri Balakrishnan A/L Sinnayah (No K/P: 540312-01-5365) (“Mendiang”) yang telah meninggal dunia pada 27/3/2019.

Kes Plaintif adalah bahawa Defendan pada 15/12/2017 dan 8/1/2018 telah memperolehi pinjaman persahabatan daripada Mendiang dengan jumlah keseluruhan sebanyak RM 400,000.00.

8.

Plaintif juga mengemukakan sesalinan Perjanjian Pinjaman Persahabatan bertarikh 19.11.2018 yang didakwa sebagai dimasuki dan ditandatangani di antara Mendiang selaku pemberi pinjaman dan Defendan selaku peminjam.

Defendan dalam pembelaannya menafikan menerima wang pinjaman persahabatan tersebut dan menafikan kewujudan atau beliau pernah menandatangani Perjanjian Pinjaman Persahabatan bertarikh 19/11/2018 tersebut.

Plaintif mengemukakan tujuh (7) seorang saksi di pihaknya, manakala Defendan tidak memberikan keterangan atau mengemukakan mana-mana saksi semasa perbicaraan dan memilih untuk mengambil posisi tiada kes untuk dijawab (no case to answer) selepas Plaintif menutup kes.

Isu-isu yang dibangkitkan oleh Defendan di peringkat rayuan ini bolehlah dirumuskan seperti berikut:-

Sama ada HMS terkhilaf apabila memutuskan bahawa Plaintif telah berjaya membukikan kesnya di atas imbangan kebarangkalian.

Sama ada HMS terkhilaf apabila memutuskan disebabkan Defendan memilih untuk berhujah atas dasar no case to answer dan seterusnya gagal berikan keterangan menyangkal, maka fakta mengenai pemberian wang oleh Mendiang dan penerimaan wang tersebut oleh Defendan adalah dianggap benar. Analisis dan keputusan

Mahkamah ini terlebih dahulu ingin meneliti perkara mengenai no case to answer dalam konteks prosiding di hadapan HMS dan undang-undang sivil yang berkaitan.

Merujuk nota-nota keterangan (Rekod Rayuan Jld. 3 Bhg. D), Plaintif didapati menutup kesnya pada 23.6.2024 dan peguam Defendan telah memaklumkan kepada HMS bahawa pihak Defendan mempunyai seorang saksi sahaja untuk dipanggil. HMS seterusnya telah menetapkan tarikh 2.7.2024 untuk sambung bicara peringkat kes Defendan. Petikan catatan HMS bagi perkara tersebut adalah seperti berikut:- “Mah : For Defendan? Peg.Def : Untuk defendan ada hanya satu orang saksi sahaja,Saya percaya ditetapkan pada 1st Julai. MaH : We fix 1, 2 and 3 July right. Peg.Def : Yes 3 hari. Mah : On the first of July,is that possible for the defendant's case to be heard on 2nd or the 3rd July. Peg.Def : Boleh Puan,on the 2nd July I am sure I can finish up with my witness,I can close the case. Mah : Since we have already fix the case on 1,2,3 July, boleh ya. Peg.Ptf : Boleh. Mah : 1st July kita lapangkan and we continue on 2nd of July for the defendant. Peg.Def : Boleh Puan. Mah : Defendant we fix around 9.30. Peg.Def : Can have around 10.00-10.30 Pagi, because I’m coming from Rawang. Mah : If started other cases you have to wait, pukul 10 try to make it. Peg,Def : Correct. Mah : 1 dan 3 Julai dilapangkan, hopefully your cross not long. Peg.Def : I already got the Q and A, probably may have... Peg.Ptf : Puan be able to finish Puan. Peg.Def : Ok. Peg.Ptf : Much obliged Puan. Mah : Ok.

Namun demikian, pada tarikh kes Defendan dijadualkan bermula, Defendan melalui peguamnya menukar pendirian iaitu telah memilih untuk tidak memanggil saksi, akan berhujah ‘no case to answer’ dan tutup kes. Catatan HMS untuk itu menurut nota-nota keterangan adalah seperti berikut:- “Sambung bicara 2/7/2024 Peguam Plaintif :N.Rubhini bp Pltf Peguam 1 Defendan : R.Sivanesan Kes Pihak Defendan Tiada saksi dikemukakan, dan akan berhujah 'no case to answer' dan defendan tutup kes. Mah: Pada 29/8/2024-Hujahan serentak Pada 02/09/2024-Hujahan Balasan Pada 07/10/2024-Keputusan bicara penuh,melalui E-Review”

Sekarang, kedudukan undang-undang mengenai hujahan ‘no case to answer’ dan pilihan Defendan untuk tidak memanggil saksi telah banyak dibincangkan di mahkamah-mahkamah. Di dalam kes Jaafar bin Shaari & Anor (suing as Administrators of the Estate of Shofiah bte Ahmad, deceased) v Tan Lip Eng & Anor [1997] 3 MLJ 693, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman YA Gopal Sri Ram telah menyentuh perkara tersebut dan menyatakan seperti berikut: “For, once a defendant in civil proceedings elects not to call evidence, then all the evidence led by the plaintiff must be assumed to be true. In this context, it is sufficient to refer to the following passage in the judgment of Elphinstone CJ Wasakah Singh v Bachan Singh (1931) 1 MC 125 at p 128: If the party on whom the burden of proof lies gives or calls evidence which, if it is believed, is sufficient to prove his case, then the judge is bound to call upon the other party, and has no power to hold that the first party has failed to prove his case merely because the judge does not believe his evidence. At this stage, the truth or falsity of the evidence is immaterial. For the purpose of testing whether there is a case to answer, all the evidence given must be presumed to be true. (Penekanan ditambah)

Di dalam kes Yoong Sze Fatt v Pengkalen Securities Sdn Bhd [2010] 1 MLJ 85, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman YA Low Hop Bing memutuskan seperti berikut:- “In our judgment, it is trite law that once a defendant in civil proceedings makes a submission of no case to answer and elects not to call evidence, then all the evidence led by the plaintiff must be assumed to be correct: per Gopal Sri Ram JCA in Jaafar bin Shaari, at p 712, citing Wasakah Singh. This principle has found similar expression in a number of judgments handed down in the motherland of common law. These cases include Alexander v Rayson [1936] 1 KB 169; Boyce v Wyatt Engineering & Ors [2001] EWCA Civ 692; Miller (t/a Waterloo Plant) v Cawley [2002] EWCA Civ 1100; and Benham Ltd v Kythira Investments Ltd & Anor [2003]

Dalam kes Yoong Sze Fatt yang sama, YA Abdul Malik Ishak menyatakan seperti berikut:- “In dealing with a submission of no case to answer, what test should the judge apply? The Court of Appeal in the Benham’s case said that the test was whether or not on the evidence adduced by the plaintiff, the plaintiff has a real prospect of success. However, the Court of Appeal conceded that what is meant by that test is not as clear as it might be. Simon Brown LJ explained that where D’s witnesses clearly have material evidence to give on the critical issue in the action the test of whether C has ‘a real prospect of success’ may be reformulated as ‘have the claimants (plaintiffs) advanced a prima facie case to answer, a scintilla of evidence in support of the inference for which they contend, sufficient to call for an explanation from the defendant?’ His Lordship added that the fact that C’s case may be a weak case and unlikely to succeed unless assisted, rather than contradicted, by D’s evidence, or by adverse inferences to be drawn from D’s not calling any evidence, would not allow it to be dismissed on a no case submission. The Court of Appeal concluded that it was apparent that the judge had approached the question by asking whether or not C had established their case on a balance of probabilities and in the circumstances had clearly applied the wrong test.”

Dalam kes Subry bin Hamid v Hussain bin Tan Sri Ikhwan & Anor [2006] 6 MLJ 229, Mahkamah Rayuan menyatakan seperti berikut:- “Suffice for me to say that when a submission of no case to answer has been made and coupled with the submission that no witnesses will be called, it gives rise to these unrebuttable implications:

the outcome to the question of whether there is a case to answer would be that all evidence led by the plaintiff must be presumed to be correct; and

so the burden falls on the first defendant to call evidence to rebut the plaintiff’s case and the first defendant’s failure to do so in the absence of reasonable explanation will trigger an adverse inference to be drawn against the first defendant under s 114(g) of the Evidence Act 1950. (penekanan ditambah)

Di dalam kes Syarikat Kemajuan Timbermine Sdn Bhd v Kerajaan Negeri Kelantan Darul Naim (2015) 2 CLJ 1037, Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti berikut:- “[56] ….It is for the plaintiff to prove its case and satisfy the court that its claim is well founded before the court grants judgement on the claim…. It is true that in the present case the defendant elected not to call any witnesses. However, it is imperative to bear in mind that from the outset the legal burden of the existence of the settlement agreement was with the plaintiff as the claimant in the present action. By reasons of the legal principles, the fact that the defendant led no evidence or call no witnesses did not absolve the plaintiff from discharging its burden in law. In this regard, in adopting the approach of the case of Storey-Storey [1961] P 63, Suriyadi JCA (as His Lordship then was) in Mohd Nor Afandi Mohamad Junus v Rahman Shah Alang Ibrahim & Anor [2008] 2 CLJ 369 recognised this to be the case as can be seen from the following passage of His Lordship’s judgement: “There are, however, two sets of circumstances under which a defendant may submit that he has no case to answer. In the one case there may be a submission that, accepting the plaintiff’s evidence at its face value, no case has been established in law, and in the other that the evidence led for the plaintiff is so unsatisfactory or unreliable that the Court should find that the burden of proof has not been discharged”. [57] We therefore with the submission of learned counsel for the defendant to the effect that despite the fact the defendant did not call any witness and that even if the plaintiff’s evidence is unopposed (and therefore presumed to be true), this does not automatically equate to that evidence satisfying the burden of proving the existence of the settlement agreement borne by the plaintiff or mean that the burden of proving on the balance of probabilities no longer applies, or that a case to answer is automatically made out. The evidence adduced by the plaintiff must still be sufficient to prove the existence of the settlement agreement. This crucial point was overlooked by the learned High Court judge.” (penekanan ditambah)

Dalam kes Yui Chin Song & Ors v Lee Ming Chai & Ors [2019] 6 MLJ 417, Mahkamah Rayuan menyatakan seperti berikut:- “[46] The basic principles on the issue as adopted in those authorities cited above may be summarised as follows —

where the defence submits no case to answer, the trial judge must put to the defence the election available as to whether he wishes to call evidence for the defence or not; the judge should generally refuse to make such a ruling on such submission of no case to answer unless the defence makes it clear that he does not intend to call evidence;

if the judge does not put the defendant to election whether to call evidence or not, then in such a situation the defence retains his right to call evidence if his submission fails; and

if the defendant or his counsel has so elected, he is bound by it and loses his right to call evidence in the defence case and accordingly must stand or fall on their submission. (Emphasis added.) [48] This court in Syarikat Kemajuan Timbermine Sdn Bhd v. Kerajaan Negeri Kelantan Darul Naim [2015] 3 MLJ 609; [2015] 2 CLJ 1037 has laid down the principle on this issue in the following words: The respondent’s election to call no evidence at the trial did not preclude the reversal of plainly wrong findings of the High Court by the Court of Appeal. Though no witnesses were called by the respondent and even if the appellant’s evidence was unopposed and therefore presumed to be true, that did not automatically mean the evidence had satisfied the burden of proving the existence of the settlement agreement borne by the appellant, or mean the burden of proving on balance of probabilities no longer applied or that a case to answer was automatically made out. The evidence adduced by the appellant had to be sufficient to prove the existence of the settlement agreement. The appellant failed to discharge that burden. [49] The above ruling was consistent with the well-established principle that the burden of proof at all times is borne by the plaintiff on the balance of probabilities to establish his case against the defendant or the existence of a legally enforceable claim against the defendant. It is upon the plaintiff, and certainly not the defendant, to discharge that burden. It is for the plaintiff to prove his case and satisfy the court that his claim is well-founded before the court can grant judgment on his claim. The fact that the defendant has led no evidence or called no witnesses does not absolve the plaintiff from discharging his burden in law. (Emphasis added.)”

Melalui nas-nas di atas, Mahkamah ini menyimpulkan kedudukan undang-undang mantap mengenai hujahan no case to answer adalah seperti berikut:-

bahawa pihak yang dituntut mempunyai hak dan pilihan untuk berhujah no case to answer selepas pihak yang menuntut menutup kesnya;

(ii) namun, jika hak dan pilihan tersebut tidak dilaksanakan dengan cermat, pihak yang dituntut akan berdepan dengan dua risiko iaitu:- (a) segala keterangan pihak yang menuntut akan dianggap sebagai benar; dan

anggapan bertentangan boleh dikenakan ke atasnya di bawah s.114(g)

(iii) jika pihak yang dituntut memilih untuk berhujah atas dasar no case to answer, Mahkamah hendaklah meminta pihak yang dituntut membuat dan menyatakan pilihannya dengan jelas sama ada sekiranya hujahan no case to answer tersebut gagal pihaknya akan memanggil saksi-saksinya atau tidak dan akan menutup kesnya;

(iv) jika pihak yang dituntut menyatakan pilihannya untuk tidak akan memanggil saksi, maka pihak yang dituntut tidak lagi dibolehkan untuk memanggil saksi-saksinya untuk memberikan keterangan melainkan bergantung kepada keterangan-keterangan sedia ada sahaja;

jika pihak yang dituntut berhujah no case to answer tetapi turut menyatakan pilihannya akan memanggil saksi-saksinya sekiranya hujahan tersebut tidak berjaya atau tidak menyatakan langsung sama ada saksi-saksinya akan dipanggil atau tidak, maka pihak yang dituntut boleh dibenarkan untuk memulakan kesnya dengan memanggil saksi-saksinya; dan

(vi) dalam apa jua hal dan keadaan, prinsip asas bahawa pihak yang menuntut hendaklah membuktikan kesnya di atas imbangan kebarangkalian adalah tidak terjejas dan tetap menjadi keutamaan.

Catatan HMS bertarikh 2/7/2024 dalam nota-nota keterangan iaitu ‘Tiada saksi dikemukakan, dan akan berhujah 'no case to answer' dan defendan tutup kes’ sewaktu kes Defendan bermula, tidak menunjukkan HMS memberikan pilihan kepada Defendan sama ada untuk memanggil saksi-saksinya atau tidak sekiranya hujahan no case to answer Defendan gagal.

Sungguh pun demikian, penelitian Mahkamah ini kepada hujahan-hujahan no case to answer bertulis yang difailkan oleh Defendan menunjukkan isu-isu yang dihujahkan keseluruhannya adalah mengenai sama ada Plaintif telah berjaya membuktikan kesnya di atas imbangan kebarangkalian berdasarkan keterangan-keterangan serta bukti-bukti sedia ada di pihak Plaintif sahaja. Selanjutnya, Defendan juga dalam hujahannya tidak memohon untuk memanggil saksi-saksinya sekiranya hujahan tersebut tidak berjaya [rujuk hujah-hujahan bertulis Defendan di m.s 1-25 dan m.s 92-103 Rekod Rayuan Jilid 2(4)].

Selain itu, Defendan juga di peringkat rayuan ini tidak membangkitkan apa-apa persoalan mengenai pilihan yang diberikan oleh HMS kepada Defendan sama ada akan memanggil saksi-saksinya atau tidak sekiranya hujahan no case to answer Defendan ditolak.

Berdasarkan keadaan-keadaan yang sedemikian, Mahkamah ini memutuskan sebagai dapatan bahawa Defendan telah membuat hujahan no case to answer di akhir kes Plaintif dan memilih untuk tidak akan memanggil saksi dan seterusnya menutup kesnya dengan pengetahuan penuh akan risiko bahawa Defendan tidak lagi dibenarkan untuk memanggil saksi-saksi di pihaknya dan, sama ada jatuh atau bangun, akan bergantung sepenuhnya kepada keterangan-keterangan Plaintif sedia ada di hadapan HMS.

Lanjutan dari situ, Mahkamah ini akan meneliti isu pokok iaitu sama ada Plaintif telah berjaya membuktikan kesnya di atas imbangan kebarangkalian atau sebaliknya.

Dalam perkara ini, terdapat dua isu yang dibangkitkan oleh Defendan iaitu, sama ada pemberian wang pinjaman oleh Mendiang kepada Defendan benar-benar berlaku, dan sama ada Perjanjian Pinjaman Persahabatan benar-benar wujud.

Sebagai permulaan, Mahkamah ini mendapati HMS telah mengambil pendekatan yang betul apabila mengutamakan prinsip beban pembuktian kes sivil sebagai asas pertama keputusannya. Perenggan yang berkaitan adalah seperti berikut:- “[12] Adalah undang-undang yang mantap bahawa dalam mana-mana tuntutan sivil, beban bukti pada setiap masa terletak dibahu pihak Plaintif/Penuntut sebagaimana yang diperuntukkan di bawah seksyen 101 Akta Keterangan 1950. Beban bukti hanya berpindah kepada Defendan setelah Plaintif membuktikan kes mereka atas imbangan kebarangkalian (penghakiman dalam kes Johara Bi Binte Abdul Kadir Marican v Lawrence Lam Kwok Fou & Anor [1981] 1 MLJ 139.”

Seterusnya, bagi isu pemberian dan penerimaan wang pinjaman sama ada benar-benar berlaku, Mahkamah ini mendapati HMS telah menilai keterangan saksi-saksi dan dokumen-dokumen yang dikemukakan oleh Plaintif dengan mengambil kira soalan-soalan balas yang dibuat oleh peguam Defendan.

Melalui alasan penghakiman, HMS didapati telah menerima keterangan Plaintif (SP1) yang mendakwa menyaksikan sendiri pemberian wang pinjaman secara tunai oleh Mendiang kepada Defendan di rumah Mendiang pertama kalinya pada tarikh

15.12.2017 sebanyak RM200,000.00 dan berikutnya pada tarikh 8.1.2018 sebanyak RM200,000.00.

Penerimaan keterangan SP1 ini juga bukan dibuat sebegitu sahaja tetapi selepas HMS mengambil pertimbangan bahawa terdapat percanggahan keterangan SP1 yan tersebut dengan keterangan yang lain. Namun pada akhirnya, HMS tidak menyifatkan percanggahan tersebut sebagai material seperti mana yang diputuskan HMS dalam petikan berikut: “[13] Menurut SP1, mendiang mula mengenali Defendan pada lebih kurang tahun 2016 dan mereka kerap berjumpa sama ada di Johor Bahtu ataupun di Kuala Lumpur. Pada 15.12.2017, SP1 telah datang ke rumah mendiang di No 55 Jalan Tarom, 80100 Johor Bahru. SP1 menyaksikan bahawa mendiang bapanya telah memberikan wang sebanyak RM200,000.00 secara tunai kepada Defendan. Rakan mendiang iaitu mendiang Ramachandran A/L Kaniappan (K. Ramachandran) turut sama menyaksikan transaksi pemberian/penyerahan wang tersebut. Berkenaan kemampuan kewangan mendiang, Mahkamah mendapati bahawa mendiang merupakan seorang usahawan yang menjadi pengasas, pengarah dan pemegang saham kepada syarikat-syarikat BJ Granite Sdn Bhd, BJ Quarry Sdn Bhd dan BJ Logistics Sdn Bhd. Sumber kewangan mendiang adalah daripada syarikat-syarikat tersebut contohnya Syarikat BJ Quarry Sdn Bhd yang mengendalikan kerja-kerja kuari dan perlombongan serta banyak menggunakan transaksi tunai setiap hari. Justeru itu, Mahkamah berpendapat adalah tidak mustahil bagi mendiang untuk mempunyai wang tunai dalam jumlah yang banyak dalam sesuatu masa seterusnya berkemampuan atau mempunyai kapasiti bagi memberikan pinjaman kewangan kepada Defendan. SP1 dan mendiang K.Ramachandran merupakan saksi mata yang menyaksikan transaksi pemberian wang sebanyak RM200,000.00 oleh mendiang kepada Defendan pada 15.12.2017. Defendan pula tidak hadir memberikan keterangan di Mahkamah bagi menyangkal keterangan tersebut. Oleh yang demikian, Mahkamah berpendapat bahawa wujud pemberian wang berjumlah RM200,000.00 oleh mendiang kepada Defendan pada 15/12/2021.” “[14] Seterusnya, pada 8.1.2018, mendiang telah mengarahkan SP1 untuk mengeluarkan cek-cek tunai untuk mendiang sebagai wang pendahuluan Pengarah bagi BJ Quarry Sdn Bhd dengan jumlah sebanyak RM165,000.00, bagi pemberian wang kali kedua kepada Defendan. (6 keping cek tunai dengan No. Cek CIMB 998619, CIMB 998622, CIMB 998623, CIMB 998624 dan CIMB 998625 dengan jumlah keseluruhan sebanyak RM165,000.00 dari syarikat BJ Quarry Sdn Bhd dirujuk). SP2 merupakan pekerja yang diamanahkan oleh syarikat BJ Quarry untuk mengeluarkan wang tanpa pengesahan lanjut setiap kali cek perlu ditunaikan. Dalam keterangannya, SP2 menyatakan bahawa beliau yang mengeluarkan wang sebanyak RM165,000.00 pada 8.1.2018 dan menyerahkan wang tersebut kepada mendiang. Terdapat percanggahan keterangan di antara SP2 dengan keterangan saksi sapina dari CIMB Bank (SP5). SP2 menyatakan bahawa beliau yang mengeluarkan wang sebanyak RM165,000.00. SP5 pula menyatakan bahawa pengeluaran cek-cek tunai sebanyak RM165,000.00 pada 8.1.2018 telah dikeluarkan kepada dua individu iaitu kepada SP2 dan Ramachandran A/L Kaniappan pada masa yang sama. Dari imej-imej cek yang dibawa SP5, sejumlah RM15,000.00 telah dikeluarkan oleh SP2 manakala Ramachandran telah mengeluarkan wang sebanyak RM150,000.00. Berkenaan percanggahan keterangan di antara SP2 dan SP5, Mahkamah ini berpendapat bahawa percanggahan tersebut tidak menjejaskan kes pihak Plaintif kerana telah disahkan oleh SP5 dan terdapat bukti bahawa sememangnya terdapat pengeluaran wang sebanyak RM165,000.00 dari akaun syarikat BJ Quarry pada 8.01.2018. Berkenaan isu bahawa wang yang diberikan kepada Defendan sebanyak RM200,000.00 sedangkan cek-cek tunai yang dikeluarkan hanya berjumlah RM165,000.00. Mahkamah menerima penjelasan daripada SP1 yang mana baki RM35,000.00 adalah wang tunai yang berada dalam simpanan mendiang. Mengambil kira bahawa mendiang telah memberikan wang tunai sebanyak RM200,000.00 kepada Defendan pada 15.12.2017, Mahkamah ini berpendapat adalah tidak mustahil bagi mendiang mempunyai wang simpanan tunai sebanyak RM35,000.00 pada 8.1.2018 untuk menjadikan jumlah wang tunai yang diberikan kepada Defendan adalah sebanyak RM200,000.00. [15] SP1 menyatakan bahawa pemberian wang kali kedua oleh mendiang kepada Defendan pada 8.1.2018 dengan jumlah sebanyak RM200,000.00 telah disaksikan oleh SP1 dan mendiang Ramachandran yang hadir di rumah mendiang semasa pemberian wang tersebut. Mendiang Ramachandran A/L Kaniappan telah meninggal dunia dalam kemalangan jalan raya pada 27.3.2019 yang turut mengorbankan mendiang Tan Sri Balakrishnan. Sijil kematian Ramachandran A/L Kaniappan adalah sebagaimana dokumen di muka surat 30 Ikatan Dokumen Plaintif. Disebabkan mendiang Ramachandran telah meninggal dunia, beliau tidak dapat dipanggil bagi memberikan keterangan di Mahkamah. [16] Dari keterangan-keterangan yang dikemukakan, Mahkamah ini berpendapat bahawa Plaintif telah berjaya membuktikan atas imbangan kebarangkalian bahawa mendiang telah menyerahkan wang dengan jumlah sebanyak RM400,000.00 secara tunai kepada Defendan pada tarikh 15.12.2017 dan pada 8.1.2018.”

Pada pandangan Mahkamah ini, HMS adalah betul apabila tidak mengambil bulat-bulat keterangan saksi-saksi dan dokumen-dokumen yang ditender oleh Plaintif tetapi membuat analisisnya sendiri terlebih dahulu sebelum memutuskan sebagai fakta bahawa pemberian dan penerimaan wang pinjaman di antara Mendiang dan Plaintif benar-benar berlaku.

Dapatan fakta yang sedemikian perlu dihormati berikutan kedudukan HMS selaku hakim bicara yang mempunyai kelebihan audio visual dalam menilai kredibiliti saksi-saksi. Apabila HMS memutuskan pemberian dan penerimaan wang tersebut sebagai fakta yang benar, maka beban pembuktian akan beralih kepada Defendan untuk memberikan keterangan menyangkal (rebuttal evidence).

Sehubungan dengan pilihan Defendan membuat hujahan no case to answer di akhir Plaintif, maka HMS adalah betul apabila memindahkan beban untuk membuktikan perkara sebaliknya kepada pihak Defendan.

Memandangkan tidak ada keterangan menyangkal dari Defendan hatta dari dirinya sendiri sebagai pihak yang dikatakan menerima wang pinjaman RM400,000.00 tersebut Mahkamah ini memutuskan bahawa HMS tidak khilaf dalam dapatannya mengenai kewujudan pinjaman wang tersebut oleh Defendan daripada Mendiang di atas imbangan kebarangkalian.

Seterusnya, HMS juga didapati telah membuat penilaian dan analisisnya mengenai kebolehterimaan Perjanjian Persahabatan bertarikh 19.11.2018 yang dikatakan sebagai ditandatangani oleh Mendiang sebagai pemberi pinjaman dan Defendan sebagai penerima pinjaman. Dokumen perjanjian ini pada mulanya hanya ditanda sebagai “ID 1” dan berada dalam Ikatan Dokumen Bersama Bahagian C yang lazimnya tidak diakui kewujudan atau isi kandungannya oleh Defendan.

Namun demikian, HMS pada akhirnya menerima dokumen tersebut sebagai eksibit Plaintif berdasarkan alasan-alasan berikut:- [15] Menurut Plaintif, wang pinjaman persahabatan sebanyak RM400,000.00 yang diberikan mendiang kepada Defendan hendaklah dikembalikan pada atau sebelum 31.3.2018. Disebabkan kegagalan Defendan mengembalikan wang tersebut mengikut tarikh yang ditetapkan, satu Perjanjian Persahabatan bertarikh 19.11.2018 telah ditandatangani oleh mendiang, Defendan dan mendiang Ramachandran. Perjanjian Persahabatan bertarikh 19.11,2018 telah ditandakan sebagai ID 1 dan Mahkamah ini telah mengarahkan pihak-pihak berhujah lanjut berkenaan kebolehterimaan ID1 tersebut. Kebolehterimaan Perjanjian Persahabatan Bertarikh 19.11.2018- ID1 [16] Bagi membuktikan tuntutan, Plaintif telah merujuk kepada Perjanjian Pinjaman Persahabatan bertarikh 19.11.2018 dan mengemukakan perjanjian asal di Mahkamah. Perjanjian tersebut telah ditandatangani oleh tiga individu iaitu:- a. TAN SRI BALAKRISHNAN A/L V.SINNAYAH (mendiang) b. K. RAMACHANDRAN (mendiang Ramachandran) c. DATO MOHD HARUN NIZAM BIN ABDULLAH (Defendan) Adalah menjadi tugas pihak Plaintif untuk membuktikan bahawa Perjanjian Persahabatan tersebut telah ditandatangani oleh ketiga-tiga penama di atas. [17] Fakta bahawa Tan Sri Balakrishnan dan K. Ramchandran telah meninggal dunia tidak dipertikaikan oleh Defendan. Dalam perkara ini, Mahkamah merujuk kepada seksyen 47 AKTA KETERANGAN 1950 yang menyatakan seperti berikut:

Bila pendapat tentang tulisan tangan berkaitan Apabila mahkamah perlu membuat sesuatu pendapat tenfang siapakah orang yang telah menulis atau menandatangani manamana dokumen, maka pendapat mana-mana orang yang kenal akan tulisan tangan orang yang dikatakan telah menulis atau menandatangani dokumen itu, bahawa dokumen itu telah atau tidak ditulis atau ditandatangani oleh orang itu, adalah suatu fakta berkaitan. Huraian—Seseorang dikatakan kenal akan tulisan tangan seseorang lain apabila dia telah melihat orang itu menulis, atau apabila dia telah menerima dokumen yang berupa sebagai ditulis oleh orang itu bagi menjawab dokumen yang telah ditulis olehnya sendiri atau di bawah kuasanya dan dialamatkan kepada orang itu, atau apabila, dalam perjalanan biasa urusan, dokumen yang berupa sebagai ditulis oleh orang itu lazimnya dikemukakan kepadanya. SP1 telah memberikan keterangan bahawa beliau adalah anak kepada mendiang Tan Sri Balakrishnan dan telah bekerja Bersama mendiang sejak 2013. SP1 juga mengesahkan bahawa beliau telah meneliti tandatangan mendiang sejak kecil lagi dan beliau kenal akan tandatangan mendiang bapanya. Selain itu juga, Plaintif telah merujuk kepada S.73(1) AKTA KETERANGAN 1950 yang menyatakan seperti berikut: Perbandingkan tandatangan, tulisan atau meterai dengan lain-lain yang diakui atau dibuktikan

(1) Bagi menentukan sama ada sesuatu tandatangan, tulisan atau meterai adalah tandatangan, tulisan atau meterai orang yang olehnya ia berupa sebagal dituliskan atau dibuat, apa-apa tandatangan, tulisan atau meterai yang diakui atau dibuktikan sehingga memuaskan hati mahkamah sebagai telah dituliskan atau dibuat oleh orang itu boleh dibandingkan oleh seorang saksi atau mahkamah dengan tandatangan, tulisan atau meterai yang hendak dibuktikan itu, walaupun tandatangan, tulisan atau meterai itu tidak dikemukakan atau dibuktikan bagi apa-apa maksud lain. Plaintif telah memfailkan Borang 49 Akta Syarikat 2016 di muka surat 2 hingga 7 lkatan Dokumen Tambahan Plaintif yang mengandungi tandatangan mendiang Tan Sri Balakrishnan. Mahkamah telah dimohon untuk membuat perbandingan diantara tandatangan mendiang dalam dokumen tersebut dengan tandatangan mendiang dalam ID-1. … Mahkamah telah meneliti kesemua tandatangan mendiang dalam kedua-dua dokumen yang dirujuk dan hasil penelitian, Mahkamah mendapati bahawa kesemua tandatangan tersebut hampir serupa dan tidak jauh berbeza antara satu sama lain. Tandatangan mendiang telah disahkan SP1 yang merupakan anak kandung mendiang sendiri dan ditambah dengan persamaan yang boleh dilihat dalam kesemua tandatangan mendiang dalam Borang-borang 49 Akta Syarikat 2016 dan Perjanjian Pinjaman Persahabatan bertarikh 19.11.2018. Oleh yang demikian, Mahkamah ini berpuashati bahawa tandatangan mendiang telah disahkan. [18] Berkenaan tandatangan rakan Tan Sri Balakrishnan iaitu, K. Ramachandran yang berperanan sebagai saksi yang menyaksikan Perjanjian Persahabatan bertarikh 19.11.2018 ditandatangani. Pihak Plaintif telah memanggil saksi bebas iaitu pegawai daripada Bank CIMB (SP5) bagi mengemukakan cek-cek yang mengandungi tandatangan K.Ramachandran. Cek-cek tersebut telahpun ditandakan sebagai eksibit P4(b). Setelah membuat perbandingan, SP5 mengesahkan bahawa tandatangan yang tertera dalam cek-cek tersebut adalah sama dengan tandatangan K. Ramachandran yang terdapat pada ID-1. … Selain itu, K. Ramachandran juga telah mensetemkan Perjanjian Persahabatan bertarikh 19.11.2018 tersebut di Lembaga Hasil Dalam Negeri dengan membuat pembayaran sebanyak RM2,000.00. Tandatangan mendiang K. Ramachandran pada dokumen LHDN di muka surat 7 Lampiran B telah dikemukakan bagi tujuan perbandingan. Dengan pengesahan oleh SP 5 dan hasil penelitian Mahkamah ke atas dokumen-dokumen yang mengandungi tandatangan mendiang K. Ramachandran, Mahkamah berpuashati dan berpendapat bahawa tandatangan yang terdapat dalam Perjanjian Persahabatan bertarikh 19.11.2018 adalah tandatangan K. Ramachandran yang bertindak sebagai saksi dalam perjanjian tersebut. [19] Seterusnya Plaintif mendakwa bahawa tandatangan ketiga selain tandatangan mendiang dan mendiang K. Ramachandran adalah milik Defendan iaitu Dato’ Mohd Harun Nizam bin Abdullah yang mana dakwaan tersebut tidak diakui oleh Defendan. Bagi membuktikan tandatangan tersebut adalah kepunyaan Defendan, Plaintif telah memanggil seorang pakar tulisan (SP7) bagi mengesahkan sama ada tandatangan yang tertera dalam ID-1 adalah tandatangan Defendan ataupun bukan. Sebelum itu, Plaintif melalui Notis Permohonan bertarikh 9.02.2024 [Kandungan 63] telah memohon penzahiran dokumen terhadap Jabatan Imigresen Malaysia dokumen-dokumen yang mengandungi tandatangan Defendan.Seterusnya, melalui Perintah Persetujuan bertarikh _1.04.2024, Plaintif telah diserahkan satu Borang Permohonan Pasport/ Dokumen Perjalanan Defendan bertarikh 24.02.2022 dengan dua tandatangan Defendan. Seorang lagi saksi Plaintif (SP6) yang merupakan seorang saksi sepina, telah mengemukakan dokumen-dokumen asli yang ditandatangani oleh Defendan sebagai Pengerusi Koperasi KIMMA seperti berikut:- a) Salinan Asal PERJANJIAN FRANCAIS AR-RAHNU X'CHANGE [P5]; b) Salinan Asal Surat Menerima Tawaran [P7]; c) Salinan Fotostat surat bertarikh 1.07.2016 [P6];

Analisis panjang lebar dan rumusan HMS di atas sekali lagi menunjukkan bahawa HMS tidak mengabaikan prinsip asas beban pembuktian kes-kes sivil walau pun dalam keadaan Defendan berhujah atas dasar no case to answer di akhir kes Plaintif. Berikutan itu, Mahkamah ini tidfak mendapati adanya apa-apa khilaf di pihak HMS apabila memutuskan untuk menerima ID1 sebagai eksibit adalah betul.

Selanjutnya, apabila Defendan tidak bertanya apa-apa mengenai ID1 semasa pemeriksaan balas dan tidak pula mengemukakan apa-apa keterangan bagi menyangkal 1D1, maka Perjanjian Pinjaman Persahabatan bertarikh 19.11.2018 yang diterima dengan betul sebagai eksibit Plaintif adalah bukti contemporaneous yang menyokong fakta pinjaman wang berjumlah RM400,000.00 yang gagal dibayar balik oleh Defendan kepada estet Mendiang, dan itulah dapatan Mahkamah ini.

Sebagai rumusan analisis, Mahkamah ini berpuashati untuk memutuskan bahawa HMS telah mengambil pendekatan-pendekatan yang betul dalam membuat penilaian kes dengan latar belakang hujahan no case to answer oleh Defendan di akhir kes Plaintif.

Sebagai pelengkap, fungsi Mahkamah ini selaku mahkamah yang mendengar rayuan adalah berbeza dengan fungsi mahkamah bicara. Dapatan-dapatan fakta yang dibuat oleh hakim bicara hendaklah secara dasarnya dianggap betul melainkan ditunjukkan sebaliknya [Bong Chee Min v. Jacknoris Golinjun (2020) MLRH 204].

Hujah-hujah Defendan di peringkat rayuan ini tidak lain hanyalah merupakan ulangan kepada hujah-hujah Defendan di hadapan HMS dan tidak berjaya menunjukkan bahawa keputusan HMS adalah secara jelasnya salah (plainly wrong) atau mengandungi penilaian keterangan material yang tidak mencukupi (insufficient appreciation of material facts) untuk mewajarkan campur tangan Mahkamah ini.

Berdasarkan alasan-alasan yang dinyatakan di atas, Mahkamah ini menolak rayuan Plaintif dengan kos, tertakluk kepada bayaran fi alokator. Bertarikh: 9hb Jun 2026 …………………………………………. (NOOR HISHAM BIN ISMAIL) Hakim Mahkamah Tinggi, Johor Bahru Peguam untuk Perayu/Defendan: Tetuan Mann & Associates 57-2, Jalan Bandar Rawang 1 Pusat Bandar Rawang 48000 Rawang Selangor Peguam untuk Responden/Plaintif: Tetuan Rhubini Nataraja & Co. No. 28-A, Jalan Lembah 19 Bandar Seri Alam 81750 Masai