Mohd Hazwan Bin MD Zaini v Sugumaran A/L Eghamparam (JA-12B-79-10/2022)

semasa kemalangan berlaku, Plaintif tidak mengetahui siapa dan kenderaan apa yang melanggar beliau;

Plaintif telah tidak sedarkan diri sebaik sahaja kemalangan berlaku.

tiada satu saksi pun yang menyatakan bahawa Defendan telah melanggar Plaintif;

Defendan menafikan bahawa beliau melanggar Plaintif dari belakang, sebaliknya mengakui melanggar motorsikal Plaintif apabila motorsikal tersebut “terbaring” di tengah jalan tanpa kehadiran Plaintif;

keterangan yang dikemukakan oleh Plaintif hanyalah berdasarkan kepada kerosakan kepada motorsikal dan kereta

kerosakan teruk terdapat pada bahagian hadapan motorsikal, manakala di bahagian belakang motorsikal hanyalah melibatkan besi tempat meletak carrier box yang bengkok. Nombor plet dan splash guard tidak rosak; dan

bagi kereta Defendan pula, kerosakan tertumpu pada bahagian bawah hadapan yang melibatkan bumper, panel penghawa dingin dan beg udara. [21] Berdasarkan kepada fakta di atas saya mendapati tiada keterangan yang kukuh dan dipercayai untuk menyatakan bahawa kereta Defendan melanggar motorsikal Plaintif dari belakang yang menyebabkan Plaintif terjatuh dan mengalami kecederaan. [22] Adalah tidak munasabah untuk memutuskan bahawa kereta Defendan melanggar motorsikal Plaintif dari belakang sedangkan kerosakan teruk pada motorsikal adalah di bahagian hadapan manakala semua bahagian belakang motorsikal berada dalam keadaan elok melainkan besi tempat meletak carrier box yang bengkok. [23] Tambahan pula, kerosakan yang dialami oleh kereta Defendan adalah di bahagian bawah depan yang lebih menepati versi Defendan. [24] Berdasarkan kepada pemerhatian di atas, saya berpandangan versi Defendan adalah 'more inherently probable ' di mana motorsikal Plaintif telah dilanggar terlebih dahulu oleh kenderaan lain yang menyebabkan motorsikal Plaintif jatuh dan Plaintif terpelanting ke bahu jalan. Tidak lama kemudian kereta Defendan datang dari arah yang sama dan melanggar motorsikal Plaintif yang “terbaring” di tengah jalan. [25] Saya amat bersimpati dengan kemalangan dan kecederaan yang berlaku kepada Plaintif. Namun Mahkamah hanya membuat keputusan berdasarkan kepada keterangan yang ada di hadapannya dan keterangan tersebut mestilah kukuh. Jika tidak, mahkamah tiada pilihan melainkan menolak dakwaan dan pengataan Plaintif. Oleh yang demikian, saya mendapati dapatan HMS adalah betul dalam memutuskan bahawa atas imbangan kebarangkalian Defendan tidak bertanggungan terhadap kemalangan yang menimpa Plaintif. Rayuan Plaintif berkaitan kuantum [26] Sebagai permulaan, adalah prinsip undang-undang yang mantap bahawa mahkamah yang mendengar rayuan berkaitan kuantum secara umumnya tidak akan campur tangan terhadap keputusan mahkamah dalam membuat keputusan. Abdul Hamid Omar KHN dalam kes Tan Kuan Yau v. Suhindrimani [1985] CLJ Rep 323; [1985] 2 MLJ 22 telah menggariskan prinsip utama bagi mahkamah yang mendengar rayuan dalam menguruskan rayuan terhadap jumlah gantirugi di mana beliau menyatakan – "Now, in appeal on quantum of damages, it is essential in order to come to a conclusion, to bear in mind certain principles which are well established. The appeal court is slow, indeed, disinclined to interfere with the judge's finding merely because the appeal court thinks that if the case had been before it in the first instance a lesser sum would have been awarded. Asmi CJ (Malaya) (as he then was) giving the judgment of the Federal Court in Topaiwah v. Salleh [1968] 1 LNS 161; [1968] 1 MLJ 284 said that: In order to justify reversing the trial judge on the question of the amount damages it will generally be necessary that this court should be convinced either that the judge acted on some wrong principle of law, or that the amount awarded was so extremely high or so very small as to make it entirely an erroneous estimate of the damages to which the Perayu is entitled (see Flint v. Lovell [1935] 1 KB 354). The principle that should guide this court in determining whether it should interfere with the quantum of damages is crystal clear. What is also clear is that much depends on the circumstances of each case in particular the amount of the award. In a particular case therefore it is for the appeal court to consider whether in the light of the circumstances of that case there is an erroneous estimate of the amount of the damage in that, either there was an omission on the part of the judge to consider some relevant materials, or he had admitted for purpose of assessment some irrelevant considerations. If the court is satisfied or convinced that the judge had acted upon wrong principle of law then it is justified in reversing; indeed it is the duty to reverse the finding of the trial judge.". [27] Dalam kes Mokhtaruddin Abdullah & Anor v Norizan Rosdi & Ors [1998] 1 LNS 248 Abdul Wahab Patail H (pada masa itu) memutuskan – “A long line of binding authority has established that an appellate Court would be slow to interfere with the award. In Tan Kuan Yau v. Suhindrimani [1985] CLJ Rep 323; [1985] 1 CLJ 429; [1985] 2 MLJ 22 SC, applying Greenfield v. London and North Eastern Railway Company [1945] KB 89, which held that the principle is not whether the appellate Court might have given rather more or rather less, but only if the trial judge had omitted some relevant consideration or admitted some irrelevant consideration or if the amount is so excessive or insufficient as to be plainly unreasonable.”. [28] Dalam kes Rasidin Bin Partorjo v. Frederick Kiai [1976] 1 LNS 123 Wan Suleiman HMP menyatakan – “The principle upon which an appellate court will interfere with an award of damages made by a judge sitting alone has been stated by Lord Wright in Davies v. Powell Duffryn Associated Collieries Ltd (2) at pp 616-617 as follows: Where the award is that of the judge alone, the appeal is by way of rehearing on damages as on all other issues, but as there is generally so much room for individual choice so that the assessment of damages is more like an exercise of discretion than an ordinary act of decision, the appellate court is particularly slow to reverse the trial judge on a question of the amount of damages. It is difficult to lay down any precise rule which will cover all cases, but a good general guide is given by Greer LJ in Flint v. Lovell. In effect the court, before it interferes with an award of damages, should be satisfied that the judge has acted on a wrong principle of law, or has misapprehended the facts, or has for these or other reasons made a wholly erroneous estimate of the damage suffered. It is not enough that there is a balance of opinion or preference. The scale must go down heavily against the figure attacked if the appellate court to interfere, whether on the ground of excess or insufficiency. Thus the appellant here has to convince us that the learned trial judge has acted on a wrong principle of law, or has misapprehended the facts, or has for other reasons made a wholly erroneous estimate of the damage suffered.”. [29] Dalam kes Amar Singh v. Chin Kiew [1960] 1 LNS 5; [1960] 26 MLJ 77, Thompson CJ (pada masa itu) memutuskan – ".....The fixation of damages is so largely a matter of opinion or of impression that differences of calculation or assessment are to be expected. It is an exercise of judicial discretion. Merely disagree with the figure arrived at by the trial judge is no ground for interference unless it is wholly erroneous estimate.................." [30] Sehubungan itu, persoalan yang perlu dipertimbangkan oleh Mahkamah ini sebagai yang mendengar rayuan adalah sama ada Plaintif berjaya membuktikan HMS telah bertindak atas prinsip undang-undang yang salah atau gagal mengambil kira perkara yang relevan atau jelas tidak munasabah dalam memberikan jumlah award. [31] Dalam memorandum rayuannya, Plaintif tidak berpuas hati terhadap kuantum yang melibatkan butiran yang berikut:

kecederaan yang melibatkan fracture of multiple vertebra;

kecederaan yang melibatkan erectile dysfunction;

kecederaan yang melibatkan prosthesis dan orthosis;

gantirugi khas melibatkan kehilangan separa pendapatan masa hadapan; dan

gantirugi khas bagi rawatan masa hadapan untuk erectile dysfunction dan overreactive bladder. Award melibatkan fracture of multiple vertebra [32] Bagi kecederaan yang melibatkan fracture of multiple vertebra, saya mendapati Plaintif telah mengalami kecederaan yang berikut:

T10 chance fracture;

T3 burst fracture;

left T12 and L2 transverse process fracture; dan

bilateral T10 transverse process fracture. [33] Berikutan kecederaan berkenaan, Plaintif mendakwa award yang sepatutnya adalah sebanyak RM100,000.00. Sebaliknya HMS telah memberikan award sebanyak RM40,000.00. [34] Dalam hal ini, berdasarkan Compendium of Personal Injury Award 2018, saya mendapati award bagi kecederaan begini adalah antara RM22,000.00 hingga RM42,000.00. Selain itu, dalam kes Mohd Sollehudin bin Ismail v. Jamilah binti Mohd Yussof [2021] 1 PIR [58] yang menjadi rujukan HMS, award sebanyak RM40,000.00 telah diberikan. Dalam kes tersebut, kecederaan yang menjadi rujukan adalah hampir sama dengan kes di hadapan saya ini. Di samping itu, dalam laporan perubatan yang dikemukakan di Mahkamah Sesyen, kecederaan ini telah beransur pulih dan ia bukan bersifat kekal. Oleh yang demikian, saya berpandangan award yang diberikan oleh HMS adalah munasabah. Tuntutan award melibatkan erectile dysfunction [35] Bagi tuntutan Plaintif bagi erectile dysfunction, HMS telah menolak tuntutan ini atas alasan Plaintif gagal membuktikan bahawa beliau mengalami kecederaan tersebut. [36] Dalam hal ini, berdasarkan laporan pakar yang dikemukakan, saya mendapati tiada ujian khas yang dijalankan oleh mana-mana pakar bagi mengesahkan Plaintif mengalami erectile dysfunction. Sebaliknya ia hanya berdasarkan kepada apa yang diceritakan oleh Plaintif kepada doktor pakar semata-mata. Pemeriksaan yang dijalankan oleh doktor juga mendapati fakta berikut:

kemaluan, libido dan blood flow Plaintif adalah normal;

Plaintif mempunyai erection sufficient for intercourse; dan

Plaintif tidak pernah menerima apa-apa rawatan atau rehablilitasi di mana-mana pusat perubatan berkaitan isu urologi. [37] Berdasarkan kepada pemerhatian di atas, saya bersetuju dengan keputusan HMS yang menolak tuntutan Plaintif berkaitan dengan erectile dysfunction. Award melibatkan finger prosthesis dan orthosis; [38] Dalam tuntutannya, Plaintif mendakwa bahawa akibat kemalangan tersebut, sebatang jarinya iaitu jari tengah tangan kanan telah dipotong manakala sebelah kaki beliau mengalami kependekan. Oleh itu Plaintif menuntut kos sebanyak RM568,650.00 bagi membeli finger prosthesis (jari palsu) dan ankle foot orthosis. Bagaimanapun HMS telah menolak tuntutan Plaintif bagi finger prosthesis disebabkan tiada keterangan yang menunjukkan Plaintif memerlukannya. Ini disahkan oleh SP10 dari Jabatan Rehabilitasi Hospital Sultan Ismail yang menyatakan bahawa kehidupan seharian dan pekerjaan Plaintif tidak terganggu walaupun kehilangan jari tengah. Tambahan pula, pakar othorpedik Plaintif sendiri mengakui bahawa finger prosthesis hanyalah bagi tujuan kosmetik sahaja. Oleh yang demikian, saya berpandangan alasan yang diberikan oleh HMS tersebut adalah berasas. [39] Bagi kos pembelian ankle foot orthosis, HMS telah memberi award sebanyak RM76,700.00 sebagaimana yang dicadangkan oleh Plaintif. Oleh itu, saya bersetuju dengan jumlah award tersebut. Gantirugi khas kehilangan separa pendapatan masa hadapan [40] Semasa kemalangan, Plaintif bertugas sebagai Pembantu Penguasa Kastam Gred WK22 dengan gaji asas sebanyak RM2,062.93 sebulan. Dalam tuntutannya, Plaintif menuntut gantirugi khas bagi kehilangan separa pendapatan masa hadapan sebanyak RM132,000.00 disebabkan beliau tidak dapat menjalankan tugas lebih masa (overtime) selepas kemalangan. [41] Dalam hal ini, saya mendapati SP5 iaitu wakil majikan Plaintif mengakui bahawa tiada pemotongan, kehilangan pendapatan dan elaun terhadap Plaintif selepas kemalangan. Sebaliknya, menurut beliau, pendapatan Plaintif semakin meningkat selepas kemalangan berkenaan berdasarkan kenaikan tahunan. SP5 juga mengakui pendapatan lebih masa Plaintif tidak akan dipotong disebabkan kecederaan yang beliau alami. Di samping itu, saya mendapati tiada keterangan yang menyokong dakwaan Plaintif bahawa beliau tidak dapat menjalankan kerja lebih masa selepas ini. [42] Berdasarkan kepada pemerhatian di atas, saya bersetuju dengan keputusan HMS yang menolak tuntutan Plaintif bagi kehilangan separa pendapatan masa hadapan Gantirugi khas bagi rawatan masa hadapan untuk erectile dysfunction dan overreactive bladder [43] Bagi gantirugi khas untuk rawatan masa hadapan erectile dysfunction, memandangkan erectile dysfunction tidak dibuktikan oleh Plaintif maka tuntutan bagi rawatan ini tidak wajar dipertimbangkan. [44] Bagi gantirugi khas untuk rawatan masa hadapan melibatkan overreactive bladder, saya mendapati tiada keterangan dikemukakan bagi menyokong fakta Plaintif mengalami kecederaan berkenaan. Sehubungan itu, saya setuju dengan HMS yang menolak tuntutan Plaintif bagi gantirugi ini. Rayuan balas Defendan [45] Dalam rayuan balasnya, Defendan mempertikaikan award yang diberikan oleh HMS bagi gantirugi berkaitan dengan ankle foot orthosis. Ini kerana menurut Defendan, Plaintif boleh memperolehi peralatan tersebut daripada SOCSO secara percuma sekiranya Plaintif mendapat sokongan daripada Jabatan Rehabilitasi Hospital Sultan Ismail. Secara alternatifnya, Defendan mendakwa jumlah RM35,150.00 adalah memadai berdasarkan kepada sebut harga yang dikemukakan oleh Defendan. [46] Dalam hal ini, saya mendapati adalah jelas bahawa selepas kemalangan, kaki Plaintif mengalami kependekan. Doktor dari Jabatan Rehabilitasi Hospital Sultan Ismail juga bersetuju bahawa Plaintif memerlukan ankle foot orthosis bagi pergerakan harian dan bagi memudahkan Plaintif melakukan pekerjaan di Jabatan Kastam. [47] Mengenai jumlah award, saya mendapati HMS memberikan award berdasarkan sebut harga yang diberikan oleh Plaintif berbanding dengan sebut harga yang dikemukakan oleh Defendan. Dalam hal ini, saya bersetuju dengan tindakan HMS tersebut disebabkan sebut harga Plaintif adalah lebih sesuai bagi memenuhi keperluannya setelah pengukuran kependekan yang dialami oleh Plaintif dibuat sedangkan sebut harga Defendan dibuat tanpa menilai kecederaan sebenar Plaintif. Oleh itu, pada pandangan saya, tiada kekhilafan di pihak HMS. Kesimpulan [48] Mahkamah Rayuan dalam kes Goh Bak Ming v Yeoh Eng Kong & Other Appeals [2019] 3 MLRA 56 dan Lee Ing Chin & Ors v Gan Yook Chin [2003] 1 MLRA 95 menyatakan bahawa adalah prinsip undang-undang yang mantap bahawa mahkamah yang mendengar rayuan tidak akan mengganggu keputusan mahkamah bicara melainkan mahkamah bicara itu jelas salah dalam membuat keputusan. [49] Berdasarkan kepada pemerhatian di atas, saya mendapati kedua-dua Plaintif dan Defendan gagal membuktikan bahawa HMS telah bertindak atas prinsip undang-undang yang salah atau gagal mengambil kira perkara yang relevan atau jelas tidak munasabah bagi membolehkan saya menggunakan kuasa untuk mengganggu atau campur tangan terhadap keputusan yang diberikan oleh HMS. Oleh itu saya menolak rayuan Plaintif dan rayuan balas Defendan. Keputusan HMS dikekalkan. [50] Saya juga mengarahkan Plaintif membayar kos kepada Defendan. Tarikh: 15.3.2025 - t.t - (SHAMSULBAHRI BIN HAJI IBRAHIM) Hakim, Mahkamah Tinggi Malaya, Johor Bahru Peguam: Bagi pihak Plaintif – Samantha Sam Huey Lee; Tetuan G. Dorai & Co Bagi pihak Defendan – Samreet Singh Sagoo; Tetuan Lovelace &