Mohd Ikhmal Afiq Bin Shamshuri (KA-45A-37-11/2021)

pada 24/1/2021 jam lebih kurang 12.05 tengah malam, SP2 bersama sepasukan anggota polis telah membuat serbuan ke atas sebuah rumah yang beralamat di 165 B, Belakang Masjid Bukit Pinang, 06200 Kepala Batas, Kedah (rumah tersebut);

serbuan tersebut adalah berdasarkan kepada maklumat bahawa terdapat aktiviti dadah di rumah tersebut;

rumah tersebut merupakan sebuah rumah kampung 2 tingkat;

pemerhatian selama beberapa minit telah dijalankan oleh pasukan polis apabila tiba di rumah tersebut. Di dalam pemerhatian tersebut, SP2 mendapati bahawa tiada sebarang kenderaan atau individu yang keluar masuk dari rumah tersebut;

pihak polis selanjutnya telah menjalankan serbuan di mana SP2 bersama-sama Kpl 152265 Ahmad Syahir telah masuk melalui pintu utama rumah tersebut. SP2 mendapati seorang lelaki Melayu iaitu SP3 berada di pintu hadapan luar;

SP2 telah menahan SP3 yang pada ketika itu sedang bekerja mengikat bata. SP2 dan pasukan polis telah membawa SP3 masuk ke dalam rumah untuk dijalankan pemeriksaan;

pemeriksaan telah dijalankan di bilik pertama bersebelahan dengan ruang tamu. SP2 mendapati terdapat dua orang lelaki Melayu iaitu OKT dan SP4 sedang duduk di atas lantai;

pemeriksaan ke atas SP4 tidak menemui apa-apa barang salah manakala pemeriksaan ke atas OKT menemukan 1 peket plastik lutsinar yang sedang digenggam di tangan kanannya dan SP2 turut menemui sebuah beg silang bertali serta berzip jenama SUON bewarna hitam (P39) yang sedang dikepit di bawah ketiak sebelah kanan;

pemeriksaan ke atas beg P39 tersebut telah menjumpai 2 plastik lutsinar seal zipper dan di dalamnya terdapat 5 paket plastik lutsinar mengandungi bahan putih serbuk kristal yang disyaki dadah; dan

SP2 telah merampas kesemua barang kes, serta menahan OKT. Beban Pembuktian di akhir kes pendakwaan [5] Beban pembuktian di akhir kes pendakwaan adalah sepertimana yang telah dinyatakan di bawah seksyen 180 Kanun Tatacara Jenayah ³.7-´  LDLWX XQWXN PHQHQWXNDQ EHUGDVDUNDQ NHSDGD keterangan-keterangan yang kredibel wujudnya satu kes prima facie. [6] Mahkamah telah berpandukan kepada 2 kes utama berkaitan prima facie iaitu kes kes Balachandran v PP [2005] 1 CLJ 85 dan kes PP v Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457. Mahkamah dengan ini merumuskan bahawa di akhir kes pendakwaan bermakna Mahkamah ini hendaklah membuat penilaian maksimum ke atas keterangan-keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan termasuk menilai kredibiliti keterangan- keterangan oleh saksi-saksi pendakwaan. Mahkamah sedar jika terdapat lebih dari satu inferens yang boleh dibuat, maka Mahkamah perlu memberi kelebihan kepada inferens yang memihak kepada OKT. [7] Berpandukan kepada kes Muhammad Lukman Mohamad v PP [2021] 7 CLJ 524, elemen yang perlu dipenuhi bagi membuktikan sesatu kesalahan pengedaran dadah berbahaya di bawah seksyen 39B Akta 234 adalah seperti berikut;

dadah yang dirampas oleh SP2 adalah merupakan dadah berbahaya sepertimana yang disenaraikan di bawah Akta 234;

dadah tersebut berada di dalam pemilikan OKT; dan

OKT mengedar dadah tersebut. Analisis dan dapatan Mahkamah bagi kes pendakwaan [8] Bagi elemen pertama iaitu sama ada dadah yang dipersoalkan adalah merupakan dadah berbahaya sepertimana yang disenaraikan di bawah Jadual Pertama Akta 234, Mahkamah mendapati bahawa Peguam OKT tidak mengemukakan apa-apa bantahan ke atas atasnya. Dalam apa jua keadaan, Mahkamah telah menilai keterangan-keterangan dan merumuskan bahawa SP1, iaitu Ahli Kimia, telah menjalankan analisis ke atas kesemua dadah-dadah yang ditemui. SP1 telah mengesahkan bahawa:

satu peket plastik (P23) yang mengandungi 5 peket plastik (P24 ± P28) mengandungi 93.21 gram Methamphetamine;

satu peket plastik (P29) yang mengandungi 4 peket plastik (P30 ± P33) mengandungi 4.40 gram Heroin dan 1.32 gram Monoayetylmorphines; dan

satu peket plastik (P36) mengandungi 0.43 gram Methamphetamine. [9] Mahkamah turut mendapati tiada cabaran dikemukakan berkaitan rantaian keterangan barang-barang kes terutamanya dadah-dadah tersebut dari ianya ditemui oleh SP2 sehinggalah ianya dikemukakan di Mahkamah ini. Sehubungan dengan itu, Mahkamah merumuskan dan memutuskan bahawa dadah yang dipersoalkan adalah dadah berbahaya sepertimana yang disenaraikan di bawah Jadual Pertama Akta 234 dan ia adalah dadah yang sama dirampas oleh SP2 serta yang dianalisis oleh SP1. [10] Elemen kedua yang perlu dibuktikan adalah sama ada dadah yang dipersoalkan adalah di bawah milikan OKT. Bagi perkara ini terdapat dua perkara utama iaitu berkaitan jagaan serta kawalan dan selanjutnya berkaitan elemen pengetahuan. Ini bersandarkan kepada kes-kes duluan seperti Chan Pean Leon v PP [1956] MLJ 237, Ibrahim Mohamad & Anor v PP [2011] 4 CLJ 113 dan Romi Amora Amir v PP [2011] 1 CLJ 870. [11] Bagi elemen jagaan dan kawalan, Mahkamah telah meneliti keterangan-keterangan yang dikemukakan dan merumuskan seperti berikut:

dadah tersebut telah ditemui di dalam genggaman tangan OKT dan juga di dalam beg P39 yang sedang dikepit oleh OKT di bawah ketiaknya;

rumah tersebut adalah didiami oleh SP3 bersama-sama dengan anaknya yang bernama Ashraf manakala bilik tersebut adalah bilik Ashraf;

OKT hadir ke rumah tersebut untuk motosikalnya dibaiki oleh Ashraf;

ketika serbuan, Ashraf dikatakan telah keluar ke kedai motosikal;

SP3 mengesahkan bahawa beg P39 tersebut bukanlah beg miliknya dan bukan juga milik Ashraf; dan

Mahkamah telah menilai keterangan SP2, SP3 dan SP4 serta keterangan Pegawai Penyiasat (SP5) dan mendapati bahawa keterangan mereka adalah berkredibel dan tiada sebab untuk Mahkamah ini menolak keterangan mereka. [12] Keterangan-keterangan ini bagi Mahkamah dapat membuktikan bahawa OKT mempunyai jagaan serta kawalan ke atas P39 tersebut secara eksklusif apabila OKT berupaya menghalang akses orang lain ke atas dadah tersebut. Ia secara langsung membuktikan bahawa dadah-dadah di dalam P23, P29 dan P36 yang ditemui di dalam P39 adalah berada di dalam jagaan dan kawalan OKT. Ini bersandarkan kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes PP v Denish Madhavan [2009] 2 CLJ

[13] Peguam walaubagaimanapun mempertikaikan bahawa beg P39 tersebut ditemui sedang dikepit oleh OKT tetapi sebaliknya ditemui di dalam almari yang berada di dalam bilik tersebut. Kewujudan almari ini disahkan oleh SP2, SP3 dan SP5. [14] Bagi perkara ini, Mahkamah telah meneliti keterangan yang diberikan oleh SP2 dan mendapati tiada pemeriksaan balas berkenaan perkara ini diutarakan kepadanya. Sebaliknya perkara ini hanya disoal balas kepada SP3 dan SP4 di mana kedua-duanya menafikan beg P39 tersebut ditemui di dalam almari. Malahan SP4 yang merupakan saksi awam telah memberi keterangan bahawa P39 sedang dikepit oleh OKT. Keterangan ini selari dengan keterangan SP2. [15] Isu ini berkait dengan isu kedua iaitu berkaitan penama Ashraf. Peguam OKT menghujahkan bahawa tiada siasatan dijalankan oleh SP5 malahan percakapan Ashraf ini juga tidak dirakamkan. Ini pada hujahan Peguam OKT menyebabkan penyiasatan adalah tidak lengkap. [16] Mahkamah menegaskan bahawa pihak PR tidak pernah di dalam mana-mana keadaan menafikan kewujudan Ashraf. Malahan, perkara ini telah dibangkitkan semasa SP3 dan SP4 memberi keterangan. Fakta yang jelas di peringkat ini adalah Ashraf tersebut tidak berada di tempat kejadian semasa serbuan. Satu-satunya perkara yang berkaitan dengannya adalah bilik di mana OKT dan SP4 berada adalah merupakan biliknya. [17] Mahkamah berpandangan bahawa walaupun secara amnya keterangan Ashraf jika diambil boleh menjelaskan banyak perkara terutama berkaitan beg dan bilik, namun berdasarkan kepada fakta kes yang jelas menunjukkan dadah tersebut berada di dalam jagaan serta kawalan OKT, maka tanpa keterangan Ashraf tersebut pun, ia adalah memadai untuk membuktikan bahawa dadah-dadah tersebut yang dijumpai di dalam P39 berada di dalam jagaan serta kawalan OKT. [18] Oleh yang demikian, Mahkamah memutuskan bahawa tanpa keterangan Asraf sekalipun, pihak pendakwaan berjaya membuktikan bahawa dadah tersebut berada di dalam jagaan serta kawalan OKT. Mahkamah merujuk kepada keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Adib Nafis bin Hassane Nafis Iwn. Pendakwa Raya [2020] CLJU 1240; [2020] 1 LNS 1240; [2020] MLJU 1343 di mana Mahkamah Rayuan menyatakan; ³>@)LUVWWKHHYLGHQFHLVWKDWWKH$SSHOODQWKDGWhe sling bag on him when he was confronted by several police officers. There was no one else with the Appellant when he was arrested. He had close proximity with the drug as he was slinging the bag all by himself. Based on these facts, the learned HCJ found that the Appellant had possession, custody and control of the bag. In this regard, it is relevant to note the Federal Court’s case of Public Prosecutor v. Denish a/l Madhavan [2009] 2 CLJ 209; [2009] 2 MLJ 194 on the issue of possession where it is said as follows: The idea of exclusivity features in the meaning of ’possession’ in criminal law as one of the elements necessary to constitute possession. As Taylor J said in Leow Nghee Lim v. Reg [1955] CLJU 53; [1955] 1 LNS 53; [1956] MLJ 28: ... It is often said that ’possession must be exclusive’. This is ambiguous. Possession need not be exclusive to the accused. Two or more persons may be in joint possession of chattels, whether innocent or contraband. The exclusive element of possession means that the possessor or possessors have the power to exclude other persons from enjoyment of the property. Custody likewise may be sole or joint and it has the same element of excluding others. The main distinction between custody and possession is that a custodian has not the power of disposal. The statement that ’possession must be exclusive’ is often due to confusion of the fact to be proved with the evidence by which it is to be proved. It is essential to keep this distinction clearly in mind, especially when applying presumptions. Thomson J in Chan Pean Leon v. Public Prosecutor [1956] CLJU 17; [1956] 1 LNS 17; [1956] MLJ 237, said that ’possession’ for the purposes of criminal law involves possession itself ² which some authorities term ’custody’ or ’control’ ² and knowledge of the nature of the thing possessed. As to possession itself he cited the following definition in Stephen’s Digest (9th Ed), at p 304), in which the exclusive element mentioned by Taylor J appears: A moveable thing is said to be in the possession of a person when he is so situated with respect to it that he has the power to deal with it as owner to the exclusion of all other persons, and when the circumstances are such that he may be presumed to intend to do so in case of need. Once the elements needed to constitute possession are established, including the element of exclusive power to deal, then what is established is possession, not exclusive possession. So much for exclusive possession. [77] Taking note of the above case, since the Appellant was slinging the bag alone and there was no one else with him at that point of time, he too had the power to exclude other persons from the enjoyment of the contents of the bag. That would constitute possession of the drug by the Appellant. It is also in evidence that the Appellant admitted he had carried the bag (Page 288 Volume 2 (4) of the Appeal 5HFRUG ´ [19] Berkaitan pengetahuan, Mahkamah menegaskan bahawa prinsip undang-undang yang telah diterima pakai adalah ianya boleh dibuktikan melalui inferens dari keadaan sekeliling sesuatu kes. (rujuk; PP v Badrul Sham Baharom [1987] 1 LNS 72). [20] Berpegang kepada kes Adib Nafis (supra), kedudukan beg yang sedang dikepit oleh OKT serta dadah yang berada di dalam genggamannya, ia membolehkan satu inferens bahawa OKT mempunyai pengetahuan ke atas dadah-dadah tersebut. Mahkamah Rayuan menyatakan; ³>@2QNQRZOHGJHRIWKHGUXJLQVLGHDEDJWKH&RXUWRI Appeal in the case of Chan Kim Seng v. Public Prosecutor [2016] CLJU 188; [2016] 1 LNS 188; [2016] 3 MLJ 80 approved the findings of the trial judge. Evidence led in this case showed the accused was holding to the bag containing the drug while sleeping on a chair. The trial judge found as follows: In my view, the accused by physically holding on to exhibit P11 (a) raises the logical inference that the accused has not only knowledge of the contents in exhibit P11 (a) and control over them, but also their composition. Thus, the prosecution has proven the element of possession. [79] Similarly in the present appeal, by having the bag slung on him, the Appellant too had knowledge of the contents of WKHEDJLHWKHGUXJ´ [21] Mahkamah Rayuan di dalam kes Adib Nafis (supra) telah merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Zainuddin bin Abbas lwn. Pendakwa Raya 1 MLJ 309 yang telah memutuskan seperti berikut; ³'LGDODPPHPEXDWGDSDWDQEDKDZD Perayu mempunyai pengetahuan tentang dadah di dalam beg yang disandang oleh Perayu, Hakim bicara telah mengambilkira keterangan SP3 dan SP4 seperti dinyatakan di atas yang menunjukkan bahawa ketika pihak polis sampai di hadapan restoran tersebut, tidak terdapat sesiapa melainkan Perayu yang sedang menyandang beg eksh P7; bahawa tidak terdapat motosikal di sekitar kawasan itu; bahawa ketika polis memperkenalkan diri, Perayu terkejut dan cuba melarikan diri dan bahawa Perayu berjaya ditangkap selepas berlaku pergelutan. Kami berpendapat Hakim bicara tidak khilaf dalam menerima keterangan SP3 dan SP4 dan membuat inferens bahawa dalam keadaan itu, Perayu mempunyai pengetahuan tentang dadah berbahaya tersebut, lebih-lebih lagi apabila pasport perayu juga dijumpai di dalam beg yang sama. Ketiadaan cap jari atau DNA Perayu pada peket plastik (eksh P5A) yang mengandungi dadah berbahaya itu, pada pendapat kami tidak menjejaskan kes pendakwaan memandangkan wujudnya keterangan terus daripada saksi-saksi pendakwaan (lihat Public Prosecutor v. Mansor bin Mohd Rashid & Anor [1997] 1 CLJ 233; [1996] 2 MLJ  ´ [22] Bersandarkan kepada keterangan-keterangan di dalam kes ini, adalah jelas P39 adalah dikepit di bawah ketiak OKT dan diserahkan oleh OKT kepada SP2. Adalah munasabah untuk membuat inferens positif bahawa OKT mempunyai pengetahuan ke atas kandungan P39. [23] Bagi Mahkamah, jika keseluruhan keterangan-keterangan dirangkumkan, maka hanya satu inferens positif boleh dirumuskan bahawa OKT mempunyai pengetahuan ke atas dadah-dadah tersebut. [24] Oleh itu, keterangan-keterangan secara total, jelas dapat membuktikan bahawa OKT mempunyai pemilikan ke atas dadah tersebut. OKT mempunyai kuasa untuk membuat aturan (disposal) ke atas dadah tersebut. Oleh itu, elemen pemilikan telah dibuktikan ke atas OKT. [25] Berdasarkan dapatan ini, secara amnya, pihak PR telah berjaya membuktikan secara prima facie bagi pertuduhan kedua dan ketiga. Manakala, bagi pertuduhan pertama, ia memerlukan pembuktian elemen terakhir. [26] Elemen terakhir yang perlu dibuktikan adalah semestinya berkaitan pengedaran yang secara khususnya merujuk kepada pertuduhan pertama. Bagi elemen ini, Mahkamah bersandarkan sepenuhnya kepada peruntukan anggapan di bawah seksyen 37(da) Akta 234. Ia bersandarkan kepada jumlah dadah sebanyak 93.21 gram dadah Methamphetamine. [27] Setelah mendapati pemilikan sebenar dadah tersebut oleh OKT dibuktikan berdasarkan keterangan kredibel dan berat dadah itu melampaui limit statutori, Mahkamah berhak membuat dapatan bahawa satu kes prima facie pengedaran dibuktikan di bawah seksyen 180(4) KTJ, dengan membangkitkan anggapan pengedaran bawah seksyen 37(da) Akta 234. Pendekatan ini telah diputuskan sebagai betul di sisi undang-undang oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Abdullah Atan v PP [2020] 9 CLJ 151. [28] Oleh yang demikian, secara keseluruhannya Mahkamah ini memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap OKT bagi kesemua pertuduhan termasuk pertuduhan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta 234. [29] OKT dengan ini diperintahkan untuk membela diri sebagaimana yang diperuntukkan di bawah seksyen 180(3) KTJ. [30] OKT telah diterangkan 3 pilihan bagi mengemukakan pembelaan iaitu sama ada untuk berdiam diri atau memberi keterangan dari kandang Tertuduh atau memberi keterangan bersumpah. Kes pembelaan [31] OKT telah memilih untuk memberi keterangan secara bersumpah dengan mengemukakan Pernyataan Bertulis Saksi yang ditandakan sebagai PSSD1 dan tidak memanggil mana-mana saksi yang lain. [32] Paksi pembelaan OKT adalah OKT tiada kena mengena dengan beg P39 yang dikatakan ditemui sedang dikepit olehnya. Malahan menurut OKT, P39 tersebut ditemui oleh pihak polis selepas membuat pemeriksaan ke atas bilik tersebut yang dihuni oleh rakannya bernama Ashraf. OKT menegaskan bahawa saksi-saksi PR tidak bercakap benar dan menganiayai OKT. [33] Dengan kata yang lain, naratif yang dikemukakan oleh OKT adalah sama sekali berbeza dengan naratif oleh PR secara khususnya bagaimana P39 di mana dadah-dadah yang menjadi sabjek kepada pertuduhan ke atasnya ditemui. [34] Apabila Mahkamah berhadapan dengan 2 naratif yang berbeza, maka Mahkamah perlu membuat satu nilaian secara maksima sekali lagi ke atas keseluruhan keterangan yang dikemukakan termasuk keterangan-keterangan yang telah dikemukakan oleh pihak PR. Mahkamah perlu kini membandingkan keterangan oleh OKT dengan keterangan-keterangan yang dikemukakan di peringkat pendakwaan. Analisis dan dapatan Mahkamah di peringkat pembelaan [35] Bagi Mahkamah tidak timbul isu hanya OKT yang memberi keterangan berbanding saksi-saksi PR yang lebih ramai. Ini kerana pertimbangan Mahkamah bukanlah ke atas jumlah saksi yang dikemukakan, namun ke atas nilai keterangan yang diberikan oleh saksi-saksi. Tambahan pula di peringkat ini, beban masih lagi ditanggung oleh pihak PR untuk membuktikan kes melampaui sebarang keraguan. [36] Memulai analisis di peringkat ini, Mahkamah menilai terlebih dahulu keterangan oleh OKT. Walaupun ianya diberikan di dalam bentuk Pernyataan Bertulis Saksi, namun OKT telah diperiksa balas oleh Puan TPR. Mahkamah mendapati bahawa, di sebalik soalan-soalan yang dikemukakan oleh Puan TPR, keterangan OKT adalah tidak berganjak dan berubah. [37] Mahkamah berpandangan bahawa keterangan OKT adalah berkredibel dan ia mempunyai nilaian yang sama dengan saksi-saksi PR. Seksyen 120 (3) Akta Keterangan 1950 (Akta 56) menyatakan bahawa seseorang OKT adalah merupakan saksi yang berwibawa ke atas dirinya dan boleh memberikan keterangan mengikut cara yang sama dan dengan kesan dan akibat yang sama dengan saksi-saksi yang lain. (rujuk kes Lim Lye Hock v. Public Prosecutor [1995] 1 SLR 238) [38] Di pihak PR, selain daripada SP2, pihak PR turut bergantung kepada SP3 yang merupakan tuan rumah serta bapa kepada Ashraf dan juga SP4 yang merupakan kawan kepada Ashraf. Peguam menghujahkan bahawa kedua-dua saksi ini mempunyai kepentingan dan perlu dinilai secara berhati-hati oleh Mahkamah. Ini kerana kedua-duanya mempunyai kaitan dengan seorang yang bernama Ashraf. [39] Ini membawa kepada Mahkamah ini untuk menilai kembali keterangan mereka di peringkat pendakwaan. Penilaian semula keterangan SP3 dan SP4, Mahkamah mendapati terdapat percanggahan di dalam keterangan-keterangan mereka terutamanya di dalam aspek-aspek berikut:

bilakah SP4 sampai di rumah tersebut kerana menurut SP3, SP4 sampai lebih awal sebelum OKT. Namun menurut SP4, ketika SP4 sampai, OKT telah berada di rumah tersebut; dan

sama ada wujud sebuah almari baju di dalam bilik tersebut kerana menurut SP3 sememangnya terdapat sebuah almari namun SP4 menegaskan bahawa tidak terdapat sebarang almari di dalam bilik tersebut. [40] Apabila wujud percanggahan di dalam memberi keterangan, maka timbul persoalan berkaitan kebolehpercayaan ke atas keterangan mereka apatah lagi jika ia melibatkan fakta yang material. Percanggahan-percanggahan yang dinyatakan oleh Mahkamah sepertimana di perenggan di atas adalah suatu yang material kerana ia melibatkan tempoh masa OKT berada di rumah tersebut serta kewujudan sebuah almari yang menjadi sebahagian dari pembelaan OKT. [41] Mahkamah mengasaskan pandangan Mahkamah ini berdasarkan kepada keputusan di dalam kes Mohamed bin Kasdi v PP [1968] 1 LNS 78 di mana Hakim Ali menyatakan; ³No hard and fast rule can be laid down for determining the credibility or otherwise of a witness, but when a witness gives or makes two statements which differ in material particulars there must necessarily be ground for believing that he is not a truthful witness.´ (keputusan kes ini telah dirujuk dan diterima pakai oleh Mahkamah Rayuan di dalam kes Muthukumar M Sinnathamby lwn. PP & Rayuan Lain [2024] CLJU 1238) [42] SP3 adalah merupakan bapa kepada Ashraf dan semestinyalah SP3 mempunyai kepentingan untuk melindungi Ashraf dari dibabitkan. Oleh itu, keterangan SP3 secara khususnya ke atas pemilikan P39 adalah perlu dinilai dengan berhati-hati. Di dalam masa yang sama, SP3 turut mengatakan di dalam keterangannya bahawa SP3 tidak pernah melihat P39 dan oleh itu, bagi Mahkamah keterangan SP3 adalah tidak bernilai di dalam menentukan siapakah pemilik P39 tersebut. [43] Di dalam masa yang sama, Mahkamah menganalisis kembali keterangan SP4 yang merupakan kawan kepada Ashraf. Mahkamah mendapati SP4 telah menyatakan bahawa SP4 berada dengan OKT di dalam bilik tersebut untuk menghisap dadah. Namun keterangan ini tidak disokong oleh apa-apa keterangan sama ada ujian urin ke atas SP4 mahupun penemuan sebarang alatan yang digunakan untuk menghisap dadah di dalam bilik tersebut. [44] Mahkamah turut meragui keterangan ini kerana SP4 sendiri mengakui bahawa SP4 tidak mengenali OKT. Agak pelik bagi seseorang yang baru kali pertama bertemu sudah bersedia untuk menghisap dadah secara bersama-sama. [45] Dari keseluruhan analisis lanjut ini, Mahkamah merumuskan bahawa keterangan SP3 dan SP4 perlu dinilai dengan berhati-hati. Ia tidak boleh digunakan untuk semudahnya menyokong keterangan SP2. [46] Ini membawa kepada Mahkamah untuk menilai kembali keterangan SP2 dengan membandingkannya pula dengan keterangan OKT. [47] SP2 menyatakan bahawa selepas pihak polis memasuki bilik tersebut dan menemui SP4 dan OKT, pemeriksaan badan telah dijalankan ke atas SP4 dan kemudiannya diikuti dengan pemeriksaan badan ke atas OKT. Di ketika ini, menurut SP2, dadah pertama ditemui di dalam genggaman tangan OKT. Bagi Mahkamah keterangan ini adalah sangat tidak lojik kerana jika pemeriksaan telah dijalankan ke atas SP4 terlebih dahulu, kenapa OKT tidak mengambil tindakan untuk melepaskan dadah di dalam genggamannya. [48] Timbul persoalan besar di atas kebenaran keterangan ini dan jika dibandingkan dengan keterangan OKT, jelas OKT menafikan sama sekali OKT sedang menggenggam apa-apa dadah ketika pihak polis menyerbu masuk ke bilik tersebut. [49] Lebih parah apabila Laporan Polis iaitu P15 menyatakan bahawa pemeriksaan dijalankan terlebih dahulu ke atas SP3. Berdasarkan kepada P15, SP3 telah ditahan di luar rumah dan dibawa masuk ke dalam bilik tersebut sebelum pihak polis menahan SP4 dan OKT. Pemeriksaan dijalankan terlebih dahulu ke atas SP3 dan diikuti ke atas OKT dan SP4. Ini menimbulkan versi yang sama sekali lain berbeza dan ianya bercanggah dengan keterangan SP3 itu sendiri. [50] Di sebalik keterangan-keterangan SP2, SP3 dan SP4 ini, fakta yang tidak dinafikan oleh pihak PR adalah OKT hadir ke rumah tersebut adalah bagi tujuan untuk membaiki motosikalnya. OKT hadir bersama dengan Ashraf yang kemudiannya Ashraf telah keluar untuk membeli barangan bagi membaiki motosikal. [51] Keterangan SP2 jika dinilai dengan jelas menunjukkan bahawa serbuan yang dijalankan adalah berdasarkan kepada maklumat berkaitan aktiviti pengedaran dadah di premis tersebut. Ia bermaksud bahawa sasaran adalah ke atas premis tersebut dan bukannya ke atas mana-mana individu. [52] Apabila sasarannya adalah ke atas sesebuah premis, secara khususnya sebuah rumah seperti di dalam kes ini, Mahkamah berpandangan bahawa siapa yang tinggal di dalam premis tersebut adalah sangat material dan perlu disiasat. Ini kerana adalah tidak lojik, jika sasarannya adalah terhadap premis sebaliknya sasaran yang ditangkap adalah merupakan orang luar yang hadir untuk maksud tertentu yang lain ke atas premis tersebut. [53] Sekurang-kurangnya, siasatan oleh Pegawai Penyiasat iaitu SP5, perlulah juga menjurus untuk mendapatkan keterangan dari setiap yang mendiami premis tersebut. Namun malangnya di dalam kes ini, SP5 langsung tidak mendapatkan keterangan daripada OKT berkaitan aspek-aspek utama seperti bila OKT hadir ke rumah tersebut dan tujuan apa OKT hadir. Apatah lagi bilik di mana OKT ditangkap adalah merupakan bilik OKT. [54] Malahan SP5 secara semberono tidak bersetuju dengan cadangan Peguam OKT bahawa OKT hadir bagi tujuan untuk membaiki motornya dengan Ashraf. Keterangan ini sama sekali bercanggahan dengan keterangan oleh SP2, SP3 dan SP4. [55] Persoalannya kini, berdasarkan kepada keterangan OKT yang kini dibandingkan dengan keterangan-keterangan SP2, SP3, SP4 dan SP5, adakah Ashraf bukan lagi saksi yang material. Jawapannya, pada pandangan Mahkamah adalah jelas iaitu Ashraf adalah merupakan satu-satunya saksi yang dapat merungkaikan sama ada naratif PR yang betul atau naratif OKT yang betul. Hanya Ashraf yang dapat menyatakan;

adakah beg P39 tersebut adalah miliknya;

betulkah ada almari di dalam biliknya;

kenapakah OKT hadir ke rumahnya; dan

kenapakah SP4 hadir ke rumahnya. [56] Ini merupakan sebahagian dari keterangan-keterangan yang material bagi merungkai keseluruhan keterangan kes ini. Namun pihak PR bukan sahaja tidak dapat mengemukakan penama Ashraf ini, malahan SP5 mengesahkan bahawa tiada sebarang rakaman percakapan pun diambil daripada Ashraf. [57] Tindakan SP5 untuk mengabaikan keterangan sepenting ini sangat meragukan dan ia meninggalkan lompong yang besar di dalam kes ini. Bukan setakat itu, ia juga menimbulkan satu inferens bahawa jika Ashraf ini dipanggil dan memberi keterangan, ia mungkin akan memberi kelebihan kepada OKT. Ia membangkitkan anggapan bertentangan sepertimana yang diperuntukkan di misalan (g) seksyen 114 Akta 56. [58] Ini berpaksi kepada apa yang telah dirumuskan oleh Mahkamah Rayuan di dalam kes Ghasem Hozouri Hassan v PP [2018] 6 CLJ 133 di dalam membincangkan seksyen 114 AK50 seperti berikut; ³>@7KHODZSHUWDLQLQJWRV J RIWKH(YLGHQFH$FW 1950 is settled. Under s. 114(g) of the Evidence Act 1950 the court may presume that evidence which could be and is not produced would if produced be unfavorable to the person who withholds it. The usage of the word ’may’ gives the discretion to the court whether or not to invoke the adverse inference to a given set of facts. It is not a mandatory inference. To draw an adverse inference against the prosecution the court must be satisfied that the witness that was not offered was a material witness, the prosecution purposely withhold evidence which it possessed and which was always available; and that what the prosecution did was done with an ulterior motive to frustrate the defence’ (Nanda Kumar a/l Kunyikanan & Anor v. Pendakwa Raya [2011] 8 CLJ 406; [2011] MLJU 1566). [49] The aforesaid authority above set out is the correct position of the law, that is, court will not invoke an adverse inference against prosecution if it believes that the facts and/or the prosecution’s reasons for not calling the supposed material witnesses show no cause for it. Moreover, the prosecution only needs to produce witnesses who are necessary in the unfolding of its complete narrative, that is, to prove the essential elements of the crime and in this case, custody, control, and knowledge. Applying the above principles to our present case, we are satisfied that there was no evidence to suggest even the slightest inkling that the prosecution withheld testimonies by Javad @ Hasan Tiren and Samaneh Momen in a deliberate scheme to impair the truth or frustrate the appellant’s defence. [50] Further, in the case of Siew Yoke Keong v. Public Prosecutor this court had succinctly laid down that witnesses for prosecution are indispensable only insofar as they are necessary in establishing a prosecution’s case beyond a reasonable doubt. Thus, any calling of witness beyond that minimum requirement is within prosecutorial discretion. In the end, it is the sufficiency of the evidence that matters. As long as there are no ’unsatisfactory features or gaps in the prosecution’s case, an order of adverse inference is not imperative. It is our view, on the facts of this case, adverse inference under s. 114(g) of the Evidence Act, could not be invoked against the prosecution.´ [59] Kegagalan SP5 membuat siasatan yang menyeluruh secara khususnya mengambil keterangan saksi yang sangat material iaitu Ashraf, telah menggugat kredibiliti siasatannya. Ia juga telah memberi kesan ke atas beban pihak PR untuk membuktikan kes melampaui sebarang keraguan. [60] Mahkamah Rayuan di dalam kes Mohd Helmi Akmal bin Mohd Ali lwn. Pendakwa Raya [2017] 7 CLJ 666; [2017] 5 MLJ 235, telah membincangkan konsep perbicaraan yang adil serta saksama telah merujuk kepada nas-nas di India dan menyatakan seperti berikut; ³'DODP KXEXQJDQ LQL EDUDQJNDOL VXDL PDQIDDW MLND NDPL perturunkan beberapa petikan keputusan Mahkamah Agung India yang menekankan bahawa siasatan hendaklah dijalankan dengan adil dan saksama. Siasatan bukan sahaja tertumpu kepada pengumpulan keterangan yang boleh menunjukkan bahawa Tertuduh telah melakukan kesalahan tetapi meliputi juga pengumpulan keterangan yang boleh menentukan Tertuduh tidak melakukan kesalahan yang menjadi hal perkara yang disiasat. Dalam kes Sidhartha Vashisht @ Manu Sharma vs. State (Nct of Delhi) [2010] 6 SCC I, on 19 April, 2010, Mahkamah Agong India menyatakan: The criminal justice administration system in India places human rights and dignity for human life at a much higher pedestal. In our jurisprudence an accused is presumed to be innocent till proved guilty, the alleged accused is entitled to fairness and true investigation and fair trial and the prosecution is expected to play balanced role in the trial of a crime. The investigation should be judicious, fair, transparent and expeditious to ensure compliance with the basic rule of law. These are the fundamental canons of our criminal jurisprudence and they are quite in conformity with the constitutional mandate contained in Articles 20 and 21 of the Constitution of India. [36] Dalam nada dan irama yang sama, Mahkamah Agong India menyatakan dalam kes Sasi Thomas vs. State & Ors [2006] 12 SCC 421 seperti berikut: Proper and fair investigation on the part of the investigating officer is the backbone of rule of law. A proper and effective investigation into a serious offence and particularly in a case where there is no direct evidence assumes great significance as collection of adequate materials to prove the circumstantial evidence becomes essential. Unfortunately, the appellant has not been treated fairly´. (rujuk; Adhy Tedjajadi v PP [2015] 1 LNS 768, Raqeem Rizqin Enterprise & yg lain v Ketua Polis Negara & satu lagi [2019] 8 CLJ 41 dan Rahmani Ali Mohamad v PP [2014] 7 CLJ 405) [61] Berdasarkan kepada analisis ini, Mahkamah berpandangan bahawa telah wujud keraguan yang munasabah. Apabila wujud keraguan yang munasabah, maka secara langsungnya pihak PR telah gagal untuk membuktikan kesnya ke atas OKT yang melayakkan OKT dibebaskan. Keputusan di akhir kes [62] Sehubungan dengan itu, Mahkamah dengan ini memerintahkan agar OKT dilepas dan dibebaskan dari kesemua pertuduhan. Bertarikh: 13hb. Februari 2025 (DATUK MOHAMAD ABAZAFREE BIN MOHD ABBAS) Hakim Mahkamah Tinggi Malaya Pihak-Pihak: Bagi Pihak Pendakwa Raya : Kamaliza binti Md Zain Wisma Darul Aman Pejabat Penasihat Undang-Undang Aras 4, Blok C Jalan Tengku Bendahara 05250 Alor setar Kedah Darul Aman Bagi Pihak Responden : 6LWL6DOZDELQWL-D¶DIDU Tetuan Khairul Hafizuddin & Co Peguambela & Peguamcara No.63, Tingkat Atas Lorong Sepat 1 Off Jalan Gangsa Taman Wira Mergong 05150 Alor Setar Kedah Darul Aman Tarikh Bicara : 10hb. November, 2024 Tarikh Keputusan : 12hb. Disember, 2024 Undang-Undang Yang Dirujuk: ¾ Akta Dadah Berbahaya 1952 ¾ Akta Keterangan 1950 ¾ Kanun Tatacara Jenayah Kes-Kes Yang Dirujuk: ¾ Balachandran v PP [2005] 1 CLJ 85 ¾ PP v Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457 ¾ Muhammad Lukman Mohamad v PP [2021] 7 CLJ 524 ¾ Chan Pean Leon v PP [1956] MLJ 237 ¾ Ibrahim Mohamad & Anor v PP [2011] 4 CLJ 113 ¾ Romi Amora Amir v PP [2011] 1 CLJ 870 ¾ PP v Denish Madhavan [2009] 2 CLJ 209 ¾ Adib Nafis bin Hassane Nafis Iwn. Pendakwa Raya [2020] CLJU 1240; [2020] 1 LNS 1240; [2020] MLJU 1343 ¾ PP v Badrul Sham Baharom [1987] 1 LNS 72 ¾ Adib Nafis (supra) ¾ Zainuddin bin Abbas lwn. Pendakwa Raya 1 MLJ 309 ¾ Abdullah Atan v PP [2020] 9 CLJ 151 ¾ Lim Lye Hock v. Public Prosecutor [1995] 1 SLR 238 ¾ Mohamed bin Kasdi v PP [1968] 1 LNS 78 ¾ Muthukumar M Sinnathamby lwn. PP & Rayuan Lain [2024] CLJU 1238 ¾ Ghasem Hozouri Hassan v PP [2018] 6 CLJ 133 ¾ Mohd Helmi Akmal bin Mohd Ali lwn. Pendakwa Raya [2017] 7 CLJ 666; [2017] 5 MLJ 235 ¾ Adhy Tedjajadi v PP [2015] 1 LNS 768 ¾ Raqeem Rizqin Enterprise & yg lain v Ketua Polis Negara & satu lagi [2019] 8 CLJ 41 ¾ Rahmani Ali Mohamad v PP [2014] 7 CLJ 405