Mohd Khairul Nizam Bin MD Rashid (KA-45-19-07/2022)

Tertuduh telah dituduh untuk 2 pertuduhan. Pertamanya dalam kes KA-45A-46-08/2022, tertuduh telah dituduh di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (Akta 234) iaitu mengedar dadah heroin seberat 17.46 gram manakala dalam kes KA-45-19-07/2022, tertuduh dituduh di bawah seksyen 12(2) dibaca bersama-sama seksyen 39A(2) Akta 234 iaitu memiliki dadah monoacethylmorphines seberat 8.92 gram. Fakta kes peringkat pendakwaan

Kesalahan dikatakan dilakukan pada 9/12/2021 jam 2.15 pagi di premis beralamat No. 34, Tingkat 1, Pekan Changloon, dalam daerah Kubang Pasu, Kedah (premis tersebut).

Seramai 6 orang saksi telah dipanggil oleh pihak Pendakwa Raya (PR) dan fakta kes PR adalah berpaksikan kepada keterangan oleh SP5. Pada 9/12/2021, SP5 telah mendapat maklumat berkaitan aktiviti pengedaran dadah di premis tersebut. Sehubungan dengan itu, satu taklimat telah dijalankan oleh SP5 ke atas pasukannya sebelum mereka bergerak ke premis tersebut. Sebaik sampai di premis tersebut, SP5 telah menjalankan pemerhatian selama 20 minit dalam jarak 30 meter dari tempat kejadian.

Hasil pemerhatian, SP5 tidak mendapati sebarang pergerakan di premis tersebut yang merupakan sebuah rumah kedai yang telah dijadikan bilik-bilik untuk disewa. Terdapat 8 bilik sewa telah didirikan di tingkat atas rumah kedai tersebut.

Berdasarkan maklumat, SP5 telah pergi ke bilik No. 4 dan mendapati bahawa pintu bilik tersebut adalah berkunci dari dalam. SP5 kemudiannya telah mengetuk pintu bilik dan memperkenalkan diri sebagai polis namun tiada respons dari penghuni di dalam bilik.

SP5 telah mengarahkan anggota pasukannya untuk membuka secara paksa pintu bilik tersebut dengan cara menendang pintu bilik tersebut. Setelah berjaya dibuka, SP5 mendapati tertuduh sedang duduk di atas tilam dalam keadaan takut dan panik tetapi tiada cubaan untuk melarikan diri. Tertuduh kemudiannya telah ditahan.

SP5 telah menjalankan pemeriksaan di dalam bilik tersebut di hadapan tertuduh dan telah menjumpai 1 bekas plastik bertulisan “cotton swabs” (P22) yang mengandungi 5 peket plastik lutsinar (P23 (1-5)) yang berisi dadah, satu kotak bertulisan “Lotus” (P25) yang mengandungi 1 plastik lutsinar (P26) berisi dadah dan 1 beg kecil berzip (P28) yang mengandungi 8 peket plastik lutsinar (P29 (1-8)) di atas tilam di mana tertuduh sedang duduk. SP5 turut merampas 1 helai baju T-Shirt (P32), 1 helai seluar panjang bertulisan “HM” (P33) dan 1 mangga kunci bertulisan “AITAC” (P34) dan 2 anak kunci (P34 (1-2)).

Tertuduh kemudiannya telah ditangkap dan barang-barang kes telah dirampas. Barang kes telah diserahkan kepada pegawai penyiasat iaitu SP6 yang kemudiannya telah menyerahkan kepada Ahli Kimia iaitu SP3. Ianya telah disahkan bahawa dari bekas P22 yang mengandungi plastik-plastik P23 (1-5) terdapat 0.46 gram heroin dan 0.52 gram monoacetylmorphines. Manakala dari kotak P25 yang mengandungi 1 plastik P26 terdapat 5.4 gram heroin dan 7.6 gram monoacetylmorphines. Selanjutnya dari beg kecil P28 yang mengandungi peket-peket plastik P29(1-8) terdapat 11.6 gram heroin dan 0.8 gram monoacetylmorphines.

Siasatan SP6 mendapati bahawa premis tersebut adalah dimiliki oleh SP1 yang telah menyewakannya kepada SP2. Ia disokong oleh dokumen perjanjian sewaan di P19. SP2 telah menjalankan perniagaan sewaan bilik-bilik di premis tersebut dan menurut SP2, bilik No. 4 di mana serbuan dilakukan telah disewa oleh tertuduh sejak 2 hari sebelum kejadian dengan kadar sewaan sebanyak RM 200.00 sebulan yang dibayar secara tunai. Analisis dan dapatan mahkamah

Berdasarkan kepada hujahan yang dikemukakan oleh peguambela tertuduh, tiada cabaran yang telah dibangkitkan ke atas keterangan SP3 berkaitan jenis dadah serta beratnya. Dalam masa yang sama, tiada cabaran yang dibangkitkan ke atas rantaian keterangan barang kes dari ianya dirampas oleh SP5 membawa kepada penyerahan kepada SP6 dan salanjutnya kepada SP3 sehinggalah ianya dibawa dan dikemukakan di mahkamah ini. Dengan kata yang lain, tertuduh tidak mempertikaikan bahawa ia adalah barang kes yang sama yang dirampas oleh SP5 dan berat serta jenis dadah adalah turut tidak dipertikaikan.

Oleh itu, mahkamah merumuskan bahawa pihak PR telah berjaya membuktikan elemen yang pertama iaitu dadah yang dipersoalkan adalah dadah heroin seberat 17.46 gram dan dadah monoacethylmorphines seberat 8.92 gram. Pihak PR turut telah berjaya membuktikan bahawa tiada pecahan ke atas rantaian keterangan barang kes.

Isu yang berbangkit adalah berkaitan isu yang kedua iaitu sama ada dadah-dadah tersebut yang ditemui dalam P22, P25 dan P28 adalah berada dalam pemilikan tertuduh. Bagi perkara ini terdapat dua perkara utama iaitu berkaitan jagaan serta kawalan dan selanjutnya berkaitan elemen pengetahuan. Ini bersandarkan kepada kes-kes duluan seperti Chan Pean Leon v. PP [1956] CLJU 17; [1956] MLJ 237, Ibrahim Mohamad & Anor v. PP [2011] 4 CLJ 113 dan Romi Amora Amir v. PP [2011] 1 CLJ 870.

Berdasarkan kepada keterangan-keterangan yang dikemukakan, mahkamah merumuskan keterangan-keterangan seperti berikut: a) bilik No. 4 tersebut telah disewakan oleh SP2 kepada tertuduh melalui seorang yang tinggal di bilik bersebelahan; b) kunci-kunci bilik No. 4 tersebut telah diserahkan kepada tertuduh; c) semasa serbuan, bilik tersebut adalah berkunci dari dalam; d) hanya tertuduh sahaja berada dalam bilik tersebut dan ketika diserbu tertuduh sedang duduk di atas tilam; e) P22, P25 dan P28 berada di atas tilam yang sama di mana tertuduh duduk; dan f) P22, P25 dan P28 berada dalam keadaan yang boleh dilihat oleh tertuduh.

Berdasarkan kepada keterangan-keterangan ini, mahkamah tidak teragak untuk merumuskan bahawa P22, P25 dan P28 yang mengandungi dadah-dadah yang menjadi sabjek ke atas pertuduhan-pertuduhan ke atas tertuduh adalah berada dalam jarak yang sangat dekat dengan tertuduh.

Mahkamah bersetuju dengan hujahan Puan TPR bahawa kedudukan dadah-dadah tersebut yang terlalu hampir dapat dilihat melalui tandaan “X” dan “Y” di gambar P8(8). Ia membolehkan satu rumusan bahawa tertuduh bukan sahaja berada sangat berdekatan dengan P22, P25 dan P28, malahan mempunyai kuasa untuk berurusan dengannya.

Dalam kes Tan Yew Choy v PP [2008] MLJU 667 Mahkamah Rayuan telah menyatakan; "As for physical possession, the judge accepted the evidence of PW-7 that the proscribed drug was only a foot away from the accused. In PP v. Foo Juan Eng [1966] 1 MLJ 197, the accused had been found by the police who raided the premises to be seated in closed proximity to the offending exhibit in that case. It was held that such close proximity was sufficient to found a case to answer. We think that the same holds true in the presence instance. The learned judge was accordingly correct in holding that the appellant had custody or control and physical possession of the cannabis."

Peguambela tertuduh walaubagaimanapun menghujahkan bahawa kedekatan sesuatu barang kes bukan semestinya menunjukkan ianya merupakan milik tertuduh. Perhatian mahkamah dibawa kepada perbincangan berkenaan perkara ini dalam kes PR lwn Idris Ali [2024] MLRHU 206 seperti berikut; “[35] Kedudukan dadah yang berhampiran (close proximity) dengan tertuduh telah dibincangkan dalam beberapa kes duluan, antaranya Low Thiam Teck v. PP [2014] CLJU 1104 dimana Mahkamah Rayuan memutuskan: "Physical proximity to the drugs per se is insufficient to prove possession without proof of knowledge." Mere proximity to the bag containing the drug cannot by any stretch of imagination be equated with custody or control. It must further be shown that the appellant either had physical care of the bag or had charge or dominion over the bag. At the highest, the evidence merely showed that perhaps the appellant had some mementory custody of the bags together with the Second OKT. In such circumstances there was no possession (Warner v.

the Court of Appeal in the case of Rosian Hanapi v. PP [2015] 6 CLJ 464 held: "evidence of close proximity to the drugs was neither here nor there, given the fact that the store was accessibles to family members of the Second Accussed and even to the public." [36] Dalam kes PP v. Mok Kar Poh [2001] 5 CLJ 206, Mahkamah memutuskan: "there is to be both a physical and mental element before possession can be made out," and further held "the mere fact that the said offending article (ie, the drug) was in physical proximity to the accused does not ipso facto give rise to the inference that the accused intends to deal with it as if it belonged to him."

Kes-kes duluan yang dirujuk dalam kes di atas menegaskan bahawa kedekatan barang kes sahaja tidak menunjukkan bahawa ia berada di dalam jagaan serta kawalan tertuduh. Keseluruhan keterangan perlu dilihat secara holistik dalam menilai sana ada ada barang kes sebenar-benarnya berada dalam jagaan dan kawalan tertuduh di mana tertuduh mempunyai kuasa untuk berurusan dengannya.

Dalam kes ini, jelas dari keterangan-keterangan yang dikemukakan, tertuduh adalah orang yang menyewa bilik tersebut. Pada hari kejadian, hanya tertuduh yang berada dalam bilik tersebut dan keadaan bilik tersebut yang kecil dan hanya didiami oleh tertuduh menguatkan rumusan mahkamah ini bahawa P22, P25 dan P28 yang berada begitu hampir dengan tertuduh adalah berada dalam jagaan serta kawalan tertuduh.

Walaupun peguambela tertuduh ada membangkitkan berkenaan watak bernama Manisha binti Hamzah yang kononnya dikatakan teman wanita tertuduh, namun mahkamah berpandangan bahawa keterangan SP3 yang disandarkan oleh peguambela adalah sekadar SP3 ada melihat seorang wanita yang membawa masuk kotak-kotak ke dalam bilik tersebut. Ia tidak dapat pun dikaitkan dengan P22, P25 dan P28.

Perkara berkenaan Manisha binti Hamzah ini telah turut disoal kepada SP6 namun SP6 menyatakan bahawa tidak bersetuju penama ini yang menyewa bilik tersebut dan hadir semasa serbuan. Oleh itu, tiada alasan bagi mahkamah di peringkat ini untuk mengaitkan pemilikan P22, P25 dan P28 dengan penama ini.

Peguambela tertuduh turut membawa perhatian mahkamah ini ke atas keterangan SP4 yang merupakan penyewa di bilik ketiga yang bersebelahan dengan bilik No 4. Keterangan SP4 menunjukkan bahawa seorang yang bernama Tahar pernah tinggal di bilik No. 4 sebelum berpindah ke bilik No. 6. Keterangan ini dikaitkan pula dengan keterangan oleh SP6 bahawa pada masa kejadian, ASP Haridaran yang hadir bersama pasukan serbuan telah membuat serbuan dan tangkapan ke atas seorang lelaki di bilik No. 6 yang dikatakan oleh peguambela tertuduh sebagai Tahar.

Mahkamah mendapati bahawa SP6 dimaklumkan berkenaan tangkapan Tahar ini dan bagi SP6 ia adalah tangkapan yang berbeza. Ini jelas dari tindakan SP6 yang tidak menyiasat berkenaan apa yang berlaku di bilik No. 6.

Kewujudan Tahar pada pandangan mahkamah, tidak memberi sebarang kesan kepada keterangan asas pihak PR ke atas tertuduh. Jelas Tahar bukan ditangkap bersama-sama tertuduh dalam bilik yang sama dan Tahar turut tidak dibuktikan mempunyai akses ke atas bilik tertuduh selepas dia berpindah ke bilik No. 6. Tiada sekelumit pun keterangan yang boleh mengaitkan Tahar tersebut dengan tertuduh mahupun P22, P25 dan P28.

Berdasarkan analisis maksima mahkamah ke atas keterangan-keterangan sepertimana di atas, mahkamah merumuskan bahawa pihak PR secara prima facie telah berjaya membuktikan elemen pemilikan fizikal tertuduh ke atas P22, P25 dan P28.

Berkaitan elemen mental iaitu pengetahuan, adalah satu prinsip yang mantap iaitu ia boleh dibuktikan secara inferens. Ia sepertimana yang dinyatakan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Parlan Dadeh v PP [2009] 1 CLJ 717 seperti berikut; “Proof of knowledge is very often a matter of inference. The material from which the inference of knowledge can be drawn varies from case to case. It would be sufficient for the prosecution to prove facts from which it could properly be inferred that the accused had the necessary knowledge.”

Menyelusuri keterangan-keterangan dalam kes ini terutamanya keterangan SP5, mahkamah merumuskan beberapa keterangan yang membolehkan inferens pengetahuan tertuduh berkaitan dadah dalam P22, P25 dan P28 dibuat. Keterangan-keterangan tersebut adalah seperti berikut; a) tertuduh tidak membuka pintu walaupun SP3 dan pasukan polis telah mengetuk pintu dan memperkenalkan diri sebagai pihak polis; b) pintu bilik tersebut adalah berkunci dari sebelah dalam; c) P22, P25 dan P28 berada begitu hampir dengan tertuduh dan di dalam keadaan terbuka serta tidak disembunyikan; dan d) reaksi tertuduh yang kelihatan takut dan panik apabila pihak polis berjaya menendang pintu bilik dan masuk kedalamnya.

Peguambela tertuduh menghujahkan bahawa tertuduh tidak cuba melarikan diri dan tiada juga cubaan untuk melupuskan P22, P25 dan P28. Ini dihujahkan sebagai menunjukkan bahawa tertuduh tidak mempunyai sebarang pengetahuan bahawa P22, P25 dan P28 tersebut mengandungi dadah.

Mahkamah bagaimanapun berpandangan bahawa keadaan tertuduh pada ketika itu adalah tidak lagi dalam keadaan yang membolehkannya melarikan diri. Ini kerana hanya terdapat satu pintu sahaja yang boleh memberi akses keluar dan masuk ke bilik tersebut. Ini tidak memungkinkan tertuduh untuk melarikan diri. Berkaitan tiadanya cubaan untuk melupuskan P22, P25 dan P28, mahkamah berpandangan bahawa tempoh masa yang sangat singkat tidak memungkinkan bagi tertuduh untuk mengambil tindakan melupuskan dadah-dadah tersebut.

Sehubungan dengan itu, mahkamah berpandangan bahawa keterangan-keterangan yang dikemukakan memadai bagi satu inferens dibuat dan membentuk elemen mental atau pengetahuan tertuduh. Ia apabila diadunkan dengan keterangan secara langsung berkaitan jagaan serta kawalan tertuduh ke atas P22, P25 dan P28 mewajarkan mahkamah merumuskan bahawa P22, P25 dan P28 adalah berada dalam pemilikan tertuduh. Mahkamah turut berpandangan bahawa tertuduh berada di dalam satu keadaan yang jelas boleh berurusan secara langsung dengan P22, P25 dan P28 tersebut.

Sehubungan dengan itu, keterangan-keterangan PR yang dinilai secara maksimum membuktikan secara prima facie bahawa P22, P25 dan P28 berada dalam pemilikan tertuduh.

Ini secara langsungnya telah membuktikan pertuduhan bagi kes KA-45-19-07/2022 di bawah seksyen 12(2) Akta 234 yang dibaca bersana-sama seksyen 39A(2) Akta 234 iaitu memiliki dadah monoacethylmorphines seberat 8.92 gram.

Manakala bagi kes KA-45A-46-08/2022 iaitu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta 234 iaitu kesalahan mengedar dadah heroin seberat 17.46 gram, berdasarkan dapatan berkaitan pemilikan yang telah dirumuskan oleh mahkamah sepertimana di atas, pihak PR dibolehkan untuk menggunapakai anggapan pengedaran dadah berbahaya di bawah seksyen 37(da) Akta 234 berdasarkan berat dadah jenis heroin yang disahkan oleh SP1 yang mengandungi berat bersih 17.46 gram.

Ini berdasarkan kepada keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes Nasaruddin Daud & Anor v. PP [2020] 8 CLJ 21 yang menyatakan; “To prove the offence of trafficking the prosecution could prove affirmatively that an accused was in possession of the proscribed drugs and then invoke the presumption of trafficking under s. 37(da) of the DDA, or it could establish its case of trafficking by proving any of acts of trafficking as defined under s. 2 of the DDA.”. Keputusan di akhir kes pendakwaan

Berdasarkan kepada seksyen 37(da) Akta 234, maka mahkamah merumuskan bahawa pihak PR telah berjaya membuktikan elemen terakhir iaitu tertuduh adalah mengedar dadah sepertimana yang dipertuduhkan dalam kes KA-45A-46- 08/2022. Kes pembelaan

Tertuduh adalah diperintahkan untuk membela diri bagi kedua-dua pertuduhan. Pilihan-pilihan bagi pembelaan telah diterangkan kepada tertuduh.

Tertuduh memilih untuk memberi keterangan secara bersumpah dan tidak memanggil mana saksi untuk menyokong pembelaannya. Hujahan tertuduh

Di akhir kes, mahkamah telah memberi peluang kepada tertuduh melalui peguamnya untuk berhujah di akhir kes berdasarkan kepada seksyen 181 Kanun Tatacara Jenayah (Akta 593) yang memberi peluang kepada tertuduh untuk menggulung kesnya. Bagi maksud tersebut, mahkamah telah menetapkan tarikh hujahan pada 24/7/2025 sebagai tarikh hujahan.

Namun pada 23/7/2025, peguam tertuduh telah mengemukakan surat memohon penangguhan dan pada 24/7/2025, peguam tertuduh tidak hadir tetapi melalui peguam lain telah memohon penangguhan.

Mahkamah telah membenarkan penangguhan dan menetapkan tarikh akhir penghujahan pada 5/8/2025 dan membenarkan peguam untuk memfailkan hujahan. Mahkamah juga mengingatkan tertuduh bahawa peguamnya perlu bersedia kerana mahkamah akan meneruskan kes walaupun tanpa peguam.

Namun peguam sekali lagi menulis surat kepada mahkamah pada 4/8/2025 dan 5/8/2025 memohon agar pihaknya dibenarkan penangguhan selama seminggu untuk memfailkan hujahan bertulis. Mahkamah bagaimanapun memutuskan untuk meneruskan perbicaraan pada 5/8/2025 namun membenarkan peguam untuk memfailkan sebarang hujahan bertulis dalam tempoh seminggu memandangkan keputusan kes ditetapkan pada 13/10/2025.

Namun pada 5/8/2025, peguam tertuduh tidak menghadirkan diri dan mahkamah tidak mempunyai pilihan selain meminta tertuduh untuk membuat rumusan ke atas pembelaannya. Tertuduh telah menegaskan bahawa keterangan pihak polis adalah palsu dan tertuduh tidak tahu berkenaan kewujudan dadah tersebut. Mahkamah kemudiannya telah menetapkan tarikh keputusan pada 13/10/2025.

Hanya pada 10/10/2025, peguam memfailkan Hujahan Bertulis yang dimuatnaik ke dalam sistem mahkamah. Dalam apa jua keadaan, mahkamah berkesempatan meneliti hujahan yang difailkan dalam menimbang pembelaan tertuduh sebelum analisis di akhir kes dijalankan. Analisis dan dapatan mahkamah di akhir kes pembelaan

Secara amnya, pembelaan tertuduh adalah pada malam kejadian, tertuduh telah ke premis tersebut untuk berjumpa dengan teman wanitanya bernama Marisha setelah dihubungi dengan telefon. Tertuduh menyatakan bahawa ia adalah kali pertama tertuduh ke premis tersebut.

Tertuduh menyatakan dia sedang tidur di bilik tersebut bersama Marisha semasa pihak polis meyerbu masuk dan menggeledah premis tersebut. Tertuduh menegaskan tidak pernah melihat kotak di mana dadah ditemui oleh pihak polis semasa tertuduh berada dalam bilik tersebut.

Dengan kata lain, pembelaan tertuduh adalah dadah tersebut bukan miliknya dan tidak pernah dalam mana-mana keadaan dadah tersebut berada dalam jagaan serta kawalan tertuduh.

Puan TPR menghujahkan pembelaan tertuduh adalah bersifat penafian semata-mata (bare denial). Tertuduh dihujahkan sebagai gagal untuk mengemukakan keterangan yang menyokong pembelaan beliau sekaligus menyangkal keterangan SP5 dan SP6.

Mahkamah telah menimbang keterangan oleh tertuduh dan merumuskan beberapa dapatan seperti berikut: a) hubungan tertuduh dengan Marisha hanya sekadar kawan sahaja dan tertuduh mengakui hanya baru mengenali Marisha selama 1 bulan lebih; b) gambar tempat kejadian P8(8) adalah jelas sekali hanya terdapat sebiji bantal sahaja dalam bilik tersebut; dan c) bilik tersebut adalah dikatakan oleh tertuduh sebagai bilik Marisha;

Keterangan ini menimbulkan satu isu untuk diputuskan oleh mahkamah iaitu sama ada penama Marisha ini satu rekaan atau benar-benar wujud.

Mahkamah berpandangan adalah suatu yang tidak munasabah untuk seorang lelaki bermalam di bilik seorang wanita yang baru dikenali sebulan sebegitu sahaja. Bagi mahkamah keterangan tertuduh amat meragukan dan sukar diterima.

Mahkamah turut mendapati dari gambar tempat kejadian iaitu di P8(8) hanya terdapat sebiji bantal sahaja. Ini membolehkan mahkamah merumuskan tidak lebih dari seorang penghuni yang bermalam di bilik tersebut. Di samping itu, tiada langsung tanda-tanda bahawa bilik tersebut dihuni oleh seorang wanita. Walaupun tertuduh menyatakan bilik tersebut telah dikosongkan sebelum gambar tempat kejadian diambil, namun tiada sebarang bukti yang dapat menyokong keterangan ini. Sebaliknya dari cara tertuduh memberi keterangan, mahkamah merasakan bahawa tertuduh yang mereka-reka keterangan ini semata-mata ingin menyokong keterangannya bahawa bilik tersebut dihuni oleh Marisha.

Dalam mencapai rumusan tersebut, mahkamah telah membandingkan keterangan tertuduh dengan keterangan oleh SP6 yang menyatakan bahawa beliau ke tempat kejadian untuk mengambil gambar pada 9/12/2021 iaitu 2 hari selepas kejadian. Tiada apa-apa keterangan yang dikemukakan bagi menunjukkan terdapat mana-mana orang lain mengosongkan bilik tersebut dalam tempoh tersebut.

Selain itu, SP5 dapat mengecam bilik tersebut melalui gambar tempat kejadian tanpa menyatakan keadaan bilik telah berubah. Lebih penting, SP5 langsung tidak diperiksa balas berkenaan keadaan bilik untuk meletakkan ianya dihuni oleh seorang perempuan. Keterangan SP5 berkenaan keadaan bilik tersebut adalah masih kekal utuh, tidak tercabar dan tidak berjaya dipatahkan oleh pembelaan.

Pembelaan kewujudan penama Marisha juga tidak disokong oleh apa-apa keterangan. Ia tidak lain pada pandangan mahkamah hanyalah satu watak rekaan tertuduh semata-mata demi pembelaannya. Mahkamah turut menilai keterangan SP4 iaitu penghuni di bilik sebelah yang menyatakan bahawa bilik 4 tersebut dihuni oleh tertuduh. Keterangan SP4 lebih bernilai kerana SP4 telah tinggal selama beberapa bulan di premis tersebut dan SP4 tidak pernah diperiksa balas berkaitan kewujudan Marisha.

Mahkamah turut menilai kembali keterangan SP2 yang merupakan orang yang bertanggungjawab menguruskan hal ehwal sewaan bilik-bilik di tempat kejadian. SP2 dalam keterangannya menyatakan telah berjumpa dengan tertuduh di tempat kejadian bersama dengan seorang penyewa lama bagi urusan sewaan bilik No. 4 tersebut. Walaupun SP2 ada nampak seorang wanita mengangkat barang masuk ke bilik tersebut, namun SP2 mengesahkan bahawa tertuduh yang sebenarnya menghuni bilik tersebut.

Keterangan SP2 turut menunjukkan keterangan tertuduh bahawa kali pertama beliau ke tempat kejadian adalah pada hari tangkapan adalah suatu pembohongan. Tiada sebab untuk SP2 mereka-rekakan keterangan berkaitan tertuduh yang menyewa dan datang berbincang dengannya.

Selain itu, SP2 turut mengesahkan bilik tersebut disewa oleh tertuduh dua hari sebelum kejadian tangkapan. Tiada sebarang keterangan melalui SP2 yang menyatakan kewujudan Marisha. Jika benar Marisha menyewa bilik tersebut sudah pasti SP2 mengetahuinya memandangkan SP2 adalah orang yang menguruskan sewaan bilik-bilik di tempat kejadian.

Selain itu, pihak pendakwaan telah menawarkan saksi-saksi polis yang menghadiri serbuan namun pihak pembelaan memilih untuk tidak memanggil mana-mana saksi bagi mengesahkan versi kes pihak pembelaan. Dalam masa yang sama tertuduh turut semasa disoal balas bersetuju bahawa tiada sebab untuk polis menganiayainya.

Bagi mahkamah, tiada alasan yang menghalang pembelaan untuk memanggil saksi-saksi tersebut semasa kes pembelaan bagi menyokong kes pembelaan selain dari jika ianya hadir ke mahkamah ini memberi keterangan, sudah pasti ia tidak memihak dan tidak menyokong versi kes pembelaan kerana keterangan tertuduh adalah tidak benar.

Berdasarkan kepada penilaian maksimum mahkamah ke atas keterangan tertuduh, mahkamah merumuskan bahawa ia hanyalah satu keterangan bersifat penafian kosong dan direka-reka di mahkamah ini. Ia tidak lain, satu ciptaan baru oleh tertuduh untuk membela dirinya.

Dalam kes D.A Duncan v P.P [1980] 2 MLJ 195, Mahkamah Persekutuan memutuskan penilaian berhubung keterangan bare denial tertuduh dengan menyatakan: “Now this evidence, if accepted and believed, is clearly sufficient to establish a prima facie case against the appellant. The High Court at Alor Star accepted it and called on the defence. The defence was, in effect, a simple denial of the evidence connecting the appellant with the four boxes. We cannot see any plausible ground for saying that the four boxes were not his. In the circumstances of the prosecution evidence, the High Court came, in our view, to the correct conclusion that this denial did not cast a doubt on the prosecution case against the appellant.”

Penekanan yang sama telah dibuat oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Magendran Mohan v PP [2010] 5 CLJ 390 seperti berikut: “[40] The learned trial judge was of the view that in its totality the explanation given by the appellant amounts to nothing more than a bare denial. Bare denial defence is not much of any assistance to the appellant, see Public Prosecutor v. Ku Lip See [1980] 1 LNS 166.”

Tugas mahkamah di akhir kes pendakwaan adalah sepertimana yang pernah diputuskan dalam kes Mat v PP [1963] MLJ 263 yang telah membincangkan secara analogi mengenai prosedur dalam menilai sesuatu keterangan pembelaan yang dikemukakan oleh tertuduh dan seterusnya membuat keputusan di akhir kes pembelaan iaitu: “The position may be conveniently stated as follows:

If you are satisfied beyond reasonable doubt as to the accused's guilt ........ Convict.

If you accept or believe the accused's explanation.. Acquit.

If you do not accept or believe the accused's explanation.. Do not convict but consider the next steps below.

If you do not accept or believe the accused's explanation and that explanation does not raise in your mind a reasonable doubt as to his guilt........

If you do not accept or believe the accused's explanation but nevertheless it raises in your mind a reasonable doubt as to his guilt.. Acquit” Kesimpulan di akhir kes

Bersandarkan kepada pendekatan ini, mahkamah merumuskan pembelaan tertuduh tidak boleh dipercayai dan ia langsung tidak membangkitkan sebarang keraguan. Dalam masa yang sama, ia juga tidak membangkitkan apa-apa yang boleh menjawab andaian pengedaran di bawah seksyen 37(da) Akta 234 yang telah dikenakan oleh mahkamah ini di akhir kes pendakwaan.

Sehubungan dengan itu, mahkamah memutuskan bahawa pihak PR telah berjaya membuktikan kes tanpa keraguan munasabah ke atas tertuduh dan sehubungan itu, tertuduh adalah disabitkan ke atas pertuduhan-pertuduhan yang dikenakan kepadanya.

Peguam tertuduh dalam hujahan mitigasinya memohon agar tertuduh tidak dikenakan hukuman mati. Peguam merayu agar mahkamah ini menimbangkan faktor-faktor mitigasi seperti berikut: a) tertuduh merupakan seorang pekebun getah; b) sewaktu tangkapan tertuduh telah memberi kerjasama tanpa wujud sebarang pergelutan; c) tertuduh telah berusia 44 tahun dan berada dalam tahanan reman sejak 2022; d) ini merupakan kesalahan pertama tertuduh; e) tertuduh menyesal kerana perbuatannya telah melibatkan reputasi diri dan keluarga; f) oleh itu, tertuduh memohon untuk diberi peluang untuk kembali kepada keluarga dan masyarakat; dan g) amaun dadah yang terlibat dalam kes ini tidaklah besar.

Puan TPR seperti kebiasaannya telah menegaskan bahawa mahkamah perlu menjatuhkan hukuman bagi menunjukkan ketegasan mahkamah dengan memberi pertimbangan utama ke atas kepentingan awam. Walaubagaimanapun, bagi pihak PR, tiada desakan dikemukakan oleh Puan TPR bagi mahkamah ini mengenakan hukuman mati.

Menerusi Akta Pemansuhan Hukuman Mati Mandatori 2023 (Akta 846), hukuman bagi kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta 234 telah dipinda iaitu hendaklah dihukum apabila disabitkan dengan mati atau penjara seumur hidup dan hendaklah, jika dia tidak dijatuhkan hukuman mati, dihukum sebat tidak kurang daripada dua belas sebatan. Ini bermakna, budi bicara diberi sepenuhnya kepada mahkamah untuk menentukan pilihan hukuman.

Mahkamah telah menimbang bahawa ini adalah kesalahan pertama tertuduh dan oleh itu wajar tertuduh diberi peluang kedua. Keterangan kes turut menunjukkan bahawa kes ini tidak melibatkan keterangan secara langsung pengedaran namun sebaliknya berdasarkan andaian pengedaran. Mahkamah bersetuju dengan hujahan peguam tertuduh agar tertuduh wajar diberi pertimbangan untuk tidak dikenakan hukuman mati.

Mahkamah menegaskan betapa tertuduh sangat bernasib baik apabila hanya dihakimi selepas Akta 846 berkuatkuasa di mana hukuman sudah berubah dan mahkamah mempunyai pilihan dalam menjatuhkan hukuman.

Mahkamah dengan ini menjatuhkan hukuman seperti berikut: a) bagi kes KA-45A-46-08/2022 penjara seumur hidup dari tarikh tangkap dan 12 sebatan; dan b) bagi kes KA-45-19-07/2022 8 tahun penjara dari tarikh tangkap dan 10 sebatan. Bertarikh: 17hb. Disember, 2025 (DATUK MOHAMAD ABAZAFREE BIN MOHD ABBAS) Hakim Mahkamah Tinggi Malaya Alor Setar, Kedah. Pihak-Pihak: Bagi Pihak Pendakwa Raya : Kamaliza binti Md Zain Timbalan Pendakwa Raya Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Kedah Darul Aman Aras 4, Blok C, Wisma Darul Aman 05250 Alor Setar Kedah Darul Aman Bagi Pihak Tertuduh : Nur Ainin Sofieya binti Mohd Redzuan Tetuan M. Thanakumaran & Shan Peguambela & Peguamcara Pod 6, CEO Pods 4th Floor, Wisma Ria Taman Ria 08000 Sungai Petani Kedah Darul Aman Tarikh Keputusan : 13hb. Oktober, 2025 Undang-Undang Yang Dirujuk:  Akta Dadah Berbahaya 1952  Kanun Tatacara Jenayah  Akta Pemansuhan Hukuman Mati Mandatori 2023 Kes-Kes Yang Dirujuk:  Chan Pean Leon v. PP [1956] CLJU 17; [1956] MLJ 237  Ibrahim Mohamad & Anor v. PP [2011] 4 CLJ 113  Romi Amora Amir v. PP [2011] 1 CLJ 870  Tan Yew Choy v PP [2008] MLJU 667  PR lwn Idris Ali [2024] MLRHU 206  Parlan Dadeh v PP [2009] 1 CLJ 717  Nasaruddin Daud & Anor v. PP [2020] 8 CLJ 21  D.A Duncan v P.P [1980] 2 MLJ 195  Magendran Mohan v PP [2010] 5 CLJ 390  Mat v PP [1963] MLJ 263