Mohd Moriff Bin Zulkarnaim v Pendakwa Raya (C-05(M)-279-05/2018)

Ini adalah rayuan terhadap keputusan Hakim Mahkamah Tinggi yang telah mensabitkan Perayu dengan satu kesalahan di bawah Seksyen 39B(1) (a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (“Akta”) kerana mengedar 61.21 gram Methamphetamine.

Pertuduhan terhadap Perayu adalah: “Bahawa kamu pada 1.11.2016 jam lebih kurang 11.30 pagi, di rumah beralamat B1846, Lorong Sekilau 31, di dalam Daerah Kuantan, di dalam Negeri Pahang Darul Makmur, telah mengedar dadah berbahaya iaitu Methamphetamine seberat 61.21 gram, dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 39B (1) (a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah Seksyen 39B(2) Akta yang sama.”

Fakta kes pendakwaan seperti mana yang telah diperinci oleh hakim bicara bijaksana adalah pada 1.11.2016 jam lebih kurang 11.20 pagi, ASP Meor Hishamudin Al-Hafiz bin Meor Salleh (SP4) bersama sepasukan pegawai dan anggotanya dari Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik, Ibu Pejabat Kontinjen Pahang (“IPK”) telah tiba di sekitar kawasan rumah yang beralamat B1846, Lorong Sekilau 31, di dalam Daerah Kuantan, di dalam Negeri Pahang Darul Makmur (“rumah tempat kejadian”). 3 [4]

Perayu ditangkap bersama-sama Boyot (SD3) dan Mek Ti;

(ii) Dadah dijumpai di bilik Mek Ti tidur dan bukan di meja kaca;

(iii) Mendakwa polis tidak menangkap Mek Ti meskipun dadah dijumpai dalam bilik Mek Ti;

(iv) Tidak tahu dan tidak pernah melihat beg Feminine yang berisi dadah; 7

Rumah tempat kejadian bukan rumah kediaman Perayu tetapi di sewa oleh Mat Shah untuk pekerja-pekerjanya;

(vi) Pakaian yang dijumpai bukan milik Perayu tetapi milik pekerja Mat Shah;

(vii) Mendakwa semasa di tempat kejadian, anggota polis yang membuat serbuan ada meminta wang rasuah RM30,000.00 supaya melepaskan Perayu; dan

(viii) Mendakwa pihak polis telah mengambil wang dan kad ATM di dalam dompet Perayu. Rayuan [19] Walaupun Petisyen Rayuan menyenaraikan beberapa alasan rayuan, semasa pendengaran rayuan di hadapan kami, peguam bela terpelajar bagi pihak Perayu memaklumkan bahawa Perayu hanya ingin membangkitkan dua isu berikut:

Perayu tidak memiliki Methamphetamine yang dirampas; dan

Pembelaan telah mematahkan anggapan mengedar di bawah Seksyen 37(da)(xvi) Akta. Isu Pertama [20] Berhubung isu pertama, menjadi hujahan peguam bela terpelajar bagi pihak Perayu bahawa tiada keterangan konklusif yang menunjukkan 8 hanya Perayu yang mempunyai akses kepada rumah B1846, Lorong Sekilau 31 di mana dadah dijumpai. Beliau berhujah sedemikian kerana:

Tiada sebarang kunci rumah ditemui daripada Perayu. Bahkan rumah tersebut adalah tidak berkunci sewaktu diserbu oleh SP4 pada1.11.2016. Senarai Bongkar juga tidak menunjukkan ada kunci dirampas;

Tiada sebarang gambar keadaan dalam bilik-bilik di rumah tersebut untuk menunjukkan sama ada setiap bilik tersebut di diami atau tidak walaupun terdapat 3 buah bilik di rumah tersebut. Sekiranya wujud katil, tilam, almari berisi pakaian, pakaian bergantung dan meja solek dalam setiap bilik tersebut, ia pasti menunjukkan rumah tersebut dihuni lebih daripada seorang. Malangnya SP7 gagal mengarahkan juru foto, Konstabel Muhamad Faid Adam bin Mazlan (SP2) untuk mengambil gambar-gambar tersebut;

Hanya terdapat gambar 2 helai baju dan sehelai seluar tergantung di luar sebuah bilik di rumah tersebut. Proses acu pakai pakaian tersebut dibuat tanpa kata-kata amaran menurut Seksyen 37A(1)(b) Akta diberi. Sekiranya Perayu tinggal di rumah tersebut, sudah tentu pakaiannya berada di dalam salah satu bilik di rumah tersebut dan terdapat lebih banyak pakaiannya selain 2 helai baju dan sehelai seluar yang tergantung di luar bilik tersebut. Tiada sebarang keterangan yang dikemukakan oleh saksi pendakwaan berhubung 9 penemuan apa-apa pakaian di dalam bilik atau almari di rumah tersebut;

Tiada keterangan yang menunjukkan kewujudan apa-apa dokumen seperti surat dan bil utiliti yang dialamatkan kepada Perayu di alamat rumah tersebut; dan

SP6 (menantu pemilik rumah tempat kejadian SP5) menyatakan bahawa pada masa SP6 pergi ke rumah tersebut, SP6 tidak masuk ke dalam rumah dan SP6 tidak tahu berapa orang berada di dalam rumah. Semasa kerja pembaikan rumah dilakukan pula, SP6 tidak melihat bilik-bilik di dalam rumah tersebut. SP6 juga tidak tahu berapa orang yang memiliki kunci rumah tersebut. Isu Kedua [21] Peguam bela terpelajar bagi pihak Perayu, setelah pada mulanya berhujah bahawa Perayu tidak mempunyai milikan atas dadah yang dirampas, telah pada akhir hujahan membuat konsesi bahawa beliau bersetuju kesalahan milikan telah dibuktikan tetapi bertegas bahawa kesalahan mengedar tidak dibuktikan. Mengikut hujahan peguam bela terpelajar, ini adalah kerana anggapan mengedar di bawah Seksyen 37(da)(xvi) Akta telah dipatahkan berdasarkan keterangan bahawa berat bersih Methamphetamine yang terlibat hanyalah 61.21 gram yang berada di dalam 7 peket plastik kecil. Tiada plastik kosong dan tiada alat penimbang dijumpai. Ujian air kencing atas Perayu didapati positif. Semua ini, mengikut peguam bela terpelajar, menunjukkan dadah yang dirampas adalah untuk kegunaan Perayu sendiri. 10 Penemuan Mahkamah Ini [22] Melihat kepada hujahan peguam bela terpelajar, jelas kepada kami bahawa teras hujahan Perayu dalam isu pertama ialah kerana rumah tersebut didakwa boleh diakses oleh orang lain, maka pihak pendakwa gagal membuktikan Perayu mempunyai milikan eksklusif ke atas rumah dan seterusnya ke atas dadah yang dirampas. [23] Setelah rekod rayuan diteliti, kami dengan hormatnya kepada peguam bela terpelajar, tidak dapat bersetuju dengan hujahan beliau. Pertama sekali, adalah tidak tepat untuk mencadangkan bahawa seseorang hanya boleh didapati bersalah apabila beliau mempunyai milikan eksklusif ke atas dadah yang dirampas sedangkan sudah menjadi undang-undang mantap bahawa apa yang dimaksudkan dengan milikan (possession) bagi tujuan kes di bawah Akta adalah “custody” atau “control” beserta dengan “knowledge of the nature of the thing posessed”. Thomson J dalam Chan Pean Leon v PP (1956) 22 MLJ 237, memetik Stefen’s Digest untuk maksud milikan (“possession”): “A moveable thing is said to be in possession of a person when he is so situated with respect to it that he has the power to deal with it as owner to the exclusion of all other persons, and when the circumstances are such that he may be presumed to intend to do so in case of need.” [24] Mahkamah Persekutuan dalam kes PP v Denish Madhavan [2009] 2 CLJ 209 ada menyatakan pada para 16 dan para 19: “[16]…It is inappropriate to speak of possession of an article in criminal law as exclusive possession. One is either in possession or not in 11 possession, although one could be in possession jointly with another or others. To say that the prosecution of a drug case fails because there has been no proof of exclusive possession is apt to convey the wrong impression that it is only in cases where possession is entirely with one person. - that is “exclusive” - that a conviction is possible…..… ………….[19] Once the elements needed to constitute possession are established, including the element of exclusive power to deal, then what is established is possession, not exclusive possession.” [25] Berbalik kepada kes ini, hakim bicara bijaksana mendapati sebagai fakta, antara lain, bahawa hanya Perayu yang mendiami/menyewa rumah tempat kejadian. Ini berdasarkan keterangan:

SP5 dan SP6 yang mengesahkan bahawa Perayu telah menyewa rumah tersebut sejak 2014 sehingga Perayu ditangkap;

SP6 mengesahkan pada setiap kali SP6 pergi mengutip sewa rumah, SP6 hanya berjumpa Perayu dan bayaran sewa dibuat sendiri oleh Perayu. Tiada sebarang keterangan menunjukkan Perayu menyuruh atau mengarahkan SP6 meminta wang sewaan rumah daripada orang lain melainkan dari Perayu sahaja;

Aduan kerosakan rumah juga dibuat oleh Perayu sendiri kepada SP6 dan meminta SP6 membaiki kerosakan yang diadukan. Sekali lagi SP6 tidak melihat sesiapa berada di dalam rumah tersebut sama ada semasa membaiki kerosakan ataupun mengutip sewa rumah melainkan Perayu sahaja; 12

Pada masa serbuan dibuat oleh SP4 dan pasukannya, hanya Perayu sahaja berada di dalam rumah tersebut dan dia berada di meja kaca di mana barang-barang kes dadah ditemui dan dirampas;

7 peket lutsinar yang mengandungi dadah (P15A-G) dijumpai dari dalam beg “Feminine" (P11) yang berada atas meja berhampiran dengan Perayu semasa serbuan dibuat;

Keadaan beg (P11) dijumpai adalah dalam keadaan terbuka di atas meja dan tidak tersorok. Beg Feminine berada betul-betul di hadapan Perayu yang duduk dekat meja tersebut. Beg Feminine hanyalah sebuah beg kain yang berzip biasa, tidak berkunci dan boleh dibuka; dan

Terdapat dompet (P12) yang mengandungi dokumen peribadi Perayu iaitu kad pengenalan dan lesen memandu atas nama Perayu bersama-sama 7 peket plastik lut sinar berisi dadah di dalam beg Feminine menunjukkan pengetahuan tertuduh mengenai keberadaan dadah-dadah yang dipertuduhkan tersebut. [26] Berdasarkan fakta-fakta di atas yang telah dibuktikan, maka kami dapati keputusan hakim bicara bijaksana yang mendapati Perayu mempunyai milikan sebenar ke atas Methamphetamine yang dirampas adalah tepat. Tiada sebab untuk kami mengganggu keputusan tersebut. Oleh itu kami dapati isu pertama yang dibangkitkan tiada sebarang merit. 13 Isu Kedua [27] Setelah Rekod Rayuan diteliti, jelas kepada kami bahawa Perayu tidak pernah membangkitkan isu atau pembelaan bahawa dadah yang dimilikinya adalah untuk kegunaan diri sendiri. Seawal kes pendakwaan lagi, kes Perayu adalah dia bukan penghuni rumah beralamat B1846, Lorong Sekilau 31, di mana dadah tersebut dirampas dan dia tidak memiliki dadah tersebut. Malah setelah dia diperintah untuk membela diri, Perayu masih cuba menafikan bahawa beliau memiliki dadah yang dirampas. Tiada pada bila-bila masa, Perayu cuba mengetengahkan pembelaan bahawa beliau memiliki dadah tersebut bukan untuk tujuan pengedaran tetapi untuk kegunaan sendiri. Isu “penggunaan sendiri” ini hanya ditimbulkan oleh peguam bela terpelajar semasa memberi hujahan lisan di hadapan kami. Jelas di sini, pembelaan yang cuba dibangkitkan di peringkat rayuan ini merupakan suatu pemikiran semula. [28] Mahkamah ini dalam kes Megat Halim Megat Omar v PP [2009] 1 CLJ 154 ada memutuskan: “Although in our criminal jurisprudence, there is no burden on an accused person to prove his innocence but merely for him to raise a reasonable doubt as to his guilt, it is trite that his defence should be put to the prosecution at an early stage during the prosecution case. Failure to do so may move the trial court to dismiss a particular line of defence as an afterthought, or a recent invention as happened in this case.” Dalam kes ini, dakwaan bahawa dadah yang dirampas adalah untuk kegunaan Perayu sendiri bukan sahaja gagal dicadangkan di peringkat kes 14 pendakwaan tetapi juga gagal dicadangkan di peringkat pembelaan Perayu sendiri. Ianya cuma ditimbulkan semasa pendengaran rayuan kes ini. [29] Walau apapun, keterangan adalah jelas bahawa berat Methamphetamine yang dimiliki Perayu adalah 61.21 gram iaitu satu jumlah berat yang melampaui 50 gram iaitu berat minimum di bawah Seksyen 37(da)(xvi) Akta. Hakim bicara bijaksana bertindak betul apabila mengguna pakai anggapan di bawah Seksyen 37 (da) (xvi) bagi mendapati Perayu mengedar dadah tersebut. Sudah menjadi undang-undang mantap bahawa apabila dibuktikan bahawa Perayu memiliki Methamphetamine yang beratnya melebihi 50 gram, maka anggapan mengedar, yang boleh di akas, timbul di bawah Seksyen 37(da)(xvi) Akta. Terpulang kepada Perayu untuk membuktikan, atas pertimbangan kebarangkalian, bahawa Methamphetamine yang dimilikinya bukan untuk pengedaran tetapi untuk kegunaan sendiri. [30] Dalam kes ini, Perayu bergantung atas keterangan pihak pendakwa bahawa ujian air kencing yang dijalankan atas Perayu adalah positif dan tiada alat penimbang dijumpai untuk berhujah bahawa anggapan bawah Seskyen 37 (da) (xvi) Akta telah dipatahkan. [31] Tindakan peguam bela terpelajar Perayu yang merujuk kepada keterangan bahawa ujian air kencing ke atas Perayu adalah positif dan tiada alat penimbang dijumpai semasa berhujah di peringkat rayuan tanpa dengan khusus mencadangkan sama ada di peringkat kes pendakwaan atau di peringkat pembelaan bahawa dadah yang dirampas adalah untuk kegunaan sendiri, kami berpendapat tidak memadai untuk mematahkan anggapan pengedaran bawah Seksyen 37 (da) (xvi) Akta. 15 [32] Tambahan lagi dalam kes ini jumlah berat kasar adalah 79.21 gram (berat bersih 61.21 gram) yang berada dalam 7 peket kecil dan tiada alat menghisap dadah dijumpai bersama yang boleh mencadangkan ianya untuk kegunaan sendiri. Methamphetamine seberat 61.21 gram, adalah satu jumlah yang banyak. Semakin banyak dan semakin berat dadah yang dimiliki, semakin kuat inferen bahawa ianya bukan untuk kegunaan sendiri. Sebagai mana di dalam kes Ong Ah Chuan v PP (1980) 1 LNS 181: "As a matter of common sense the larger the quantity of drugs involved the stronger the inference that they were not intended for the personal consumption of the person carrying them, and the more convincing the evidence needed to rebut it. All that section 15 does is to lay down the minimum quantity of each of the five drugs with which it deals at which the inference arises from the quantity involved alone that they were being transported for the purpose of possession of them to another person and not solely for the transporter's own consumption. There may be other facts which justify the inference even where the quantity of drugs involved is lower than the minimum which attracts the statutory presumption under section 15. In the instant cases, however, the quantities involved were respectively one hundred times and six hundred times the statutory minimum. Whether the quantities involved be large or small, however, the inference is always rebuttable. The accused himself best knows why he was conveying the drugs from one place to another and, if he can satisfy the court, upon the balance of probabilities only, that they were destined for his own consumption he is entitled to be acquitted of the offence of trafficking under section 3.” [33] Berbalik kepada kes ini, berdasarkan alasan di atas, kami dapati tiada apa-apa keterangan mahupun dakwaan dalam pembelaan Perayu 16 bahawa Methamphetamine yang dimilikinya adalah untuk kegunaan Perayu sendiri. Oleh itu, kami dapati anggapan mengedar di bawah Seksyen 37 (da)

(xvi) Akta gagal dipatahkan. Kesimpulan [34] Sebagai kesimpulan, kami sebulat suara mendapati kedua-dua isu yang dibangkitkan oleh Perayu tiada sebarang merit. Sebaliknya kami dapati tiada apa-apa salah arah di pihak hakim bicara bijaksana dalam mendapati Perayu bersalah dan seterusnya mensabitkan Perayu dengan pertuduhan mengedar seperti dalam pertuduhan. Kami dapati sabitan adalah selamat dan disokong dengan keterangan yang mencukupi. Oleh itu kami sebulat suara menolak rayuan Perayu. Sabitan dan hukuman yang dijatuhkan oleh hakim bicara bijaksana dikekalkan. Bertarikh 11.8.2020 t.t MOHAMAD ZABIDIN MOHD DIAH Hakim Mahkamah Rayuan, Malaysia Mewakili Perayu: Muhammad Fairuz bin Ahmad Yusof (Tetuan Fairuz) Mewakili Responden: Nurshafini binti Mustafha Timbalan Pendakwa Raya Jabatan Peguam Negara