MOHD MUSNIZAM BIN MUSA v Pendakwa Raya (J-05(SH)-650-12/2023)

Rayuan Jenayah No. J-05(SH)-650-12/2023 (“Rayuan No. 650”) (No. Kes Mahkamah Tinggi: JA-45A-47-05/2019) Rayuan atas sabitan dan hukuman bagi 3 pertuduhan yang berikut:

Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (“ADB 1952”] (P3A) – kesalahan mengedar dadah seberat 175.68 gram Methamphetamine

(ii) Seksyen 12(2) ADB 1952 (P3B) – kesalahan memiliki 5.12 gram Heroin

(iii) Seksyen 12(2) ADB 1952 (P3C) – kesalahan memiliki 7.69 gram Monoacethylmorphine

Rayuan Jenayah No. J-05(SH)-9-01/2024 (“Rayuan No. 9”) (No. Kes Mahkamah Tinggi: JA-45A-17-04/2019) Rayuan atas sabitan dan hukuman bagi dua (2) pertuduhan yang berikut:

Seksyen 39B(1)(a) ADB 1952 (P2A) – kesalahan mengedar 151.68 gram Methamphetamine

(ii) Seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 (P2B) – kesalahan memiliki 5.12 gram Heroin [2] Mahkamah Tinggi telah mensabitkan Perayu atas pertuduhan dan dihukum sebagaimana berikut:

Bagi Rayuan No. 650 (No. Kes Mahkamah Tinggi: JA-45A- 47-05/2019)

Pertuduhan Pindaan Pertama (P3A), Perayu dijatuhi hukuman pemenjaraan seumur hidup mulai tarikh tangkap 21.09.2018 dan sebatan rotan 12 kali.

(ii) Pertuduhan Pindaan Kedua (P3B), Perayu dijatuhkan hukuman penjara 5 tahun mulai tarikh tangkap 21.09.2018 dan sebatan rotan 3 kali.

(iii) Pertuduhan Tambahan (P3C), Perayu dijatuhkan hukuman penjara 5 tahun mulai tarikh tangkap 21.09.2018 dan sebatan rotan 10 kali

Bagi Rayuan No. 9 (No. Kes Mahkamah Tinggi: JA-45A- 17-04/2019)

Pertuduhan Pindaan Pertama (P2A), Perayu dijatuhi hukuman pemenjaraan seumur hidup mulai tarikh tangkap 21.09.2018 dan sebatan rotan 12 kali.

(ii) Pertuduhan Pindaan Kedua (P2B), Perayu dijatuhkan hukuman penjara 5 tahun mulai tarikh tangkap 21.09.2018. [3] Mahkamah Tinggi selanjutnya memerintahkan sebagaimana berikut:

hukuman pemenjaraan seumur hidup bagi kedua-dua kes JA-45A-17-04/2019 dan JA-45A47-05/2019 adalah berjalan secara serentak;

hukuman pemenjaraan bagi Pertuduhan P2B, P3B dan P3C ianya berjalan serentak dengan hukuman pemenjaraan seumur hidup;

hukuman rotan hanya perlu dijalankan oleh Jabatan Penjara terhad kepada 24 sebatan sahaja; dan

kesemua eksibit melainkan dokumen diserahkan kepada pihak polis untuk simpanan selamat sehingga proses rayuan (jika ada) dilupuskan kelak. [4] Setelah meneliti keseluruhan rekod rayuan dan hujahan pihak-pihak, Mahkamah ini telah sebulat suara membenarkan rayuan Perayu terhadap sabitan dan hukuman bagi Rayuan No. 650 dan menolak rayuan Perayu dalam Rayuan No. 9. [5] Perayu yang tidak berpuas hati terhadap keputusan Mahkamah ini dalam Rayuan No. 9 kini telah memfailkan rayuan ke Mahkamah Persekutuan. Alasan Mahkamah ini dalam membenarkan rayuan Perayu terhadap sabitan dan hukuman bagi Rayuan No. 650 dan menolak rayuan Perayu terhadap sabitan dan hukuman dalam Rayuan No. 9 adalah sebagaimana yang dinyatakan di bawah. KES PENDAKWAAN [6] Pertuduhan-Pertuduhan yang dikenakan ke atas Perayu adalah sebagaimana berikut: Rayuan No. 650 Pertuduhan Pindaan Pertama [P3A] “Bahawa kamu pada 20.9.2018 jam lebih kurang 6.30 petang, bertempat di tepi Jalan Simpang Tiga, Jalan Sri Stulang, Pangsapuri Taman Desa Belantik, di dalam Daerah Johor Bahru, dalam Negeri Johor Darul Takzim telah memperedarkan dadah berbahaya jenis Methamphetamine berat bersih 175.68 gram. Dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah s. 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah s. 39B(2) Akta yang sama." Pertuduhan Pindaan Kedua [P3B] "Bahawa kamu pada 20.9.2018 jam lebih kurang 6.30 petang, bertempat di tepi Jalan Simpang Tiga, Jalan Sri Stulang, Pangsapuri Taman Desa Belantik, di dalam Daerah Johor Bahru, dalam Negeri Johor Darul Takzim tanpa kebenaran sah disisi undang-undang telah dalam milikan kamu dadah berbahaya jenis Heroin berat bersih 5.12 gram. Dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah s. 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah s. 39A (1) Akta yang sama." Pertuduhan Tambahan [P3C] "Bahawa kamu pada 20.9.2018 jam lebih kurang 6.30 petang, bertempat di tepi Jalan Simpang Tiga, Jalan Sri Stulang, Pangsapuri Taman Desa Belantik, di dalam Daerah Johor Bahru, dalam Negeri Johor Darul Takzim tanpa kebenaran sah disisi undang-undang telah dalam milikan kamu dadah berbahaya jenis Monoacetylmorphines berat bersih 7.69 gram. Dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah s. 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah s. 39A(2) Akta yang sama." Rayuan No. 9 Pertuduhan Pindaan Pertama [P2A] "Bahawa kamu pada 21.9.2018 jam lebih kurang 1.30 pagi, bertempat di rumah beralamat D07-05, Season Luxury Apartment @ Amara Larkin, Jalan Larkin, di dalam Daerah Johor Bahru, dalam Negeri Johor Darul Takzim telah memperedarkan dadah berbahaya jenis Methamphetamine berat bersih 151.16 gram. Dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah s. 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah s. 39B(2) Akta yang sama." Pertuduhan Pindaan Kedua [P 2B] "Bahawa kamu pada 21.9.2018 jam lebih kurang 1.30 pagi, bertempat di rumah beralamat D07-05, Season Luxury Apartment @ Amara Larkin, Jalan Larkin, di dalam Daerah Johor Bahru, dalam Negeri Johor Darul Takzim tanpa kebenaran sah disisi undang-undang telah dalam milikan kamu dadah berbahaya jenis Heroin berat bersih 0.99 gram. Dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah s. 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah s. 12(3) Akta yang sama." [7] Berdasarkan fakta kes pihak pendakwaan, secara ringkasnya, Perayu telah telah ditangkap di dua tempat yang berasingan iaitu bagi Rayuan No. 650, tangkapan dilakukan di tepi Jalan Simpang Tiga, Jalan Sri Stulang, Pangsapuri Taman Desa Belantik (“Tangkapan di Tepi Jalan”). Manakala bagi Rayuan No. 9, tangkapan dilakukan di premis yang beralamat di D07- 05, Season Luxury Apartment@ Amara Larkin (“Tangkapan di Season Luxury”). [8] Berhubung dengan Tangkapan di Tepi Jalan dalam Rayuan No. 650, ianya berlaku pada 20.09.2018 dalam jam lebih kurang 18.30, apabila Insp. Sharul Rizal Bin Abdul Kadir [SP4] daripada Jabatan Siasatan Jenayah Narkotik, Ibu Pejabat Kontinjen, Johor bersama pasukannya telah nampak Perayu bersama seorang lagi lelaki bernama Muhamad Fakhriy Bin Azhar (Muhamad Fakhriy) dalam keadaan yang mencurigakan. Kedua-dua mereka sedang duduk di atas dua buah motorsikal yang dimiliki masing-masing di tepi Simpang 3, Jalan Sri Stulang, Pangsapuri Taman Desa Belantik, Johor Bahru. [9] Apabila SP4 bersama anggota serbuan menghampiri Perayu dan Muhamad Fakhriy untuk membuat pemeriksaan, mereka bertindak agresif dan cuba melarikan diri. Namun, SP4 bersama anggota serbuan berjaya menahan mereka selepas berlaku sedikit pergelutan. [10] Seterusnya, SP4 telah melakukan pemeriksaan motorsikal yang dimiliki oleh Perayu iaitu Yamaha Jenis 135 LC Nombor Pendaftaran: JQP 9670 dan menjumpai barangan berikut:

satu (1) beg plasik berwarna hitam [P6D] yang dijumpai dalam bakul raga motorsikal. Di dalam P6D tersebut, terdapat satu (1) paket plastik lutsinar yang mengandungi serbuk ketul-ketulan berwarna coklat yang disyaki Heroin [P 6D (1)];

satu (1) paket plastik lutsinar yang mengandungi hablur-hablur kristal disyaki dadah jenis Syabu [P6D(2)]; dan

satu (1) paket plastik lutsinar [P6D(3)] yang mengandungi 5 paket plastik lutsinar yang mengandungi dadah jenis Syabu [P6D(3)(a) hingga (e)]. [11] Manakala pemeriksaan yang dilakukan oleh SP4 ke atas motorsikal Muhamad Fakhriy tidak menjumpai apa-apa barang salah. [12] Selanjutnya, SP4 merampas barang kes dadah tersebut dan membuat tangkapan ke atas Perayu serta membawa barang rampasan dadah dan Perayu balik ke IPD Johor Bahru Selatan untuk tindakan lanjut. SP4 telah membuat laporan polis berkaitan rampasan dadah dan tangkapan sebagaimana Taman Pelangi Report: 007901/2018 [P17] dan telah menyerahkan kesemua barang kes dadah kepada Insp. Mohd Shah Rizam bin Salleh. Barang kes yang dirampas oleh SP4 telah dianalisis oleh Encik Sidek bin Ahmad, Pegawai Sains [SP5] yang kemudiannya telah menyediakan Laporan Di Bawah Seksyen 399 Kanun Tatacara Jenayah [P26]. Siasatan pula telah dijalankan oleh Inspektor Letchumanen a/l Nandagopal [SP8]. [13] Seterusnya adalah berkenaan dengan fakta tangkapan di Season Luxury. Susulan daripada tertangkapnya Perayu oleh SP4, pasukan serbuan telah menjumpai kad akses Season Luxury Apartments, Amara Larkin dan 3 batang anak kunci semasa pemeriksaan fizikal dilakukan terhadap Perayu. Perayu kemudiannya telah memandu arah SP4 dan pasukannya ke Blok D, Amara Larkin. SP4 telah mengunakan kad akses yang dijumpai dengan Perayu untuk menaiki lift ke tingkat 7. [14] Perayu kemudiannya telah memandu arah pasukan serbuan ke pintu rumah D07-05. SP4 berjaya membuka pintu grill rumah mengunakan anak kunci yang dirampas daripada Perayu. SP4 mendapati pintu utama dalam keadaan tertutup tetapi tidak berkunci. Pasukan serbuan telah masuk ke dalam rumah yang mana terdapat 4 bilik tidur berada dalam keadaan pintu tertutup dan tiada penghuni di ruang tamu. [15] Pasukan serbuan telah pergi ke bilik tidur utama dan mendapati pintu dalam keadaan terkunci. SP4 menggunakan anak kunci yang dirampas dari Perayu dan telah berjaya membuka pintu bilik tersebut. Namun, hasil pemeriksaan tidak menjumpai apa-apa barang salah. Kemudiannya, SP4 telah membuat pemeriksaan di Bilik No. 2 yang mana SP4 membuka bilik tersebut menggunakan anak kunci yang dirampas dari Perayu. Pemeriksaan yang dijalankan telah menjumpai satu (1) bekas plastik berwarna biru bertulisan “Lunch Box” [P33] di dalam laci sebuah almari pakaian yang berada di sebelah kanan pintu masuk bilik tersebut. Pemeriksaan ke atas P33 mengandungi barang salah berikut:

satu (1) paket plastik lutsinar (Tandaan T) [P9F] didalamnya terdapat 8 paket plastik lutsinar mengandungi hablur-hablur kristal disyaki dadah berbahaya jenis Syabu [P9F (1) hingga (8)];

satu (1) paket plastik lutsinar (Tandaan U) [P9G] didalamnya terdapat 5 paket plastik lutsinar mengandungi hablur-hablur kristal disyaki dadah berbahaya jenis Syabu [P9G(1) hingga (5)];

satu (1) paket plastik lutsinar (Tandaan V) [P9H] didalamnya terdapat 5 paket plastik lutsinar mengandungi hablur-hablur kristal disyaki dadah berbahaya jenis Syabu [P9H (1) hingga (5)];

satu (1) paket plastik lutsinar (Tandaan W) [P 9I] didalamnya mengandungi serbuk ketul-ketulan berwarna coklat disyaki dadah jenis Heroin; dan

satu (1) paket plastik lutsinar (Tandaan X) [P 9J] didalamnya mengandungi serbuk ketul-ketulan berwarna coklat disyaki dadah jenis Heroin. [16] Selanjutnya, pasukan serbuan telah menjalankan pemeriksaan ke atas Bilik No. 3 dan menjumpai penghuninya iaitu penyewa lelaki berbangsa India bernama Sasitaran a/l Arumugam dan tunangnya iaitu Devapriya a/p Sanker. SP4 telah merampas ke semua barang kes dadah serta membuat tangkapan ke atas penyewa Bilik No. 3 dan dibawa balik ke IPD JBS untuk tindakan lanjut. [17] SP4 telah menyediakan Borang Serah Menyerah Barang Kes [P24] kepada Insp. Letchumanen. SP4 juga telah membuat laporan polis sebagaimana Larkin Report No: 012949/18 [P22]. SP4 telah menyerahkan barang kes dan tangkapan kepada SP8 untuk siasatan lanjut. Kesemua barang kes dadah yang dijumpai di Season Luxury telah dihantar ke Ahli Kimia untuk dianalisis. Ahli Kimia iaitu Encik Sidek Bin Ahmad [SP5] telah menjalankan analisis ke atas barang kes dadah berbahaya yang dijumpai di Season Luxury. SP5 telah menyediakan Laporan Kimia sebagaimana P28. DAPATAN YA HAKIM MAHKAMAH TINGGI DI AKHIR KES PENDAKWAAN [18] YA Hakim Mahkamah Tinggi telah menerangkan alasannya berkenaan intipati pertuduhan yang perlu dibuktikan oleh pihak pendakwaan yang mana dapatan beliau dapat diringkaskan sebagaimana berikut: Berhubung 3 pertuduhan terhadap Perayu dalam Tangkapan di

Bagi elemen pertama iaitu berkenaan dadah yang dijumpai adalah dadah berbahaya seperti yang diperuntukkan di bawah ADB 1952, YA Hakim Mahkamah Tinggi mendapati bahawa dadah-dadah yang dirampas tersebut telah disahkan oleh Ahli Kimia (SP5) sebagai dadah berbahaya yang tersenarai di bawah Jadual Pertama ADB 1952. YA Hakim Mahkamah Tinggi menerima keputusan analisa yang dibuat oleh SP5 berkaitan dengan identiti dan kuantiti dadah-dadah tersebut berasaskan kepada kelulusan, pengalaman dan kepakaran SP5. Tidak ada keraguan mengenai identiti dadah tersebut dan pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan tidak ada kelompangan dalam rantaian keterangan barang kes daripada mula ianya dirampas oleh SP4 sehingga ianya diserahkan kepada SP5 untuk dianalisa.

Berhubung dengan elemen kesalahan kedua iaitu Perayu mempunyai kawalan, milikan, jagaan dan pengetahuan terhadap dadah yang dirampas, pihak pembelaan ada membangkitkan mengenai keterangan SP4 perlu diteliti dengan lebih berhati-hati yang mana Peguam Perayu menghujahkan bahawa dadah yang menjadi teras Pertuduhan Pindaan Pertama [P3A] adalah milik Muhamad Fakhriy dan bukannya Perayu kerana terdapat percanggahan pada keterangan SP4 berkaitan penemuan dadah dalam raga bakul motorsikal sama ada motorsikal milik Perayu atau motorsikal milik Muhamad Fakhriy dengan nombor pendaftaran JSR 1301.

Namun, YA Hakim Mahkamah Tinggi di dalam alasannya menyatakan bahawa memandangkan Perayu yang menunggang motorsikal dan bungkusan yang berisi dadah-dadah berbahaya tersebut berada dalam raga bakul motorsikal Perayu, maka Perayu mempunyai kawalan dan jagaan ke atas dadah berbahaya tersebut kerana ianya berdekatan dengan Perayu. Keterangan yang diberikan oleh SP4 sebagai seorang saksi pendakwaaan yang berwibawa tidak menunjukkan yang SP4 mempunyai perasaan dendam terhadap Perayu. Tiada alasan untuk SP4 menganiaya atau memerangkap Perayu. Jika terdapat percanggahan sekali pun berkaitan penandaan dalam gambar “Y” merujuk kepada motorsikal yang salah, jika diteliti secara keseluruhan keterangan SP4 dan keterangan dokumen, dadah yang dijumpai dari raga bakul motorsikal Perayu dan bukannya raga bakul motorsikal Muhamad Fakhriy.

Selain itu, YA Hakim Mahkamah Tinggi juga bersetuju dengan hujahan pihak pendakwaan bahawa tindakan Perayu yang bertindak agresif dan cuba melarikan diri terjumlah kepada pengetahuan di bawah Seksyen 8 Akta Keterangan 1950. Kelakuan Perayu ini menunjukkan Perayu mengetahui di dalam raga bakul motorsikalnya ada dadah berbahaya.

Berhubung dengan elemen pengedaran, YA Hakim Mahkamah Tinggi telah menggunapakai anggapan statutori di bawah Seksyen 37(da)(xvi) ADB1952 dan mendapati bahawa pihak pendakwaan telah membuktikan kes prima facie ke atas Perayu. Oleh yang demikian, Perayu telah dipanggil untuk membela diri untuk ketiga-tiga pertuduhan. Berhubung 2 pertuduhan ke atas Perayu dalam Tangkapan di

Sebagaimana keputusan YA Hakim mahkamah Tinggi bagi elemen pertuduhan dalam Tangkapan di Tepi Jalan, YA Hakim Mahkamah Tinggi juga memutuskan yang pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan dadah yang terlibat adalah dadah berbahaya.

Manakala berhubung dengan elemen kedua pertuduhan, walaupun pihak pembelaan menghujahkan bahawa pihak pendakwaan gagal membuktikan Perayu mempunyai kawalan atau jagaan ke atas dadah berbahaya yang dijumpai di dalam Bilik No. 2 di Season Luxury dan mencadangkan kepada saksi pendakwaan bahawa Bilik No. 2 merupakan bilik yang digunakan oleh Muhamad Fakhriy dan anak-anaknya untuk pergi mandi di Season Luxury, YA Hakim Mahkamah Tinggi telah memutuskan bahawa Perayu mempunyai milikan terus ke atas dadah berbahaya yang menjadi teras Pertuduhan Pindaan Pertama [P2A] berdasarkan fakta yang berikut:

Perayu sendiri yang telah memandu arah SP4 dan pasukannya ke Season Luxury.

(ii) SP4 telah menggunakan kad akses dan anak kunci yang dijumpai dari poket seluar yang Perayu pakai semasa tangkapan di tepi Jalan untuk membuka pintu Bilik No. 2.

(iii) SP4 telah menjumpai “Lunch Box” [P33] yang berisi dadah berbahaya yang menjadi teras Pertuduhan Pindaan Pertama [P2A].

(iv) Semasa SP4 memasuki Bilik No. 2, tiada orang lain atau Muhamad Fakhriy berada dalam bilik tersebut.

Walaupun tiada barangan peribadi atau dokumen milik Perayu dijumpai dalam Bilik No. 2, ia tidak bermakna Perayu tidak mempunyai kawalan atau jagaan atas dadah berbahaya yang dijumpai dalam almari pakaian.

(vi) Walaupun di bilik lain ada pasangan berbangsa India yang sama-sama tinggal di Season Luxury, mereka tinggal dalam bilik yang berasingan.

(vii) Bilik No.2 dalam keadaan berkunci tiada orang lain yang boleh memasukinya melainkan Perayu.

(viii) Walaupun tiada DNA ditemui atas Lunch Box atau barang kes dadah berbahaya, ia tidak bermakna Perayu tidak mempunyai kawalan atau jagaan pada dadah berbahaya tersebut. Bukan keperluan undang-undang bagi kes pengedaran dadah berbahaya, untuk wajib ada DNA Perayu pada dadah tersebut. Jika ada sekalipun, ia sekadar keterangan sokongan kepada kes pendakwaaan. Tanpa keterangan DNA, ianya tidak melemahkan kes pendakwaan.

Maka, sebaik pihak pendakwaan membuktikan intipati pemilikan tersebut, YA Hakim Mahkamah Tinggi berpandangan bahawa anggapan pengedaran dadah dibawah Seksyen 37(da)(xvi) ADB 1957 adalah terpakai. PEMBELAAN [19] Perayu memilih untuk memberi keterangan secara bersumpah dan tiada saksi lain dipanggil. Berdasarkan keterangan Perayu, secara ringkasnya, Perayu menafikan bahawa dadah-dadah yang dijumpai semasa Tangkapan di Tepi Jalan dan Tangkapan di Season Luxury adalah miliknya. Keterangan Perayu adalah konsisten bahawa dadah-dadah tersebut adalah milik Muhamad Fakhriy. DAPATAN YA HAKIM MAHKAMAH TINGGI DI AKHIR KES PEMBELAAN [20] YA Hakim Mahkamah Tinggi bersetuju dengan hujahan pihak pendakwaan bahawa Perayu gagal memanggil Muhamad Fakhriy atau anggota polis yang bersama SP4 bagi menyokong versi pembelaan Perayu. Perayu turut gagal memberikan penjelasan mengapa dia telah bertindak agresif dan cuba melarikan diri semasa SP4 dan pasukannya cuba menahan Perayu di Tepi Jalan Simpang 3. [21] Berhubung dengan anggapan statutori mengenai pengedaran dadah-dadah yang dijumpai tersebut, YA Hakim Mahkamah Tinggi berpandangan bahawa Perayu gagal memberikan penjelasan apakah tujuan dadah berbahaya tersebut dimilikinya. Maka, YA Hakim Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa Perayu memiliki dadah-dadah yang dipertuduhkan di bawah Seksyen 39B(1)(a) tersebut bagi tujuan pengedaran dadah berbahaya dan bukan tujuan yang lainnya. [22] YA Hakim Mahkamah Tinggi mendapati bahawa Perayu telah gagal menimbulkan sebarang keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan dan dengan itu, Tertuduh didapati bersalah dan disabitkan atas kesemua pertuduhan [P3A-P3C] dan [P2A-P2B]. Dalam menjatuhkan hukuman, YA Hakim Mahkamah Tinggi telah mempertimbangkan mitigasi Perayu dan faktor pemberatan yang dihujahkan oleh pihak pendakwaan serta mengambil kira Akta Pemansuhan Hukuman Mati Mandatori 2023 (Akta 846). ALASAN-ALASAN RAYUAN [23] Di dalam Rayuan No. 650, Perayu telah membangkitkan sembilan (9) alasan di dalam Petisyen Rayuannya manakala di dalam Rayuan No.9 pula, alasan yang dikemukakan Perayu adalah sebanyak tujuh (7) alasan. Namun, di dalam hujahan oleh Peguam Perayu, secara ringkasnya, bagi kedua-dua rayuan di hadapan kami, Perayu hanya memfokuskan kepada isu-isu yang berikut:

YA Hakim Mahkamah Tinggi telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila memutuskan pihak pendakwaan telah membuktikan kes prima facie; dan

YA Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila beliau gagal untuk memberi pertimbangan yang sewajarkan terhadap pembelaan Perayu. [24] Bagi Rayuan No. 650, satu lagi alasan yang dibangkitkan oleh Peguam Perayu yang terpelajar adalah bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila membangkitkan Seksyen 8 Akta Keterangan 1950 terhadap Perayu untuk membuktikan elemen pengetahuan. [25] Secara ringkasnya, hujahan yang dikemukakan oleh Peguam Perayu yang terpelajar mengenai isu berkenaan kegagalan pihak pendakwaan untuk membuktikan suatu kes prima facie terhadap Perayu adalah seperti berikut:

YA Hakim Mahkamah Tinggi gagal mempertimbangkan isu berkenaan sama ada Perayu mempunyai kawalan ke atas dadah-dadah tersebut yang mana Perayu mempunyai kuasa untuk mengendalikannya sebagai pemilik, dengan mengecualikan orang lain. Dalam memutuskan elemen pemilikan, pihak pembelaan menghujahkan bahawa Mahkamah perlu berpuas hati bahawa segala persoalan mengenai akses orang lain terhadap barang kes telahpun dikecualikan oleh pihak pendakwaan sebagaimana diputuskan di dalam kes Husin Sitorus v. PP [2012] 7 CLJ 205 dan kes Karthi a/l Gopal v Public Prosecutor [2016] 5 MLJ 274.

Dalam hal mengenai akses ini, pihak Perayu menghujahkan bahawa berdasarkan fakta kes, dadah-dadah dijumpai dalam bakul raga motorsikal Perayu di mana seorang lagi lelaki ada bersama Perayu dan mempunyai akses kepada bakul raga motorsikal tersebut. Malahan, di dalam alasan penghakiman, YA Hakim Mahkamah Tinggi juga telah meletakkan beban ke atas Perayu untuk memanggil lelaki yang turut ditangkap dalam kes ini iaitu Mohamad Fakhriy untuk menyokong pembelaan Perayu sedangkan ia adalah beban pada pihak pendakwaan untuk mengecualikan orang lain terhadap barang kes.

Berhubung dengan elemen pengedaran pula, Peguam Perayu yang terpelajar telah merujuk kepada kes yang diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan iaitu Yuvaneswaran a/l Rajoo v Public Prosecutor [2019] MLJU 605 yang mana telah dihujahkan bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi telah gagal menggunakan prinsip 2-tier exercise sebelum memutuskan elemen pengedaran. Tiada keterangan yang menunjukkan bahawa dadah yang dijumpai di tempat kejadian adalah bertujuan untuk pengedaran. Sekiranya tiada keterangan berkenaan pengedaran dibuktikan oleh pihak pendakwaan, maka kes tersebut hanya kes pemilikan semata-mata. [26] Berhubung dengan isu kegagalan YA Hakim Mahkamah Tinggi mempertimbangkan pembelaan Perayu, Peguam Perayu yang terpelajar telah menghujahkan bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi telah terkhilaf dari undang-undang apabila meminta Perayu untuk memanggil saksi tersebut sedangkan saksi tersebut turut ditangkap bersama Perayu di tempat kejadian. Oleh itu, ia adalah tugas pada pihak pendakwaan untuk memanggil saksi tersebut semasa kes pendakwaan atau menawarkan saksi tersebut kepada pihak pembelaan. Maka, YA Hakim Mahkamah Tinggi telah terkhilaf apabila gagal memberi pertimbangan terhadap kegagalan pihak pendakwaan untuk menawarkan saksi tersebut kepada pihak pembelaan. Dalam hal ini, peguam Perayu telah merujuk kepada kes Ooi Chee Seong & Anor v Public Prosecutor [2014] 3 MLJ 593 dan kes Public Prosecutor v Kalaiselvan [2001] 2 MLJ 157. [27] Seterusnya, berkenaan isu di mana YA Hakim Mahkamah Tinggi telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila membangkitkan Seksyen 8 Akta Keterangan 1950 terhadap Perayu untuk membuktikan elemen pengetahuan, pihak pembelaan menghujahkan bahawa walaupun tindakan seseorang adalah relevan di bawah Seksyen 8 Akta Keterangan 1950 untuk membuktikan elemen pengetahuan, namun, perkara ini perlu dilihat secara keseluruhan kes.

YA Hakim Mahkamah Tinggi telah membuat dapatan yang tepat bahawa adanya satu kes prima facie bagi kedua-dua kes yang didengar bersama. Barang kes yang dirampas adalah disahkan sebagai dadah berbahaya di bawah Akta Dadah Berbahaya 1952 sepertimana pertuduhan-pertuduhan yang dinyatakan.

Berhubung dengan kawalan dan jagaan ke atas dadah berbahaya yang dijumpai di dalam raga motorsikal Perayu, YA Hakim Mahkamah Tinggi juga menerima keterangan SP4 sebagai saksi yang kredibel dan berwibawa serta SP4 tiada apa-apa niat untuk mengenakan Perayu dalam kes ini. Tindakan Perayu yang agresif dan cuba melarikan diri semasa ditahan terjumlah kepada pengetahuan yang boleh dimasukkan di bawah Seksyen 8 Akta Keterangan

Cubaan pihak pembelaan mengaitkan Muhamad Fakhriy juga dengan barang kes yang dijumpai dalam raga motorsikal milik Perayu juga gagal memandangkan tiada apa-apa barang salah dijumpai pada Muhamad Fakhriry dan juga motorsikal beliau dan walaupun beliau ada bertindak melarikan diri, tiada apa-apa keterangan yang dapat mengaitkan beliau dengan barang kes yang dijumpai dalam raga motorsikal milik Perayu.

Berhubung dengan pemilikan ke atas dadah yang dijumpai di Season Luxury, pihak pendakwaan menghujahkan bahawa keterangan SP6 yang merupakan ejen rumah menunjukkan bahawa bilik kedua di apartmen tersebut disewakan kepada Perayu yang mana ia turut disokong dengan perjanjian sewaan dan juga keterangan SP6 bahawa semua kad akses dan kunci diserahkan kepada Perayu. Keterangan SP6 ini telah menyokong keterangan SP4 bahawa Bilik No. 2 di mana barang kes dadah berbahaya dijumpai berdasarkan pandu arah oleh Perayu dan menggunakan kad akses dan kunci yang dijumpai dalam poket seluar Perayu. Keterangan-keterangan ini jelas menunjukkan yang Perayu mempunyai pemilikan penuh terhadap barang kes yang dijumpai dalam bilik tersebut.

Berhubung isu yang dibangkitkan oleh pihak pembelaan bahawa bilik tersebut juga boleh diakses oleh Muhamad Fakhriy, Timbalan Pendakwa Raya yang terpelajar menghujahkan bahawa isu tersebut sama sekali tidak bermerit. Ini kerana, adalah jelas, keterangan yang ada dan tindak tanduk Perayu menunjukkan dia ada pengetahuan tentang barang kes yang dijumpai tersebut. Tambahan lagi, tiada juga keperluan undang-undang untuk pihak pendakwaan membuktikan “milikan ekslusif” Perayu terhadap barang kes dan adalah memadai jika pemilikan dapat dibuktikan. Dalam hal ini, pihak pendakwaan merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes PP V Denish Madhavan [2009] 2 CLJ 209 seperti berikut: “[16] Before proceeding to consider the reasons for the Court of Appeal's decision, we will say a few words about "exclusive" possession. It is inappropriate to speak of possession of an article in criminal law as exclusive possession. One is either in possession or not in possession, although one could be in possession jointly with another or others. To say that the prosecution of a drug case fails because there has been no proof of exclusive possession is apt to convey the wrong impression that it is only in cases where possession is entirely with one person, - that is, "exclusive" - that a conviction is possible. When the learned trial judge said "The accused sought to negative the proof of exclusive possession...", we take it that he meant no more than that the respondent sought to show that he was not in possession of the drugs because he had no knowledge of their existence and that the drugs could have been placed in his bags by some other person or persons. [17] The idea of exclusivity features in the meaning of "possession" in criminal law as one of the elements necessary to constitute possession. As Taylor J said in Leow Nghee Lim v. Reg. [1955] 1 LNS 53: ... It is often said that 'possession must be exclusive'. This is ambiguous. Possession need not be exclusive to the accused. Two or more persons may be in joint possession of chattels, whether innocent or contraband. The exclusive element of possession means that the possessor or possessors have the power to exclude other persons from enjoyment of the property. Custody likewise may be sole or joint and it has the same element of excluding others. The main distinction between custody and possession is that a custodian has not the power of disposal. The statement that 'possession must be exclusive' is often due to confusion of the fact to be proved with the evidence by which it is to be proved. It is essential to keep this distinction clearly in mind, especially when applying presumptions. [18] Thomson J, in Chan Pean Leon v. Public Prosecutor [1956] 1 LNS 17, said that "possession" for the purposes of criminal law involves possession itself - which some authorities term "custody" or "control" - and knowledge of the nature of the thing possessed. As to possession itself he cited the following definition in Stephen's Digest (9th edn, p. 304), in which the exclusive element mentioned by Taylor J appears: A moveable thing is said to be in the possession of a person when he is so situated with respect to it that he has the power to deal with it as owner to the exclusion of all other persons, and when the circumstances are such that he may be presumed to intend to do so in case of need. [19] Once the elements needed to constitute possession are established, including the element of exclusive power to deal, then what is established is possession, not exclusive possession. So much for exclusive possession.”

Manakala berkenaan dengan elemen pengedaran pula, pihak pendakwaan seterusnya menghujahkan bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi tidak terkhilaf apabila memutuskan anggapan di bawah Seksyen 37(da) ADB 1952 terpakai terhadap Perayu berdasarkan berat dadah untuk dua (2) pertuduhan bagi pengedaran dadah berbahaya. Pilihan untuk menggunakan anggapan pengedaran adalah merupakan budi bicara Mahkamah berdasarkan keterangan yang ada dan ia tidak menjadi isu kerana pilihan untuk menggunakan anggapan ini adalah di tangan Mahkamah yang mendengar bicara.

Berkenaan isu anggapan bertentangan (“adverse inference”) di bawah Seskyen 114(g) Akta Keterangan 1950 perlu digunakan terhadap pihak pendakwaan kerana gagal memanggil saksi iaitu Muhamad Fakhriry dan pasangan berbangsa India yang turut ditahan di apartment (di bilik berlainan), pihak Timbalan Pendakwaraya yang terpelajar menghujahkan bahawa—

terdapat keterangan yang mencukupi untuk untuk membuktikan kes pendakwaan secara prima facie;

(ii) pihak pendakwaan telah memanggil saksi relevan iaitu SP4 (bagi Rayuan No. 650) dan SP6 (bagi Rayuan No. 9) dan tiada apa-apa keperluan bagi pihak pendakwaan memanggil saksi-saksi lain untuk membuktikan fakta dan keterangan sesuatu perkara seperti yang diperuntukkan di bawah Seksyen 134 Akta Keterangan 1950; dan

(iii) anggapan bertentangan (“adverse inference”) di bawah Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 tidak boleh digunakan sewenang-wenannya atas pihak pendakwaan.

Selanjutnya, berhubung isu kegagalan YA Hakim Mahkamah Tinggi mengambil kira keterangan kes pembelaan, pihak pendakwaan menghujahkan bahawa isu ini adalah tidak bermerit dan YA Hakim Mahkamah Tinggi telah mengambil kira keterangan pembelaan dan memutuskan keterangan pembelaan gagal menimbulkan keraguan munasabah dalam kes pendakwaan. Pembelaan yang dikemukakan oleh Perayu hanya penafian semata-mata. Adalah jelas, keterangan pembelaan yang bersifat penafian semata-mata adalah tidak memadai dalam menimbulkan keraguan dalam kes pendakwaan seperti yang diputuskan dalam nas undang-undang yang sedia ada.

Selanjutnya, pihak Timbalan Pendakwa Raya terpelajar telah menghujahkan bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi juga sebagai hakim yang mendengar bicara dan mempunyai kelebihan “audio visual” adalah jelas berada dalam kedudukan terbaik dalam menilai kredibiliti saksi-saksi dan telah dengan jelas menerima keterangan saksi pendakwaan dan menolak versi pembelaan. Pihak pendakwaan merujuk kepada kes Mahkamah Persekutuan iaitu Lee Ah Seng & Anor v. PP [2007] 5 CLJ 1 bagi keputusan minoriti yang menyatakan penilaian kredibiliti seseorang saksi adalah lebih sesuai dilakukan oleh hakim bicara yang mempunyai kelebihan “audio visual”.

Berkenaan isu kekhilafan YA Hakim Mahkamah Tinggi dalam mengguna pakai Seksyen 8 Akta Keterangan 1950 dalam menilai keterangan tingkah laku Perayu, Pihak Timbalan Pendakwa Raya terpelajar menghujahkan bahawa tiada merit dalam isu yang dibangkitkan ini. Tindak tanduk atau “conduct” Perayu dalam kes ini adalah relevan dan boleh dimasukkan melalui Seksyen 8 Akta keterangan 1950 yang mengaitkan pemilikan Perayu ke atas barang kes. Pihak pendakwaan telah merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Ariff Arhannan Che Udin V PP [2022] 4 CLJ 1 dan keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes Suthagar Segaran v PP [2023] CLJU 624; [2023] 1 LNS 624 yang jelas menggunakan peruntukan Seksyen 8 Akta Keterangan 1950. ANALISA DAN DAPATAN MAHKAMAH [31] Mahkamah ini telah meneliti lanjut alasan penghakiman yang disediakan oleh YA Hakim Mahkamah Tinggi serta hujahan pihak-pihak bagi kedua-dua rayuan. Berhubung dengan Rayuan No. 650 [32] Berhubung dengan sabitan dan hukuman bagi pertuduhan melibatkan kes Tangkapan di Tepi Jalan iaitu dalam Rayuan No. 650, kami sebulat suara mendapati bahawa terdapat merit dalam rayuan Perayu. Dalam hal ini, kami mendapati bahawa pihak pembelaan telah berjaya menimbulkan keraguan yang munasabah di mana dalam keterangan SP4 mengatakan dalam report polis beliau mengenai motosikal JQP yang dibawa oleh Perayu dan SP4 sendiri mengakui kesilapan dalam keterangannya iaitu untuk motosikal JSR1301 yang mana perbezaan ini tidak diperbetulkan. Maka, Mahkamah ini berpandangan terdapat dua keterangan yang bercanggah dan menyebabkan sabitan ke atas Perayu adalah tidak selamat. [33] Dalam hal ini, Mahkamah ini telah meneliti semula Nota Keterangan di peringkat bicara di Mahkamah Tinggi yang mana apabila SP4 dirujuk kepada Ekshibit P10, gambar No. 3, SP4 telah mengatakan yang dadah telah dijumpai di motor JSR 1301 yang mana SP4 telah membuat tandaan “Y” di bakul motor JSR 1301. Motorsikal dengan nombor pendaftaran JSR 1301 tersebut bukanlah milik Perayu. Ianya merupakan milik Muhamad Fakhriy. Semasa soal balas juga, SP4 sering menjawab, tidak ingat, tidak pasti atau lupa. Selain itu, SP4 dan SP7 sendiri mengakui bahawa Muhamad Fakhriy ini merupakan saksi yang material namun tidak dikemukakan semasa bicara dan tiada usaha dibuat untuk mengesannya. [34] Oleh yang demikian, kami berpandangan kegagalan memanggil saksi material ini boleh membangkitkan penggunaan anggapan bertentangan menurut Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950. Dalam perkara ini, kami berpandukan kepada keputusan Munusamy v. PP [1987] CLJ Rep 221; [1987] 1 CLJ 250; [1987] 1 MLJ 492 yang mana Mahkamah Agung melalui penghakiman yang disampaikan oleh Mohamed Azmi SCJ (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti berikut: “It is essential to appreciate the scope of Section 114(g) lest it be carried too far outside its limit. Adverse inference under that illustration can only be drawn if there is withholding or suppression of evidence and not merely on account of failure to obtain evidence. It may be drawn from withholding not just any document, but material document by a party in his possession, or for non-production of not just any witness but an important witness to the case.” [35] Selain itu, kami berpandangan bahawa ini bukan isu mengenai dua versi keterangan yang bercanggah antara keterangan pihak Perayu dan keterangan pihak pendakwaan. Namun, ini merupakan percanggahan keterangan oleh saksi pendakwaan itu sendiri yang mana menurut kami, percanggahan tersebut adalah material yang akhirnya menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap keterangan versi pendakwaan. Tambahan pula, percanggahan tersebut adalah terhadap lokasi di mana barang kes ditemui yang mana SP4 sendiri boleh terkeliru dan tersilap. Maka, dalam hal ini, tidak selamat untuk kami mengekalkan keputusan Mahkamah Tinggi bagi Rayuan No. 650 ini. Sabitan dan hukuman yang dijatuhkan oleh YA Hakim Mahkamah Tinggi adalah diketepikan. Kami sebulat suara melepaskan dan membebaskan Perayu daripada ketiga-tiga pertuduhan di dalam Rayuan No. 650 ini. [36] Dalam hal ini, kami berpandukan kepada keputusan Mahkamah Agung di dalam kes Teoh Hoe Chye v PP [1987] 1 MLJ 220 yang menyatakan sebagaimana berikut: “We would observe at this point that the law is clear in that “it is unnecessary to call evidence to ensure there is no break in the chain of evidence.” (Su Ah Ping v Public Prosecutor [1980] 1 MLJ 75. But where a doubt as to the identity of an exhibit arises, a failure to adduce evidence to provide the necessary link in the chain of evidence would be fatal to the prosecution case. In the instant case there was such a failure.” Berhubung dengan Rayuan No. 9 [37] Manakala rayuan Perayu berhubung dengan tangkapan di Season Luxury dalam Rayuan No. 9, kami mendapati pihak Perayu gagal menunjukkan bahawa terdapat merit dalam rayuan ini. Kami sebulat suara bersetuju dengan hujahan pihak pendakwaan bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi tidak khilaf di dalam keputusannya mensabitkan Perayu atas dua pertuduhan dalam Rayuan No. 9 tersebut. [38] Mengenai isu pihak pembelaan bahawa tiada laporan DNA atau cap jari Perayu yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan, kami berpandangan bahawa ianya tidak memberi impak terhadap kes pihak pendakwaan dan Perayu, atas sebab barang kes telah dijumpai di dalam Bilik No. 2 tersebut yang mana bilik tersebut jelas disewa oleh Perayu. Hal ini dapat dilihat berdasarkan keterangan saksi-saksi pendakwaan. Kami juga berpandangan bahawa sabitan ke atas Perayu adalah selamat walaupun dengan ketiadaan keterangan sokongan lain seperti keterangan forensik cap jari. Dalam hal ini, kami merujuk kepada keputusan Mahkamah ini di dalam kes PP v. Ebrahim Mirzaie Hj Ebrahim Deh Mokhtar [2017] 1 CLJ 575 yang memutuskan seperti berikut: "[38] The evidential value of CCTV evidence. DNA profiles and fingerprint impressions as decided by high authority is only corroborative. The learned trial judge correctly appreciated the position. In PP v. Mansor Md Rashid & Anor [1997] 1 CLJ 233, the Federal Court stated that: “Where the identity of a culprit is in question or required to be proved, fingerprint evidence would be of great significance and immense value. In the present case under appeal, however, the charge alleged trafficking in the form of sale and there is evidence indicating the identities of the alleged offenders and the sale transaction. Fingerprint evidence on the newspaper wrapping, white plastic and the loytape, therefore, assumes little value or significance. [39] Now, having scrutinised the evidence, we were with the learned DPP that even without the CCTV evidence, DNA profiles and fingerprint impressions, there are sufficient evidence to prove the prosecution's case.” [39] Berpandukan keputusan kes tersebut dan setelah meneliti keseluruhan keterangan, ketiadaan keterangan forensik lain belum cukup untuk membangkitkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan yang mana berdasarkan fakta kes ini, dadah-dadah yang dijumpai di Bilik No. 2 tersebut adalah hasil daripada tunjuk arah oleh Perayu sendiri dan unit kediaman tersebut dibuka menggunakan kunci yang berada pada Perayu. Pembelaan oleh Perayu bahawa dadah-dadah tersebut milik individu lain gagal menimbulkan keraguan munasabah apabila kami menilai kes Perayu berdasarkan keseluruhan keterangan. Oleh yang demikian, kami sebulat suara memutuskan bahawa sabitan yang dijatuhkan oleh Mahkamah Tinggi bagi Rayuan No. 9 adalah selamat. Kami merujuk kepada kes of Lee Ing Chin @ Lee Teck Seng & Ors v Gan Yook Chin & Anor (2003) 2 MLJ 97 yang memutuskan sebagaimana berikut: “Generally, an appellate court will not intervene unless the trial court was shown to be plainly wrong in arriving at its decision or where there had been no or insufficient judicial appreciation of the evidence.” [40] Berhubung dengan rayuan Perayu terhadap hukuman dalam Rayuan No. 9, kami berpandangan bahawa hukuman yang dijatuhkan ke atas Perayu adalah hukuman yang minima diperuntukkan oleh undang-undang bagi kesalahan-kesalahan yang dipertuduhkan ke atas Perayu. Maka, kami tidak berhasrat untuk menggangu hukuman yang dijatuhkan oleh YA Hakim Mahkamah Tinggi bagi kedua-dua pertuduhan. Maka, rayuan Perayu atas hukuman juga dengan ini adalah ditolak. KESIMPULAN [41] Oleh itu, kami sebulat suara membenarkan rayuan Perayu dalam Rayuan No. 650. Keputusan YA Hakim Mahkamah Tinggi bagi ketiga-tiga pertuduhan seperti di bawah adalah diketepikan. Perayu adalah dilepaskan dan dibebaskan dari ketiga-tiga pertuduhan dalam Rayuan No. 650 tersebut. [42] Manakala bagi Rayuan No. 9, kami sebulat suara menolak rayuan Perayu dan seterusnya mengesahkan sabitan dan hukuman oleh YA Hakim Mahkamah Tinggi. [43] Keputusan Mahkamah ini dibuat setelah meneliti alasan penghakiman YA Hakim Mahkamah Tinggi, hujahan bertulis dan hujahan lisan pihak-pihak serta setelah mengambilkira keterangan yang dikemukakan dalam kes ini secara keseluruhannya dan undang-undang yang terpakai. Bertarikh: 23 Februari 2026 -sgd- (AZMAN BIN ABDULLAH) Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Putrajaya Bagi pihak Perayu : Dahlia Tan (Veeranesh Babu bersamanya) [Tetuan Heng Dahlia & Co.] Bagi pihak Responden : TPR Eyu Ghim Siang [Jabatan Peguam Negara]