MOHD NOORZAIDI BIN AYUB v Pendakwa Raya (KA-42K-3-08/2021)

Perayu dalam kes ini telah dituduh dengan tiga (3) pertuduhan bagi kesalahan di bawah seksyen 408 Kanun Keseksaan bagi kes No. KA-62K-1-01/2021 (Rayuan Jenayah KA-42K-3-08/2021) (“Rayuan Pertama”) dan juga satu (1) pertuduhan bagi kesalahan di bawah seksyen yang sama bagi kes no. KA-62K-2-01/2021 (Rayuan Jenayah KA-42K-2-08/2021) (“Rayuan Kedua”) di Mahkamah Sesyen Alor Setar. Pada 16.8.2021, Perayu telah menukar pengakuan kepada pengakuan bersalah bagi keempat-empat pertuduhan dan Hakim Mahkamah Sesyen (“HMS”) telah mensabitkan dan menjatuhkan hukuman terhadap Perayu dengan hukuman-hukuman seperti berikut: a) Kes no. KA-62K-1-01/2021 (Rayuan Pertama) i) Pertuduhan Pertama: Hukuman penjara 28 bulan bermula daripada tarikh hukuman iaitu 16.8.2021 dan 1 sebatan rotan. ii) Pertuduhan Kedua: Hukuman penjara 36 bulan dan 1 sebatan rotan (Hukuman berjalan selepas tamat hukuman pertuduhan pertama) iii) Pertuduhan Ketiga: Hukuman penjara 15 bulan dan 1 sebatan rotan (Hukuman berjalan selepas tamat hukuman pertuduhan kedua) b) Kes no. KA-62K-2-01/2021 (Rayuan Kedua) Hukuman penjara 24 bulan dan 1 sebatan rotan (Hukuman penjara berjalan selepas tamat hukuman bagi kes KA-62K-1- 01/2021).

Perayu tidak berpuashati terhadap keputusan HMS dan pada 26.8.2021, Perayu telah memfailkan Notis Rayuan ke Mahkamah Tinggi terhadap keseluruhan keputusan HMS bagi kedua-dua Rayuan Pertama dan Rayuan Kedua tersebut.

Walaupun Notis Rayuan bagi Rayuan Pertama dan Rayuan Kedua oleh Perayu ini adalah terhadap keseluruhan keputusan HMS, namun begitu, Rangka Hujahan Bertulis Perayu bagi kedua-dua rayuan hanya dihadkan kepada rayuan terhadap hukuman sahaja. Malahan, semasa kedua-dua rayuan ini ditetapkan untuk pendengaran di hadapan Mahkamah ini, Perayu telah sekali lagi menegaskan bahawa kedua-dua rayuan hanya melibatkan isu hukuman sahaja dan tidak menyentuh isu sabitan. Sehubungan itu, Mahkamah ini tidak akan menyentuh atau membuat sebarang keputusan berkaitan sabitan bagi kedua-dua rayuan ini, lebih-lebih lagi dalam keadaan di mana Perayu telah menukar pengakuannya kepada pengakuan bersalah atas pertuduhan-pertuduhan yang dihadapkan terhadapnya.

Rayuan Perayu secara khususnya merujuk kepada isu kekhilafan HMS dalam menjatuhkan hukuman penjara secara berasingan (consecutive) bagi keempat-empat pertuduhan terhadap Perayu, dan juga kekhilafan HMS kerana gagal mengambilkira ‘totality principle’ dalam menjatuhkan hukuman-hukuman penjara secara berasingan tersebut.

Perayu pada asalnya telah dituduh di Mahkamah Sesyen Alor Setar dengan kes no. KA-62K-20-11/2019 dan KA-62K-21-11/2019 bagi pertuduhan-pertuduhan yang sama yang telah dilepas tanpa dibebaskan (DNAA) oleh HMS pada 4.1.2021 atas permohonan pihak pendakwaan di peringkat perbicaraan kes pendakwaan (saksi pendakwaan kelima).

Pada 5.1.2021, Perayu telah dituduh semula dengan pertuduhan-pertuduhan yang sama sebagaimana di dalam rayuan hari ini dan HMS telah membenarkan pihak Responden menggunapakai kesemua keterangan pendakwaan yang telah dikemukakan melalui kes terdahulu iaitu keterangan-keterangan saksi-saksi pendakwaan dalam kes no. KA-62K-20-11/2019 dan KA-62K-21-11/2019. Perbicaraan kemudiannya telah disambung dengan keterangan saksi-saksi pendakwaan keenam (SP6) dan ketujuh (SP7).

Sepanjang prosiding perbicaraan, Perayu tidak diwakili Peguambela kerana HMS telahpun memberikan peluang kepada Perayu untuk melantik Peguambela bermula daripada tarikh Perayu dituduh di Mahkamah Sesyen pada 27.11.2019 sehinggalah perbicaraan dimulakan pada 12.8.2020.

Pada 9.8.2021, Perayu telah menukar pengakuannya kepada pengakuan salah, dan pada 16.8.2021, setelah HMS berpuashati bahawa Perayu faham akan kesan dan akibat pengakuan salahnya, serta setelah mendengar rayuan peringanan dan pemberatan hukuman oleh kedua-dua pihak Perayu dan juga Responden, HMS telah menjatuhkan hukuman-hukuman sebagaimana dinyatakan di perenggan [1](a) dan [1](b) di atas.

Mahkamah ini telah meneliti dan mempertimbangkan Alasan Penghakiman, Nota Keterangan dan hujahan-hujahan serta nas undang-undang yang dihujahkan dan dirujuk oleh kedua-dua pihak Perayu dan Responden dalam Rayuan Pertama dan Rayuan Kedua yang melibatkan rayuan Perayu terhadap hukuman yang telah dijatuhkan oleh HMS yang telah mensabitkan Perayu bagi empat kesalahan di bawah seksyen 408 Kanun Keseksaan.

Dalam melaksanakan bidangkuasa rayuannya, Mahkamah ini mengambil maklum tugas dan fungsi Mahkamah yang mendengar rayuan terhadap hukuman dan prinsip bahawa Mahkamah yang mendengar rayuan terhadap hukuman tersebut tidak akan mengganggu atau mengubah hukuman yang dijatuhkan oleh mahkamah yang membicarakan melainkan jika mahkamah yang membicarakan telah khilaf dalam menggunapakai prinsip menjatuhkan hukuman yang betul ataupun telah menggunapakai budibicara yang tidak dibenarkan (unauthorized) ataupun asing (extraneous). Prinsip ini telah diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Bhandulananda Jayatilake v Public Prosecutor [1982] 1 MLJ 83 seperti berikut: “For a discretionary judgment of this kind to be reversed by this court, it must be shown to our satisfaction that the learned judge was embarking on some unauthorised or extraneous or irrelevant exercise of discretion.”.

Mahkamah Rayuan di dalam kes Pendakwa Raya v Prabu A/L Veeramuthu and Others [2010] MLJU 663 juga telah memutuskan seperti berikut: “In an appeal against sentence an appellate court would not disturb the sentence imposed unless the trial court had erred in applying the correct principles of sentencing or had embarked on some unauthorized or extraneous exercise of discretion (see Ganesan a/I Nachiappan & Ors v Public Prosecutor [2000] 3 CLJ 302; Public Prosecutor v Loo Choon Fatt [1976] 2 MLJ 256; Bhandulananda Jayatilake v Public Prosecutor [1982] 1 MLJ 83 and Yit Kean Hong v PP [2005] 4 CLJ 592).”

Alasan utama rayuan oleh Perayu terhadap hukuman yang dijatuhkan oleh HMS adalah berhubung hukuman penjara yang diperintahkan berjalan berasingan (consecutive) bagi setiap pertuduhan yang dihadapkan terhadap Perayu.

Perayu di dalam Rangka Hujahan Perayu dan hujahan lisannya, telah menegaskan bahawa HMS telah khilaf kerana gagal memutuskan terlebih dahulu bahawa keempat-empat pertuduhan terhadap Perayu adalah pertuduhan berbeza (distinct offences) sebelum menjatuhkan hukuman penjara secara berasingan terhadap keempat-empat pertuduhan tersebut. Perayu bersandarkan kepada peruntukan seksyen 102 Akta Mahkamah Rendah [Akta 92] yang memperuntukkan seperti berikut: “Sentence in case of conviction for several offences at one trial

When a person is convicted at one trial of any two or more distinct offences a Magistrates’ Court may sentence him for those offences to the several punishments prescribed therefor which the court is competent to inflict, the punishments when consisting of imprisonment to commence the one after the expiration of the other in such order as the court may direct, or to run concurrently if the court shall so direct, but it shall not be necessary for the court, by reason only of the aggregate punishment for the several offences being in excess of the punishment which it is competent to inflict on conviction of one single offence, to send the offender for trial before a higher court: Provided that—

in no case shall the person be sentenced to periods of imprisonment amounting in the aggregate to more than twenty years;

the aggregate punishment shall not exceed twice the amount of punishment which the court in the exercise of its ordinary jurisdiction is competent to inflict; and

when imprisonment is directed in default of payment of a fine or of costs or compensation ordered under the authority of any law for the time being in force, the imprisonment shall be consecutive to any other term of imprisonment so directed and to any sentence of imprisonment otherwise imposed.”. [penekanan ditambah] [14] Perayu menghujahkan bahawa dalam menjatuhkan hukuman penjara secara berasingan dan berpandukan kepada seksyem 102 Akta 92 ini, HMS hendaklah terlebih dahulu membuat dapatan bahawa setiap pertuduhan yang dihadapkan terhadap Perayu adalah pertuduhan yang berbeza (distinct offence). Perayu turut merujuk kepada keputusan kes SA Jamil Md Yusof v. PP [2002] 7 CLJ 132, di mana Mahkamah Tinggi telah memutuskan bahawa seksyen 102 Akta 92 ini hanya terpakai dalam keadaan di mana tertuduh disabitkan dalam satu perbicaraan bagi dua atau lebih pertuduhan berbeza (convicted at one trial of any two or more distinct offences). [15] Dalam meneliti isu yang dihujahkan oleh Perayu ini, Mahkamah perlu memutuskan sama ada setiap pertuduhan terhadap Perayu dikategorikan sebagai kesalahan berbeza (distinct offences). Merujuk kepada kes Leken @ Delem ak Gerik (M) v Public Prosecutor [2007] 3 MLJ 730 seperti berikut: “[20] In my view, as a general rule for offences to be distinct and separate, it must not be inextricably interwoven with the victim as well as to the elements of the offence… [21] For effective, meaningful and just administration of criminal justice, it requires great conviction and commitment on the part of the prosecution to ensure that the offender is not charged for several offences of the same kind on the same victim as far as possible and necessary; therefore trial court must as far as practicable see to it that the sentence does not exceed the statutory maximum imposed by parliament on the said offence even though the prosecution has preferred several charges of the same kind and on the same victim with a view of securing a severe sentence in aggregate. In fact, in such cases the court must consider a concurrent sentence as opposed to a consecutive one as provided for in s 102 of the Subordinate Courts Act 1948.”. [16] Mahkamah Tinggi di dalam kes Leken @ Delem ak Gerik (M) (supra) di atas telah turut merujuk kepada kes Peter Tham Wing Fai V Public Prosecutor [1988] 2 MLJ 424 seperti berikut: “In Peter Tham Wing Fai v Public Prosecutor [1988] 2 MLJ 424, the appellant pleaded guilty to 36 charges of forging documents. He was sentenced to four years' imprisonment on each of the 36 charges, to run concurrently except sentences on two of the charges to be served consecutively. Effectively, the appellant has to serve a total of eight years' imprisonment. The appellant contended that the offences were all part of a single transaction and were not distinct offences for the purpose of sentencing. The appellant also appealed against the sentences imposed. The court, inter alia, stated that "distinct" means not identical. The court asserted that the offences which were not inter-related would be distinct, but inter-related offences could also be distinct; it would depend upon the circumstances whether there was only one transaction and one offence committed. Further, the court stated that a series of offences of the same or a similar character could also be distinct, as could offences committed in the same transaction.”. [penekanan ditambah] [17] Setelah meneliti keseluruhan keterangan dan fakta kes sebagaimana dinyatakan di dalam Rekod Rayuan serta sebagaimana diputuskan dalam autoriti-autoriti dinyatakan di atas, Mahkamah ini memutuskan bahawa keempat-empat pertuduhan terhadap Perayu adalah pertuduhan berbeza (distinct offences) berdasarkan kepada fakta-fakta berikut:

Pertuduhan pertama dan kedua bagi Rayuan Pertama melibatkan masa transaksi berbeza, walaupun kedua-dua pertuduhan tersebut melibatkan akaun pelanggan (pelanggan Nor Mohammad bin Nemar Ali) yang sama. Pertuduhan pertama melibatkan transaksi daripada 8.6.2016 hingga 19.7.2016, manakala pertuduhan kedua melibatkan transaksi daripada 23.3.2017 hingga 24.11.2017. Walaupun kedua-dua pertuduhan pertama dan kedua tersebut melibatkan akaun pelanggan yang sama, tetapi transaksi terbabit melibatkan masa transaksi yang berbeza;

Pertuduhan ketiga bagi Rayuan Pertama pula melibatkan masa transaksi dan akaun pelanggan yang berbeza iaitu transaksi daripada 25.8.2017 hingga 25.10.2017 dan melibatkan akaun pelanggan (pelanggan SNS Setia Maju) yang lain daripada pertuduhan pertama dan kedua;

Pertuduhan bagi Rayuan Kedua pula melibatkan masa transaksi dan akaun pelanggan yang berbeza iaitu transaksi daripada 30.10.2017 hingga 15.11.2017 dan melibatkan akaun pelanggan (pelanggan Mohd Mustafizal bin Nor Muhammad) yang lain daripada pertuduhan-pertuduhan dalam Rayuan Pertama. [18] Seterusnya, Perayu turut menghujahkan bahawa HMS telah khilaf apabila memerintahkan hukuman penjara berjalan secara berasingan tanpa mempertimbangkan prinsip satu transaksi (one transaction principle). [19] Perayu telah menghujahkan bahawa walaupun terdapat empat (4) elemen yang telah digariskan bagi penentuan prinsip satu transaksi iaitu proximity of time, proximity of place, continuity of action and continuity of purpose or design, tetapi Perayu menghujahkan bahawa bagi memenuhi kehendak prinsip satu transaksi, adalah memadai dengan memenuhi salah satu garis panduan yang ditetapkan dan tidak perlu memenuhi keempat-empat kehendak prinsip tersebut. [20] Perayu telah merujuk kepada kes SA Jamil Md Yusof (supra) di atas yang telah memutuskan seperti berikut: “By reason of the mutual exclusivity of the four tests it follows that the existence of any one or more of them is sufficient to justify a finding that the offences are of the same transaction. The determination invariably would be dependent on the facts of each case. In point of fact the decision in Lim Tian Chye and Loh Ang Sing would seem to suggest that the main test applicable is unity of purpose and design which is linked to motive.”. [21] Responden pula telah menghujahkan bahawa Mahkamah yang membicarakan mempunyai budibicara untuk menentukan sama ada suatu hukuman penjara itu berjalan secara serentak ataupun secara berasingan. Ini berasaskan kepada peruntukan subseksyen 282(d) Kanun Tatacara Jenayah yang memperuntukkan seperti berikut: “282. With regard to sentences of imprisonment the following provisions shall be followed:

…;

…;

…;

every sentence of imprisonment shall take effect from the date on which it was passed unless the Court passing the sentence otherwise directs.”. [penekanan ditambah] [22] Dalam mempertimbangkan isu ini, Mahkamah telah meneliti hujahan-hujahan dan autoriti-autoriti yang telah dikemukakan oleh kedua-dua pihak Perayu dan Responden. Mahkamah ini berpandukan kepada keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Bachik Bin Abdul Rahman V Public Prosecutor [2004] 2 MLJ 534, yang mana dengan jelas telah memutuskan spt berikut: “For there to be one transaction four elements must be present, that is to say, proximity of time, proximity of place, continuity of action and continuity of purpose or design.”. [23] Juga di dalam kes Mohd Ismail Syed Merah v. PP [2022] 5 CLJ 218, Mahkamah Rayuan telah merujuk kepada keputusan di dalam kes Bachik bin Abdu Rahman (supra) di atas dan memutuskan seperti berikut: “[84] On the issue of whether all the sentences should run concurrently or consecutively, it is instructive to make reference to the Court of Appeal case of Bachik Abdul Rahman v. PP [2004] 2 CLJ 572 where the relevant principles of law were explained as follows: “The combined effect of s. 282 and s. 292 is that unless the court imposing a sentence says anything to the contrary, the sentence runs from the date on which it was passed (see Ooi Sim Yim v. PP [1990] 1 CLJ 435; [1990] 1 CLJ (Rep) 223). The exercise of the discretion to determine the date of commencement of the sentence of imprisonment is dependent on the facts and circumstances of each case. In deciding whether the terms of imprisonment should be consecutive or commence at another date the court will be guided by the one transaction rule and the totality principle.