Mohd Norgihan Bin Awang v Pendakwa Raya (DA-42JSKH-2-01/2025)

Perayu telah dituduh di Mahkamah Sesyen Pasir Mas dengan tiga

pertuduhan seperti berikut: Pertuduhan pertama: Bahawa kamu pada 10 April 2022, jam lebih kurang 5.00 petang, di sebuah rumah tanpa nombor, Kampung Gaung Lemal, di dalam Daerah Pasir Mas, dalam Negeri Kelantan telah merogol anak tiri kamu bernama Farah Aleesya Binti Abdullah (No. K/P: 091026-06-0498) tanpa kerelaannya, yang mana perhubungan kamu dengannya adalah tidak dibenarkan dibawah undang-undang, hukum agama, adat atau kebiasaan untuk berkahwin dengannya, oleh yang demikian kamu telah melakukan suatu kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 376 (3) Kanun Keseksaan [Akta 574]. Pertuduhan kedua: Bahawa kamu pada 27 Disember 2022, jam lebih kurang 11.00 pagi, di sebuah rumah tanpa nombor, Kampung Gaung Lemal, di dalam Daerah Pasir Mas, dalam Negeri Kelantan telah merogol anak tiri kamu bernama Farah Aleesya Binti Abdullah (No. K/P: 091026-06-0498) tanpa kerelaannya, yang mana perhubungan kamu dengannya adalah tidak dibenarkan dibawah undang-undang, hukum agama, adat atau kebiasaan untuk berkahwin dengannya, oleh yang demikian kamu telah melakukan suatu kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 376 (3) Kanun Keseksaan [Akta 574]. S/N 22hyOodOekKk//5u7i5qEA Pertuduhan ketiga: Bahawa kamu pada 28 Disember 2022, jam lebih kurang 7.00 pagi, di sebuah rumah tanpa nombor, Kampung Gaung Lemal, di dalam Daerah Pasir Mas, dalam Negeri Kelantan, dengan maksud seksual telah melakukan amang seksual fizikal terhadap seorang kanak-kanak perempuan bernama Farah Aleesya Binti Abdullah (No. K/P: 091026-06-0498) yang berumur 13 tahun 2 bulan, dengan melondehkan seluar mangsa, yang mana kamu mempunyai hubungan amanah dengan kanak-kanak itu, oleh itu kamu telah melakukan suatu kesalahan dibawah seksyen 14 (d) Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 [Akta 792] dan boleh dihukum dibawah seksyen 14 Akta yang sama dibaca bersama seksyen 16 Akta yang sama.

Satu perbicaraan telah dijalankan terhadap Perayu bagi ketiga-tiga pertuduhan di atas. Di akhir kes pendakwaan, mahkamah perbicaraan telah mendapati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan satu kes prima facie terhadap Perayu berkenaan ketiga-tiga pertuduhan tersebut dan telah memerintahkan Perayu untuk membela diri.

Perayu telah memilih untuk berdiam diri dan mahkamah perbicaraan telah mensabitkan Perayu bersalah terhadap ketiga-tiga pertuduhan tersebut dan seterusnya setelah mahkamah perbicaraan menimbangkan faktor-faktor mitigasi dan pemberat, mahkamah perbicaraan telah menjatuhi Perayu hukuman seperti berikut: S/N 22hyOodOekKk//5u7i5qEA

Bagi pertuduhan pertama dan kedua di bawah seksyen 376(3) Kanun Keseksaan, Perayu dijatuhi hukuman pemenjaraan selama 10 tahun dan 10 sebatan bagi setiap pertuduhan; dan

(ii) Bagi pertuduhan ketiga di bawah seksyen 14 (d) Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017, Perayu dijatuhi hukuman pemenjaraan selama 4 tahun dan 2 sebatan.

(iii) Ketiga-tiga hukuman tersebut telah diperintahkan berjalan secara berasingan.

Perayu yang tidak berpuas hati terhadap keputusan mahkamah perbicaraan tersebut telah merayu kepada Mahkamah Tinggi melalui notis rayuan bertarikh 15.1.2025 terhadap hukuman sahaja. Hujahan Perayu.

Semasa pendengaran rayuan, peguam Perayu yang bijaksana telah menghujahkan bahawa Mahkamah harus memberi diskaun terhadap hukuman yang dijatuhkan ke atas Perayu memandangkan Perayu merupakan pesalah kali pertama dan Perayu tidak mempunyai rekod kesalahan lampau.

Peguam Perayu juga menghujahkan bahawa perlaksanaan hukuman pemenjaraan terhadap Perayu harus dijalankan secara serentak kerana ia melibatkan mangsa yang sama. S/N 22hyOodOekKk//5u7i5qEA Alasan Hakim Perbicaraan.

Hakim perbicaraan dalam alasan penghakimannya mengatakan bahawa hukuman yang telah dijatuhkan ke atas Perayu telah mengambil kira hubungan Perayu dengan mangsa sebagai bapa tiri dan anak tiri di mana mangsa telah tinggal bersama dengan Perayu sejak mangsa berumur 2 tahun. Perayu sebagai bapa tiri mangsa sepatutnya bertindak melindungi mangsa namun sebaliknya Perayu telah bertindak kejam terhadap mangsa dengan merogol mangsa buat kali pertama semasa mangsa berusia 12 tahun. Tanpa rasa bersalah dan kesal, Perayu telah mengulangi perbuatan rogol terhadap mangsa dan juga perbuatan amang seksual.

Atas dasar tersebut, hakim perbicaraan yang bijaksana telah mengenakan satu hukuman yang pada pendapatnya setimpal dengan perbuatan Perayu terhadap mangsa.

Hakim perbicaraan yang bijaksana juga berpendapat bahawa hukuman patut berjalan secara berasingan memandangkan ketiga-tiga pertuduhan tidak terjumlah kepada satu transaksi yang sama di mana ketiga-tiga pertuduhan berlaku pada tarikh-tarikh yang berlainan dan tempoh pemenjaraan selama 24 tahun juga tidak bertentangan dengan prinsip keseluruhan (totality) hukuman dan tidak menyebabkan “crushing effect” kepada Perayu. S/N 22hyOodOekKk//5u7i5qEA Analisis dan dapatan Mahkamah Tinggi.

Dalam kes ini, perbicaraan telah pun dijalankan di mana seramai 6 orang saksi pihak pendakwaan telah dipanggil memberi keterangan di mahkamah perbicaraan.

Hukuman yang diperuntukkan oleh undang-undang bagi suatu kesalahan di bawah seksyen 376(3) Kanun Keseksaan ialah pemenjaraan selama tidak kurang daripada 8 tahun dan tidak melebihi 30 tahun dan sebatan tidak kurang 10 sebatan. Manakala hukuman bagi suatu kesalahan di bawah seksyen 14(d) Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 pula ialah pemenjaraan selama tempoh tidak melebihi 20 tahun dan boleh juga dihukum dengan hukuman Sebata. Seksyen 16 Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 pula menetapkan hukuman pemenjaraan tambahan selama tempoh tidak melebihi 5 tahun dan hendaklah juga dihukum dengan hukuman sebat tidak kurang daripada 2 sebatan.

Daripada kedua-dua peruntukan undang-undang di bawah Kanun Keseksaan dan juga Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 tersebut, adalah jelas menunjukkan hasrat Parlimen untuk memperuntukkan suatu hukuman yang keras terhadap kesalahan seksual terhadap kanak-kanak dan terhadap orang yang mempunyai hubungan yang menghalang perkahwinan (mahram) dengan tertuduh atau yang mempunyai hubungan amanah. S/N 22hyOodOekKk//5u7i5qEA

Berdasarkan kepada hubungan antara Perayu dan mangsa serta usia mangsa semasa kejadian berlaku, Mahkamah ini mendapati hukuman yang telah dijatuhkan oleh hakim perbicaraan ke atas Perayu bagi ketiga-tiga pertuduhan tersebut adalah munasabah dan adil.

Hukuman yang telah dijatuhkan oleh hakim perbicaraan tersebut ke atas Perayu tidak terjumlah kepada suatu hukuman yang dibuat secara menyalahi prinsip undang-undang atau satu hukuman yang terlalu berat dan berlebihan.

Mahkamah ini juga bersetuju dengan alasan hakim perbicaraan berkenaan perlaksanaan hukuman pemenjaraan yang diperintahkan berjalan secara berasingan tersebut.

Kejadian rogol pertama telah berlaku pada tarikh 10.04.2022. Kejadian rogol kedua telah belaku lebih kurang 8 bulan berikutnya iaitu pada 27.12.2022 dan pada keesokan harinya pula iaitu pada

28.12.2022 kejadian amang seksual telah berlaku.

Ketiga-tiga kejadian ini tidak berlaku pada masa yang sama dan tidak terjumlah kepada satu transaksi yang sama (one transaction). Perlaksanaan hukuman pemenjaraan keseluruhan selama 24 tahun secara berasingan juga tidak memberi “crushing effect” kepada Perayu dengan mengambil kira umur Perayu yang berusia 42 tahun. S/N 22hyOodOekKk//5u7i5qEA

Seksyen 282(d) Kanun Tatacara Jenayah memperuntukkan seperti berikut: “every sentence of imprisonment shall take effect from the date on which it was passed unles the Court passing the sentence otherwise directs.”

Adalah jelas daripada peruntukan seksyen 282(d) Kanun Tatacara Jenayah tersebut bahawa penetapan tarikh mula perlaksanaan hukuman pemenjaraan itu adalah budibicara hakim perbicaraan. Perlaksanaan budibicara kehakiman tersebut tidak sepatutnya diganggu oleh Mahkamah yang mendengar rayuan sebagaimana prinsip yang dinyatakan dalam kes PP v. Loo Choon Fatt [1976] 1 MLRH 23 dimana Mahkamah memutuskan seperti berikut: “[4] The principles to be applied in imposing sentence however are the same in every case. The High Court sitting in exercise of its revisionary powers will not normally alter the sentence unless it is satisfied that the sentence of the lower court is either manifestly inadequate or grossly excessive or illegal or otherwise not a proper sentence having regard to all the facts disclosed on the record or to all the facts which the court ought to take judicial notice of, that is to say, that the lower court clearly has erred in applying the correct principles in the assessment of the sentence. It is a firmly established practice that the court will not alter a sentence merely because it might have passed a different sentence.”

Dalam kes Tuan Mat Tuan Lonik v. PP [2008] 3 MLRA 387, fakta kes adalah hampir sama dengan kes yang dirayukan ini dimana tertuduh dalam kes tersebut telah dituduh merogol anak tirinya di S/N 22hyOodOekKk//5u7i5qEA bawah seksyen 376B(b) Kanun Keseksaan. Mahkamah Rayuan telah membenarkan rayuan tertuduh dan telah mengurangkan hukuman pemenjaraan tertuduh kepada 15 tahun penjara bagi setiap kesalahan dan hukuman pemenjaraan bagi kesalahan pertama hendaklah berjalan secara berasingan daripada hukuman pemenjaraan bagi kesalahan kedua. Manakala hukuman bagi kesalahan ketiga, keempat dan kelima hendaklah berjalan serentak dengan hukuman bagi kesalahan kedua. Secara keseluruhan, tertuduh dalam kes tersebut dikenakan hukuman pemenjaraan selama tempoh 30 tahun dan sebatan sebanyak 24 sebatan. Mahkamah Rayuan juga menyatakan seperti berikut: “[16] Likewise it was also timely that we show our abhorrence of incestuous rape and impose the appropriate sentence in the circumstances of the case. Despite the above supplied facts and prognosis, this panel did not go overboard by ignoring the law or even rationality, and impose impossible sentences. We had occasion to remark in open court that judges should not be blinded by emotion and react emotionally as the law is not as evil as the appellant. In the circumstances of the case, anything less than 30 years in jail would not suffice to qualify as retributive, hence that span of time ordered against the appellant. [22] Under s. 282(d) of the Criminal Procedure Code it is provided that “every sentence of imprisonment shall take effect from the date on which it was passed unles the Court passing the sentence otherwise directs.” … Apart from the statutory provision, a rule has evolved whereby when the offences piled against an accused person are distinct offences, let alone that they do not emenate from the same transaction, the imprisonment sentences will invariably run S/N 22hyOodOekKk//5u7i5qEA consecutively. The purpose of it to run consecutively here is to discourage the type of criminal conduct, reflect the overall seriousness of the behaviour, and the need to protect females (R v. Faulkner [1972] 56 Cr App R 594; Emmins on Sentencing, 2nd edn, p. 151; R v. Vaitos [1981] 4 A. Crim. R 301). …” Penekanan ditambah. Kesimpulan.

Berdasarkan alasan-alasan yang telah dinyatakan di atas, Mahkamah ini mendapati tiada sebarang kekhilafan pada hukuman yang telah dijatuhkan oleh hakim perbicaraan yang bijaksana yang patut diubah oleh Mahkamah ini. Keputusan dan hukuman yang telah dijatuhkan oleh hakim perbicaraan terhadap Perayu adalah munasabah, setimpal dan adil dengan perbuatan Perayu. Oleh itu, Mahkamah ini menolak rayuan Perayu dan mengekalkan keputusan dan hukuman hakim perbicaraan yang bijaksana. Bertarikh: 7 Disember 2025. ……………………………….. MOHD ROSLI BIN YUSOFF Hakim, Mahkamah Tinggi (2) Kota Bharu, Kelantan Darul Naim. S/N 22hyOodOekKk//5u7i5qEA Peguam Perayu : Puan Norizaidah Binti Abdul Salam, Yayasan Bantuan Guaman Kebangsaan (YBGK), Tetuan Zaidah Abdul Salam & Co, Lot 1862, Taman Desa Murni, Uda Murni, 15400 Kota Bharu, Kelantan. Peguam Responden : Puan Nor Hamizah binti Ghazali, Timbalan Pendakwaraya, Pejabat Pendakwaan Negeri Kelantan, AG- 3-03-06, Al-Waqah @ Tunjong, Tingkat 3, Bangunan H Elite Design, 16010 Kota Bharu, Kelantan. S/N 22hyOodOekKk//5u7i5qEA