Mohd Ridzuan Bin Mhd Zolkafli v Ashari Bin Ahmad (BA-12B-41-04/2024)

Ini merupakan rayuan oleh Perayu (Plaintif di Mahkamah Sesyen) terhadap keputusan oleh Mahkamah Sesyen yang telah menolak tuntutan Perayu terhadap Responden (Defendan di Mahkamah Sesyen) untuk gantirugi bagi fitnah dengan kos sebanyak RM5,000.00. Pihak-pihak adalah dirujuk sebagaimana di Mahkamah Sesyen.

Pada keseluruhannya, terdapat tiga kenyataan yang dikatakan oleh Plaintif sebagai terjumlah kepada fitnah terhadap beliau.

Isu utama ialah sama ada elemen-elemen untuk fitnah telah dibuktikan sebagai ujud di dalam kes ini.

Berikutan daripada isu utama di atas adalah isu-isu sampingan seperti berikut, iaitu: • Sama ada Hakim Mahkahmah Sesyen (HMS) terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila memutuskan bahawa Plaintif gagal membuktikan kenyataan fitnah pertama dan sama ada corroborative evidence diperlukan untuk menyokong dakwaan Plaintif; • Sama ada HMS telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila memutuskan bahawa Plaintif gagal memplidkan 3 serta membuktikan special damage berkenaan dengan kenyataan fitnah pertama tersebut; dan • Sama ada HMS terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila menggunakan prinsip pembelaan privilege dalam penentuan kenyataaan fitnah kedua dan ketiga padahal pembelaan privilege tidak diplidkan oleh Defendan.

Kes ini merupakan dakwaan oleh Plaintif bahawa Defendan telah mengeluarkan kenyataan-kenyataan fitnah terhadap beliau dalam tiga insiden berkaitan.

Pada seluruh masa material, Plaintif mrupakan seorang Pengawai Khas kepada Ahli Dewan Undangan Negeri (ADUN) Sungai Ramal dan bertugas di Pusat Khidmat Masyarakat Dewan Undangan Negeri Sungai Ramal (PKM).

Defendan pula adalah seorang warga emas yang merupakan salah seorang pengundi di Dewan Undangan Negeri Sungai Ramal dan layak menuntut baucar Jom Shopping Skim Mesra Usia Emas (“Baucer tersebut”) dibawah pengelolaan Yayasan Warisan Anak Selangor (“Yawas”).

Plaintif mendakwa bahawa Defendan pada 12 November, 2021 jam lebih kurang 10.30 pagi telah mengeluarkan kenyataan fitnah terhadap Plaintif apabila Defendan dimaklumkan bahawa Baucer tersebut belum 4 diterima daripada pihak YAWAS. Kenyataan-kenyataan yang didakwa sebagai fitnah adalah seperti berikut (dipetik secara verbatim): “saya akan membuat repot awak menghalang saya ambil baucer” “Awak ambil baucer saya” “Saya tak halalkan awak ambil duit saya” “Awak Parti Amanah tetapi tak amanah” “Saya akan buat laporan pada pihak atasan, termasuk kepada menteri besar” “Kerja pejabat ADUN tapi sikap takde moral” “Itu bukan duit bapak awak”

Kemudian, pada 24 November, 2021, Plaintif mendakwa bahawa Defendan telah mengeluarkan kenyataan-kenyataan fitnah melalui satu surat kepada YB Tuan Ganabatirau (“surat tersebut”) yang dialamatkan kepada pejabat YB Tuan Ganabatirau yang merupakan salah seorang EXCO Kerajaan Negeri Selangor. Kandungan surat tersebut yang didakwa mempunyai kenyataan-kenyataan fitnah disalinkan semula (dipetik secara verbatim) seperti berikut: “... untuk meluahkan rasa tidak puas hati saya kepada Sofri bin Saat dan Ustaz Wan pekerja di pejabat Dun YB Mazwan yang cuba menghalang saya untuk mendapatkan kupon hari lahir saya. Mereka berdua mahukan daripada saya surat Sultan Selangor baru mereka boleh berikan kupon itu. ... Seorang lagi pekerja Encik Raman, dia mengatakan sama saya mereka berdua telah di senarai hitamkan. Sofri dan Ustaz Wan telah berdendam dengan saya kerana telah menjatuhkan Sofri daripada ketua kampung.”

Seterusnya, Plaintif mendakwa bahawa Defendan pada 1 Disember, 2021 telah mengeluarkan kenyataan fitnah melalui satu laporan polis bernombor report KAJANG/036243/21 yang mengandungi kata-kata berikut (dipetik secara verbatim): “PADA 10-11-2021 SAYA TELAH MENELEFON PEJABAT YB HJ MAZWAN YANG MENGANGKAT TELEFON ITU SEORANG WANITA LALU MENYERAHKAN PADA PEGAWAI BERNAMA USTAZ WAN NO TELEFON 0127928451 LALU BERKATA BAWA SURAT DARI SULTAN SELANGOR DAN DATANG HARI JUMAAT. PADA 12-11-2021 HARI JUMAAT TIBANYA SAYA DI PEJABAT YB HAJI MAZWAN PEKERJA YANG BERNAMA SOFRI BIN SAAT TELEFON NO 0132919189-0389289738 MENGHALANG SAYA UNTUK MENDAPATKAN BAUCER SMUE HARI JADI WARGA EMAS DAN DIA PUN MENGATAKAN PERKARA YANG SAMA UNTUK SURAT DARI SULTAN SELANGOR. DISITU BERLAKU PERTENGKARAN DAN USTAZ WAN CUBA BERDUSTA. MEREKA BERDENDAM PADA SAYA KERANA TELAH MENJATUHKAN SOFRI BIN SAAT DARI KETUA KAMPUNG.PERKARA INI SUDAH 2 TAHUN BERLAKU JATUHNYA SOFRI KERANA DIA BUKAN ANAK JATI SG RAMAL DAN MENYEWA LAGI TIDAK BERMORAL. MEREKA BERDUA CUBA MENCURI BAUCER INI DAN MENGATAKAN SAYA SUDAH AMBIL KEPADA PIHAK YAWAS/PKM SEDANGKAN BELUM.

Mahkamah Sesyen mendapati bahawa Plaintif gagal menunjukkan kes prima facie bahawa kenyataan fitnah pertama telah dikeluarkan oleh Defendan.

Mahkamah Sesyen berpendapat bahawa dakwaan Plaintif terhadap kenyataan fitnah pertama adalah dakwaan kosong tanpa keterangan sokongan (corroborative evidence). Mahkamah juga mendapati bahawa kegagalan Plaintif memplidkan sebarang kerugian di dalam pliding bagi kenyataan fitnah pertama adalah sesuatu yang fatal untuk kes Plaintif.

Seterusnya, Mahkamah Sesyen mendapati bahawa kenyataan fitnah kedua tidak bersifat fitnah kerana konteks yang menyeluruh jelas difahami sebagai aduan kepada pihak berauthoriti untuk menangani masalah berkenaan tuntutan baucar tersebut. Selanjutnya, surat tersebut tidak pernah disebarkan oleh Defendan yang menyebabkan element fitnah tidak dipenuhi sepenuhnya dalam kes ini.

Mahkamah Sesyen juga mendapati kenyataan fitnah ketiga tidak pernah disebarkan oleh Defendan dan bersetuju dengan hujahan Defendan bahawa elemen penyebaran tidak dipenuhi untuk kenyataan 7 fitnah ketiga. Oleh itu, kenyataan fitnah ini ditolak sepenuhnya oleh Mahkamah sebagai suatu kenyataan fitnah. Hujahan Pihak-Pihak di Rayuan ini.

Plaintif telah mengemukakan alasan-alasan berikut untuk meyokong rayuan beliau: • Bahawa HMS telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila beliau menolak tuntutan Plaintif dengan kos sebanyak RM5,000.00; • Bahawa HMS telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila memutuskan bahawa Plaintif gagal untuk membuktikan kenyataan fitnah pertama padahal berbanding dengan keterangan Plaintif yang jelas dan teperinci, Defendan dalam keterangannya mengatakan bahawa Defendan tidak mengingati ada mengeluarkan kenyataan fitnah tersebut; • Bahawa HMS telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila memutuskan bahawa kenyataan Plaintif berkenaan dengan fitnah pertama tersebut tidak disokong dengan corroborative evidence padahal tidak ada keperluan undang undang untuk mengkoroborasi keterangan Plaintif tersebut. • Bahawa HMS telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila gagal mengambilkira keseluruhan keterangan dalam kes tersebut apabila menilai keterangan Plaintif mengenai kenyataan fitnah pertama, padahal keterangan Plaintif tersebut disokong 8 dan dikoroborasi oleh perkataan-perkataan yang digunakan oleh Defendan sendiri dalam kenyataan fitnah kedua dan kenyataan fitnah ketiga, di mana kenyataan-kenyataan tersebut tidak dinafikan oleh Defendan. • Bahawa HMS telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila memutuskan bahawa Plaintif gagal memplidkan serta membuktikan special damage berkenaan dengan kenyataan fitnah pertama tersebut di mana HMS gagal mengambilkira bahawa kenyataan fitnah pertama tersebut adalah mengenai jawatan dan tugas rasmi Plaintif di mana seksyen 5 Defamation Act 1957 dengan jelas memperuntukkan bahawa special damage tidak perlu bagi fitnah-fitnah sedemikian. • Bahawa HMS telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila menggunakan prinsip-prinsip pembelaan privilege dalam menentukan samada kenyataan fitnah kedua tersebut merupakan fitnah dari segi kata-kata yang digunakan dan juga dari segi penyebaran kata-kata tersebut padahal Defendan tidak memplidkan privilege dalam Pernyataan Pembelaannya; dan • Bahawa HMS telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila menggunakan prinsip-prinsip pembelaan privilege dalam menentukan samada kenyataan fitnah ketiga tersebut merupakan fitnah dari segi kata-kata yang digunakan dan juga dari segi penyebaran kata-kata tersebut padahal Defendan tidak memplidkan privilege dalam Pernyataan Pembelaannya.

Antara hujahan Defendan adalah bahawa Plaintif telah gagal membuktikan ujudnya fitnah melalui ketiga-tiga kenyataan di atas dan sekiranya Mahkamah mendapati bahawa elemen-elemen membuktikan fitnah wujud, beliau berhak membangkitkan pembelaan privilege.

Plaintif di dalam suatu tindakan fitnah mesti membuktikan tiga elemen, secara keseimbangan kebarangkalian, dan elemen-elemen tersebut adalah:

bahawa perkataan itu diterbitkan;

bahawa perkataan tersebut merujuk kepada Plaintif; dan

bahawa perkataan tersebut adalah fitnah. [18] Ujian yang betul dalam menentukan sama ada perkataan/pernyataan yang disangkal adalah fitnah telah berulang kali dinyatakan oleh mahkamah. Mahkamah Persekutuan di dalam kes Lim Guan Eng lwn Ruslan Kassim & Another Rayuan [2021] AMEJ 0200; [2021] 4 CLJ 155; [2021] 2 MLJ 514; [2021] 3 MLRA 207, telah merumuskan ujian tersebut seperti berikut: [86] The law in respect of what amounts to defamatory matter is well-settled. An imputation would be defamatory if its effect is to expose the plaintiff, in the eyes of the community, to hatred, ridicule or contempt or to lower him or her in their estimation or to cause him or her to be shunned and avoided by them (see Dato Seri Anwar Ibrahim v. The New Straits Times Press (M) Sdn Bhd & Anor [2009] 4 MLRH 48 (Anwar Ibrahim v. NST) Syed Husin Ali v. Sharikat Penchetakan Utusan Melayu Berhad & Anor [1973] 1 MLRH 153; JB Jeyaretnam v. Goh Chok Tong [1984] 2 MLRH 122; Tun Datuk Patinggi Haji Abdul Rahman Ya’kub v. Bre Sdn Bhd & Ors [1995] 4 MLRH 877; Chok Foo Choo v. The China Press Bhd [1998] 2 MLRA 287). [87] The defamatory nature of the imputation is to be judged by the ordinary and reasonable members of the community or an appreciable and reputable section of the community (see Jones v. Skelton [1963] 3 All ER 952; Peak v. Tribune Co [1909] 214 US 185; Hepburn v. TCN Channel Nine Pty Ltd [1983] 2 NSWLR 682). The ordinary reasonable person has been held to be one of fair average intelligence (see Slatyer v. Daily Telegraph Newspaper Co Ltd [1908] 6 CLR 1, who is not avid for scandal (see Lewis v. Daily Telegraph Ltd [1964] AC 234) but who may engage in some degree of loose thinking (see Morgan v. Odhams Press Ltd and Another [1971] 2 All ER 1156) and reading between the lines (see Farquhar v. Bottom [1980] 2 NSWLR 380), but who, at the same time, should not be unduly suspicious (see Keogh v. Incorporated Dental Hospital of Ireland [1910] 2 IR 577). [19] Seksyen 5 Defamation Act 1957 memperuntukkan seperti berikut: Slander affecting official, professional, or business reputation

In an action for slander in respect of words calculated to disparage the plaintiff in any office, profession, calling, trade or business held or carried on by him at the time of the publication, it shall not be necessary to allege or prove special damage whether or not the words are spoken of the plaintiff in the way of his office, profession, calling, trade or business. [20] Mengenai pembelaan qualified privelege, Mahkamah Rayuan di dlam kes Tan Sri Dr Muhammad Shafee Abdullah v. Tommy Thomas & Ors [2018] AMEJ 1685; [2018] 10 CLJ 222; [2018] 12 MLJ 98; [2019] 1 MLRA 306 telah menerangkan seperti berikut: [77] The defence of qualified privilege accords freedom of communication in certain relationships without the fear of a defamation action. Those relationships encompass situations or circumstances where the person communicating the statement has a legal, moral or social duty to make it and the recipient has a corresponding interest in receiving it. Instances such as communications between teachers and parents, local councillors, officers of companies, employers and employees, or traders and credit agencies, are all relationships that are protected by qualified privilege. Whether what is communicated is true or not is irrelevant provided that the required relationship exists and that the statement made is not motivated by malice (see Adam v. Ward [1917] AC 309). Keputusan untuk Rayuan Ini [21] Di dalam rayuan ini, Perayu telah membangkit satu bantahan awal bahawa serahan Notis Rayuan adalah tidak mengikut jangkamasa seperti yang ditetapkan dalam Aturan 55 kaedah 3(4) Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012. Peruntukkan tersebut adalah seperti berikut:

A duplicate copy of the notice of appeal must be served by the appellant within the time limited for the filing of an appeal on all respondents. [22] Selepas meneliti hujahan serta nas-nas yang dikemukakan oleh pihak-pihak, Mahkamah ini menggunakan budibicaranya untuk menolak bantahan awal ini. [23] Dalam mempertimbangkan merit rayuan ini, Mahkamah ini telah meneliti semua keterangan yang ada di hadapan mahkamah. [24] Dalam konteks kenyataan pertama, Mahkamah ini mendapati bahawa elemen pertama dan kedua telah dipenuhi. [25] Apa yang tinggal untuk penentuan ialah sama ada kenyataan atau kata-kata oleh Defendan di dalam kenyataan pertama tersebut merupakan fitnah. [26] Mahkamah ini berpendapat bahawa kenyataan atau kata-kata seperti: “Awak ambil baucer saya”; “Saya tak halalkan awak ambil duit saya” “Kerja pejabat ADUN tapi sikap takde moral” adalah fitnah. [27] Mahkamah ini juga bersetuju bahawa seksyen 5 Defamation Act 1957 adalah terpakai dalam kes ini dan Plaintiff berhak membuat rujukan kepada seksyen berkenaan. [28] Mahkamah ini juga bersetuju bahawa pembelaan privilege sepertimana yang dibangkitkan oleh Defendan tidak diplidkan dan justeru, harus ditolak. [29] Berdasarkan dapatan di atas, Plaintif telah berjaya membuktikan tuntutan beliau untuk fitnah. [30] Keputusan oleh Mahkamah Sesyen (termasuk kos) adalah diketepikan. [31] Mengenai gantirugi yang perlu dibayar, Mahkamah ini berpendapat bahawa penerbitan yang berlaku adalah amat terhad dan gantirugi nominal sebanyak RM3,000.00 adalah wajar. [32] Defendan juga diperintahkan untuk membayar kos berjumlah RM3,000.00 kepada Plaintif. Bertarikh: 25 Mac, 2025 [CHOONG YEOW CHOY] Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Malaya Shah Alam Peguam: Nasar Khan bin Mirbas Khan bagi pihak Perayu (Tetuan Mazwan Dee Nasar & Shima) Muhammad Afiq Audy bin Basharudin bagi pihak Responden (Tetuan Audy, Adawiyah & Associates)