Mohd Sahamuddin Bin Mohd Sapari v 1. ) Acp Zaimy Bin Mohamad Nawi (Pengerusi Lembaga Tatatertib Kontinjen Kedah) (KA-25-1-01/2024)

ACP ZAIMY BIN MOHAMAD NAWI

2.

3.

KERAJAAN MALAYSIA --- RESPONDEN-RESPONDEN ALASAN PENGHAKIMAN

Permohonan untuk semakan kehakiman ini telah difailkan oleh Pemohon, seorang bekas Koperal Polis Diraja Malaysia, terhadap keputusan Lembaga Tatatertib Polis yang memutuskan untuk mengenakan hukuman buang kerja ke atas beliau, selepas digantung kerja selama dua (2) tahun lima (5) bulan. Pemohon memohon deklarasi bahawa keputusan buang kerja tersebut merupakan penyalahgunaan proses, tidak mematuhi Peraturan 29 Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 ["PPPA 1993"], dan hukuman yang tidak setimpal dengan kesalahan.

Kebenaran untuk semakan kehakiman telah diberikan oleh Mahkamah ini pada 6.3.2024. Permohonan substantif ini telah didengar sepenuhnya dan Mahkamah setelah mempertimbang hujahan kedua-dua pihak dan dokumen berkaitan telah membenarkan permohonan Pemohon.

Alasan Penghakiman ini disediakan untuk rayuan yang telah dibuat oleh pihak Responden.

Pemohon telah disabitkan kesalahan jenayah di bawah seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 pada 4.3.2021 di Mahkamah Majistret Langkawi dan dikenakan hukuman denda RM1,500. Sabitan ini telah dimaklumkan kepada Ketua Jabatan Pemohon dan seterusnya Pemohon telah digantung kerja melalui surat bertarikh 15.4.2021. Surat ini hanya diserahkan kepada Pemohon pada 16.6.2021.

Hampir dua tahun lima bulan kemudian, iaitu pada 17.9.2023, Lembaga Tatatertib yang dipengerusikan oleh Responden Pertama telah bersidang dan memutuskan untuk menjatuhkan hukuman buang kerja terhadap Pemohon. Keputusan ini disampaikan kepada Pemohon melalui surat bertarikh 18.9.2023.

Pemohon memfailkan permohonan semakan kehakiman pada 11.1.2024 bagi memohon perintah certiorari untuk membatalkan keputusan buang kerja tersebut serta relif-relif lain termasuk diambil bekerja semula dan bayaran emolumen tertunggak.

Isu utama yang perlu diputuskan oleh Mahkamah ini ialah:

Adakah tempoh penggantungan kerja yang berlarutan selama 2 tahun 5 bulan sebelum keputusan buang kerja dibuat merupakan penyalahgunaan proses?

Adakah Responden telah mematuhi kehendak mandatori Peraturan 29 PPPA 1993?

Adakah hukuman buang kerja tersebut tidak setimpal dengan kesalahan yang dilakukan oleh Pemohon dan wajar diketepikan? D. PRINSIP UNDANG-UNDANG

Permohonan Semakan Kehakiman ini dibuat di bawah Aturan 53 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012. “Application for judicial review (O53 r 1)

This Order shall govern all applications seeking the relief specified in paragraph 1 of the Schedule to the Courts of Judicature Act 1964 and for the purpose therein.

This Order is subject to the provisions of Chapter VIII of Part 2 of the Specific Relief Act 1950 [Act 137].

9.

Semakan kehakiman adalah bukan suatu rayuan atas suatu keputusan, tetapi ia adalah suatu semakan tentang cara bagaimana keputusan itu dibuat. Dalam banyak kes, peringatan telah diberikan bahawa bukanlah menjadi peranan Mahkamah Tinggi untuk menyemak keterangan dan menggantikannya dengan pandangan baharu seseorang yang membuat keputusan itu.

Undang-undang semakan kehakiman menekankan bahawa bidang kuasa Mahkamah adalah untuk menilai proses keputusan yang dibuat oleh badan awam, bukan untuk menilai merit keputusan tersebut. Mahkamah Tinggi tidak boleh menganggu keputusan tersebut melainkan jika terdapat kesilapan nyata dari segi undang-undang. Dalam kes Chong Ngai Leong v Grey Worldwide Sdn. Bhd [2014] 1 MLJ 199 (CA), Mahkamah Rayuan telah memutuskan bahawa menjadi prinsip mantap dalam suatu permohonan bagi semakan kehakiman bahawa Mahkamah Tinggi bukanlah bersidang atas bidang kuasa rayuan tetapi atas bidang kuasa mengawal selia.

Hakim Mahkamah Rayuan James Foong telah menjelaskan prinsip semakan kehakiman dengan merujuk kepada kes Mahkamah Agong Harpers Trading (M) Sdn Bhd v National Union of Commercial Workers 919910 2 CLJ 881; [1991] 1 CLJ (rep) 159 dan menyatakan bahawa: “It seems to us that it should be treated as trite law that judicial review is not an appeal from a decision but a review of the manner in which the decision was made and the High Court is not entitled on an application for judicial review to consider whether the decision itself, on the merits of the facts, was fair and reasonable. There is no dearth of authorities on this proposition…” “…it is not the function of the High Court in exercise of its supervisory jurisdiction to hear a dispute “de novo” and decide it on merits.”

Prinsip ini ditegaskan juga dalam kes-kes Harpers Trading (M) Sdn Bhd v National Union of Commercial Workers[1991] 1 MLJ 417;Michael Lee Fook Wah v Minister of Human Resources Malaysia & Anor[1998] 1 MLJ 305;T. Ganeswaran v Suruhanjaya Polis Diraja Malaysia [2005] 3 CLJ 302;Council of Civil Service Unions v Minister for Civil Service [1985] AC 374.

Dalam Kerajaan Malaysia & Ors v Tay Chai Huat [2012] 3 MLJ 149, Mahkamah Persekutuan menegaskan bahawa campur tangan Mahkamah hanya wajar sekiranya terdapat kecacatan prosedur atau pelanggaran prinsip keadilan asasi.

Prinsip“proportionality” pula dibincangkan dalam Akira Sales & Services (M) Sdn Bhd v Nadiah Zee Abdullah & Another Appeal [2018] 2 CLJ 513 dan diiktiraf sebagai asas bagi campur tangan kehakiman dalam kes tatatertib jika hukuman yang dijatuhkan adalah keterlaluan atau tidak seimbang dengan kesalahan. E. DAPATAN DAN ALASAN MAHKAMAH Isu 1: Tempoh Penggantungan yang Tidak Munasabah

Mahkamah mendapati bahawa Pemohon telah digantung kerja selama lebih 2 tahun 5 bulan tanpa sebarang prosiding tatatertib disegerakan. Perkara ini bukan sahaja tidak selari dengan prinsip keadilan asasi, malah merupakan penyalahgunaan proses seperti yang dihujahkan oleh Pemohon yang bersandarkan kes T. Ganeswaran dan Tay Chai Huat. Tempoh tersebut adalah terlalu panjang dan tidak boleh diterima sebagai munasabah (reasonable) dalam konteks pengurusan tatatertib penjawat awam.

Mahkamah juga merujuk kepada kes kes Titular Roman Catholic Archbishop of Kuala Lumpur v Menteri Dalam Negeri& Ors [2014] 4 MLJ 765, di mana Mahkamah Persekutuan memutuskan bahawa Mahkamah Malaysia telah lama beralih daripada pra-kes R Ramachandran v The Industrial Court of Malaysia [1997] 145, R Rama Chandran di mana dalam kedudukan sekarang, sesuatu semakan kehakiman itu membenarkan Mahkamah untuk menentukan kemunasabahan (“reasonableness”) apa-apa keputusan oleh badan pentadbiran.

Selain itu, dalam kes Ong Ah Hooi v Pentadbir Tanah Larut, Matang dan Selama & Anor [2017] MLJU 4, Mahkamah Rayuan mengikuti keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Titular Roman Catholic Archbishop’s di mana Hakim Mahkamah Rayuan Mohd Zawawi Salleh (pada masa itu) menyatakan : “We hasten the add that the Court is permitted to review the decision on the basis of a material mistake of fact on the part of the person who made the decision or where the decision was arrived at arbitrarily, capriciously or mala fide or as a result of unwarranted adherence to a fixed principle or in order to further an ulterior or improper process, or where the functionary misconceived the nature of the discretion conferred upon him or her and took into account irrelevant considerations or ignored relevant ones, or where the decision of the functionary was so grossly unreasonable as to warrant the interference that he or she had failed to apply his or her mind to the matter.”

Selanjutnya “unreasonableness” juga turut ditakrifkan dalam kes Ong Ah Hooi v Pentadbir Tanah Larut, Matang dan Selama & Anor [2017] [MLJU 4] sebagai “decision which lacks evidence and intelligible justification”.

Dalam kes Pemohon ini, Mahkamah percaya tempoh penggantungan kerja selama lebih 2 tahun 5 bulan tanpa sebarang prosiding tatatertib disegerakan.adalah merupakan tempoh yang terlalu panjang dan tidak boleh diterima sebagai munasabah (reasonable) dalam konteks pengurusan tatatertib penjawat awam.

Mahkamah menerima hujahan Pemohon bahawa Responden telah gagal untuk mematuhi kehendak mandatori Peraturan 29. Laporan Ketua Jabatan yang dikemukakan tidak mengandungi syor hukuman seperti dikehendaki, dan terdapat ketidakjelasan mengenai sama ada dokumen tersebut disampaikan kepada Pemohon.

Peraturan 29(2) dan 33 PPPA 1993 memerlukan tindakan tatatertib dibuat berdasarkan laporan Ketua Jabatan yang lengkap dengan perakuan serta rekod perkhidmatan. Dalam kes ini, dokumen tersebut tidak memadai. Ini bercanggah dengan prinsip yang ditegaskan dalam Shuib Abdul Samad @ Zainal v Tan Sri Khalid Abu Bakar & Ors [2017] 4 MLJ 476.

Pemohon telah disabitkan atas kesalahan dadah ringan dan hanya dikenakan denda tanpa hukuman penjara. Mahkamah berpandangan bahawa hukuman buang kerja dalam keadaan ini adalah keterlaluan. Prinsip proportionality yang ditegaskan dalam kes Akira Sales dan Booi Kim Lee v Menteri Sumber Manusia & Anor [1999] 3 MLJ 515 menyokong dapatan ini.

Sehubungan dengan itu, Mahkamah berpandangan bahawa hukuman buang kerja adalah tidak seimbang, mengambil kira sabitan, hukuman ringan, ketiadaan rekod lampau yang buruk, dan fakta bahawa Pemohon telah berkhidmat dalam pasukan keselamatan.

Berdasarkan analisis di atas, Mahkamah ini membenarkan permohonan semakan kehakiman dan memerintahkan seperti berikut:

Satu deklarasi bahawa keputusan Buang Kerja yang dibuat oleh Responden Pertama setelah Pemohon digantung kerja selama 2 tahun 5 bulan adalah satu penyalahgunaan proses prosiding tatatertib;

Satu deklarasi bahawa keputusan Buang Kerja tersebut tidak mematuhi Peraturan 29 PPPA 1993;

Perintah certiorari untuk membatalkan keputusan Buang Kerja terhadap Pemohon;

Perintah supaya Pemohon diambil bekerja semula ke jawatan asal;

Perintah pembayaran semua emolumen dari tarikh dibuang kerja;

Kos sebanyak RM1,000 kepada Pemohon;

Pelaksanaan perintah ditangguhkan sehingga selesai rayuan. Bertarikh : 29 Julai 2025 ……………………………………………… (YA PUAN MAHAZAN BINTI MAT TAIB) HAKIM MAHKAMAH TINGGI MALAYA ALOR SETAR, KEDAH Peguam bagi pihak Pemohon : Amnach A/L Ee Niam (Tetuan Amnach & Co) Peguam bagi pihak Defendan- : Nurshuhada Mohd Yatim Defendan (Pejabat Penasihat