Mohd Shahril Bin Mohd Sani (NB-82D-6-07/2025)

Content

1 DALAM PERKARA MAHKAMAH MAJISTRET DI KUALA PILAH DALAM NEGERI SEMBILAN DARUL KHUSUS, MALAYSIA PERBICARAAN JENAYAH NO. NB-82D-6-07/2025 ANTARA PENDAKWA RAYA DAN MOHD SHAHRIL BIN MOHD SANI (NO. K/P: 901130-05-5017) ALASAN PENGHAKIMAN PENGENALAN [1] Tertuduh dalam kes ini dituduh di bawah Seksyen 15 (1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 sebagaimana berikut: - “Bahawa kamu, pada 06.12.2023 jam lebih kurang 01.35 petang, bertempat di Pejabat Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik IPD Kuala Pilah, di dalam daerah Kuala Pilah, di dalam Negeri Sembilan telah didapati memberikan kepada diri sendiri dadah berbahaya jenis 11-nor-delta-9- tetrahydrocannabinol-9-carboxylic acid Oleh itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 15 (1)

Subsection

(2005) 2 MLJ 302, Looi Kow Chai & Anor v PP (2003) 1 CLJ 734 dan PP v Mohd Radzi Abu Bakar (2006) 1 CLJ 457 dirujuk. [12] Selanjutnya dalam kes PP v Anwar Ibrahim (No.3) (1999) 2 CLJ 215, YA Hakim Augustine Paul (ketika itu) menyatakan: - "A prima facie case arises when the evidence in favour of a party is sufficiently strong for the opposing party to be called on to answer. The evidence adduced must be such that it can be overthrown only by rebutting evidence by the other side. Taken in its totality, the force of the evidence must be such that if unrebutted, it is sufficient to include the court to believe in the existence of the facts stated in the charge or to consider its existence so probable that a prudent man ought to act upon the supposition that those facts existed or did happen. As this exercise cannot be postponed to the end of the trial, a maximum evaluation of the credibility of witnesses must be done at the close of the case for the prosecution before the court can rule that a prima facie case has been made out in order to call for the defence." [13] Berpandukan prinsip-prinsip tersebut, Mahkamah kini meneliti sama ada setiap elemen pertuduhan telah dibuktikan oleh pihak Pendakwaan. ELEMEN-ELEMEN YANG PERLU DIBUKTIKAN OLEH PIHAK PENDAKWAAN [14] Bagi membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh bagi kes di bawah Seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952, pihak Pendakwaan hendaklah membuktikan elemen-elemen kesalahan sebagaimana yang dijelaskan dalam kes PP v Chan Kam Leong (1989) 2 CLJ (Rep) 311: -

Subsection

(1A) For the purpose of preservation of evidence, it shall be lawful for a police officer not below the rank of Sergeant or an officer of customs to require an arrested person to provide a specimen of his urine for the purposes of an examination under subsection (1) if it is not practicable for the medical officer or the person who is acting in aid of or on the direction of a medical officer to obtain the specimen of the urine within a reasonable period. [17] Prinsip undang-undang adalah mantap bahawa frasa “seseorang yang ditangkap (an arrested person)” yang terdapat dalam Seksyen 31A(1) dan (1A) merupakan prasyarat sebelum kuasa yang diperuntukkan di bawah Akta tersebut boleh digunakan bagi mengarahkan seseorang menjalani pemeriksaan dan memberikan spesimen air kencing. Prinsip ini telah diterangkan oleh Mahkamah Tinggi dalam PP v Jarizal Jasni

Subsection

(2023) 8 CLJ 951 iaitu:- [22] Section 31A of the DDA provides lawfulness of actions taken by officers or listed persons to conduct examination on arrested person. Section 31A(1A) of the DDA specifically gives limited power to the police officer to facilitate a medical examination, ie, to obtain a urine specimen from an arrested person. Arrested person appears to be a pre-condition to sub-ss. 31A(1) and 31A(1A) of the DDA. [18] Oleh itu, bagi menentukan sama ada Tertuduh merupakan seorang "arrested person" sebagaimana yang dikehendaki di bawah Seksyen 31A ADB, Mahkamah perlu meneliti fakta dan keadaan penangkapan Tertuduh pada 6.12.2023. Dalam hal ini, pihak Pendakwaan menghujahkan pada perenggan 14 Hujahan Bertulis Pendakwa Raya (Lampiran 36) bahawa Tertuduh telah ditahan selepas kenderaan yang dipandunya diberhentikan di Jalan Besar Tanjung Ipoh. Selain itu, repot saringan urin (P6) turut merekodkan bahawa Tertuduh telah diiringi ke tandas bagi tujuan pengambilan sampel air kencing. [19] Repot saringan urin (P6) adalah seperti dipetik di bawah:- BERSANGKUT TANJUNG IPOH RPT: 347/23, PADA 06/12/2023 JAM 1335 HRS, BERTEMPAT DI PEJABAT BAHAGIAN SIASATAN JENAYAH NARKOTIK, IPD KUALA PILAH, N. SEMBILAN SAYA BERSAMA D/KPL 140842 MENGIRINGI SASPEK KE TANDAS BAGI TUJUAN PENGAMBILAN URIN TERHADAP SASPEK. [20] Walau bagaimanapun, repot tangkapan Tanjung Ipoh 347/23 yang dirujuk oleh pihak Pendakwaan tidak pernah dikemukakan sebagai keterangan di sepanjang perbicaraan. Pada pandangan Mahkamah, dokumen tersebut merupakan keterangan penting bagi membolehkan Mahkamah menilai secara menyeluruh sama ada suatu tangkapan telah benar-benar berlaku sebelum proses pengambilan sampel air kencing dijalankan, sekali gus menentukan sama ada syarat “arrested person” di bawah seksyen 31A ADB telah dipenuhi. [21] Oleh itu, rekod permohonan reman Tertuduh bawah Seksyen 15(1)(a) ADB yang terdahulunya dikemukakan pada Mahkamah ini diteliti bagi mendapatkan gambaran mengenai fakta penangkapan. Penelitian terhadap rekod tersebut didapati selaras dengan fakta yang dihujahkan oleh pihak Pendakwaan dalam perenggan 14 Hujahan Bertulis Pendakwa Raya. Diturunkan di sini untuk rujukan seperti berikut:- [22] Persoalan seterusnya ialah sama ada penahanan Tertuduh sebagaimana yang dirujuk dalam repot Tanjung Ipoh 347/23 memenuhi kehendak "an arrested person" di bawah Seksyen 31A ADB. Bagi menjawab persoalan tersebut, Mahkamah merujuk kepada keputusan kes Hasrulfahmi Samsuddin v PP (2017) CLJU 52 yang mana Mahkamah Tinggi menjelaskan seperti berikut:- "Dalam meneliti peruntukan Seksyen 31A(1A) di atas, adalah jelas bahawa pengambilan sampel air kencing bagi maksud pertuduhan dibawah Seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 terhadap seseorang yang ditangkap. Daripada susunan ayat dalam peruntukan Seksyen 31A(1A) diatas, adalah menjadi pandangan saya bahawa perkataan ‘arrested person’ mendahului perkataan ‘his urine’ melalui pembacaan ayat tersebut, ianya memberikan suatu indikasi bahawa orang yang ditangkap itu untuk memberikan spesimen air kencingnya. Justeru itu orang yang akan memberikan spesimen air kencingnya mestilah terlebih dahulu ditangkap dan disusuli dengan pemberian spesimen air kencingnya. Sekiranya tidak, saya amat khuatir kebarangkalian dan kemungkinan penyalahgunaan kuasa oleh pihak polis dan pihak penguatkuasaan undang-undang semasa pengambilan sampel air kencing ini mungkin berlaku. Dalam keadaan yang sedemikian, pada masa sebelum memberikan spesimen air kencingnya kepada pihak polis, Perayu mestilah ditangkap terlebih dahulu.” [23] Selanjutnya kes Mahkamah Rayuan dalam PP v. Mohd Safwan Husain [2017] 7 CLJ 685 turut dirujuk yang mana menyatakan: - [28] … Setelah meneliti kes-kes di atas, kami bersetuju dengan pandangan bahawa pendekatan-pendekatan tersebut sukar untuk diseragamkan (reconcile) dan agak malang (unfortunate) untuk digunakan sepertimana dikatakan oleh YA Abdul Hamid Mohamad H (ketika itu) dalam PP v. Abdul Rahim Mustan, supra. Pada kami, dalam semua perundangan yang berkenaan sama ada dalam KTJ ataupun ADB 1952, apa yang perlu ditentukan adalah sama ada telah berlakunya satu tangkapan atau tidak. Kami berpendapat penentuan isu tersebut akan bergantung pada fakta dan keadaan sesuatu kes itu. Inilah prinsip am yang terpancar daripada pertimbangan kes-kes di atas. [Penekanan ditambah] [24] Hal yang sama juga diperincikan oleh YA Abdul Hamid Mohamad (ketika itu) dalam kes PP lwn Abdul Rahim Kalandari Mustan (1998) 5 CLJ 566 :- “… Walau bagaimanapun saya berpendapat bahawa penggunaan kata-kata "actual arrest" dan "constructive arrest" adalah "unfortunate". Undang-undang cuma menyebut "arrest" (tangkapan). Apa yang jelas ialah sama ada tangkapan telah berlaku atau tidak terletak kepada keadaan sesuatu kes. Perkataan "awak ditangkap" atau yang serupa dengannya dan seseorang itu digari bukanlah satu kemestian. Hakikat bahawa seorang itu akan dihalang daripada beredar dari tempat itu juga tidak semestinya bererti dia telah ditangkap. Mengatakan sebaliknya adalah keterlaluan…” [25] Oleh itu, Mahkamah hendaklah meneliti keseluruhan fakta dan keadaan kes bagi menentukan sama ada Tertuduh merupakan seorang "arrested person" sebagaimana yang dikehendaki di bawah Seksyen 31A ADB. Mengguna pakai prinsip-prinsip yang telah dihuraikan, Mahkamah mendapati bahawa ketika Tertuduh ditahan di Jalan Besar Pekan Tanjung Ipoh, pemeriksaan ke atas tubuh badan dan kenderaan yang dipandunya tidak menemukan apa-apa barang salah yang boleh mengaitkannya dengan suatu kesalahan di bawah Akta tersebut. Oleh yang demikian, Mahkamah berpendapat bahawa pada ketika itu tiada keterangan yang menunjukkan Tertuduh telah ditangkap bagi suatu kesalahan di bawah Akta Dadah Berbahaya 1952. Dapatan ini seterusnya memerlukan Mahkamah meneliti bilakah sebenarnya tangkapan di bawah Akta tersebut dibuat terhadap Tertuduh. [26] Berdasarkan keterangan yang dikemukakan, Tertuduh kemudiannya dibawa ke Bahagian Siasatan Jenayah, Ibu Pejabat Polis Daerah Kuala Pilah kerana disyaki terlibat dalam penagihan dadah. SP6 pula memberi keterangan bahawa tangkapan terhadap Tertuduh hanya dibuat selepas keputusan ujian saringan air kencing menunjukkan keputusan positif THC, sebagaimana direkodkan dalam Repot Melang 2379/23 (P6). Sehubungan itu, Mahkamah mendapati bahawa repot tangkapan hanya dibuat selepas keputusan ujian saringan air kencing diperoleh dan menunjukkan keputusan positif THC. Pemeriksaan Utama SP6 S: Berapa lama untuk mendapatkan keputusan ujian saringan? J: Lebih kurang 1 hingga 1 minit lebih. S: Tadi Sarjan beritahu test strip positif THC, apa kamu lihat di test strip tersebut? J: Betul, THC ada 1 garisan di atas, manakala 5 yang lain ada 2 garisan S: Ada maklum OKT keputusan? J: Ada saya terangkan kepada OKT berkenaan garisan tersebut. Jika 1 line di atas positif dan jika 2 garisan merah adalah negative dadah. S: Tadi Sarjan beritahu Mahkamah, ujian saringan dibuat dalam bilik detektif? J: Betul. S: Sepanjang proses OKT berada di mana? J: Di sebelah saya. S: Dalam bilik detektif, ada botol lain untuk dijalankan ujian saringan? J: Tidak ada. S: Setelah Sarjan maklumkan berkenaan keputusan ujian saringan ini, apa arahan kamu? J: Setelah maklumkan, saya arahkan OKT tutup botol tersebut semula dan pegang dan sementara itu saya buat repot polis dan dokumen lain. S: Ada berapa repot bagi kes ini? J: Dua. S: Sekiranya tunjuk Sarjan boleh cam? J: Boleh. TPR: Mohon saksi dirujuk dengan 2 dokumen. Mah: Dibenarkan. S: Lihat dokumen di hadapan. Repot pertama apa, Sarjan? J: Repot tangkapan ke atas OKT kerana urin positif THC, disyaki guna dadah. S: Bagaimana Sarjan boleh cam? J: Report ini saya yang buat sendiri. TPR: Mohon repot 2379/23 ditandakan sebagai ekshibit. Peguambela: Tiada bantahan. Mahkamah: LAPORAN POLIS MELANG 2379/23- P6 S: Seterusnya Sarjan, ini report apa pula? J: Repot kedua berkenaan kesalahan nombor siri botol. Semasa repot pertama itu, nombor tertera dalam repot D0344155. Nombor siri sebenar C0344155. Saya telah melakukan kesilapan tentang huruf di hadapan, kemudian saya buat repot polis semula sebagai pembetulan. [27] Berdasarkan keseluruhan keterangan yang dikemukakan, Mahkamah mendapati bahawa tangkapan bagi kesalahan di bawah Seksyen 15(1)(a) ADB hanya dibuat selepas keputusan ujian saringan air kencing menunjukkan keputusan positif THC. Justeru, pada masa sampel air kencing diambil, Tertuduh belum lagi merupakan seorang "arrested person" sebagaimana yang dikehendaki di bawah Seksyen 31A (1) dan Seksyen 31A(1A) Akta tersebut. Oleh yang demikian, syarat asas bagi pengambilan sampel air kencing secara sah tidak dipenuhi, dan pihak Pendakwaan tidak boleh bergantung kepada anggapan statutori di bawah Seksyen 37(k) Akta tersebut. [28] Mahkamah juga tidak menerima bahawa Tertuduh berada dalam tahanan konstruktif semata-mata kerana beliau diiringi oleh SP6 dan SP3 ke tandas bagi memberikan sampel air kencing. Pada ketika itu, pihak polis masih belum mempunyai asas yang menunjukkan bahawa Tertuduh telah melakukan suatu kesalahan di bawah ADB sehingga mewujudkan suatu tangkapan sebagaimana yang dikehendaki oleh seksyen 31A ADB. [29] Beban untuk membuktikan pematuhan terhadap kehendak Seksyen 31A

Subsection

(1) dan (1A) ADB tersebut terletak sepenuhnya di bahu pihak Pendakwaan. Kegagalan mematuhi prasyarat bawah Seksyen 31A ADB tersebut adalah merupakan suatu ketidakpatuhan yang menjejaskan kebolehterimaan keterangan tersebut dan tidak boleh diabsahkan melalui budi bicara kehakiman. Maka, sampel air kencing Tertuduh yang diambil juga harus disingkirkan (excluded) ataupun dipadamkan (expunged) sebagai suatu keterangan. Nas undang-undang berikut dirujuk bagi menyokong dapatan ini: - a) Aizuddin Syah Ahmad v PP (2019) 3 CLJ 318, di mana Mahkamah Rayuan memutuskan:- [13] When an Act sets out a particular procedure, that procedure must be meticulously followed and common law cases cannot override the provision of the Act as well as the supremacy of the Constitution. … [15] We have read the appeal records and the able submission of the learned counsel for the appellant as well as the learned deputy public prosecutor. After giving much consideration, we took the view that the appeal must be allowed. Our reasons, inter alia, are as follows:

Subparagraph

(ii) I affirm the learned Magistrate's conclusion on issue 2 that the respondent was not an "arrested person" within the meaning of s. 31A(1) and (1A) of the DDA at the time the urine specimen was taken. The DDA arrest was effected only after the positive urine test, not before. The prior arrest by the Commercial Crime Division for a commercial offence did not constitute, and could not be treated as, an arrest for a DDA offence within the contemplation of s. 31A. The taking of the urine specimen was accordingly in breach of s. 31A(1A) of the DDA;

Subparagraph

(iii) the urine specimen (exh. P2) and the laboratory report (exh. P4) are excluded from evidence in consequence of the breach of s. 31A(1A) of the DDA, following Aizuddin Syah Ahmad v. PP (supra);

Subparagraph

(iv) without those exhibits, the prosecution failed to establish a prima facie case at the close of the prosecution case as required under s. 173(h) of the Criminal Procedure Code, applying the test in Balachandran v. PP; and

Schedule

Jadual Pertama ADB dalam laporan patologi adalah suatu kecacatan yang fatal. Hujahan tersebut disandarkan kepada keputusan dalam kes Pendakwaraya v Wan Muhammad Ashraf B Wan Suhaimi [2019] 1 LNS 500 yang mengguna pakai keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes Ahmad Felani bin Ismail v Pendakwa Raya (Rayuan Jenayah No. 41S(A)-05-05/2013). Dalam kes Ahmad Felani tersebut, Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa kegagalan ahli kimia menyatakan di bawah Jadual mana dadah berbahaya tersebut diperuntukkan merupakan suatu kecacatan yang fatal, dengan merujuk kepada keputusan dalam kes Kamarul Farkaruddin Mohamed lwn Pendakwa Raya [2013] 7 CLJ 636. [33] Sebaliknya, pihak Pendakwaan menghujahkan bahawa dalam kes Ekza Syafiday bin Mohamad Daud lwn Pendakwa Raya [2021] MLJU 1718, Mahkamah Tinggi telah memutuskan bahawa adalah tidak selamat untuk bergantung kepada keputusan dalam Ahmad Felani bin Ismail v Pendakwa Raya (supra) kerana tiada alasan penghakiman yang boleh dijadikan panduan. Ketiadaan alasan penghakiman tersebut menyukarkan Mahkamah ini untuk menilai sama ada ratio decidendi Mahkamah Rayuan terpakai kepada fakta dalam kes di hadapan Mahkamah. Hal ini penting kerana sebelum sesuatu keputusan boleh dianggap mengikat, Mahkamah perlu terlebih dahulu meneliti fakta-fakta material yang menjadi asas kepada keputusan tersebut bagi memastikan ratio decidendi tersebut benar-benar terpakai dalam kes yang sedang diputuskan. [34] Setelah meneliti hujahan kedua-dua pihak, Mahkamah berpendapat bahawa hujahan pihak Pembelaan adalah lebih berasas. Pertamanya, keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes Ahmad Felani (supra) adalah mengikat Mahkamah ini. Ketiadaan alasan penghakiman bertulis semata-mata tidak menjejaskan sifat mengikat sesuatu keputusan Mahkamah Rayuan. Prinsip tersebut telah dihuraikan dengan jelas oleh Ketua Hakim Sabah dan Sarawak, Steve Shim CJ, dalam kes Mahkamah Persekutuan Dato' Tan Heng Chew v. Tan Kim Hor & Another Appeal [2006] 1 CLJ 577, seperti yang berikut: - [2] ... It is axiomatic to state that the doctrine of stare decisis has become the cornerstone of the common law system practised in this country. It is fundamental to its existence and to the rule of law. It has attained the status of immutability. In Public Prosecutor v. Datuk Tan Cheng Swee & Anor [1980] CLJU 58; [1980] 1 LNS 58; [1980] 2 MLJ 217, Mr Justice Chang Min Tat had occasion to restate the doctrine in words which are poignantly clear when he said: It is... necessary to reaffirm the doctrine of stare decisis which the Federal Court accepts unreservedly and which it expects the High Court and other inferior courts in a common law system such as ours to follow similarly. [3] Judicial hierarchy must be observed in the interests of finality and certainty in the law and for orderly development of legal rules as well as for the courts and lawyers to regulate their affairs. Failure to observe judicial precedents would create chaos and misapprehensions in the judicial system. This fact was certainly borne in mind by the Court of Appeal in Periasamy s/o Sinnapan & Anor v. Public Prosecutor [1996] 3 CLJ 187; [1996] 2 MLJ 557 wherein Gopal Sri Ram JCA said: We may add that it does not augur well for judicial discipline when a High Court judge treats the decision of the Supreme Court with little or no respect in disobedience to the well-entrenched doctrine of stare decisis. We trust that the occasion will never arise again when we have to remind High Court judges that they are bound by all judgments of this Court and of the Federal Court and they must, despite any misgivings a judge may entertain as to the correctness of a particular judgment of either court, apply the law as stated therein. (emphasis added) [35] Walau bagaimanapun, setelah meneliti alasan penghakiman dalam kes Ekza Syafiday (supra), Mahkamah mendapati bahawa keputusan tersebut sebenarnya tidak menyokong hujahan pihak Pendakwaan. Mahkamah Tinggi dalam kes tersebut telah memutuskan seperti yang berikut:- [12] Berlanjutan dari itu, mahkamah kini perlu meneliti isu yang dibangkitkan tanpa mengikat mahkamah ke atas keputusan Mahkamah Rayuan tersebut. Mahkamah mendapati bahawa ekshibit P-10 tersebut sememangnya tidak menyatakan bahawa dadah Methamphetamine tersebut adalah dadah yang disenaraikan di bawah Bahagian III Jadual Pertama Akta 234. Semasa pemeriksaan balas, SP 5 bersetuju dengan cadangan peguamcara Perayu bahawa di dalam ekshibit P-10 tidak dinyatakan secara spesifik bahawa dadah tersebut tersenarai di bawah mana-mana akta. [13] Walaubagaimanapun semasa pemeriksaan semula (rujuk muka surat 48 Rekod Rayuan Jilid II), SP 5 telah memberi keterangan seperti berikut: "S: Bagi dadah methamphetamine ini berada di jadual mana? J: Jadual 1 bahagian 3 ADB” Ini adalah keterangan secara lansung oleh SP 5 sama ada dadah "Methamphetamine” yang dinyatakan di dalam laporannya di P 10 adalah tergolong di bawah Bahagian III dan IV Jadual Pertama Akta 234. [36] Daripada petikan tersebut, Mahkamah mendapati bahawa fakta dalam kes Ekza Syafiday (supra) yang dirujuk oleh pihak Pendakwaan adalah berbeza daripada fakta kes di hadapan Mahkamah ini. Dalam kes tersebut, walaupun laporan ahli patologi tidak menyatakan secara khusus bahawa dadah berkenaan disenaraikan di bawah Bahagian III

Schedule

Jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya 1952, kekurangan tersebut telah diperjelaskan melalui keterangan lisan ahli patologi semasa perbicaraan. [37] Sebaliknya, dalam kes di hadapan Mahkamah ini tiada keterangan sedemikian dikemukakan oleh SP4 bagi menjelaskan 11-nor-delta-9- tetrahydrocannabinol-9-carboxylic acid merupakan dadah berbahaya yang disenaraikan di bawah Jadual Pertama ADB. Justeru, keputusan dalam kes Ekza Syafiday (supra) tidak membantu pihak Pendakwaan, malah mengukuhkan pendirian bahawa kekurangan dalam laporan hanya dapat diatasi sekiranya diperjelaskan melalui keterangan lisan yang mencukupi. [38] Mahkamah berpandangan bahawa kegagalan tersebut tidak boleh diperbaiki hanya melalui laporan patologi. Hal ini kerana laporan patologi hanyalah merupakan keterangan sokongan yang berfungsi mengesahkan keterangan lisan SP4 dan bukannya menggantikan atau melengkapkan keterangan utama bagi membuktikan elemen pertuduhan. Prinsip ini telah dijelaskan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Formi Afta bin Ahmad & Anor v Public Prosecutor [2014] 1 MLJ 838 seperti berikut: - What this amount to is this. That the chemist report prepared by SP3 is of corroborative value and it is not meant to fill any gaps in the prosecution’s case as it is not a substantive evidence. This simple proposition of the law is further illustrated by the Federal Court case of Francis Antonysamy v Public Prosecutor [2005] 2 CLJ 481 (FC), where Augustine Paul JCA writing for the Federal Court had this to say at pp 492–493 of the report: Corroborative evidence is only admissible to support testimony that has already been given. It is not admissible to supplement such testimony. In Yap Ee Kong & Anor v PP [1981] 1 MLJ 144 this court adopted Director (sic)(of) Public Prosecution v Hester [1973] AC 296 where it was held that the purpose of corroboration is not to give validity or credence to evidence which is deficient or suspect or incredible but only to confirm and support that which as evidence is sufficient and satisfactory and credible. It was further held that if the evidence to be corroborated is found to be uninspiring and unacceptable then corroboration would be futile and unnecessary. The evidence of SP3 recorded in writing by the High Court judge pursuant to s 272 of the CPC and as reflected at the additional appeal record at Vol 7 do not inspire confidence. The High Court judge failed to appreciate that the evidence of SP3 is defective in that there is no evidence to establish the expertise of SP3 and SP3 also did not say that the exhibits she analysed were cannabis as defined in s 2 of the DDA. SP3 also did not explain the types of analysis conducted by her. [39] Oleh yang demikian, Mahkamah berpendapat bahawa kegagalan SP4, sama ada melalui keterangan lisannya mahupun Laporan Patologi (P5), untuk menyatakan bahawa 11-nor-delta-9-tetrahydrocannabinol-9- carboxylic acid merupakan dadah berbahaya yang disenaraikan di bawah Jadual Pertama ADB adalah fatal kepada kes Pendakwaan. Akibatnya, elemen kedua pertuduhan juga gagal dibuktikan. KEPUTUSAN DI AKHIR KES PENDAKWAAN [40] Setelah menilai secara maksimum keseluruhan keterangan yang dikemukakan oleh pihak Pendakwaan, Mahkamah mendapati bahawa pihak Pendakwaan telah gagal membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh. Berdasarkan prinsip yang diputuskan dalam kes Aizuddin Syah bin Ahmad (supra), Mahkamah berpendapat bahawa telah berlaku pelanggaran terhadap peruntukan seksyen 31A ADB dalam proses pengambilan sampel air kencing Tertuduh. Pelanggaran tersebut merupakan suatu ketidakpatuhan yang menjejaskan kebolehterimaan keterangan berkenaan. Justeru, sampel air kencing tersebut hendaklah dikecualikan daripada keterangan dalam kes ini. Dengan pengecualian tersebut, pihak Pendakwaan tidak lagi boleh bergantung kepada anggapan di bawah Seksyen 37(k) ADB. [41] Dengan ketiadaan keterangan tersebut, tiada lagi keterangan yang bersifat memberatkan (incriminating evidence) yang mencukupi untuk membuktikan setiap unsur pertuduhan terhadap Tertuduh. Oleh yang demikian, pihak Pendakwaan telah gagal melepasi ambang pembuktian bagi mewujudkan suatu kes prima facie. KESIMPULAN [42] Dengan mengambil kira keseluruhan kepincangan dalam kes Pendakwaan yang telah dihuraikan di atas, Mahkamah berpendapat bahawa pihak Pendakwaan telah gagal membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh. Justeru, adalah tidak selamat di sisi undang-undang untuk memanggil Tertuduh membela diri. Mahkamah juga tidak bersedia untuk mensabitkan Tertuduh sekiranya Tertuduh memilih untuk berdiam diri. [43] Oleh yang demikian, Mahkamah memerintahkan supaya Tertuduh dilepaskan dan dibebaskan daripada pertuduhan tanpa dipanggil membela diri. Wang jaminan berjumlah RM2,500.00 yang telah didepositkan di Mahkamah hendaklah dipulangkan kepada penjamin. Bertarikh 10 Julai 2026 YUSNA KHADIJAH BINTI MD YUSOP MAJISTRET KUALA PILAH NEGERI SEMBILAN Timbalan Pendakwa Raya : Nurul Farahana Athirah binti Yaacob Peguam bela Tertuduh : Mohamad Zahid Bin Ahmad dan Puan Nurul Ain Syamimie Binti Anuar Tetuan Zahid Ahmad & Associates