MOHD SYAFIE BIN ZAINAL v Pendakwa Raya (M-05(SH)-87-02/2025)

Affyzal bin Mohd

Mohd Syafie bin Zainal) KORAM AZMI BIN ARIFFIN, HMR MOHD RADZI BIN ABDUL HAMID, HMR AHMAD SHAHRIR BIN MOHD SALLEH, HMT ALASAN PENGHAKIMAN Latar belakang [1] Dalam penghakiman ini, pihak-pihak dirujuk seperti rujukan di mahkamah bicara. Di awal perbicaraan, pendakwaan mengemukakan pertuduhan mengedar dadah berbahaya di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (“ADB 1952”) yang dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan terhadap dua orang tertuduh. Walau bagaimanapun, di akhir kes pendakwaan Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana (“HMT”) mendapati pendakwaan gagal membuktikan kes prima facie terhadap tertuduh pertama, Affyzal bin Mohd (“Affyzal”). Affyzal kemudiannya telah dilepas dan dibebaskan tanpa diperintah membela diri. Tertuduh kedua (“Tertuduh”) telah diperintah membela diri. [2] Di akhir kes pembelaan, HMT telah mensabitkan Tertuduh dengan kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) ADB 1952. Tertuduh telah dijatuhkan hukuman penjara selama 30 tahun dan 15 sebatan rotan. Ini ialah rayuan Tertuduh terhadap sabitan dan hukuman tersebut. [3] Setelah meneliti rekod rayuan dan mempertimbangkan hujah pihak-pihak, kami membenarkan rayuan ini dengan sebulat suara. Sabitan dan hukuman yang direkodkan oleh Mahkamah Tinggi diketepikan dan tertuduh dilepas dan dibebaskan daripada pertuduhan. Pertuduhan [4] Pada asalnya, Affyzal dan Tertuduh telah dituduh dengan kesalahan mengedar dadah berbahaya dengan niat bersama di sebuah premis di Taman Seri Mangga, Melaka Tengah pada 17.02.2018. Di akhir kes pendakwaan, Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana (“HMT”) telah melepas dan membebaskan Affyzal tetapi memerintahkan Tertuduh membela diri. [5] Pertuduhan terpinda yang dikemukakan terhadap Tertuduh ialah seperti berikut: “Bahawa kamu pada 17/02/2018 jam lebih kurang 2:30 pagi di alamat rumah No. 9, Lorong 2, Jalan Seri Mangga 1/1, Taman Seri Mangga Sek. 1, Melaka, dalam daerah Melaka Tengah, dalam Negeri Melaka, telah mengedar dadah berbahaya seberat 36,376 gram jenis Methamphetamine dan dengan itu kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama.”. Fakta ringkas [6] Pada 17.02.2018 pada lebih kurang jam 2:00 pagi, satu operasi anti-dadah telah dijalankan oleh sepasukan pegawai narkotik dari Jabatan Siasatan Jenayah Narkotik, IPK Melaka. Operasi anti-dadah ini dikenali sebagai “Ops Tapis” dan diketuai oleh Inspektor Nooreffendy bin Mokhtaruddin (SP10). Dalam operasi ini, SP10 dan pasukannya membuat pengawasan ke atas sebuah rumah di alamat No. 9, Lorong 2, Jalan Seri Mangga 1/1, Taman Seri Mangga Seksyen 1, Melaka Tengah (“Rumah No. 9”). [7] Dalam pengawasan yang dilakukan, didapati pintu pagar hadapan terbuka dan lampu anjung kereta dinyalakan. Pintu kayu hadapan rumah itu terbuka tetapi pintu gril hadapannya dikunci dengan mangga. Lampu dalam rumah dinyalakan. Di anjung kereta, terdapat sebuah kereta Proton Wira bernombor pendaftaran JGF 8211 dan sebuah motosikal Yamaha bernombor pendaftaran MBP

[8] Setelah membuat pengawasan selama lebih kurang 15 minit, SP10 nampak Affyzal yang berada dalam rumah sedang berjalan menuju ke arah pintu gril hadapan. Affyzal kemudiannya membuka mangga pintu gril tersebut. Sebaik sahaja mangga pintu gril itu dibuka, SP10 dan pasukannya mengambil kesempatan itu dengan meluru ke hadapan rumah dan menahan Affyzal di hadapan pintu. SP10 kemudian mengarahkan Affyzal supaya membuka pintu hadapan rumah dengan menggunakan segugus anak kunci yang dipegangnya. Pemeriksaan badan dilakukan ke atas Affyzal tetapi tiada apa-apa barang yang menyalahi undang-undang ditemui. SP10 kemudian meneruskan pemeriksaan di Rumah No.

[9] Rumah No. 9 mempunyai tiga bilik. Bilik pertama dikunci dengan mangga. Bilik kedua dan ketiga tidak dikunci dan pintu kedua-dua bilik ini dalam keadaan terbuka. Pemeriksaan dijalankan di bilik kedua dan bilik ketiga tetapi tiada apa-apa barang yang menyalahi undang-undang ditemui. Walau bagaimanapun, satu sijil pemilikan kenderaan (Ekshibit P42) telah ditemui di atas lantai dalam bilik kedua. Sijil pemilikan kenderaan ini ialah dokumen pendaftaran untuk motosikal bernombor pendaftaran MBP 2940. Motosikal ini didaftarkan atas nama Affyzal. [10] SP10 kemudiannya meneruskan pemeriksaan di bilik pertama. SP10 meneliti mangga (Ekshibit P88) bilik pertama tersebut dan mendapati ianya tertulis “Cowboy Top Security”. SP10 berjaya membuka mangga ini dengan menggunakan pemutar skru. Akhirnya, SP10 berjaya membuka pintu hadapan bilik pertama tersebut dengan menggunakan sedikit kekerasan. Segala insiden ini diperhatikan oleh Affyzal. [11] Setelah pintu bilik pertama itu berjaya dibuka, Affyzal diperhatikan agak keberatan untuk masuk hingga terpaksa ditolak masuk oleh SP10 dan pasukan serbuan. SP10 menggambarkan Affyzal ketika itu sebagai tidak memberi kerjasama. Dalam bilik pertama itu, SP10 menjumpai sebuah tong ais bertutup berwarna oren (Ekshibit P53). Tong ais ini berlabel “Roto Speed Products RS 130L”. Apabila dibuka, SP10 mendapati tong ais ini mengandungi 50 bungkusan berwarna kuning keemasan yang setiap satunya berlabel “DAGUANYIN Refined Chinese Tea” (Ekshibit P53R(1) - P53R(50)). Bungkusan-bungkusan ini dibalut dengan pita pelekat lutsinar. Kesemua barang yang dirampas diserah kepada pegawai penyiasat, Inspektor Sarina binti Rusli (SP23). [12] Setiap satu bungkusan (Ekshibit P53R(1) - P53R(50) ini mengandungi bahan kristal jernih yang setelah dianalisis oleh Ahli Kimia, Ishak bin Zakaria @ Ali (SP6), didapati mengandungi Methamphetamine seperti yang ditakrifkan di bawah seksyen 2 ADB 1952 dengan berat keseluruhan 36,376 gram. SP6 menyediakan laporan kimia (Ekshibit P52) bagi analisis ini yang diberi Nombor Makmal 18 – FR – M – 00639. [13] Lanjutan daripada penangkapan Affyzal di Rumah No. 9, pada hari yang sama jam lebih kurang 6:30 petang SP23 menerima makluman daripada Inspektor Arvindraj a/l Aridas (SP7) bahawa Tertuduh telah ditangkap di sebuah rumah yang beralamat di No. 49, Jalan Seri Mangga 1/10, Taman Seri Mangga, Seksyen 1, Melaka (“Rumah No. 49”). Rumah No. 49 ini berada dalam kawasan perumahan yang sama dengan Rumah No. 9. Pada masa itu, terdapat enam orang lagi yang berada di Rumah No. 49, iaitu SP12, SP14, SP17, SP18, SP19, dan Angela anak Ungak (“Angela”). Angela telah meninggal dunia pada tahun 2022. Di Rumah No. 49 ini, turut dijumpai ialah tiga gugus anak kunci di atas sebuah meja di ruang tamu. Dua daripadanya (Ekshibit P57A(3) dan P57B(2)) boleh digunakan untuk membuka mangga (Ekshibit P88) bilik pertama di Rumah No. 9 tempat dadah berbahaya tersebut dijumpai. Perkara ini telah disahkan oleh SP23. [14] Pada keesokan harinya, SP23 telah pergi semula ke Rumah No. 9 bersama-sama SP10 dan pegawai-pegawai lain serta pasukan forensik bagi tujuan mengutip bahan untuk sampel DNA. Beberapa barang telah dirampas dan setelah dianalisis didapati mengandungi DNA Affyzal dan seorang yang bernama Nazrin bin Wazed (SP12). Barang-barang itu dan padanan DNA yang ditemui ialah seperti berikut:

dua puntung rokok (P72A dan P72B) yang ditemui di bilik pertama yang didapati mengandungi DNA SP12,

satu botol plastik (Ekshibit P73B) yang ditemui di bilik pertama yang didapati mengandungi DNA Affyzal,

sehelai tuala mandi (Ekshibit P75A) yang ditemui di bilik kedua yang didapati mengandungi DNA Affyzal,

sehelai seluar pendek jeans berwarna biru (Ekshibit P76A) yang ditemui di bilik kedua yang didapati mengandungi DNA Affyzal,

satu sikat (Ekshibit P77A) yang ditemui di bilik kedua yang didapati mengandungi DNA Affyzal,

sebatang berus gigi (Ekshibit P78A) yang ditemui di bilik mandi yang didapati mengandungi DNA Affyzal,

sebilah pisau cukur (Ekshibit P79A) yang ditemui di bilik mandi yang didapati mengandungi DNA Affyzal. [15] Muhd Shah bin Mohd Nor (SP15) tinggal di rumah No. 11, iaitu di sebelah Rumah No. 9. Menurut SP15, Affyzal dan Tertuduh tinggal di Rumah No. 9 dan dia mengenali mereka sebagai kenalan biasa. SP12, SP13 dan SP18 juga mengesahkan Affyzal dan Tertuduh tinggal di Rumah No. 9. [16]

status Tertuduh sebagai penyewa kedua-dua Rumah No. 9 dan Rumah No. 49;

kunci-kunci bagi kedua-dua rumah tersebut telah diserah kepada Tertuduh;

pasport anak lelaki Tertuduh ditemui di Rumah No. 9;

kunci bilik pertama ditemui di Rumah No. 49. [22] Walaupun tidak jelas, dalam membaca perenggan-perenggan 72 hingga 75 alasan penghakiman, boleh disimpulkan secara munasabah bahawa:

perenggan-perenggan 72 hingga 74 alasan penghakiman menunjukkan HMT telah membuat dapatan ingredien “milikan” dengan menggunakan anggapan seksyen 37(d) ADB 1952, dan

perenggan 75 alasan penghakiman menunjukkan HMT telah membuat dapatan ingredien “mengedar” dengan menggunakan takrif di bawah seksyen 2 ADB 1952. [23] Adalah penting untuk diamati bahawa di peringkat ini, alasan penghakiman yang digarap oleh HMT tidak menunjukkan sebarang pertimbangan dibuat terhadap keterangan saksi-saksi pendakwaan sendiri yang secara kolektifnya menyokong dakwaan bahawa Tertuduh telah meninggalkan Rumah No. 9 sejak bulan Disember 2017. Saksi-saksi pendakwaan ini ialah SP12, SP13, SP15 dan SP23. Di peringkat ini juga, HMT tidak membuat dapatan yang nyata mengenai kebolehpercayaan saksi-saksi pendakwaan. [24] Apabila mensabitkan Tertuduh di akhir pembelaan dengan kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) ADB 1952 seperti pertuduhan terpinda, HMT membuat dapatan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes melampaui keraguan munasabah dan Tertuduh pula telah gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah. HMT juga mendapati Tertuduh telah gagal menyangkal anggapan di bawah seksyen 37(d) ADB

Analisis rayuan dan keputusan Mahkamah ini Bidang kuasa rayuan [25] Prinsip undang-undang mapan yang terpakai dalam rayuan jenayah mengenai persoalan fakta adalah jelas. Di peringkat rayuan, mahkamah tidak wajar menggantikan penilaiannya sendiri dengan penilaian hakim bicara dalam perkara-perkara yang menjadi bidang kuasa eksklusif hakim bicara. Di peringkat rayuan juga, mahkamah tidak akan mengganggu-gugat dapatan fakta mahkamah bicara melainkan jika imbangan keterangan adalah sangat bertentangan dengan sabitan terutamanya dalam dapatan suatu fakta khusus yang melibatkan penilaian keterangan saksi berasaskan kredibilitinya. [26] Dalam kes Lai Kim Hon & Ors v. Public Prosecutor [1980] CLJU 197; [1981] 1 MLJ 84; [1980] 1 MLRA 366, Mahkamah Persekutuan membuat pemerhatian berikut yang dipetik dalam bahasa asal penghakiman: “Viewed as a whole it seems clear that the finding of fact made by the trial judge turned solely on the credibility of the witnesses. The trial judge heard the testimony of each witness and had seen him. He also had the opportunity to observe the demeanour of the witnesses. Discrepancies will always be found in the evidence of a witness but what a judge has to determine is whether they are minor or material discrepancies. And which evidence is to be believed or disbelieved is again a matter to be determined by the trial judge based on the credibility of each witness. In the final analysis it is for the trial judge to determine which part of the evidence of a witness he is to accept and which to reject. Viewed in that light we did not consider it proper for this court to substitute its findings for that of the learned trial judge. The principle of law governing appeals in criminal cases on questions of fact is well established, in that the Appeal Court will not interfere unless the balance of evidence is grossly against the conviction especially upon a finding of a specific fact involving the evaluation of the evidence of a witness founded on the credibility of such witness.”. [27] Walau bagaimanapun, prinsip untuk tidak campur tangan ini adalah terhad kepada penilaian kebolehpercayaan dan inferens yang dibuat daripada keterangan yang telah dipertimbangkan sepenuhnya oleh mahkamah bicara. Ia sama sekali tidak melindungi dapatan yang dibuat berdasarkan pertimbangan fakta yang dikaburi kekhilafan yang mengakibatkan salah laksana keadilan yang substantif terhadap tertuduh. [28] Dalam kes Magendran Mohan v. PP [2011] 1 CLJ 805, [2011] 6 MLJ 1; [2012] 5 MLRA 333 Mahkamah Persekutuan menegaskan bahawa apabila mahkamah bicara mengabaikan, terlepas pandang, atau melakukan kekhilafan undang-undang yang mengakibatkan salah laksana keadilan yang serius dan ketara, mahkamah rayuan berkewajipan untuk campur tangan. Mahkamah Persekutuan membuat pemerhatian berikut yang dipetik dalam bahasa asal penghakiman: “[40] Normally, the appellate court does not interfere with the concurrent findings of fact of the courts below, in the absence of very special circumstances. But where the courts below ignore, overlook or commit errors of law apparent on the face of the record which results in serious and substantial miscarriage of justice to the accused, it is the duty of the appellate court to step in and correct the legally erroneous decision of the courts below.”. Sama ada Tertuduh memiliki dadah berbahaya [29] Peguam bela terpelajar yang mewakili Tertuduh berhujah bahawa kes prima facie tidak seharusnya dikatakan telah dibuktikan terhadap Tertuduh. Semasa serbuan, Tertuduh tidak hadir di Rumah No. 9. Kunci bilik pertama P57A(3) dan P57B(2) ditemui terletak di atas meja secara terbuka di ruang tamu Rumah No. 49. Ianya boleh dicapai oleh sekurang-kurangnya enam individu lain. Pegawai tangkapan sendiri, iaitu SP7, mengesahkan dalam pemeriksaan balas bahawa beliau tidak dapat mengenal pasti siapa yang meletakkan kunci-kunci tersebut di situ. Tiada profil DNA atau cap jari Tertuduh ditemui pada P53 atau mana-mana eksibit daripada bilik pertama. Selain itu, terdapat keterangan yang menunjukkan bahawa Tertuduh telah meninggalkan Rumah No. 9 itu sejak bulan Disember 2017 lagi, sebagaimana keterangan SP12, SP13, SP15 dan SP23. [30] Timbalan Pendakwa Raya (TPR) terpelajar berhujah bahawa Tertuduh adalah penyewa berdaftar Rumah No. 9 tersebut dan dia telah membayar sewa bulanan untuk Rumah No. 9 hingga bulan Februari 2018. Kunci-kunci bilik pertama ditemui di Rumah No. 49 dan Rumah No. 49 ini disewa sepenuhnya oleh Tertuduh. Semua kunci, iaitu kunci Rumah No. 9 dan kunci Rumah No. 49, dijumpai bersama-sama di atas meja yang sama dan fakta ini membuktikan Tertuduh adalah pemegang kunci-kunci tersebut. Malah Tertuduh sendiri dalam pembelaannya mengakui bahawa kunci Rumah No. 9 masih dalam milikannya semasa dia ditangkap. [31] Persoalan undang-undang dan fakta yang tepat untuk diselesaikan ialah sama ada kedudukan Tertuduh sebagai penyewa, bayaran sewa untuk Rumah No. 9 yang kekal dibayar oleh Tertuduh hingga bulan Februari 2018 dan kehadiran kunci bilik pertama di Rumah No. 49, secara bersama-sama berupaya membuktikan wujudnya jagaan atau kawalan fizikal terhadap bilik pertama tersebut dan apa yang dijumpai dalam bilik tersebut. [32] Prinsip undang-undang mengenai ingredien “milikan” adalah mantap dan telah dijelaskan dalam banyak nas undang-undang. Dalam kes Ibrahim Mohamad & Anor v. PP [2011] 4 CLJ 113, Mahkamah Persekutuan mengulangi prinsip undang-undang mapan bahawa milikan menuntut kewujudan serentak dua elemen, iaitu jagaan atau kawalan fizikal terhadap benda tersebut dan pengetahuan tentang sifat benda itu. Pengetahuan semata-mata tanpa jagaan atau kawalan adalah tidak mencukupi, dan begitu juga jagaan semata-mata tanpa pengetahuan adalah tidak mencukupi. Mahkamah Persekutuan menggarap prinsip tersebut seperti berikut yang dipetik dalam bahasa asal penghakiman: “[15] The law is well settled that having only custody or control over the said drugs is insufficient to establish “possession”. The physical act of custody or control must be accompanied with evidence that the accused had knowledge of the said drugs. In the absence of any statutory presumption, knowledge has to be proved either by direct evidence or circumstantial evidence. Mere knowledge alone without exclusivity of either physical custody or control or both is insufficient in law to constitute possession, let alone trafficking. (See the case of Chan Pean Leon v. PP [1956] CLJU 17; [1956] 1 LNS 17).”. [33] Kedua-dua elemen ini adalah bersifat saling berhubung atau berpasangan dan kedua-duanya hendaklah dibuktikan bagi mewujudkan ingredien “milikan” seperti yang dikenali dalam undang-undang jenayah berkaitan dadah berbahaya di bawah Akta Dadah Berbahaya 1952. Prinsip yang sama juga sebenarnya telah digunakan oleh HMT dalam penghakimannya ketika melepas dan membebaskan Affyzal dari pertuduhan. Jelas dalam alasan penghakimannya, HMT memutuskan bahawa elemen pengetahuan semata-mata tanpa elemen jagaan atau kawalan fizikal tidak berupaya membuktikan ingredien milikan. [34] Secara kritisnya, pertimbangan HMT sendiri dalam membebaskan Affyzal yang berada secara fizikal di dalam rumah dengan kunci pintu hadapan dalam tangannya, menunjukkan bahawa kehadiran fizikal dan pegangan kunci sekalipun tidak dapat membuktikan milikan dadah yang ditemui di dalam bilik yang terkunci. Ini selaras dengan prinsip undang-undang yang diputuskan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Roslan Hanapi lwn. PP [2015] 6 CLJ 464, bahawa fakta tertuduh hampir dengan dadah berbahaya semata-mata adalah tidak mencukupi untuk membuktikan animus possidendi tanpa sebarang keterangan langsung atau tidak langsung untuk membuktikan siapa yang meletakkan dadah berbahaya tersebut di situ. Mahkamah Rayuan membuat pengamatan berikut yang dipetik dalam bahasa asal penghakiman: “[15] In the absence of evidence direct or indirect that it was the appellant who put the bag under the table or that it was put there on his instruction, evidence of his close proximity to the drug is neither here nor there, given the fact that the store was accessible to family members of the second accused and even to the public.”. [35] Dalam mempertimbangkan fakta ni secara perbandingan dalam nafas yang sama, tanggapan bahawa kedudukan Tertuduh sebagai penyewa berdaftar yang sebenarnya tiada di premis tersebut semasa serbuan sewajarnya mewujudkan suatu asas yang lebih kukuh untuk menolak pembuktian ingredien “milikan”. Sekiranya Affyzal, yang berada di premis tersebut semasa serbuan, yang hampir dengan bilik yang mengandungi dadah berbahaya tersebut, dan memegang kunci bilik, tidak boleh dikaitkan untuk pembuktian ingredien “milikan” dadah berbahaya yang menjadi subjek pertuduhan dalam kes ini, Tertuduh sewajarnya berada dalam kedudukan yang lebih baik di sisi undang-undang berbanding Affyzal. Penyewaan semata-mata tidak membuktikan milikan dadah berbahaya yang ditemui dalam premis yang disewa tersebut. [36] Seterusnya mengenai kunci-kunci bilik pertama, kunci P57A(3) dan P57B(2) yang ditemui di atas meja terbuka di ruang tamu Rumah No. 49. Semasa pemeriksaan balas, SP7 mengesahkan bahawa kesemua enam individu yang ditahan berada di ruang tamu tersebut dan beliau tidak dapat mengenal pasti siapa yang meletakkan kunci-kunci itu di sana. SP12 pula mengesahkan bahawa beliau tidak mengetahui kunci-kunci tersebut milik siapa atau untuk apakah kunci-kunci tersebut. Tiada keterangan cap jari dikemukakan untuk menunjukkan apa-apa kaitan kunci-kunci tersebut dengan Tertuduh. Oleh yang demikian, pada hemat kami inferen bahawa kunci-kunci tersebut sebenarnya boleh diakses oleh sekurang-kurangnya tujuh orang yang ditahan tersebut kerana kedudukannya secara terbuka di atas meja di ruang tamu Rumah No. 49 tersebut tidak dapat dielak secara munasabahnya. [37] Berkenaan keterangan profil DNA, pendakwaan telah mengemukakan keterangan profil DNA yang sebenarnya lebih bersifat memihak kepada Tertuduh. Keterangan kes pendakwaan menunjukkan tiada profil DNA Tertuduh ditemui di mana-mana tempat dalam bilik pertama atau pada P53. Profil DNA yang ditemui dalam bilik pertama menunjuk ke arah Affyzal dan SP12. Dalam kes yang bergantung sepenuhnya kepada keterangan mengikut keadaan, tiadanya kaitan forensik di antara Tertuduh dan bilik tempat dadah berbahaya tersebut ditemui adalah suatu kelompangan yang amat signifikan. [38] Keterangan saksi-saksi pendakwaan sendiri, iaitu SP12, SP13, SP15 dan SP23 mengesahkan pembelaan Tertuduh, iaitu Tertuduh telah meninggalkan bilik pertama Rumah No. 9 tersebut dalam bulan Disember 2017. Tiada penemuan profil DNA Tertuduh yang boleh mengaitkan dia dengan dadah berbahaya tersebut atau pun bilik tempat dadah berbahaya tersebut ditemui. Kunci-kunci bilik pertama Rumah No. 9, kunci P57A(3) dan P57B(2) yang ditemui di atas meja terbuka di ruang tamu Rumah No. 49 menunjukkan Rumah No. 9 itu boleh diakses oleh orang lain selain daripada Tertuduh. Pada hemat kami, keterangan-keterangan kes pendakwaan ini sama sekali tidak menyokong suatu dapatan bahawa Tertuduh memiliki dadah berbahaya yang dijumpai di bilik pertama Rumah No. 9 tersebut. Sama ada identiti dan asal usul tong ais berwarna oren (P53) telah dibuktikan [39] TPR terpelajar berhujah bahawa tong ais berwarna oren (P53) tersebut dibeli atas arahan Tertuduh sebagaimana disahkan oleh SP12 dan SP13, dan bahawa resit P38 bertarikh 24.12.2017 yang ditemui dalam bilik pertama Rumah No. 9 itu mengaitkan pembelian tersebut dengan bilik tempat dadah berbahaya tersebut ditemui. [40] Pengenalpastian tong ais berwarna oren (P53) sebagai tong khusus yang dibeli oleh SP12 dan SP13 merupakan titik rantai yang kritikal dalam rangkaian inferen yang disandarkan oleh pihak pendakwaan. Sekiranya titik rantai ini gagal, keseluruhan struktur keterangan mengikut keadaan yang menghubungkan Tertuduh dengan dadah berbahaya tersebut akan runtuh sepenuhnya. [41] Keterangan SP12 dan SP13 mengenai perkara ini dilemahkan secara material oleh pengakuan mereka sendiri semasa pemeriksaan balas. SP12 dan SP13 mengakui semasa pemeriksaan balas bahawa mereka mengenal pasti tong ais berwarna oren (P53) tersebut hanya berdasarkan warna dan saiznya sahaja. SP12 mengakui bahawa dia tidak dapat menolak kemungkinan tong asal telah dipindahkan ke Rumah No. 49 atau ke kampung halaman Tertuduh, dan dia tidak mengetahui sekiranya tong yang ada di hadapan mahkamah adalah tong yang dibeli oleh orang lain. SP13 bersetuju bahawa tong yang dia bantu untuk membelinya dan tong ais berwarna oren (P53) tersebut hanyalah “lebih kurang sama”, iaitu warna dan saiz yang sama, dan dia tidak dapat memastikan sama ada ianya adalah tong yang sama atau tong yang berlainan. Tiada seorang pun daripada saksi-saksi ini membuat sebarang tanda pengenalan pada tong tersebut pada masa pembelian. [42] Keterangan SP24 dan SP25, iaitu pengurus dan juruwang Cowboy Supermarket yang dipanggil oleh pihak pendakwaan sendiri telah menambah kekusutan dalam mengenal pasti identiti tong ais berwarna oren (P53) ini. SP24 dan SP25 mengesahkan bahawa semua tong ais bersaiz sama mempunyai kod bar yang serupa. [43] Tiada sebarang asas forensik untuk membezakan tong ais berwarna oren (P53) tersebut secara individu daripada mana-mana tong oren lain dengan spesifikasi yang sama. Identiti tong ais berwarna oren (P53) tersebut sebagai tong yang sama yang dibeli oleh SP12 dan SP13 tidak boleh disahkan secara muktamad. Ini menjadikan pengenalpastian tong ais berwarna oren (P53) tersebut oleh SP12 dan SP13 yang berdasarkan warna dan saiz sebagai tidak berwibawa dan tidak dapat diterima sebagai suatu pengenalpastian yang positif. [44] Jika sekali pun dikira pada tahap tertinggi, resit P38 bertarikh 24.12.2017 yang ditemui dalam bilik pertama Rumah No. 9 tersebut hanya membuktikan bahawa sebuah tong ais telah dibeli dari Cowboy Supermarket pada tarikh tersebut. Ia tidak membuktikan bahawa tong ais berwarna oren (P53) adalah tong yang dibeli melalui resit P38 tersebut. Ianya juga tidak membuktikan siapa yang telah meletakkan tong ais berwarna oren (P53) tersebut di dalam bilik pertama itu atau bila ianya diletakkan di situ. Memandangkan Tertuduh dikatakan telah meninggalkan bilik pertama Rumah No. 9 itu pada atau sekitar bulan Disember 2017, iaitu bulan yang sama yang ditunjukkan dalam resit P38 tersebut, kehadiran resit P38 itu dalam bilik pertama adalah sama-sama konsisten dengan inferen munasabah bahawa (i) ianya telah tertinggal di bilik pertama Rumah No. 9, atau (ii) ianya telah diletakkan di bilik pertama Rumah No. 9 itu oleh orang lain, atau (iii) ianya tidak mempunyai sebarang kaitan langsung dengan tong ais berwarna oren (P53) tersebut kerana tiada keterangan positif mengenai pengenalpastian identitinya. [45] Pada hemat kami identiti dan asal usul tong ais berwarna oren (P53) tersebut gagal dibuktikan oleh pihak pendakwaan. Oleh yang demikian, dakwaan bahawa kononnya Tertuduh telah mengarahkan SP12 dan SP13 untuk membeli tong ais berwarna oren (P53) tempat dadah berbahaya yang menjadi subjek pertuduhan kes ini ditemui dan resit P38 ialah bukti pembelian tersebut adalah kesemuanya tersasar dan tidak disokong oleh keterangan kes pendakwaan sendiri. Sama ada HMT telah melaksanakan penilaian maksimum di peringkat kes prima facie [46] Peguam bela terpelajar berhujah bahawa HMT gagal melaksanakan penilaian maksimum sebagaimana yang dikehendaki oleh undang-undang dan sebaliknya bergantung secara terpilih kepada keterangan yang memihak kepada pendakwaan tanpa menangani keterangan material daripada saksi-saksi pendakwaan yang melemahkan kes pendakwaan. TPR terpelajar pula berhujah bahawa dapatan HMT adalah dapatan fakta yang tidak seharusnya diganggu oleh mahkamah rayuan tanpa adanya sebab yang kukuh dan meyakinkan. [47] Prinsip mengenai penilaian maksimum di akhir kes pendakwaan adalah mantap dan tiada keperluan untuk prinsip tersebut diulangi. (Rujuk kes Balachandran v. PP [2005] 1 CLJ 85; [2005] 2 MLJ 301; [2005] 1 AMR 321 dan PP lwn. Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457; [2005] 6 MLJ 393). Mahkamah Persekutuan dalam kes Mohd Radzi Abu Bakar (supra.) membuat pengamatan berikut yang dipetik dalam bahasa asal penghakiman: “[15] For the guidance of the courts below, we summarise as follows the steps that should be taken by a trial court at the close of the prosecution’s case:-

the close of the prosecution’s case, subject the evidence led by the prosecution in its totality to a maximum evaluation. Carefully scrutinise the credibility of each of the prosecution's witnesses. Take into account all reasonable inferences that may be drawn from that evidence. If the evidence admits of two or more inferences, then draw the inference that is most favourable to the accused;

(ii) ask yourself the question: If I now call upon the accused to make his defence and he elects to remain silent am I prepared to convict him on the evidence now before me? If the answer to that question is “Yes”, then a prima facie case has been made out and the defence should be called. If the answer is “No” then, a prima facie case has not been made out and the accused should be acquitted;

(iii) after the defence is called, the accused elects to remain silent, then convict;

(iv) after defence is called, the accused elects to give evidence, then go through the steps set out in Mat v. Public

Prosecutor [1963] CLJU 82; [1963] 1 LNS 82; [1963] MLJ ”. [48] Alasan prima facie ringkas menunjukkan bahawa HMT mendasarkan dapatannya mengenai kes prima facie kepada empat perkara, iaitu:

penyewaan Tertuduh bagi kedua-dua Rumah No. 9 dan Rumah No. 49;

kunci-kunci kedua-dua Rumah No. 9 dan Rumah No. 49 itu telah diberi kepada Tertuduh;

pasport anak lelaki Tertuduh ditemui di Rumah No. 9; dan

kunci bilik pertama Rumah No. 9 telah ditemui di Rumah No. 49. [49] Namun apa yang ketara daripada alasan tersebut ialah tiadanya analisis mengenai keterangan saksi-saksi pendakwaan yang secara kolektifnya menyokong dakwaan bahawa Tertuduh sebenarnya telah meninggalkan Rumah No. 9 sejak Disember 2017, iaitu keterangan SP12, SP13, SP15 dan SP23. Keterangan SP23 adalah penting dan tidak wajar diketepikan tanpa analisis. Pengakuan SP23 semasa pemeriksaan balas bahawa barangan dalam Rumah No. 9 adalah barang-barang lama, bahawa Tertuduh telah berpindah ke Rumah No. 49 dalam bulan Disember 2017, dan bahawa Affyzal adalah penduduk tetap sebenar pada bulan sebelum serbuan dilakukan, secara langsung menolak teori pendakwaan mengenai milikan yang berterusan oleh Tertuduh. Pegawai penyiasat adalah saksi penutup kes pendakwaan. Apabila pegawai penyiasat sendiri, melalui keterangan yang diberikannya, mengesahkan bahawa Affyzal adalah penduduk tetap di Rumah No. 9 pada bulan sebelum serbuan dilakukan, maka mahkamah adalah berhak untuk menggunakan keterangan itu bagi membuat suatu kesimpulan bahawa itulah naratif yang dimaksudkan oleh pendakwaan. Naratif itu adalah konsisten dengan dakwaan bahawa pada masa material, Tertuduh telah berpindah ke Rumah No. 49 dan dengan itu tidak lagi mempunyai kawalan ke atas Rumah No. 9. [50] Secara hormatnya, kami berpandangan pergantungan HMT kepada pasport anak lelaki Tertuduh yang telah luput tempohnya (P44) sebagai keterangan mengenai penghunian yang berterusan membentuk suatu salah arah yang nyata mengenai keterangan. Sebuah pasport yang luput pada bulan September 2017, iaitu tiga bulan sebelum Tertuduh meninggalkan bilik pada bulan Disember 2017, tidak memberikan sebarang asas rasional untuk mengandaikan suatu inferen milikan yang berterusan oleh Tertuduh pada bulan Februari 2018. Kehadiran pasport itu di dalam bilik adalah sama-sama konsisten dengan inferen munasabah bahawa ia telah ditinggalkan sebagai suatu dokumen yang tidak lagi digunakan. Fakta tunggal bahawa Tertuduh membayar sewa bulanan, tanpa sebarang fakta lain yang lebih menjelaskan, tidak boleh disamakan dengan kawalan ke atas premis tersebut. Tidaklah luar biasa bagi seseorang untuk membayar sewa bagi orang lain dan alasan yang mendasarinya boleh jadi berbagai. [51] Sebagaimana yang dinyatakan dengan jelas oleh Mahkamah Persekutuan dalam keputusan kes Magendran Mohan (supra.), apabila mahkamah bicara mengabaikan atau terlepas pandang keterangan material atau melakukan kesilapan undang-undang yang mengakibatkan salah laksana keadilan yang serius dan ketara, mahkamah rayuan adalah terikat untuk campur tangan. Dalam rayuan ini, kegagalan untuk menangani keterangan saksi-saksi pendakwaan yang material pada peringkat prima facie adalah kekhilafan undang-undang sebagaimana yang dimaksudkan. Kami mendapati HMT telah gagal melaksanakan penilaian maksimum selaras dengan kehendak Seksyen 180(1) Kanun Acara Jenayah dan autoriti-autoriti mengenainya dan ini merupakan suatu kekhilafan undang-undang yang membenarkan campur tangan rayuan. Anggapan milikan di bawah seksyen 37(d) dan keterangan langsung pengedaran di bawah seksyen 2 ADB 1952 [52] HMT mendapati bahawa syarat-syarat anggapan milikan di bawah seksyen 37(d) ADB 1952 telah dipenuhi. Walau bagaimanapun, kami tidak bersetuju dengan dapatan tersebut. Bagi tujuan pemakaian anggapan di bawah seksyen 37(d), pihak pendakwaan mestilah terlebih dahulu membuktikan bahawa Tertuduh mempunyai jagaan atau kawalan terhadap tempat di mana dadah tersebut ditemui. Sebagaimana yang telah kami pertimbangkan secara panjang lebar terdahulunya, pada hemat kami pihak pendakwaan gagal membuktikan elemen asas jagaan atau kawalan fizikal ini terhadap bilik pertama Rumah No. 9 tersebut. [53] Keterangan yang ada menunjukkan bahawa Tertuduh telah meninggalkan bilik pertama Rumah No. 9 tersebut dalam bulan Disember 2017. Bayaran sewa yang berterusan hingga bulan Februari 2018 tidak, dengan sendirinya, membuktikan jagaan atau kawalan. Kunci-kunci bilik pertama Rumah No. 9 yang ditemui di kawasan guna sama yang boleh diakses sepenuhnya oleh tujuh individu lain pula tidak membuktikan milikan secara meyakinkan. Pasport anak lelaki Tertuduh yang telah luput tempohnya pada bulan September 2017 tidak boleh membuktikan milikan yang berterusan pada bulan Februari 2018. [54] Oleh sebab pendakwaan gagal membuktikan elemen jagaan atau kawalan terhadap bilik pertama Rumah No. 9 tersebut, anggapan di bawah seksyen 37(d) ADB 1952 tidak timbul sebagai suatu persoalan undang-undang. Justeru, persoalan sama ada Tertuduh telah berjaya menyangkal anggapan tersebut atas imbangan kebarangkalian tidak timbul untuk pertimbangan. Jika sekalipun anggapan itu terpakai, keterangan gabungan daripada saksi-saksi pendakwaan, iaitu SP12, SP13, SP15 dan SP23 yang mengesahkan Tertuduh telah keluar dari Rumah No. 9 pada bulan Disember 2017 sudah pasti mencukupi untuk menyangkal anggapan tersebut atas imbangan kebarangkalian. [55] Berkenaan keterangan langsung pengedaran di bawah seksyen 2 Akta, pada hemat kami pihak pendakwaan tidak dapat bergantung kepada takrif “mengedar” yang merangkumi penyimpanan atau penyembunyian dadah berbahaya apabila milikan asas itu sendiri tidak dibuktikan. Apabila tiadanya keterangan yang menunjukkan Tertuduh mempunyai kawalan ke atas bilik pertama Rumah No 9 tersebut atau apa yang ada di dalam bilik tersebut, dakwaan bahawa Tertuduh “menyimpan” atau “menyembunyikan” dadah berbahaya tersebut di sana adalah tidak lebih daripada spekulasi yang tidak disokong oleh keterangan. Berat keterangan dan penilaian kritis saksi-saksi utama [56] SP12, Nazrin bin Wazed, adalah seorang saksi penting. Keterangannya bersifat serampang dua mata. Dalam pemeriksaan utama, SP12 memberi keterangan berikut:

bahawa Tertuduh memintanya membeli tong ais berwarna oren tersebut; dan

bahawa DNA SP12 ditemui dalam bilik pertama Rumah No. 9 tersebut kerana dia merokok di situ semasa membantu Tertuduh berpindah. Namun dalam pemeriksaan balas, SP12 mengesahkan:

bahawa tong ais berwarna oren tersebut telah dihantar ke Rumah No. 49 dan bukan ke Rumah No. 9;

bahawa dia tidak pasti sama ada P53 adalah tong ais yang sama yang dibelinya;

bahawa dia membantu Tertuduh berpindah barang-barangnya dari Rumah No. 9 pada bulan Disember 2017;

bahawa selepas Tertuduh berpindah, dia tidak tahu siapa yang memegang kunci Rumah No. 9. Dalam perkara ini, kami mendapati keterangan pemeriksaan balas SP12 adalah lebih memihak kepada pembelaan daripada memihak kepada pendakwaan dalam fakta-fakta yang paling kritikal. [57] SP13, Abu Syafiq bin Abdul Aziz, iaitu anak kepada pemilik rumah SP2, mengesahkan bahawa Tertuduh terus membayar sewa dan bahawa tong ais berwarna oren (P53) tersebut telah dihantar ke Rumah No. 49. Secara kritisnya, SP13 mengesahkan bahawa apabila bertemu Tertuduh pada awal tahun 2018 untuk menyerahkan resit derma, Tertuduh tiba dengan kereta dari tempat lain dan kekal berada di luar pagar. Tertuduh tidak muncul dari dalam rumah. Keterangan SP13 ini pada hakikatnya adalah konsisten dengan kes pembelaan bahawa Tertuduh sebenarnya telah meninggalkan Rumah No. 9 tersebut tetapi telah menetap di Rumah No. 49. [58] SP15, Muhd Shah bin Mohd Nor, jiran terdekat di Rumah No. 11, mengesahkan bahawa kedua-dua tertuduh pernah menetap di Rumah No. 9 dan bahawa selepas bulan Disember 2017, dia tidak melihat Tertuduh berhampiran Rumah No. 9. Sebagai seorang saksi yang tidak mempunyai kepentingan peribadi dan tidak mempunyai kaitan dengan mana-mana pihak, keterangan SP15 yang tidak dicabar mengenai ketidakhadiran Tertuduh di Rumah No. 9 selepas bulan Disember 2017. Keterangan ini perlu diberikan nilai yang signifikan memihak kepada pembelaan. [59] SP23, Inspektor Sarina binti Rusli selaku pegawai penyiasat, membuat pengakuan yang paling signifikan semasa pemeriksaan balas. SP23 mengesahkan bahawa Tertuduh telah berpindah ke Rumah No. 49 menjelang bulan Disember 2017, bahawa barangan yang ditemui di Rumah No. 9 adalah barang-barang lama, dan bahawa siasatan dan keterangan saksi-saksi menunjukkan bahawa Affyzal dan bukan Tertuduh yang menjadi penghuni tetap sebenar di Rumah No. 9 pada bulan sebelum serbuan dilakukan. Pengakuan pegawai penyiasat semasa pemeriksaan balas mengenai perkara-perkara fakta yang material membawa nilai pembuktian yang amat tinggi. SP23 adalah pegawai yang bertanggungjawab mengumpul dan mengesahkan semua bahan siasatan. Pengakuannya bukan pengakuan seorang saksi awam yang mungkin tersalah faham terhadap soalan yang diajukan. Ia adalah pengakuan yang telah dipertimbangkan oleh seorang penyiasat terlatih yang mempunyai akses kepada semua maklumat yang relevan. Pada hemat kami, kegagalan untuk memberi penilaian yang wajar kepada keterangan SP23 dalam alasan prima facie dan dalam penghakiman akhir merupakan suatu kekhilafan prinsip asas yang tidak boleh diabaikan. [60] Keterangan gabungan saksi-saksi pendakwaan, iaitu SP12, SP13, SP15 dan SP23 menghasilkan suatu gambaran konsisten yang mengesahkan kes pembelaan. Apabila saksi-saksi pendakwaan sendiri secara nyata menolak teori milikan yang diutarakan oleh kes pendakwaan, mahkamah seharusnya menangani percanggahan tersebut secara langsung apabila membuat penilaian keterangan secara maksima. Kegagalan HMT untuk berbuat demikian dan pergantungannya kepada pasport anak lelaki Tertuduh yang telah luput dan fakta penyewaan semata-mata merupakan suatu kegagalan untuk menangani keseluruhan keterangan pendakwaan. Sama ada pembelaan berjaya menyangkal anggapan atas imbangan kebarangkalian [61] Berdasarkan dapatan di perenggan-perenggan terdahulu, kami berpendapat anggapan milikan di bawah seksyen 37(d) ADB 1952 tidak berjaya diwujudkan kerana elemen pra-syarat, iaitu jagaan atau kawalan, tidak dibuktikan oleh pendakwaan. Walau bagaimanapun, bagi tujuan kelengkapan, kami akan menangani isu sama ada pembelaan, sekiranya anggapan itu timbul, telah berjaya menyangkalnya atas imbangan kebarangkalian. [62] Prinsip undang-undang memperuntukkan bahawa beban yang terpakai untuk menyangkal anggapan adalah pembuktian atas imbangan kebarangkalian. Ini adalah prinsip undang-undang mapan yang tidak perlu penjelasan lanjut. Kami berpendapat bahawa Tertuduh, sekiranya anggapan itu timbul, memang telah berjaya menyangkalnya atas imbangan kebarangkalian. Keterangan SP12 yang mengesahkan perpindahan Tertuduh dari Rumah No. 9 pada bulan Disember 2017, keterangan SP13 bahawa Tertuduh tiba dari luar pada awal tahun 2018, keterangan SP15 bahawa dia tidak melihat Tertuduh di Rumah No. 9 selepas bulan Disember 2017, dan pengakuan SP23 selaku pegawai penyiasat bahawa barangan di Rumah No. 9 adalah barang-barang lama dan Affyzal adalah penghuni tetapnya, semuanya secara bersama-sama lebih daripada mencukupi untuk menjadikan neraca berpihak kepada Tertuduh atas imbangan kebarangkalian. Pembelaan oleh itu telah berjaya menyangkal anggapan yang diandaikan, sekiranya ia pernah timbul. Sama ada pendakwaan telah membuktikan kesnya melampaui keraguan yang munasabah [63] Mengambil kira keseluruhan keterangan, kami mendapati bahawa pendakwaan gagal membuktikan pertuduhan terhadap Tertuduh melampaui keraguan yang munasabah. Keterangan gabungan daripada saksi-saksi pendakwaan sendiri mengesahkan bahawa Tertuduh telah meninggalkan Rumah No. 9 lebih kurang dua bulan sebelum serbuan. Tiada keterangan forensik yang mengaitkan Tertuduh dengan bilik pertama di Rumah No. 9 tersebut atau dengan tong ais berwarna oren (P53) tersebut. Identiti P53 sebagai tong ais khusus yang dibeli atas arahan Tertuduh tidak dibuktikan mengikut prinsip yang dikehendaki. Ketiadaan kunci bilik pertama Rumah No. 9 tersebut pada diri Tertuduh, ditemui sebaliknya di kawasan terbuka yang boleh dicapai oleh beberapa individu lain, tidak membentuk inferen milikan terhadap Tertuduh. Pembebasan Affyzal yang hadir secara fizikal di dalam rumah, memegang kunci pintu hadapan, dan yang profil DNAnya ditemui di dalam bilik tempat dadah berbahaya tersebut ditemui sedangkan Tertuduh yang tidak hadir disabitkan, mencerminkan suatu penerapan yang tidak konsisten terhadap prinsip undang-undang yang sama terhadap kumpulan keterangan yang sama dan menimbulkan keraguan yang munasabah yang ketara mengenai sabitan Tertuduh. [64] Kami berpuas hati bahawa wujud keraguan yang munasabah mengenai kesalahan yang dipertuduhkan terhadap Tertuduh. Keterangan yang ada, apabila dinilai secara menyeluruh dan sepenuhnya, tidak mencukupi untuk mensabitkan Tertuduh melampaui keraguan yang munasabah. HMT adalah terkhilaf dalam mensabitkan Tertuduh dan sabitan tersebut adalah tidak selamat untuk dikekalkan. Kesimpulan [65] Berdasarkan alasan-alasan yang dinyatakan di atas, kami mendapati bahawa sabitan dan hukuman yang dijatuhkan oleh Mahkamah Tinggi terhadap Tertuduh adalah tidak selamat untuk dikekalkan. Rayuan Tertuduh terhadap sabitan adalah dibenarkan dengan sebulat suara. Sabitan bagi kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) ADB 1952 adalah diketepikan. Hukuman penjara 30 tahun dan 15 sebatan rotan adalah diketepikan. Perayu dibebaskan dan dilepaskan daripada pertuduhan. Bertarikh pada 13 Julai 2026. -sgd-AHMAD SHAHRIR MOHD SALLEH HAKIM MAHKAMAH TINGGI MALAYA Mewakili perayu: Dato’ Geethan Ram Vincent Lavaniya Raja (Tetuan Gheethan Ram) Mewakili responden: TPR How May Ling Jabatan Peguam Negara.