Mohd Za'Im Bin Hamim (BD-62D-53-10/2023)

“BAHAWA KAMU PADA 14.04.2023 JAM LEBIH KURANG 15 TENGAH HARI DI ALAMAT 1-412, APT MAS AYU JALAN 2/9A, DATARAN TEMPLER, 68100 DALAM DAERAH GOMBAK DALAM NEGERI SELANGOR TELAH ADA DALAM MILIKAN KAMU BERSAMA-SAMA DADAH BERBAHAYA METHAMPHETAMINE SEBERAT 0.18 GRAM DAN DENGAN ITU KAMU BERSAMA-SAMA TELAH MELAKUKAN SUATU KESALAHAN DI BAWAH SEKSYEN 12(2) AKTA DADAH BERBAHAYA 1952 YANG BOLEH DIHUKUM DI BAWAH SEKYEN 12(3) AKTA YANG SAMA DAN DIBACAKAN BERSAMA DI BAWAH SEKSYEN 34 KANUN KESEKSAAN. JIKA SABIT KESALAHAN BOLEH DIHUKUM DENDA TIDAK LEBIH DARIPADA SATU RATUS RIBU RINGGIT ATAU DIKENAKAN HUKUMAN PENJARA SELAMA TEMPOH TIDAK LEBIH DARIPADA LIMA TAHUN ATAU KEDUA-DUANYA SEKALI.” [3] Walau bagaimanapun, seorang lagi Tertuduh (Muhammad Hafiz) yang dituduh bersama Tertuduh (Mohd Za’im) dalam kes ini telah melarikan diri selepas dijamin semasa kali pertama pertuduhuan dibacakan di Mahkamah Majistret Selayang 2. Oleh itu, Mahkamah ini telah memberikan perintah lepas tanpa bebas (Discharge not amounting to acquittal) bagi kes di bawah pertuduhan pertama tersebut pada 17.04.2024. S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg [4] Manakala, dua (2) lagi pertuduhan masih diteruskan terhadap Tertuduh seperti berikut: [5] Bagi kes BD-62D-21-04/2023 atas Pertuduhan Pindaan (Kandungan 11) di bawah seksyen 6 Akta Dadah Berbahaya 1952 seperti berikut:

“BAHAWA KAMU PADA 14/04/2023 JAM LEBIH KURANG 15 TENGAH HARI DI ALAMAT 1-412, APT MAS AYU JALAN 2/9A DATARAN TEMPLER 68100 DALAM DAERAH

DADAH BERBAHAYA DADAH JENIS CANNABIS SEBERAT 39 GRAM DAN DENGAN ITU KAMU TELAH MELAKUKAN SUATU KESALAHAN DI BAWAH SEKSYEN 6 AKTA DADAH BERBAHAYA 1952 YANG BOLEH DIHUKUM DI BAWAH SEKSYEN 39A(2) AKTA YANG SAMA. JIKA SABIT KESALAHAN DIHUKUM PENJARA 5 TAHUN SEHINGGA SEUMUR HIDUP DAN SEBAT TIDAK KURANG DARIPADA 10 SEBATAN.” [6] Bagi kes BD-62D-53-10/2023 atas Pertuduhan Pindaan (Kandungan 21) di bawah seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 seperti berikut:

“BAHAWA KAMU PADA 14/04/2023 JAM LEBIH KURANG 15 TENGAH HARI DI ALAMAT 1-412 APT MAS AYU JALAN 2/9A, DATARAN TEMPLER, DI DALAM DAERAH GOMBAK, S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg DI DALAM NEGERI SELANGOR TELAH MEMILIKI DADAH BERBAHAYA NIMETAZEPAM SEBERAT 0.75 GRAM DAN DENGAN ITU KAMU TELAH MELAKUKAN SUATU KESALAHAN DI BAWAH SEKSYEN 12(2) AKTA DADAH BERBAHAYA 1952 DAN BOLEH DIHUKUM DI BAWAH SEKYEN 12(3) AKTA YANG SAMA. JIKA DISABITKAN KESALAHAN BOLEH DIHUKUM DENGAN DENDA TIDAK LEBIH SATU RATUS RIBU RINGGIT ATAU DIKENAKAN HUKUMAN PENJARA SELAMA TEMPOH TIDAK LEBIH DARIPADA LIMA TAHUN ATAU KEDUA-DUANYA SEKALI.” [7] Kes telah dibicarakan dan Pertuduhan Kedua dan Pertuduhan Ketiga dibicarakan bersama. Tertuduh tidak ditawarkan dengan sebarang ikat jamin oleh Mahkamah ini dan Tertuduh telah berada dalam tahanan reman sejak 14.04.2023. Pihak Pendakwaan telah mengemukakan lapan

orang saksi manakala pihak Pembelaan telah mengemukakan empat

orang saksi termasuk Tertuduh untuk memberikan keterangan. [8] Mahkamah telah melepaskan dan membebaskan Tertuduh terhadap pertuduhan di akhir kes Pembelaan bagi kedua-dua Pertuduhan Kedua dan Pertuduhan Ketiga iaitu satu (1) kesalahan di bawah seksyen 6 Akta Dadah Berbahaya 1952 bagi Kes No. BD-62D-21-04/2023 dan satu (1) kesalahan di bawah subseksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 bagi Kes BD-62D-53-10/2023. S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg KES PENDAKWAAN [9] Pihak Pendakwaan telah memanggil lapan (8) orang saksi untuk memberikan keterangan dalam kes ini iaitu –

SP1 Encik Ahmad Firdaus Bin Saat (Penolong Pegawai

SP2 Encik Azhar Bin Sarman (Sub Inspektor Risikan

SP3 Puan Maheswari a/p Paliyanny (Ahli Kimia / Pegawai Sains di Jabatan Kimia Malaysia)

SP4 Encik Shaifol Hisham Bin Mat (adik kepada pemilik

SP5 Puan Yasmah binti Hamim (Kakak Tertuduh)

SP6 Koperal Mohd Farid Bin Zainon (Koperal Cawangan Jurufoto Jenayah di IPD Gombak)

SP7 SM Mohd Zaida Bin Md. Hakim (Anggota Serbuan / SM Operasi Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik IPD Gombak) S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg

SP8 Inspektor Fakhri Bin Zainal (Pegawai Penyiasat di Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik IPD Gombak) [10] Semasa perbicaraan di peringkat kes Pendakwaan dan kes Pembelaan, kedua-dua pihak telah mengemukakan eksibit-eksibit seperti berikut: TANDAAN EKSIBIT P1 Laporan Kimia bertarikh 04.07.2023 P2 Satu (1) sampul surat berwarna putih dengan tandaan “FH” berseal Jabatan Kimia Malaysia P3 Satu (1) kotak kayu berpenutup dengan tandaan “AZ” dan bertarikh 14.04.2023 P4 Satu (1) botol kaca diubah suai disyaki alat menghisap dadah bertanda “A1” dan bertarikh 14.04.2023 P5 Satu (1) bungkusan plastik Jabatan Kimia Malaysia dengan No. Makmal 23-FR-B-11244 dengan tandaan “FH-a” berisi helaian daun kering P6 Satu (1) plastik kecil berlogo Jabatan Kimia Malaysia dengan No. Makmal 23-FR-B-11244 dengan tandaan “FH-b” berisi serbuk berwarna putih S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg P7 Satu (1) keratan plastik lutsinar Jabatan Kimia Malaysia dengan No. Makmal 23-FR-B-11244 dengan tandaan “A” dan bertarikh 14.04.2023 P8 Satu (1) balutan plastik lutsinar Jabatan Kimia Malaysia dengan No. Makmal 23-FR-B-11244 dengan tandaan “AZ1” dan bertarikh 14.04.2023 P9 Satu (1) keratan aluminium foil berwarna merah/perak dengan tandaan “AZ2” dengan tandatangan dan bertarikh 14.04.2023 P10 Satu (1) plastik lutsinar dengan No. Makmal 23-FR-B- 11244 dengan tandaan “FH-c” mengandungi serbuk warna kekuningan P11 Laporan polis Selayang/009429/23 P12 Borang Bongkar P13 Borang Serah Menyerah Barang Kes P14(A) hingga

(O) Lima Belas (15) keping gambar tempat serbuan P15(A) hingga

(E) Lima (5) keping gambar barang kes S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg P16 Satu (1) resit rasmi Jabatan Kimia Malayisa No. Makmal 23-FR-B-11244 P17 Satu (1) CD-R dengan tandaan “Selayang Report 9429/23” P18 Sijil Perakuan di bawah seksyen 90A Akta Keterangan 1950 [11] SP1, SP4 dan SP5 telah memberikan keterangan secara lisan. Manakala SP2, SP3, SP6, SP7 dan SP8 telah memberikan keterangan dengan mengemukakan pernyataan saksi masing-masing dan telah ditandakan seperti berikut: i. PSP2 – Pernyataan saksi SP2; ii. PSP3 – Pernyataan saksi SP3; iii. PSP6 – Pernyataan saksi SP6; iv. PSP7 – Pernyataan saksi SP7; dan v. PSP8 – Pernyataan saksi SP8. [12] Tertuduh telah dituduh di Mahkamah ini pada 20.04.2023 untuk kesalahan di bawah seksyen 6 Akta Dadah Berbahaya 1952. Tertuduh juga telah dituduh di Mahkamah Majistret Selayang 1 pada 20.04.2023 atas dua (2) pertuduhan di bawah subseksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952. Kes Tertuduh di Mahkamah Majistret kemudian telah dipindahkan ke Mahkamah Sesyen ini untuk didengar dan dibicarakan bersama dengan pertuduhan di bawah seksyen 6 Akta Dadah Berbahaya

Di Mahkamah Sesyen, bagi kes No. BD-62D-53-10/2023, Tertuduh S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg dipertuduh semula atas satu (1) pertuduhan pindaan di bawah subseksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952. FAKTA KES PENDAKWAAN [13] Pada 14.04.2023 pada jam lebih kurang 12.15 tengah hari, SP2 iaitu Pengadu bersama sepasukan polis dari Jabatan Siasatan Jenayah Narkotik Ibu Pejabat Polis Daerah Gombak telah bertindak berdasarkan maklumat dadah telah pergi ke alamat 1-412, Apartmen Mas Ayu Jalan 2/9A, Dataran Templer, Batu Caves. Selepas tiba di alamat tersebut, SP2 mendapati pintu tidak berkunci. SP2 bersama beberapa anggota pasukan menyerbu masuk dan mendapati terdapat dua (2) orang lelaki Melayu sedang duduk di ruang tamu rumah. [14] SP2 mendapati tiada orang lain di dalam rumah tersebut melainkan dua (2) lelaki Melayu tersebut. Dua (2) lelaki Melayu tersebut ialah Mohd Za’im bin Hamim (Tertuduh) dan Muhammad Hafiz bin Hamsiron. [15] Pemeriksaan badan dibuat oleh SP2 terhadap Tertuduh dan Muhammad Hafiz namun tidak menjumpai apa-apa barang salah. Walau bagaimanapun, di tempat Tertuduh dan Muhammad Hafiz sedang duduk, SP2 menjumpai satu (1) keratan plastik lutsinar berisi serbuk kristal disyaki dadah jenis Methamphetamine (Anggaran Berat: 0.6 gram) (Eksibit P7) di atas meja di ruang tamu tersebut. [16] Seterusnya, SP2 dipandu arah oleh Tertuduh ke bilik pertama sebelah kiri rumah tersebut di mana di atas meja solek dijumpai satu (1) kotak kayu berpenutup (Eksibit P3) yang mengandungi satu (1) balutan plastik yang mengandungi ketulan mampat tumbuhan kering disyaki S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg dadah jenis Cannabis (Aaggaran Berat: 115.00 gram) dan satu (1) keratan foil warna merah/perak yang mengandungi empat (4) biji pil Erimin 5 (Anggaran Berat: 1.11 gram) (Eksibit P8 dan P9). SP2 menyatakan pencahayaan semasa pemeriksaan adalah cerah diterangi lampu dan SP2 nampak jelas barang kes yang dijumpai di tempat kejadian. [17] SP2 seterusnya telah menangkap Tertuduh dan Muhammad Hafiz dan merampas barang-barang dadah. Tertuduh dan Muhammad Hafiz bersama barang-barang rampasan dibawa pulang ke IPD Gombak untuk tindakan lanjut. Sepanjang perjalanan itu, Eksibit P3, P7, P8 dan P9 berada dalam kawalan SP2. [18] Senarai geledah telah disediakan untuk barang kes dadah tersebut di tempat kejadian dan telah ditandatangani oleh Tertuduh (Eksibit P12). SP2 juga telah membuat satu laporan polis berkenaan barang kes dadah tersebut (Eksibit P11). [19] Kesemua barang kes dadah dan rampasan serta Tertuduh kemudian telah diserahkan kepada Pegawai Penyiasat (SP8). Borang serah terima barang kes dadah dan rampasan juga telah disediakan dan ditandatangani (Eksibit P13). [20] SP8 telah memeriksa kesemua barang kes dadah dan eksibit sama ada sama dengan senarai geledah dan borang serah menyerah dan juga membuat timbangan semula ke atas Eksibit P7, P8 dan P9 yang dirampas daripada Tertuduh oleh SP2 dan didapati anggaran berat yang sama. Kemudian pada 15.04.2023 jam lebih kurang 10.40 pagi, SP8 telah S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg mengeluarkan barang kes dadah daripada laci simpanan di bilik SP8 bagi tujuan pengambilan gambar barang kes oleh SP6. [21] Kemudian barang kes telah dihantar ke Jabatan Kimia Malaysia, Petaling Jaya untuk dianalisa pada 28.04.2023 seperti mana dalam Resit Rasmi iaitu Eksibit P16. Barang kes telah dianalisa oleh Ahli Kimia (SP3) dan Laporan Kimia bertarikh 04.07.2023 (Eksibit P1) mendapati Eksibit P8 mengandungi ketulan mampat tumbuhan dengan berat bersih 117.39 gram Cannabis, Eksibit P7 mengandungi bahan kristal jernih dengan berat bersih 0.18 gram Methamphetamine, Eksibit P9 mengandungi tablet-tablet warna oren dengan berat bersih 0.75 gram Nimetazepam. [22] Selanjutnya barang-barang kes tersebut secara fizikal telah dikemukakan kepada Mahkamah seperti berikut: i) Sampul Putih ber’seal’ Jabatan Kimia Malaysia bertanda “FH” sebagai Eksibit P2; ii) Satu (1) balutan plastik bertanda “FH1” sebagai Eksibit P8; iii) Satu (1) peket plastik bertanda “FH2” sebagai Eksibit P7; iv) Satu (1) keping foil bertanda “FH3” sebagai Eksibit P9; dan v) Tiga (3) peket plastik berisi baki analisa yang dibekalkan oleh Jabatan Kimia Malaysia sebagai Eksibit P5, P6 dan P10. [23] Kesemua barang kes dadah iaitu Eksibit P7, P8 dan P9 telah dicamkan oleh saksi-saksi. Ahli Kimia (SP3) mengesahkan barang kes dadah yang dikemukakan di Mahkamah adalah barang kes dadah yang SP3 terima dan serahkan semula. SP2 juga mengesahkan bahawa barang kes dadah yang dikemukakan di Mahkamah adalah barang kes S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg dadah yang SP2 rampas pada hari kejadian dan yang SP2 telah serahkan kepada SP8. SP8 juga mengecam barang kes dadah yang dikemukakan ke Mahkamah ialah barang kes yang beliau terima daripada SP2 dan diserahkan kepada Jabatan Kimia Malaysia. BEBAN PEMBUKTIAN DI AKHIR KES PENDAKWAAN [24] Perenggan 173(h) Kanun Tatacara Jenayah memperuntukkan seperti berikut: “Procedure in summary trials

The following procedure shall be observed by Magistrates in summary trials:

(h)(i) If the Court finds that a prima facie case has been made out against the accused on the offence charged, the Court shall call upon the accused to enter on his defence.

(ii) If the Court finds that a prima facie case has been made out against the accused on an offence other than the offence charged which the Court is competent to try and which in the opinion of the Court it ought to try, the Court shall amend the charge.

(iii) For the purpose for subparagraphs (i) and (ii), a prima facie case is made out against the accused where the prosecution has adduced credible evidence proving each ingredient of the S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg offence which if unrebutted or unexplained would warrant a conviction.” [25] Seksyen 180 Kanun Tatacara Jenayah memperuntukkan seperti berikut: “Procedure after conclusion of case for prosecution

(1) When the case for the prosecution is concluded, the Court shall consider whether the prosecution has made out a prima facie case against the accused.

If the Court finds that the prosecution has not made out a prima facie case against the accused, the Court shall record an order of acquittal.

If the Court finds that a prima facie case has been made out against the accused on the offence charged the Court shall call upon the accused to enter on his defence.

For the purpose of this section, a prima facie case is made out against the accused where the prosecution has adduced credible evidence proving each ingredient of the offence which if unrebutted or unexplained would warrant a conviction.” [26] Oleh yang demikian, merujuk kepada perenggan 173(h) dan seksyen 180 Kanun Tatacara Jenayah, beban pembuktian di akhir kes pendakwaan adalah prima facie. Maksud prima facie adalah maximum evaluation of the prosecution’s evidence and if unrebutted it would warrant S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg the accused’s conviction. Maksud prima facie ini telah pun dijelaskan dalam kes-kes Mahkamah Persekutuan dan Mahkamah Rayuan. Mahkamah ini telah merujuk kepada kes-kes Balachandran v Pendakwa Raya [2005] 1 CLJ 8 dan Looi Kow Chai dan Anor v Pendakwa Raya [2003] 1 CLJ 734. [27] Mahkamah Persekutuan dalam kes Balachandran v Pendakwa Raya (supra) telah memutuskan bahawa – “Section 180(1) makes it clear that the standard of proof on the prosecution at the close of its case is to make out a prima facie case while s. 182A(1) enunciates that at the conclusion of the trial the court shall consider all the evidence adduced and decide whether the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt. The standard of proof on the prosecution at the end of its case and at the end of the whole case has thus been statutorily spelt out in clear terms. The submission made must therefore be ratiocinated against the background of the meaning of the phrase "prima facie case" in s. 180. Section 180(2) provides that the court shall record an order of acquittal if a prima facie case has not been made out while s. 180(3) provides that if a prima facie case has been made out the accused shall be called upon to enter his defence. A prima facie case is therefore one that is sufficient for the accused to be called upon to answer. This in turn means that the evidence adduced must be such that it can be overthrown only by evidence in rebuttal. The phrase "prima facie case" is defined in similar terms in Mozley and Whiteley's Law Dictionary, 11th edn as: S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg A litigating party is said to have a prima facie case when the evidence in his favour is sufficiently strong for his opponent to be called on to answer it. A prima facie case, then, is one which is established by sufficient evidence, and can be overthrown only by rebutting evidence adduced by the other side. The result is that the force of the evidence adduced must be such that, if unrebutted, it is sufficient to induce the court to believe in the existence of the facts stated in the charge or to consider its existence so probable that a prudent man ought to act upon the supposition that those facts exist or did happen. On the other hand if a prima facie case has not been made out it means that there is no material evidence which can be believed in the sense as described earlier. In order to make a finding either way the court must, at the close of the case for the prosecution, undertake a positive evaluation of the credibility and reliability of all the evidence adduced so as to determine whether the elements of the offence have been established. As the trial is without a jury it is only with such a positive evaluation can the court make a determination for the purpose of s. 180(2) and (3). Of course in a jury trial where the evaluation is hypothetical the question to be asked would be whether on the evidence as it stands the accused could (and not must) lawfully be convicted. That is so because a determination on facts is a matter for ultimate decision by the jury at the end of the trial. Since the court, in ruling that a prima facie case has been made out, must be satisfied that the evidence adduced can be overthrown only by evidence in rebuttal it follows that if it is not rebutted it must prevail. Thus if the accused elects to remain silent he must be convicted. The S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg test at the close of the case for the prosecution would therefore be: Is the evidence sufficient to convict the accused if he elects to remain silent? If the answer is in the affirmative then a prima facie case has been made out. This must, as of necessity, require a consideration of the existence of any reasonable doubt in the case for the prosecution. If there is any such doubt there can be no prima facie case.” [28] Mahkamah Rayuan dalam kes Looi Kow Chai dan Anor v Pendakwa Raya (supra) telah memutuskan bahawa – “Di bawah s. 180 Kanun Prosedur Jenayah (Dikaji 1999), tanggungjawab seseorang hakim, yang bersidang secara sendirian, di akhir kes pendakwaan, adalah untuk menentukan, selaku pengadil fakta, sama ada pendakwaan berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap tertuduh. Hakim hanya mempunyai satu pertimbangan untuk dibuat; beliau mestilah mentaklukkan keterangan pendakwaan kepada suatu penilaian maksima dan selepas itu menanya dirinya soalan ini: sekiranya aku memutuskan untuk memanggil tertuduh untuk membela diri, dan dia memilih untuk berdiam diri, adakah aku akan mensabitkannya berdasarkan keseluruhan keterangan yang dikemukakan oleh pendakwaan? Jika jawapannya negatif, maka tiada kes prima facie dibuktikan, dan tertuduh berhak untuk dibebaskan. (Mentaklukkan keterangan pendakwaan kepada penilaian maksima untuk menentukan sama ada pembelaan patut dipanggil tidak bermakna bahawa pendakwaan perlu S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg membuktikan kesnya di luar keraguan munasabah di peringkat peralihan tersebut).” DAPATAN DAN KEPUTUSAN MAHKAMAH DI AKHIR KES PENDAKWAAN Elemen Di Bawah Seksyen 6/Subseksyen 39A(2) dan Subseksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 [29] Seksyen 6 Akta Dadah Berbahaya 1952 memperuntukkan seperti berikut:

“Restriction on possession of raw opium, coca leaves, poppy-straw and cannabis Any person who keeps or has in his possession, custody or control any raw opium, coca leaves, poppy-straw or cannabis or the seeds of the plants from which they may be obtained either directly or indirectly, except under and in accordance with an authorization such as is referred to in sections 4 and 5 or with any regulation made under section 7 thereof, shall be guilty of an offence against this Act and liable on conviction to a fine not exceeding **twenty thousand ringgit or to imprisonment for a term not exceeding five years or to both.” [30] Subseksyen 39A(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 pula memperuntukkan seperti berikut: “Increased penalty where the subject matter is the prescribed amount of certain dangerous drugs S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg

(1) …

Every person found guilty of an offence against this Act where the offence is not punishable with death and where the subject matter of the offence is— …

50 grammes or more in weight of cannabis; … shall, instead of being liable to the punishment provided for that offence under the section under which the person has been so found guilty, be punished with imprisonment for life or for a term which shall not be less than five years, and he shall also be punished with whipping of not less than ten strokes.” [31] Subseksyen 12(2) dan subseksyen 12(3) Akta Dadah Berbahaya 1952 memperuntukkan seperti berikut: “Restriction on import and export of certain dangerous drugs

(1) No person shall except under the authorization of the Minister— S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg

import into Malaysia any dangerous drug specified in Parts III, IV and V of the First Schedule; or

export from Malaysia any dangerous drug specified in Parts III and IV of the First Schedule.

No person shall have in his possession, custody or control any dangerous drug to which this Part applies unless he is authorized to be in possession, custody or control of such drug or is deemed to be so authorized under this Act or the regulations made thereunder.

Any person who contravenes subsection (2) of this section shall be guilty of an offence against this Act and shall be liable on conviction to a fine not exceeding one hundred thousand ringgit or to imprisonment for a term not exceeding five years or to both.” [32] Dalam kes ini, Tertuduh telah dipertuduh dalam milikan, jagaan dan kawalan terhadap – a) Bagi Kes No. BD-62D-21-04/2023: i. Cannabis seberat 117.39 gram (kesalahan di bawah seksyen 6 Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 39A(2) Akta yang sama). b) Bagi Kes No. BD-62D-53-10/2023: S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg i. Nimetazepam seberat 0.75 gram (kesalahan di bawah seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 12(3) Akta yang sama). [33] Bagi tujuan untuk membuktikan Tertuduh telah melakukan kesalahan di bawah seksyen 6 Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah subseksyen 39A(2) Akta yang sama dan subseksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya yang boleh dihukum di bawah subseksyen 12(3) Akta yang sama, pihak Pendakwaan perlu memenuhi elemen-elemen di bawah subseksyen-subseksyen tersebut iaitu – a) Dadah yang dijumpai adalah seperti mana yang ditakrifkan dalam seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya 1952; b) Tertuduh mempunyai milikan (mens rea possession) ke atas dadah tersebut, dan c) Tertuduh mempunyai pengetahuan tentang kewujudan dadah tersebut. DADAH TERSEBUT ADALAH DADAH BERBAHAYA [34] Bagi elemen pertama, keterangan SP3 telah mengesahkan barang kes dadah yang dianalisa merupakan Cannabis seperti yang ditakrifkan dalam seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya 1952. Methamphetamine dan Nimetazepam juga adalah seperti yang disenaraikan dalam Jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya 1952. S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg [35] Laporan Kimia Eksibit P1 juga telah dikeluarkan oleh SP3. Oleh demikian, elemen pertama bagi pertuduhan ini telah dibuktikan bahawa dadah tersebut adalah Cannabis seperti yang ditakrifkan dalam seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya 1952 dan Methamphetamine serta Nimetazepam adalah seperti yang disenaraikan dalam Jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya 1952. TERTUDUH MEMPUNYAI MILIKAN KE ATAS DADAH TERSEBUT [36] Isu milikan (possession) ialah elemen yang penting. Pihak Pendakwaan perlu membuktikan bahawa Tertuduh melakukan kesalahan milikan (possession) dan menyimpan dadah jenis Cannabis dengan berat bersih sebanyak 117.39 gram dan dadah jenis Nimetazepam dengan berat bersih sebanyak 0.75 gram. [37] Bagi elemen kedua iaitu milikan, Pihak Pendakwaan merujuk kepada prinsip di dalam kes PP v. Kang Ho Soh [1991] 3 CLJ 557 yang memutuskan bahawa apa yang membentuk “milikan” adalah merupakan suatu persoalan undang-undang tetapi sama ada dalam sesuatu kes seseorang itu mempunyai milikan sesuatu barang itu adalah merupakan suatu persoalan fakta. Dalam kes Mahkamah Persekutuan iaitu Parlan Bin Dadeh v. PP [2009] 1 CLJ 717 dirumuskan undang-undang memerlukan pihak Pendakwaan membuktikan OKT mempunyai "actual or mens rea possession" ke atas dadah tersebut. Lord Diplock di dalam kes Privy Council iaitu DPP v. Brooks [1974] 2 All ER 840 berpendapat “possession” di bawah Section 7(c) of the Dangerous Drugs Law of Jamaica hendaklah merangkumi elemen “custody”, “control” dan juga “knowledge”. S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg [38] Pihak Pendakwaan juga menekankan bahawa dadah yang dibicarakan di hadapan Mahkamah ini adalah dadah yang dijumpai dalam kotak berpenutup yang ditunjukkan sendiri oleh Tertuduh. Pihak Pendakwaan bergantung sepenuhnya kepada kelakuan atau perbuatan Tertuduh di bawah seksyen 8 Akta Keterangan 1950 [Akta 56]. Seksyen 8 memperuntukkan seperti berikut:

“Motive, preparation and previous or subsequent conduct

Any fact is relevant which shows or constitutes a motive or preparation for any fact in issue or relevant fact.

The conduct of any party, or of any agent to any party, to any suit or proceeding in reference to that suit or proceeding, or in reference to any fact in issue therein or relevant thereto, and the conduct of any person an offence against whom is the subject of any proceeding, is relevant if the conduct influences or is influenced by any fact in issue or relevant fact, and whether it was previous or subsequent thereto. Explanation 1—The word “conduct” in this section does not include statements unless those statements accompany and explain acts other than statements; but this explanation is not to affect the relevancy of statements under any other section of this Act. Explanation 2—When the conduct of any person is relevant any statement made to him or in his presence and hearing which affects his conduct is relevant.” S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg [39] Pihak Pendakwaan juga merujuk kepada kes Parlan Bin Dadeh v. PP [2009] 1 CLJ 717 yang memutuskan seperti berikut: “[36] The law relating to eveidence of conduct is thus patent. If there is no evidence to show that the conduct is influenced by any fact in issue or relevant fact as required by Section 8 then it is not admissible as it would then be an equivocal act justifying inferences favourable to the accused being drawn. If it satisfies the requirement of S.8 it is admissible. It must be observed that the degree of proof required to establish evidence of conduct would depend on the nature of conduct. … Once admitted the court cannot resort to any other explanation for the conduct or draw inferences on its own accord to render it inadmissible. The onus is on the accused to explain his conduct pursuant to S.9. Such explanation must not be in their barest possible form, but with a reasonable fullness of detail and ciscumstance (see R v Stephenson [1904] 68 JP 524). [38] In this case the reaction of the appellant in looking stunned or shocked upon being approached by the police is clearly admissible under s.8 since it has a direct bearing on the fact in issue as the drugs found were tucked away in the front of the jeans worn by him. The explanation for his reaction must therefore be offered by he himself as required by s.9. The court, cannot, on its own, offer an explanation for his reaction. However, in his defence the appellant did not offer any explanation at all for his reaction upon being approached by the police. It can therefore be S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg validly used as evidence against him. The inference to be drawn from the evidence of conduct of the appellant against the background of the other evidence is that he knew what he was carrying …” [40] Fakta dalam kes ini jelas menunjukkan bahawa Tertuduh mempunyai “custody”, “control” dan juga “knowledge” ke atas Eksibit P8 dan P9. TERTUDUH MEMPUNYAI KAWALAN DAN JAGAAN TERHADAP DADAH YANG DIRAMPAS [41] Elemen “Custody” ditakrifkan oleh Taylor J dalam kes Leow Nghee Lim v. Reg [1955] 1 LNS 53; [1956] 22 MLJ 28 seperti berikut: “Custody means having care or guardianship; goods in custody are in the care of the custodian and, by necessary implication, he is taking care of goods unless you know where they are and have the means of exercising control over them. Custody therefore implies knowledge of the existence and whereabouts of the goods and power of control over them, not amounting to possession". [42] Taylor J dalam kes yang sama Leow Nghee Lim (supra) mentakrifkan elemen “control” pula seperti berikut: “Control must be proved as a fact and it must arise from the relation of the person to the goods, irrespective of whether they are contraband. An example may make this clearer. Suppose S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg that one of the assistants in this case smoked a particular brand of tobacco, not sold in the shop and to the knowledge of the accused, kept in the drawer. No doubt the accused could, at any time, tell the assistant to keep his tobacco somewhere else. He could resume possession of drawer. But so long as he allowed the assisstants to keep their small personal things in the drawer, the things were in their control, not his. He could not reasonably order them to throw away harmless tobacco, consistently with the existing arrangement. The argument for control is based solely on the contraband nature of the thing - not on the circumstances in which it was kept." [43] Mahkamah mendapati fakta di dalam kes ini yang membuktikan elemen “custody” dan “control” adalah seperti berikut: i. Keterangan SP2 iaitu sebagai Pengadu dan keterangan sokongan oleh SP7 sebagai anggota serbuan bersama-sama dengan lima belas (15) anggota pasukan serbuan yang lain telah bertindak atas maklumat dadah di dalam kes ini. SP2 telah menyerbu masuk ke dalam rumah apabila didapati pintu tidak berkunci dan menjumpai Tertuduh bersama seorang lagi sedang duduk di ruang tamu. SP2 juga telah memperkenalkan diri sebagai Pegawai Kanan Polis. ii. Keadaan pencahayaan di tempat kejadian adalah cerah diterangi lampu bilik, di mana SP2 dan pasukan dipandu arah oleh Tertuduh sendiri ke bilik pertama sebelah kiri rumah tersebut. S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg iii. SP2 dipandu arah oleh Tertuduh kepada Eksibit P3 yang mana apabila disemak, mengandungi Eksibit P8 dan Eksibit P9 di dalamnya. [44] Berdasarkan fakta kes di atas, Eksibit P8 dan P9 tersebut adalah milik Tertuduh berdasarkan kelakuan Tertuduh yang telah pandu arah SP2 ke dalam bilik pertama sebelah kiri rumah tersebut dan menunjukkan Eksibit P3 kepada SP2. Tindakan atau kelakuan Tertuduh tersebut menunjukkan wujud pengetahuan oleh Tertuduh terhadap kewujudan barang kes dadah tersebut. TERTUDUH MEMPUNYAI PENGETAHUAN TERHADAP DADAH YANG DIRAMPAS [45] Bagi elemen ketiga, pihak Pendakwaan merujuk kepada kata-kata Brown AG CJ dalam kes Ho Seng Seng v. Rex [1951] 1 LNS 25; [1951] MLJ 225 berkenaan dengan “knowledge” seperti berikut: “I think that the element of knowledge is implicit in the word 'custody' and in the word 'control'. 'Custody' means watching over or keeping safe. You cannot watch over a thing or keep it safe unless you know it is there. Similarly you cannot have 'control' of a thing unless you know it is there …". [46] Bagi pembuktian “pengetahuan” pula, pihak Pendakwaan mengguna pakai anggapan di bawah perenggan 37(d) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang memperuntukkan seperti berikut: S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg

Presumptions In all proceedings under this Act or any regulation made thereunder— …

Any person who is found to have had in custody or under his control anything whatsoever containing any drugs shall, until the contrary is proved, be deemed to have been in possession of such drug and shall, until the contrary is proved, be deemed to have known the nature of such drug”. [47] Di dalam kes ini, keterangan SP5 menunjukkan bahawa Tertuduh tinggal di rumah tersebut. Apabila Tertuduh tinggal di rumah tersebut, semestinya Tertuduh mengetahui apa yang ada di dalam rumah yang didiami tersebut. Keterangan ini menyokong kelakuan Tertuduh yang memandu arah sendiri SP2 kepada Eksibit P3, P8 dan P9. Memandangkan pihak Pendakwaan telah membuktikan bahawa Tertuduh mempunyai kawalan dan jagaan ke atas Eksibit P8 dan P9 yang dijumpai dalam Eksibit P3 yang ditunjukkan sendiri oleh Tertuduh, maka anggapan di bawah perenggan 37(d) ADB 1952 terpakai untuk membuktikan bahawa Tertuduh mempunyai milikan dan pengetahuan terhadap dadah yang dijumpai tersebut sehingga dibuktikan sebaliknya. [48] Mahkamah mengambil keterangan yang dikemukakan oleh saksi-saksi Pendakwaan untuk membuat ‘presumptions of facts’ kerana dalam kes ini Tertuduh sendiri yang memandu arah sendiri SP2 kepada Eksibit P3, P8 dan P9 bilik pertama sebelah kiri rumah tersebut di mana hanya Tertuduh sahaja yang mempunyai akses serta milikan terhadap bilik tersebut. S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg [49] Mahkamah juga merujuk kepada keterangan SP5 yang menunjukkan bahawa Tertuduh tinggal di rumah tersebut di mana barang-barang kes dadah dijumpai. Oleh itu, ‘presumption of facts’ dapat dilihat daripada fakta kes ini yang menunjukkan terdapat keterangan membuktikan Tertuduh mempunyai pengetahuan tentang penemuan dadah tersebut pada hari kejadian di dalam bilik tersebut di rumah tersebut. [50] Sebahagian besar keterangan yang diberikan oleh kesemua saksi Pendakwaan adalah saksi-saksi polis dan saksi-saksi yang boleh dipercayai (credible). Dalam kes PP v Mohamed Ali [1962] 28 MLJ 257, Mahkamah menegaskan bahawa keterangan seorang saksi polis perlu diterima selagi mana ia logik dan boleh diterima akal. Yang Amat Arif Ketua Hakim Negara Thomson CJ menghuraikan: “When a police witness says something that is not inherently improbable his evidence must in the first instance be accepted. If he says he saw a cow jumping over the moon his evidence is, of course, not to be accepted, but if he says he saw a cow wandering along one of the main streets of Kuala Lumpur (the sort of thing we all see every day of our lives) there is not the slightest justification for refusing to believe him. Of course if his evidence is contradicted by other evidence or is shaken by cross-examination then it becomes the business of the Magistrate to decide whether or not it should be accepted. In the absence of any element of inherent probability the evidence of any witness, whether a Police witness or not, who gives evidence on affirmation, should normally be accepted” S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg [51] Mahkamah juga merujuk kepada keputusan kes Mahkamah Rayuan iaitu PP v Mohd Bandar Shah Nordin & Anor [2008] 4 MLJ 556, yang menyatakan seperti mana berikut di muka surat 867: “Another relevant consideration is probabilities of the case. If a witness’ evidence is improbable, this would be a good reason for rejecting his evidence or according it very little weight. By the same token, where the evidence of a witness accords with the probabilities of the case, it would be a serious misdirection on the part of the trial court to give it little or no weight on grounds of credibility. When there is a conflict of evidence in or between the testimonies of witnesses, it is the duty of the trier of fact to warn himself of the danger of acting upon the evidence of a given witness. Contradictions within and between the evidence of witnesses there are always bound to be. But that is not a good reason by itself to hold the evidence of a witness to be lacking in credibility. In respect of the assessment of evidence of police officers we can do no better than to quote from the judgment of Thomson CJ in Public Prosecutor v Mohamed Ali [1962] MLJ 257.” [52] Mahkamah bersetuju dengan pihak Pendakwaan bahawa elemen

(a), elemen (b) dan elemen (c) untuk kesalahan di bawah seksyen 6/subseksyen 39A(2) dan subsekyen 12(2)/subseksyen 12(3) Akta Dadah Berbahaya 1952 telah dibuktikan oleh pihak Pendakwaan secara keseluruhannya. S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg RANTAIAN KETERANGAN [53] Pihak pendakwaan juga menghujahkan bahawa rantaian keterangan berkenaan barang kes dadah yang dirampas oleh SP2 dari tempat kejadian hingga ia dikemukakan ke Mahkamah adalah tidak terputus. Ini dibuktikan dengan pengecaman barang-barang kes ini di Mahkamah oleh SP2 dan SP8 sendiri berdasarkan tandaan-tandaan, tandatangan dan tarikh yang SP2 dan SP8 telah tandakan pada setiap barang-barang kes tersebut. [54] Walau bagaimanapun, pihak Pendakwaan dalam kes ini masih memanggil saksi-saksi material lain untuk memberikan keterangan berkenaan rantaian keterangan barang kes dadah untuk rujukan Mahkamah. Ahli Kimia (SP3) mengesahkan Eksibit P8 dan P9 yang ditunjukkan kepada SP3 di Mahkamah adalah barang-barang kes sama yang diterima dan dianalisa oleh SP3. Pengecaman juga telah dibuat melalui gambar barang kes yang diambil oleh SP6 serta pengecaman secara fizikal oleh saksi-saksi. [55] Oleh yang demikian, Mahkamah mendapati bahawa rantaian keterangan berkaitan dengan penyerahan dan penyimpanan barang-barang kes adalah tidak terputus. [56] Dalam kes Muklis Jaafar v PP [2010] 7 CLJ 969 Mahkamah juga memutuskan bahawa – “Adalah tidak perlu pihak pendakwaan memanggil kesemua saksi yang ada dalam rantaian keterangan mengenai pergerakan sesuatu eksibit yang dipertikaikan. Soalan yang S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg penting dalam kes ini ialah sama ada eksibit yang dikemukakan dalam perbicaraan di mahkamah adalah eksibit yang sama yang telah dirampas oleh pegawai polis di tempat kejadian. Jika pegawai yang telah merampas eksibit tersebut mengecam eksibit yang dikemukakan di Mahkamah sebagai eksibit yang sama yang telah dirampasnya dari tempat kejadian ini adalah memadai.” [57] Di dalam kes ini, SP2 telah mengecam kesemua barang kes yang dirampas semasa serbuan dibuat. SP8 pula mengesahkan penerimaan kesemua barang-barang kes tersebut dan menyatakan bahawa sepanjang masa barang-barang kes tersebut berada bersama SP8 sehingga barang-barang kes dadah tersebut dihantar ke Jabatan Kimia untuk dianalisa dan diterima kembali oleh SP8. [58] Mahkamah juga berpendapat bahawa ketiadaan anggota-anggota serbuan lain dipanggil untuk memberikan keterangan juga tidak menjejaskan kes Pendakwaan. Keterangan daripada SP2 sebagai pengadu adalah memadai dalam memastikan bahawa rantaian keterangan pihak Pendakwaan adalah tidak terputus. Keterangan SP8 sebagai pegawai penyiasat bagi kes ini juga cukup untuk menyokong keterangan SP2. [59] Berdasarkan alasan-alasan di atas, Mahkamah mendapati bahawa pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap Tertuduh atas kesalahan yang dipertuduhkan dalam kes ini dan oleh yang demikian, Tertuduh dipanggil untuk membela diri selaras dengan subperenggan 173(h)(i) Kanun Tatacara Jenayah. Tertuduh telah diberi tiga (3) pilihan sama ada memberikan keterangan secara bersumpah dari S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg kandang saksi atau memberikan keterangan tidak bersumpah dari kandang Tertuduh ataupun berdiam diri. Tertuduh memilih untuk memberikan keterangan secara bersumpah dari kandang saksi. Pihak Pembelaan telah memanggil tiga (3) orang saksi termasuk Tertuduh. BEBAN PEMBUKTIAN DI AKHIR KES PEMBELAAN [60] Di akhir kes Pembelaan, Mahkamah perlu menentukan sama ada kesahihan kes Pendakwaan yang telah diputuskan prima facie itu dapat dipertahankan atau Tertuduh di peringkat Pembelaan ini telah berjaya menimbulkan suatu keraguan yang munasabah bagi mengetepikan kes Pendakwaan yang telah diputuskan sebagai prima facie itu. Keraguan yang dimaksudkan mestilah merupakan suatu Pembelaan yang dapat menyakinkan Mahkamah akan kebenaran cerita yang disampaikan itu. Seandainya Tertuduh telah berjaya menimbulkan suatu keraguan yang munasabah terhadap kes Pendakwaan, maka Tertuduh berhak untuk mendapat faedah daripada keraguan tersebut. Mahkamah telah merujuk kepada kes PP v Teh Eng Wah [1999] 8 CLJ 451 berkenaan dengan keraguan yang munasabah i.e. a reasonable doubt iaitu ‘A reasonable doubt is where the evidence is credible, probable or logical’. KES PEMBELAAN [61] Pihak Pembelaan telah memanggil empat (4) orang saksi untuk memberikan keterangan dalam kes ini seperti berikut:

SD1 Mohd Za’im bin Hamim (Tertuduh)

SD2 Encik Tajudin bin Cabang (jiran arwah ayahTertuduh) S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg

SD3 Encik Tamrin bin Tahil (jiran arwah ayah

SD4 Saadiah binti Abd Malik (bekas isteri Tertuduh) [62] Tertuduh (SD1) telah memberikan keterangan dan secara ringkas, kes Pembelaan adalah seperti berikut: i. Tertuduh ditangkap di rumah arwah bapa Tertuduh di mana pada masa kejadian, Tertuduh sedang melakukan kerja-kerja mengecat dan pembersihan sempena hari raya. ii. Tertuduh menyatakan semasa serbuan, Tertuduh sedang duduk berehat dengan seorang bernama “Hafiz” di ruang tamu. iii. Tertuduh menyatakan polis menjumpai dadah di atas meja di ruang tamu yang mana dadah tersebut milik “Hafiz” dan Tertuduh mengetahui itu adalah dadah. iv. Tertuduh menyatakan selepas itu, polis menggeledah satu rumah dan menjumpai dadah dalam bilik milik arwah bapa Tertuduh. v. Tertuduh tidak mempunyai pengetahuan mengenai dadah tersebut. DAPATAN

MAHKAMAH DI AKHIR KES PEMBELAAN [63] Merujuk kepada perenggan 173(m) Kanun Tatacara Jenayah, beban pembuktian di akhir kes Pembelaan adalah untuk Tertuduh menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes Pendakwaan. Prinsip perundangan ini telah diterima pakai di dalam kes PP v. Mohd Radzi Bin Abu Bakar [2005] 6 MLJ 393 yang telah mengguna pakai tatacara yang S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg diputuskan dalam kes Mat v. PP [1963] MLJ 263. Tatacara yang dinyatakan dalam kes tersebut adalah seperti berikut: i. “If you do not accept or believe the accused’s explanation and that explanation does not raise in your mind a reasonable doubt as to his guilt – CONVICT; ii. If you do not accept or believe the accused’s explanation but nevertheless it raises in your mind a reasonable doubt as to his guilt – ACQUIT.” [64] Selaras dengan perenggan 173(ha) Kanun Tatacara Jenayah, Tertuduh telah memilih untuk memberikan keterangan secara bersumpah. Tertuduh, ketika memberikan keterangan di peringkat Pemeriksaan Utama, menyatakan seperti berikut: a) Tertuduh ialah suami kepada Sa’adiah binti Abd Malik (SD4). Tertuduh dan keluarga tinggal di Taman Medan, Petaling Jaya iaitu rumah keluarga mertua Tertuduh. b) Tertuduh ialah anak ke-7 daripada 9 orang adik-beradik. Bapa Tertuduh telah meninggal dunia pada tahun 2022 dan ibu Tertuduh meninggal dunia sejak 2008. c) Pada 14.04.2023 jam lebih kurang 12.15 tengah hari, Tertuduh berada di rumah arwah bapa Tertuduh yang beralamat di 1-412, Apartmen Mas Ayu, Jalan 2/9A Bandar Baru Selayang, Dataran Templer, Batu Caves (“tempat kejadian”). S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg d) Pada hari kejadian merupakan hari ketiga Tertuduh dan empat (4) orang kawan Tertuduh iaitu Hafiz, Tamrin, abang Man serta Ben (yang telah meninggal dunia) melakukan kerja-kerja pembersihan dan mengecat di rumah tersebut sempena Hari Raya Aidilfitri yang bakal tiba. e) Tertuduh menyatakan pintu utama rumah di tempat kejadian hanya boleh ditutup rapat dan tidak pernah berkunci kerana kuncinya telah rosak sejak arwah bapa Tertuduh masih tinggal di rumah tersebut. Rumah tersebut juga tidak berpenghuni sejak bapa Tertuduh meninggal dunia. f) Selain Tertuduh, adik-beradik yang lain juga datang ke rumah tersebut dan mereka bebas keluar masuk rumah tersebut kerana tidak berkunci. g) Pada hari kejadian, pihak polis menyerbu masuk ke dalam rumah tersebut dan menangkap Tertuduh dan Hafiz tetapi tiada apa-apa barang salah dijumpai di badan Tertuduh. h) Penggeledahan di seluruh rumah tersebut dilakukan oleh pihak polis yang membawa kepada penemuan kotak Eksibit P3 di dalam bilik tidur pertama. [65] Saksi seterusnya yang dipanggil oleh pihak Pembelaan ialah Encik Tajudin bin Cabang (jiran arwah ayah Tertuduh) (SD2). Ketika Pemeriksaan Utama, SD2 memberikan keterangan seperti berikut: S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg a) SD2 tinggal di rumah yang beralamat di 1-413, Apartmen Mas Ayu. SD2 telah tinggal di rumah tersebut selama 20 tahun lebih. b) SD2 mengenali Tertuduh iaitu anak kepada arwah Wak (bapa Tertuduh). SD2 mengesahkan pernah melihat Tertuduh mengunjungi rumah di tempat kejadian lebih kurang sebulan sekali. [66] Saksi ketiga yang dipanggil oleh pihak Pembelaan ialah Encik Tamrin bin Tahil (jiran arwah ayah Tertuduh/rakan Tertuduh) (SD3). SD3 memberikan keterangan seperti berikut: a) SD3 ialah jiran yang tinggal di rumah beralamat di 1-416, Apartmen Mas Ayu berhampiran dengan rumah arwah bapa Tertuduh. SD3 telah tinggal di rumah tersebut selama 15 tahun lebih. b) SD3 juga ialah rakan Tertuduh yang telah membantu Tertuduh melakukan kerja-kerja pembersihan dan mengecat rumah di tempat kejadian pada 14.04.2023. c) SD3 menyatakan kejadian Tertuduh ditangkap berlaku pada hari Jumaat iaitu hari ketiga kerja mengecat dilakukan di rumah tempat kejadian. SD3 mengesahkan terdapat lima (5) orang termasuk SD3 yang terlibat dalam kerja-kerja mengecat pada hari kejadian. Pada hari kejadian SD3 hanya mengenali Ben dan juga melihat Hafiz di rumah tersebut. [67] Saksi keempat yang dipanggil oleh pihak Pembelaan ialah Saadiah binti Abd Malik (bekas isteri Tertuduh) (SD4). SD4 memberikan keterangan seperti berikut: S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg a) Pada masa material, SD4 yang merupakan isteri kepada Tertuduh tinggal bersama Tertuduh dan anak-anak, bapa dan adik SD4 di alamat No. 23, Jalan PJS 2D/8D, Taman Medan, Petaling Jaya, Selangor. b) SD4 mengesahkan bahawa tempat kejadian ialah rumah arwah bapa mertua SD4 dan Tertuduh tidak tinggal di rumah tersebut. c) Kejadian berlaku pada bulan puasa yang kebiasaannya Tertuduh akan bersahur dan berbuka puasa di rumah bapa SD4 di Taman Medan. d) Tertuduh pergi ke rumah arwah bapa Tertuduh untuk membersih dan mengecat rumah tersebut sebelum Hari Raya Aidilfitri. Kerja-kerja tersebut dilakukan bersama-sama dengan kawan-kawan Tertuduh. e) Pintu utama rumah arwah bapa Tertuduh hanya boleh ditutup dan tidak berkunci sejak SD4 berkahwin dengan Tertuduh. f) Pintu utama rumah arwah bapa Tertuduh tidak pernah berkunci ketika SD4, Tertuduh dan anak-anak bermalam di rumah tersebut. g) SD4 tidak pernah dipanggil ke balai polis untuk dirakam percakapan atau diminta menandatangani sebarang dokumen oleh pihak polis. [68] Adalah menjadi satu prinsip yang mantap bahawa di akhir kes pembelaan, adalah menjadi kewajipan Mahkamah untuk menimbang keseluruhan keterangan yang ada adalah melampaui keraguan S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg munasabah sebagaimana yang diperuntukkan di bawah subseksyen 182A(1) Kanun Tatacara Jenayah seperti berikut: “Procedure at the conclusion of the trial

(1) At the conclusion of the trial, the Court shall consider all the evidence adduced before it and shall decide whether the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt.

If the Court finds that the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt, the Court shall find the accused guilty and he may be convicted on it.

If the Court finds that the prosecution has not proved its case beyond reasonable doubt, the Court shall record an order of acquittal.” [69] Adalah menjadi prinsip undang-undang yang mantap juga bahawa “beyond reasonable doubt” tidak bermaksud “beyond a shadow of doubt”. Prinsip tersebut diputuskan dalam kes Saminathan & Ors v. PP [1955] 1 LNS 138 yang menyatakan seperti berikut: “What is a reasonable doubt has been admirably explained by Denning J in Miller v. Minister of Pensions [1947] 2 All ER 372, 373: “... need not reach certainty, but it must carry a high degree of probability. Proof beyond reasonable doubt does not mean proof beyond the shadow of a doubt. The law would fail to S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg protect the community if it admitted fanciful possibilities to deflect the course of justice. If the evidence is so strong against a man as to leave only a remote possibility in his favour which can be dismissed with the sentence 'of course it is possible, but not in the least probable', the case is proved beyond reasonable doubt, but nothing short of that will suffice.” [70] Di akhir kes Pembelaan, pertimbangan yang perlu diberikan oleh Mahkamah adalah dengan mempertimbangkan secara keseluruhan bukti-bukti keterangan yang telah dikemukakan sepanjang perbicaraan berlangsung bermula daripada peringkat Pendakwaan hinggalah ke peringkat Pembelaan. Mahkamah juga meneliti keterangan-keterangan yang dikemukakan oleh saksi-saksi pihak Pembelaan bagi menentukan sama ada pihak Pembelaan telah berjaya menimbulkan keraguan munasabah dalam kes Pendakwaan terhadap Tertuduh. Isu Milikan Ekslusif Terhadap Dadah [71] Mahkamah meneliti semula keterangan saksi-saksi Pendakwaan dan keterangan saksi-saksi Pembelaan yang menunjukkan bahawa tiada bukti yang mencukupi untuk menunjukkan Tertuduh mempunyai milikan sebenar (actual possession) ke atas dadah Eksibit P8 dan Eksibit P9 yang dijumpai di tempat kejadian kerana kedua-dua Eksibit tersebut tidak berada dalam milikan Tertuduh secara fizikal. Tambahan lagi Tertuduh berada di tempat kejadian dengan tujuan untuk kerja-kerja pembersihan dan mengecat rumah di tempat kejadian yang disokong oleh keterangan saksi-saksi pihak Pembelaan. Gambar-gambar yang dikemukakan oleh pihak Pendakwaan juga turut menunjukkan kewujudan tin-tin cat di dalam dan luar rumah tempat kejadian. Tertuduh hanya dikaitkan dengan dadah S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg Eksibit P8 dan Eksibit P9 yang dijumpai dalam kotak berpenutup Eksibit P3 atas faktor ‘proximity’ sahaja kerana Tertuduh berada di rumah tempat kejadian semasa dadah-dadah tersebut dijumpai. Isu Akses Rumah Tempat Kejadian [72] Mahkamah juga mendapati isu akses rumah di tempat kejadian juga boleh mewujudkan keraguan dalam kes Pendakwaan kerana pintu utama rumah tersebut tidak berkunci semasa tangkapan Tertuduh. Tambahan lagi keterangan saksi-saksi pihak Pembelaan menunjukkan pintu utama rumah tersebut tidak berkunci sejak arwah bapa Tertuduh tinggal di rumah tersebut. Fakta kes ini menunjukkan bahawa selain Tertuduh, terdapat beberapa orang lelaki lain termasuk Hafiz yang turut berada di rumah tersebut. Keterangan ini bukan sahaja dikemukakan oleh Tertuduh, malah dikemukakan melalui saksi Pendakwaan sendiri iaitu pengadu, SI Azhar bin Sulaiman (SP2), Pegawai Serbuan SM Mohd Zaida (SP7) dan disahkan oleh Pegawai Penyiasat Inspektor Fakhri bin Zainal (SP8). Selain kehadiran Hafiz, terdapat tiga (3) orang lain yang berada di rumah tersebut iaitu Tamrin, Abang Man dan Ben dan kewujudan empat (4) orang tersebut selain Tertuduh disahkan oleh Tamrin (SD3) sendiri yang hadir memberikan keterangan di Mahkamah. [73] Isu akses yang dibangkitkan oleh pihak Pembelaan juga berkait rapat dengan masalah pintu utama rumah tersebut yang tidak mempunyai kunci kerana tombol yang rosak dan tidak pernah berkunci sejak arwah bapa Tertuduh meninggal dunia pada tahun 2022. Keadaan pintu utama yang tidak berkunci turut disahkan oleh saksi-saksi Pendakwaan iaitu SP2, SP7, SP8 dan seorang saksi awam iaitu SP5 yang merupakan kakak Tertuduh. Mahkamah merujuk kepada kes Mahkamah Tinggi PP v S/N s5PWKu4qPUuzq/mYsA3xg Muhamad Nasir bin Shaharuddin & Anor [1994] 2 MLJ 576 yang menyatakan dengan jelas berkenaan isu akses seperti berikut: “[8] Generally, if exclusive occupation of premises cannot be established, especially where other persons also had access to the premises, it cannot be said that the occupier had custody and control over everything found in the premises. Furthermore, where two or more persons were found in a place where an offence had been committed, and if the evidence did not clearly point to one or the other, the guilt of neither had been established.” [74] Berdasarkan fakta kes, kotak Eksibit P3 juga telah dijumpai di atas meja solek dalam bilik pertama sebelah kiri di rumah tempat kejadian.