Mohd Zarul Afifi Bin Mohd Zaki v Pendakwa Raya (C-06B-1-01/2022)

Pendakwaan terhadap Perayu/Tertuduh bermula di Mahkamah Sesyen Kuantan atas kesalahan di bawah seksyen 14 (a) Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual terhadap Kanak-Kanak 2017. Di akhir kes pembelaan, pada 28/4/2021, Hakim Mahkamah Sesyen telah membebaskan dan melepaskan Perayu terhadap pertuduhan tersebut.

Pada 28/4/2021, Pendakwa Raya telah menfailkan rayuan (Lampiran 100) di Mahkamah Tinggi Kuantan terdapat pembebasan tersebut. Pada 18/1/2022, Hakim Mahkamah Tinggi Kuantan telah mengenepikan keputusan Hakim Mahkamah Sesyen dan membenarkan rayuan Pendakwa Raya. Perayu telah didapati bersalah dan disabitkan di atas pertuduhan tersebut. Perayu telah dijatuhi hukuman pemenjaraan selama enam (6) tahun dan dua (2) sebatan rotan dan syarat-syarat tambahan seperti mana Perintah bertarikh 18/1/2022 tersebut.

Tidak berpuashati dengan keputusan tersebut, maka pada 21/2/2022, Perayu telah menfailkan Notis Rayuan (Lampiran 29) di Mahkamah Rayuan terhadap sabitan dan hukuman tersebut. S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 3

Pertuduhan terhadap Perayu adalah seperti berikut: “Bahawa pada 23/03/2019 jam lebih kurang 3.10 petang bertempat di bilik mandi asrama lelaki Mahad Tahfiz, Jafan Tanjung Lumpur-Kuantan, di dalam daerah Kuantan di negeri Pahang Darul Makmur telah menyentuh pergelangan tangan dan perut seorang kanak-kanak iaitu Muhammad Adam Bin Haris Ariffin (No.KIP:060320-10-0225) yang berumur 13 tahun, oleh itu, kamu didapati telah melakukan satu kesalahan dan boleh dihukum di bawah seksyen 14(a) Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual terhadap Kanak-Kanak 2017”.

Saksi-saksi pihak pendakwaan yang dipanggil untuk memberikan keterangan adalah seperti berikut:

SP1 - Muhammad Azuddin Anas bin Abdullah (Pegawai Tangkapan)

SP2 - Haris Ariffin bin Ahmad Labib (Bapa mangsa)

SP3 - Muhammad Adam bin Harrs Ariffin (Pengadu/mangsa) S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg

SP4 - Imam bin Azmi (Pelajar Maahad Tahfiz

SP5 - Mohd Nor Hasrin bin Saimin (Pegawai Keselamatan/Tangkapan oleh orang awam)

SP6 - Mohd Amin bin Ahmad (Penolong Pengurus Modal lnsan Hal Ehwal

SP7 - Kpl Fakezen bin Abu (Jurugambar)

SP8 - lnsp. Muhammad Rafiee bin A. Rahim (Pegawai Kawad Cam)

SP9 - lnsp. Sathiyaseelan a/I Ganasan (Pegawai Penyiasat) [6] SP3 (mangsa) adalah seorang pelajar Maahad Tahfiz Negeri Pahang. Kejadian seksual ini berlaku pada 23/3/2019 jam lebih kurang 3.00 petang dalam tandas tingkat dua Asrama Banin, Kuantan, Pahang. SP3 ketika itu berusia 13 tahun. [7] Pada tarikh kejadian tersebut, sekitar jam 1.00 petang, SP3 melihat Perayu yang kelihatan berkelakuan pelik sedang duduk di kerusi kayu di lobi asrama tersebut. Perayu ketika itu sedang bermain telefon pintar. SP3 tidak S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg pernah melihat Perayu sebelum ini. SP3 juga merasa hairan bagaimana Perayu boleh berada di situ kerana pelawat yang bukan warden dan pelajar tidak dibenarkan masuk di kawasan tersebut. Tarikh tersebut merupakan hari terakhir persekolahan dan pelajar-pelajar juga sudah mula balik seawal pukul 11.00 pagi lagi. [8] SP3 kemudiannya naik ke biliknya di tingkat dua. Asrama ini mempunyai dua tingkat sahaja. Setelah SP3 siap mengemas kesemua barang - barangnya sekitar jam 2.00 petang, SP3 berjalan menuju ke bilik air yang berdekatan dengan biliknya untuk mandi. Ada lima (5) bilik mandi di tingkat dua tersebut. Di hadapan setiap bilik mandi ada tandas. Terdapat lima (5) tandas kesemuanya. SP3 memilih untuk mandi di bilik mandi No. 4. [9] SP3 masuk ke dalam bilik mandi tersebut dan menutup rapat pintunya. Tuala mandi diletakkan di atas pintu sebagai isyarat bahawa ada orang di dalamnya. SP3 tidak berpakaian ketika mandi. Beberapa minit selepas itu, tiba-tiba pintu bilik mandi SP3 telah ditolak daripada luar. SP3 telah tahan pintu tersebut dengan menggunakan tangannya agar pintu tersebut tidak terbuka sambil berteriak dengan kuat “jangan tolak, ada orang”. Namun, orang tersebut masih lagi menolak pintu tersebut bagi membolehkan badannya masuk. Bila orang tersebut menghulurkan kepalanya barulah SP3 dapat melihat bahawa Perayulah orang yang hendak masuk ke dalam bilik mandi tersebut. SP3 takut, panik dan badannya terasa menggigil. Namun Perayu telah berjaya memegang tangan kanan dan perut SP3. SP3 menjerit dengan kuat meminta tolong. Perayu cuba untuk menenangkan SP3. Perayu kelihatan panik bila mendengar jeritan SP3 lalu beliau keluar dari bilik mandi tersebut dan bertindak melarikan diri. S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg [10] SP3 telah pergi ke bilik No.38 untuk mengadu kepada pelajar senior iaitu SP4 berkenaan apa yang telah berlaku kepadanya di dalam bilik mandi tersebut. SP4 sendiri telah pergi ke tempat kejadian tetapi tidak menjumpai sesiapa. Namun, SP4 ada ternampak kelibat Perayu di laluan koridor asrama tersebut. [11] Apabila ibu bapa SP3 tiba di asrama tersebut, SP3 telah menceritakan apa yang telah terjadi kepada bapanya iaitu SP2. SP2 terus memaklumkan kepada pihak pengawal keselamatan yang kemudiannya telah membuat rondaan untuk mengesan Perayu. Perayu telah berjaya dikesan dan ditahan oleh SP5 (pengawal keselamatan) ketika di dalam perjalanan menuju ke keretanya yang diletakkan berhampiran dengan tasik. Berlaku pergelutan di antara SP5 dengan Perayu. Di dalam usahanya untuk melarikan dirinya, Perayu telah terjun ke dalam tasik berdekatan namun gagal untuk melepaskan dirinya. Perayu akhirnya ditangkap oleh SP1 (Koperal Muhamad Azuddin Anas bin Abdullah) yang tiba di tempat kejadian tersebut.

SP3 adalah seorang kanak-kanak;

(ii) Perayu telah menyentuh bahagian badan mangsa kanak-kanak tersebut; dan

(ii) Sentuhan tersebut adalah bagi maksud seksual. S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg Dapatan Hakim Mahkamah Sesyen Di Akhir Kes Pendakwaan [12] Di akhir kes pendakwaan, Hakim Mahkamah Sesyen telah berpuashati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya mengemukakan suatu kes prima facie terhadap Perayu di bawah seksyen 14(a) Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual terhadap Kanak-Kanak 2017 berpandukan kepada peruntukan undang-undang yang telah digariskan di dalam kes PP v. Mohd Radzi bin Abu Bakar [2006) 1 CLJ 457 di mana Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti berikut: “After the amendments to ss. 173(f) and 180 of the CPC, the statutory test has been altered. What is required of a Subordinate Court and the High Court under the amended section is to call for defence when it is satisfied that a prima facie case has been made out at the close of the prosecution case”. [13] Hakim Mahkamah Sesyen turut menggunapakai 'ujian' yang telah digariskan di dalam kes Looi Kow Chai & Anor v. PP [2003] 1 CLJ 734 di mana mahkamah memperjelaskan seperti berikut: “Ujian yang betul untuk dipakai dalam menentukan samada satu kes prima facie telah dibuat di bawah s.180 Kanun Acara Jenayah (KAJ) ('dan ini dipakai untuk satu perbicaraan di bawah s. 173 KAJ) adalah sebagaimana yang terkandung di dalam penghakiman Hashim Yeop Sani HP (beliau pada masa itu) dalam Dato Mokhtar bin Hashim & Anor v. PP. Oleh itu, seorang hakim yang bersidang seorang di bawah s.180 KAJ mesti menilai keterangan pendakwaan kepada S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg tahap maksimum dan menyatakan soalan kepada diri sendiri 'if I decide to call upon the accused to enter his defence and he elects to remain silent, am I prepared to convict him on the totality of the evidence contained in the prosecution case?' Jika jawapan adalah tidak, maka tiada kes prima facie telah dibuat dan tertuduh berhak kepada satu pembebasan. Dengan meletakkan keterangan pendakwaan kepada penilaian maksimum untuk menentukan jika pembelaan perlu dipanggil tidak bermaksud pendakwaan perlu membuktikan kesemuanya melalui keraguan yang munasabah di peringkat pertengahan ini.” [14] Selanjutnya, Hakim Mahkamah Sesyen juga turut mengunapakai prinsip undang-undang di dalam kes Balachandran v. Public Prosecutor [2005] 1 CLJ 8 di mana Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti berikut: "Oleh yang demikian, ujian yang patut digunakan pada penutup kes pendakwaan ialah samada terdapat keterangan yang mencukupi untuk menyabitkan tertuduh jika beliau memilih untuk berdiam diri, dan jika dijawab secara alternatif, bermakna satu kes prima facie telah dibuat. Pertimbangan tentang kewujudan sebarang keraguan yang munasabah dalam kes pendakwaan, jika wujud, tidak akan menuju kepada dapatan bahawa terbuktinya kes prima facie.” [15] Perayu telah dipanggil untuk membela diri. Perayu telah memilih untuk memberikan keterangan secara bersumpah dari kandang saksi. S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg Kes Pembelaan [16] Saksi-saksi pihak pembelaan yang dipanggil untuk memberikan keterangan adalah seperti berikut: SD1 - Perayu; SD2 - Mahadir Bin Abdul Raffar (penyelia Perayu di pejabat); dan SD 3 - Dr Tina Kaur a/p Dharsahan Singh (doktor yang merawat Perayu selepas Perayu ditangkap). [17] Di dalam keterangannya, Perayu menyatakan bahawa beliau hadir ke Bangunan Kompleks Yayasan Pahang pada 23/3/2019 bagi menghadiri kelas Tafaqquh Fiddin anjuran Yayasan Pahang atas arahan jabatan Perayu. Selepas kelas tamat sekitar jam 1.00 petang, Perayu telah menyertai jemaah lain untuk menunaikan solat zohor di Masjid Yayasan Pahang yang terletak berhampiran bangunan kelas Tafaqquh Fiddin diadakan. Selepas solat zohor, Perayu telah meninggalkan masjid selepas melihat ramai jemaah yang pulang. Perayu tidak terus balik ke rumahnya yang terletak di Sri Mahkota tetapi sebaliknya memilih untuk terus berada di dalam kawasan Yayasan Pahang tersebut kerana Perayu mempunyai temujanji di bandar pada jam 5.00 petang. [18] Sementara menunggu jam 5.00 petang, Perayu telah bermain permainan Pokemon Go di dalam telefon bimbitnya di mana mengikut S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg Perayu untuk bermain permainan ini, Perayu perlu berjalan demi menangkap Pokemon yang berada di sekitar kawasan Yayasan Pahang tersebut. Leka bermain dengan permainan tersebut, Perayu telah masuk ke kawasan yang dikatakan oleh Perayu sebagai tempat belajar setelah melihat persekitaran kawasan tersebut yang terdiri daripada beberapa buah kelas, perpustakaan dan juga papan kenyataan berkenaan pengambilan pelajar Darul Quran. [19] Semasa di kawasan tersebut, Perayu telah bertembung dengan beberapa orang remaja dan telah ditegur oleh salah seorang remaja yang bertanyakan tujuan Perayu berada di situ. Perayu menyatakan bahawa dia hanya bermain Pokemon Go. Salah seorang daripada remaja tersebut telah menawarkan chargernya untuk dipinjamkan kepada Perayu kerana bateri telefon Perayu sudah berada pada tahap yang rendah. Lantas Perayu pun masuk ke bilik rehat / ruang menunggu di bangunan itu. [20] Setelah beberapa lama bermain di ruangan tersebut dan mendapati bateri telefon semakin susut, Perayu teringat tawaran salah seorang remaja tadi yang mengatakan boleh pinjam charger di biliknya di tingkat atas asrama tersebut. Perayu pun terus naik ke tingkat atas asrama untuk meminjam charger remaja tersebut. Namun ketika menaiki tangga, Perayu tiba-tiba hendak buang air, terkucil. Perayu telah mencari bilik air yang terdekat untuk membuang air. Semasa membuang air, Perayu mendapati seluar yang dipakainya telah terkena percikan najis. Kebetulan Perayu nampak ada sehelai tuala berwarna hijau epal yang tersangkut di atas palang pintu. Perayu mengambil tuala tersebut dan bawa ke salah satu bilik mandi No. 4 untuk tukar pakaian. Perayu pun menanggalkan seluarnya S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg yang telah tercemar dengan najis dan menyangkutnya di dinding yang ditanda sebagai 'W' dalam gambar P3(L) bersama-sama dengan kemeja yang dipakainya. Memandangkan di dalam bilik mandi tersebut tidak ada peralatan untuk mencuci, maka Perayu kemudiannya keluar daripada bilik mandi tersebut dengan memakai seluar dalam dan tuala hijau tersebut bagi mencari sabun untuk mencuci kesan najis yang terkena pada seluarnya. [21] Kemudian, Perayu yang masih di dalam keadaan bermain game dengan sebelah tangannya, telah menolak pintu bilik mandi/shower No. 4 dan setelah menyedari SP3 sedang mandi di dalam bilik mandi tersebut, Perayu menjadi panik dan terus tersentuh pergelangan tangan dan tertolak perut SP3 yang sedang menghalangnya dari masuk. Perayu masuk juga sambil memujuk SP3 supaya bertenang dan tidak panik. Namun, Perayu masih tidak keluar dari bilik mandi tersebut seperti sepatutnya kerana Perayu ingin mengambil baju dan seluarnya yang tersangkut di tempat bertanda 'W' tersebut. [22] Setelah lengkap mengenakan pakaiannya semula, Perayu menunggu SP3 sekejap untuk menyelesaikan salah faham yang berlaku di antara mereka. Namun, tidak lama kemudian, SP3 telah keluar dengan laju dari bilik mandi tersebut. Perayu kemudiannya telah keluar dari situ dan melihat kawasan sekeliling untuk mencari SP3 bagi memberikan penjelasan tentang apa yang telah berlaku. Semasa dalam perjalanan menuju ke keretanya, Perayu telah ditahan oleh SP5 dan seorang rakannya. Di dalam proses penahanan dan tangkapan tersebut, Perayu telah mengalami kecederaan dan beliau akhirnya telah didirawat oleh SD3. S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg Dapatan Mahkamah Sesyen Di Akhir Kes Pembelaan [23] Di akhir kes pembelaan, Hakim Mahkamah Sesyen telah membebaskan dan melepaskan Perayu daripada pertuduhan tersebut bersandarkan kepada garis panduan yang diberikan di dalam kes Mat v. PP [1963] 263 di mana Mahkamah menyatakan seperti berikut:

If you are satisfied beyond reasonable doubt as to the accused's guilt

If your accept or believe the accused's explanation

If you do not accept or believe the accused's explanation

If you do not accept or believe the accused 's explanation and the explanation does not raise in your mind a reasonable doubt as to his guilt

If you do not accept or believe the accused's explanation nevertheless it raises in your mind a reasonable doubt as to his guilt Acquit S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg [24] Di antara alasan-alasan yang diberikan oleh Perayu sehingga membawa kepada pembebasannya dapatlah diringkaskan seperti berikut:

Insiden yang berlaku di antara SP3 dengan Perayu di dalam bilik mandi No. 4 tersebut bukanlah dirancang oleh Perayu. Ianya berlaku secara spontan dan tidak disengajakan.

Kelemahan pemantauan dan kawalan keselamatan menjadi punca orang luar boleh berada di dalam asrama tersebut.

Perbuatan Perayu mengendap adalah kerana Perayu sedang mencari sabun untuk mencuci najis yang terkena pada seluarnya. Tiada niat di pihak Perayu untuk meneruskan perbuatan yang tidak baik terhadap SP3. Malah Perayu cuba untuk memberikan penjelasan dan gambaran sebenar tentang apa telah berlaku kepada SP3.

Tidak munasabah Perayu yang mempunyai saiz badan yang lebih besar daripada SP3 hanya bertindak sekadar menyentuh pergelangan tangan dan perut SP3 sahaja. Beliau boleh melakukan lebih daripada itu jika benar beliau mempunyai niat jahat terhadap SP3.

Penjelasan Perayu bahawa beliau tersentuh pergelangan tangan dan perut SP3 secara tidak sengaja adalah munasabah. Sentuhan tersebut tidak dapat dielakkan memandangkan bilik mandi tersebut sempit dan tiada ruang yang mencukupi untuk Perayu mengelak. S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg

Kewujudan seluar dan baju Perayu di tempat bertanda “W” bukannya suatu pembelaan berbentuk pemikiran terkemudian.

Keterangan Perayu yang menyatakan bahawa beliau secara tidak sedar telah memasuki kawasan asrama tersebut kerana beliau sedang leka bermain game Pokemon Go sukar untuk dipercayai.

Perayu di dalam keterangannya menyatakan bahawa telefonnya telah habis bateri dan Perayu telah mengikut seorang remaja untuk memasuki ke dalam bangunan tersebut. Namun begitu, setibanya di bangunan tersebut Perayu tidak pula mengecas telefonnya tetapi sebaliknya memilih untuk berehat di ruangan rehat dan bermain telefon sebelum pergi ke tandas.

Sewaktu di tandas, Perayu menyatakan bahawa beliau telah terlihat satu tuala berwarna hijau disangkut di bahagian atas pintu bilik mandi dan membuat keputusan untuk membersihkan diri serta seluar yang terkena najis dengan menggunakan tuala tersebut. Anehnya, Perayu memutuskan untuk menggunakan tandas pula. Dengan itu, keterangan Perayu bahawa beliau ingin membersihkan diri untuk menggunakan tuala yang tidak diketahui siapakah pemiliknya menimbulkan keraguan terhadap keterangan Perayu itu sendiri. S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg

Hakim Mahkamah Sesyen telah membuat andaian yang salah sedangkan keterangan SP3 adalah cukup kuat untuk menunjukkan bahawa perbuatan Perayu yang dengan sengaja telah menolak dan masuk ke bilik air No. 4 setelah Perayu menyedari kehadiran mangsa yang sedang mandi dalam keadaan bogel dan dengan sengaja menyentuh pergelangan tangan dan perut mangsa. Tindakan yang wajar yang sepatutnya dilakukan Perayu adalah untuk keluar dari bilik mandi tersebut dengan serta merta apabila beliau menyedari dan mengetahui terdapat orang didalamnya. Namun ini tidak dilakukan oleh Perayu.

Keterangan yang diberikan oleh Perayu hanyalah bersifat penafian semata-mata dan seharus di tolak oleh Hakim Mahkamah Sesyen. Nyata Perayu telah gagal menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan dan dengan itu disabitkan di atas pertuduhan tersebut.

Setelah mengambil pertimbangan mitigasi Perayu, Mahkamah telah menjatuhkan hukuman enam (6) tahun penjara dari tarikh sabitan dan 2 sebatan rotan. Prinsip Undang-Undang Di Peringkat Rayuan [25] Mahkamah dalam mendengar rayuan ini berpandukan kepada prinsip undang-undang yang mantap di mana mahkamah di peringkat rayuan seharusnya mengambil pendirian untuk tidak menganggu keputusan yang telah dibuat oleh mahkamah perbicaraan melainkan ternyata keputusan tersebut terdapat salah arah, tidak menurut undang-undang dan terdapat S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg keterangan yang kuat yang menunjukkan bahawa Hakim Mahkamah Sesyen telah terkhilaf di dalam menilai keterangan yang telah dikemukakan semasa perbicaraan. [26] Di dalam kes Amri Ibrahim & Anor v. PP [2017] 1 CLJ 617, Mahkamah Persekutuan telah menyatakan seperti berikut: “[51] It is trite law that the view of the trial judge as to the credibility of a witness must be given proper weight and consideration. An appellate court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the trial judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there were substantial and compelling reasons for disagreeing.” [27] Di dalam kes PP v. Mohd Radzi bin Abu Bakar [ 2005] 2 MLRA 590, Mahkamah Persekutuan menegaskan seperti berikut: “Now, it settled law that it is no part of the function of an appellate Court in a criminal case - or indeed any case – to make its awn findings of fact. That is a function exclusively reserved by the law to the trial Court. The reason is obvious An appellate Court is necessarily fettered because it lacks the audio-visual advantage enjoyed by the trial Court." [28] Di dalam kes Wan Marzuki bin Wan Abdullah v. PP [2008] 1 MLRA 479, Mahkamah Rayuan memutuskan seperti berikut: “There is clear authority for the proposition that in an appeal of this nature which turns on questions of fact particularly in relation to issues S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg of credibility, this court will be reluctant to interfere with the findings made by the primary trier of fact."

Seksyen 2(1) Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual terhadap Kanak-Kanak 2017 memperuntukkan seperti berikut: “(1) Akta ini hendaklah terpakai bagi kanak-kanak yang berumur di bawah lapan belas tahun dan sekiranya Akta ini berhubung dengan mana-mana undang-undang bertulis yang lain, bagi kanak-kanak yang berumur sebagaimana yang dinyatakan dalam undang-undang bertulis itu”.

Seksyen 14 Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual terhadap Kanak-Kanak 2017 memperuntukkan seperti berikut: “14 Amang seksual fizikal atas kanak-kanak Mana-mana orang yang, bagi maksud seksual—

menyentuh mana-mana bahagian badan seseorang kanak-kanak; S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg

membuatkan seseorang kanak-kanak menyentuh mana-mana bahagian badan orang itu atau bahagian badan mana-mana orang lain;

membuatkan seseorang kanak-kanak menyentuh mana-mana bahagian badan kanak-kanak itu sendiri; atau

melakukan apa-apa perbuatan lain yang melibatkan kontak fizikal dengan seseorang kanak-kanak tanpa persetubuhan. melakukan suatu kesalahan dan hendaklah, apabila disabitkan, dihukum dengan pemenjaraan selama tempoh tidak melebihi dua puluh tahun dan boleh juga dihukum dengan hukuman sebat. Huraian 1— Perbuatan menyentuh boleh melibatkan perbuatan menyentuh dengan menggunakan mana-mana bahagian badan atau dengan suatu objek dan boleh dilakukan melalui apa-apa sahaja termasuk apa-apa sahaja yang dipakai oleh orang yang menyentuh atau kanak-kanak yang disentuh. Huraian 2— Dalam menentukan apakah yang menjadi maksud seksual, mahkamah boleh menimbangkan, antara lain, bahagian badan yang disentuh, sifat dan takat perbuatan menyentuh atau kontak fizikal dan semua hal keadaan lain yang berkenaan dengan perlakuan itu”. S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg Analisa Dan Dapatan Mahkamah Rayuan Ini [29] Bagi menyelami hasrat kerajaan menggubal seksyen 14 Akta Kesalahan-kesalahan Seksual terhadap Kanak-kanak 2017 adalah wajar bagi kami terlebih dahulu merujuk kepada Penyata Rasmi Parlimen bertarikh 3/4/2017 ketika Menteri di Jabatan Perdana Menteri Dato’ Sri Azalina binti Dato’ Othman Said (beliau pada ketika itu) membahaskan Rang Undang-Undang Akta Kesalahan-kesalahan Seksual 235 Terhadap Kanak-kanak 2017 di halaman 25 di mana beliau menyatakan seperti berikut: “Bahagian empat terdiri daripada fasal 15 memperuntukkan mengenai kesalahan amang seksual, sexual assault, dengan izin, secara fizikal terhadap kanak-kanak. Di bawah fasal ini, mana-mana orang yang bagi maksud seksual menyentuh mana-mana bahagian kanak-kanak, membuat kanak-kanak menyentuh mana-mana bahagian badan orang itu atau mana-mana orang lain atau membuatkan kanak-kanak menyentuh mana-mana bahagian badan kanak-kanak itu sendiri atau melakukan apa-apa perbuatan yang melibatkan sentuhan fizikal dengan kanak-kanak tanpa persetubuhan, melakukan sesuatu kesalahan dan boleh apabila disabitkan, dihukum dengan pemenjaraan tidak melebih 20 tahun dan hendaklah juga dihukum dengan hukuman sebat. Dapat dilihat perbuatan yang dirangkumi di bawah perbuatan amang seksual ini merupakan perbuatan yang melibatkan sentuhan”. [30] Berdasarkan kepada keterangan yang dikemukakan, adalah jelas bahawa SP3 adalah seorang kanak-kanak yang berusia 13 tahun sewaktu S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg kejadian tersebut. Maka dengan itu elemen pertama kesalahan bagi seksyen 14 (a) Akta tersebut iaitu mangsa adalah seorang kanak-kanak telah berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan. Malah tiada apa-apa pertikaian yang dibangkitkan oleh pihak pembelaan mengenai usia SP3 tersebut. [31] SP3 telah diuji di bawah seksyen 133A Akta Keterangan 1950 dan Hakim Mahkamah Sesyen telah berpuashati bahawa SP3 merupakan seorang saksi yang kompeten untuk memberikan keterangannya. [32] Rujukan di buat kepada kes Muhammad Adib bin Sufyan Azman v. PP [2019] 8 CLJ 261 di mana Mahkamah menyatakan seperti berikut: “Admitting Child Evidence In Court [ 23] The crux of the case rests on the reception of SP7's evidence who at the time of the incident was 13 years old. At the time of trial, he was over 16 years of age. The definition of a child can be found in several legislation. Article 1 of the United Nations Convention on the Rights of the Child (1989) defines children as all human being under the age of

The Child Act 2001 defines a child as someone below the age of

The Evidence of Child Witness Act 2007 defines a child to be someone under the age of 16. [24] It is essential that in every trial involving a child witness, the competency of a child testifying must be ascertained. An inquiry must bedone by the trial judge to determine if the child witness is competent to either testify under oath and be allowed to give sworn testimony, or S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg be allowed to give unsworn evidence in court (see the Federal Court case of Muharam Anson v. PP [1980] 1 LNS 137; [1981] 1 MLJ 222 at 223). [25] Section 118 of the Evidence Act ("EA'') provides the start point where the competency of witnesses are concerned. It provides that all persons are competent to testify unless they are, in the opinion of the court, unable to understand the questions put to them or unable to give rational answers to those questions owing to tender years, extreme old age, disease of mind or body, or any other such cause. [26] The intellectual capacity of a child to understand questions and to give rational answers is the sole test of his testimonial competency and not any particular age (see Santosh Roy v. State of W.B . [1992] Cr LJ 2493 (Cal). It depends upon the exercise of the trial judge's discretion upon exercising his judgment on the competency of the child (see State of M.P. v. Oeoki Nandan {1987] Cr LJ 1016). [28] The introduction of s. 133A of the Evidence Act 1950 ("s. 133A") in 1971 saw the development of the said provision being discussed in many cases. The focus of the provision is on assessing the competency of a child witness, in particular children of tender years. In PP v. Chan Wai Heng [2008] 5 CLJ 805 it was held that: [15] Section 133A refers to a situation where a child of tender years is called as a witness and does not understand the nature of an oath. In such a situation his evidence may still be received though not given S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg upon oath if in the opinion of the court he possesses sufficient understanding to justify the reception of the evidence, and the child understands the duty of speaking the truth. [16] The first part of s. 133A therefore governs the admissibility of the evidence of the child though not given under oath. The proviso deals with the way in which the evidence once admitted is to be treated, that is, where the evidence admitted as such is given on behalf of the prosecution, the proviso requires that the evidence is to be corroborated by some other material evidence in support thereof in order to implicate the accused. Heliliah JCA went on to explain as follows: “Once a witness is found to be a competent witness, even if he is not competent to take an oath or if there is an omission to take an oath that will not invalidate the proceedings or render inadmissible the evidence. The rule generally is in favour of admission of evidence though the weight to be attached to it will naturally be a matter for consideration by the Court. There is always competency unless the Court considers otherwise. If a witness is not competent he will not be examined in Court. In the case of a child, it depends on the capacity of the child, his appreciation of the difference between truth and falsehood as well as his duty to tell the former. The decision of this question rests with the trial Judge, who sees the proposed witness, notices his manner, his apparent possession, or lack of intelligence. The trial Judge may resort to any examination which will tend to S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg disclose the capacity and intelligence and in the case of an oath, his understanding of the obligation of an oath. See Rameswar Kafyan Singh v. State of Rajasthan AIR [1952] SC 54: (1952 Cri LJ 547), George L. Wheeler v. United States, 159 US 523, Krishna Kahar v. Emperor AIR [1940] Cal 182, Ram Hazoor Pandey v. State AIR [1959] A/1409: (1959 Cri LJ 796), Basu v. State of Kerala [1960] LR Ker 256, and Ponnumani v. State of Kerala [1987] (2) Ker LT 1042. Oath or affirmation shall be made by all witnesses, the only exception being the case of a child under 12 years of age where the Court is of the opinion that though he understands the duty of speaking the truth he does not understandoath or affirmation. If the Court is so satisfied, oath will not be administered to the witness. The evidence will nevertheless be admissible". [33] Persoalan yang kedua adalah samada SP3 mengecam pelaku yang telah melakukan kesalahan seksual tersebut terhadap SP3 dengan menyentuh pergelangan tangan dan perutnya. [34] Pengecaman kali pertama telah dibuat oleh SP3 terhadap Perayu melalui keterangannya sebagaimana berikut: “Saya masuk bilik mandi, tutup rapat, saya letak saya punya bakul mandi betul-betul depan pintu. Hendak halang pintu dari orang buka. Tahan. Saya pun cabut tuala saya dan sidai tuala atas pintu sebagai tanda ada orang. Masa itu saya memang terlanjang. Lepas itu saya mula mandi. Dalam beberapa minit selepas itu, tiba-tiba pintu saya ditolak daripada luar. Lepas ifu, tahan guna tangan saya, tak tahan S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg kuat-kuat biasa sahaja. Saya cakap, dengan kuat, jangan tolak, ada orang. Lepas itu, orang itu still tolak. Masih terus tolak. Lepas itu, dia masukkan kepala dia, macam intai. Dia buka sikit hendak bagi ngam-ngam nak bagi badan dia masuk. Bila dia hulur kepala dia, saya nampak muka dia. Masa itu badan saya memang dekat pintu. Bila time dia masuk, saya dah panic, lepas itu dia tutup pintu, badan saya mula mengigil, takut dia buat macam-macam. Tangan dia pegang tangan kanan dan kemudian perut saya”. [35] Pengecaman kali kedua terhadap Perayu pula telah dibuat oleh SP3 apabila ibu bapa SP3 tiba di asrama dan SP3 telah menceritakan apa yang telah terjadi kepada bapanya iaitu SP2. SP2 terus memaklumkan kepada pihak pengawal keselamatan yang kemudiannya telah membuat rondaan untuk mengesan Perayu. Perayu telah berjaya dikesan dan ditahan oleh SP5 ketika di dalam perjalanan menuju ke keretanya yang diletakkan berhampiran dengan tasik. Selepas berlaku pergelutan, Perayu akhirnya telah ditangkap oleh SP1 yang tiba di tempat kejadian setelah menerima laporan berkaitan kejadian ini. SP3 telah mengecam Perayu di tempat Perayu ditangkap. [36] Pengecaman kali ketiga terhadap Perayu pula telah dibuat oleh SP3 semasa sesi kawad cam seperti yang telah disahkan oleh pegawai kawad cam iaitu SP8 di mana SP8 mengesahkan bahawa pada kawad cam yang telah beliau lakukan pada 24/3/2019, SP3 telah berjaya mengecam Perayu sebagai orang telah melakukan amang seksual terhadap dirinya. S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg [37] Pengecaman kali keempat pula dibuat oleh SP3 terhadap Perayu adalah semasa SP3 memberikan keterangannya di Mahkamah Sesyen Kuantan pada 17/2/2020. [38] Berdasarkan kepada beberapa siri pengecaman di atas, kami mendapati bahawa tidak wujud sebarang kekeliruan berkenaan identiti Perayu yang telah melakukan perlakuan seksual terhadap SP3. Keterangan SP3 jelas membuktikan Perayu sebagai pelaku yang telah melakukan kesalahan sepertimana pertuduhan tanpa penglibatan mana-mana pihak lain di dalam kejadian ini. [39] Kami juga mendapati SP3 merupakan seorang saksi yang kredibel atau boleh dipercayai. Keterangan yang diberikan oleh SP3 begitu menyakinkan. SP3 dapat menceritakan dengan konsisten dan terperinci perlakuan seksual Perayu terhadap dirinya. Tidak terdapat sebarang keterangan yang menunjukkan bahawa SP3 mereka-reka ceritanya mengenai perbuatan seksual Perayu ini. Keterangan SP3 adalah kukuh dan tidak memerlukan keterangan sokongan. Rujukan di buat kepada kes Muhammad Adib Sufyan Bin Azman v. Public Prosecutor (supra) di mana Mahkamah memutuskan seperti berikut: “[47] This court is of the firm opinion that the testimony of SP7 does not require corroboration. This is primarily due the fact that SP7 gave evidence under oath. It was ascertained by the LSJ that he was a person who understood the nature of taking an oath. As such, there was no requirement under the law for corroboration”. S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg [40] Keyakinan kami terhadap kebenaran keterangan SP3 juga ini dibuktikan melalui keterangan-keterangan berikut:

Laporan polis yang dibuat oleh SP 3 bertarikh 23/3/2019 (Ekshibit P2) adalah konsisten dengan keterangan yang telah diberikan oleh SP 3 di hadapan Hakim Mahkamah Sesyen. Di dalam laporan tersebut SP 3 menyatakan seperti berikut: “Pada 23/03/2019 jam lebih kurang 1510 hrs semasa saya hendak ke bilik mandi asrama Lelaki Mahad Tahfiz Pahang, saya dapati ada seorang lelaki yang tidak kenali berada di dalam tandas, saya tidak peduli kerana saya sangka ayah pelajar yang menumpang menggunakan tandas asrama di situ. Semasa saya masuk ke bilik mandi saya telah sangkut kain tuala di pintu dan menanggalkan semua pakaian saya untuk mandi tiba-tiba pintu bilik mandi saya di tolak kerana pintu bilik mandi tidak boleh berkunci dari dalam. Saya cuba tahan dengan kedua-dua belah tangan dan menjerit ada orang didalam. Lelaki terus tolak dan masuk ke dalam bilik mandi saya, semasa lelaki itu berada di dalam bilik mandi saya dan dia menutup pintu dari dalam, lelaki itu cuba tenangkan saya supaya jangan panik. Lelaki itu sentuh saya di bahagian perut dan pergelangan tangan. Dia juga cuba menyentuh bahagian kemaluan. Saya tidak menghiraukan lelaki itu dan terus menjerit meminta tolong. Lelaki itu terus keluar dari bilik mandi saya. Dalam keadaan panik dan takut saya tidak pasti sama ada lelaki itu memakai seluar atau tidak. Saya intai dari pintu bilik mandi melihat lelaki itu mencapai kain pelikat yang S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg disangkut pintu bilik mandi lain. Saya keluar daripada tandas minta pertolongan pelajar tingkatan 5. Akibat daripada kejadian itu saya mengalami ketakutan dan trauma untuk tinggal di asrama lagi. Saya datang ke balai polis buat laporan dan mahu ambil tindakan terhadap lelaki itu. Sekian laporan saya”. [41] Selanjutnya, kami juga mendapati keterangan bersumpah SP3 ini turut disokong oleh keterangan saksi-saksi lain seperti SP2 dan SP4 di mana mereka mengatakan bahawa SP3 telah menceritakan perbuatan Perayu tersebut terhadap dirinya kepada sejurus selepas kejadian itu berlaku. SP2 di dalam keterangannya menyatakan seperti berikut: “Waktu itu, Mohd Adam datang ke kereta dengan muka yang agak sedih dan macam cemas, bila dia tanya, kenapa dia tak menjawab dan terus masukkan barang barang ke dalam kereta. Muka sedih dan cemas itu tak biasa bagi Adam, dia biasanya ceria. Muka sedih dan cemas tidak biasa berlaku bila saya ambil dia. Adam masuk dalam kereta, tutup pintu, menangis dan bercerita apa yang berlaku kepada dia sewaktu dia mandi. Adam ceritakan, ada seseorang cuba hendak buat sesuatu kepada dia waktu dia sedang mandi dalam bilik air asrama”. [42] Keterangan SP4 menguatkan lagi keterangan SP3. Di dalam keterangannya, SP4 mengatakan seperti berikut: “Kejadian berlaku pada 23/3/2019, apa yang diberitahu oleh mangsa di tandas tingkat 1. Mula-mula sekali, saya berada dalam bilik No. 38, S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg Adam pergi ke bilik saya dalam keadaan bertuala, tidak berbaju. Dia kata kepada saya, perasan tak ada orang lain masuk dalam asrama. Saya kata, tak perasan. Lepas itu, saya nampak dia dalam keadaan menangis. Jadi, saya bawa Adam pergi ke bilik sebelah untuk Adam menceritakan dengan lebih lanjut. Bilik nombor berapa tak ingat tapi sebelah kanan saya. Dalam bilik sebelah itu tak ada orang. Ketika Adam datang ke bilik saya, ada kawan kawan lain Form 5, ramai. Saya bawa dia ke bilik sebelah sebab saya nampak dia menangis. Saya suruh dia cerita daripada awal. Dia cerita dekat dalam tandas, ada orang masuk dalam tandas dia tengah mandi. Jadi, dia takut maka dia keluar dari tandas itu. Masa dia ceritakan, dia telah disentuh. Di bahagian perut. Dia cerita lagi, dekat dalam tandas, dia melihat kelibat ada orang itu tengah melihat dia. Sewaktu dia dalam tandas, orang yang melakukan sexual harassment itu masuk ke dalam tandas di mana dia mandi. Dia cakap orang tak dikenali itu orang lelaki. Saya kata tinggi macam mana, dia tinggi sikit daripada saya, badan berisi sikit. Pakaian sewaktu itu dia tak ceritakan lagi. Keadaan Adam semasa dia ceritakan kepada saya menggeletar dan menangis”. [43] Berpaksikan kepada keseluruhan keterangan yang dizahirkan sudah terang lagi bersuluh bahawa sentuhan yang dilakukan oleh Perayu ke atas SP3 di pergelangan tangan dan perut SP3 adalah terjumlah kepada suatu perbuatan dengan tujuan seksual. [44] Perayu di dalam pembelaannya yang dibuat secara bersumpah dari kandang saksi telah menafikan pertuduhan yang dihadapkan ke atasnya. Kami tidak berhasrat untuk mengulangi semula pembelaan yang S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg dibangkitkan oleh Perayu kerana ianya telah pun dinyatakan di atas. Cukup lah sekadar kami merumuskan bahawa pembelaan yang dikemukakan oleh Perayu dan saksi - saksinya gagal untuk menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. Dapatan ini berdasarkan kepada keterangan-keterangan berikut:

(a)

Perayu juga mengatakan bahawa bila masuk semula ke dalam bilik mandi tersebut, Perayu merasa terkejut kerana terdapat seorang lelaki di dalam bilik mandi tersebut dalam keadaan tidak berpakaian. SP3 juga turut kelihatan terkejut melihat Perayu. Perayu juga tidak menyangka bahawa bilik mandi yang dimasuki oleh Perayu pada S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg mulanya itu telah pula digunakan oleh SP3. Lantas Perayu dikatakan menjadi panik dan terus tersentuh pergelangan tangan dan tertolak perut SP3 yang sedang menghalangnya dari masuk. Keterangan Perayu ini bukan sahaja tidak munasabah malah tidak boleh dipercayai sama sekali. Daripada keterangan SP13, jelas menunjukkan bahawa kejadian ini bukannya berlaku secara spontan ataupun yang tidak direncanakan sepertimana yang dirumuskan oleh Hakim Mahkamah Sesyen. Tuala yang pada asalnya yang disidaikan di atas pintu bilik mandi (sebelum diambil oleh Perayu) adalah suatu tanda atau isyarat bahawa bilik mandi tersebut ada penghuni di dalamnya. Ini dapat dibuktikan apabila Perayu menolak pintu mandi tersebut, SP3 telah berteriak dengan kuat “jangan tolak, ada orang”. Namun, yang menghairankan, Perayu yang dikatakan di dalam keadaan panik masih terus menolak pintu tersebut berulang kali sehingga hampir terlucut tuala yang dipakainya bagi membolehkan badannya yang besar itu masuk ke dalam bilik mandi tersebut. Kenapa Perayu tidak berundur sahaja ke belakang setelah beliau menyedari ada orang di dalam bilik mandi tersebut. Pada hemat kami, Perayu berani melakukan perbuatan ini kerana sebelum insiden ini berlaku Perayu sudah pun meninjau keadan sekeliling dan mendapati bahawa tiada orang lain yang berada di tingkat atas kecuali SP3 sahaja. Jika tidak kerana halangan keras dan jeritan SP3 tersebut sudah pasti bukan sahaja pergelangan tangan dan perut SP3 berjaya disentuhnya malah perbuatan seksual yang lebih buruk lagi boleh berlaku kepada SP3 memandangkan SP3 pada ketika itu berada di dalam keadaan tiada memakai apa-apa pakaian bagi menutupi tubuhnya. S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg [45] Di dalam kes Sakai ak Sanga v. Public Prosecutor [2021] MLJU 507; [2021] 1 LNS Mahkamah memutuskan seperti berikut: “The LSJ was also satisfied that the act of hugging and kissing X on the right cheek was for sexual purposes. She based her findings on the Appellant’s act of following her into the house and subsequently hugging her tightly from behind and kissing her on the right cheek, when there was no one in the house which if taken in totality showed that the Appellants action was for sexual purposes”. [46] Perayu juga membangkitkan pembelaan bahawa di dalam bilik mandi tersebut tidak ada peralatan untuk mencuci. Perayu mengendap di dalam bilik air tersebut kerana beliau sedang mencari sabun untuk mencuci najis yang terkena pada seluarnya. Pembelaan ini jelas merupakan suatu pembohongan. Ini adalah kerana jika benar Perayu ingin mencuci najis yang terkena pada seluarnya, kami tidak nampak keperluan sama sekali untuk Perayu masuk ke bilik air tersebut kerana Perayu masih boleh mencuci najis yang terkena pada seluarnya di mana-mana sinki yang terdapat di luar bilik mandi yang terdapat di dalam asrama tersebut. [47] Pembohongan yang dilakukan oleh Perayu ini telah menguatkan lagi keterangan kes pendakwaan. Mahkamah Tinggi di dalam kes Kurchang Singh v. PP [1989] 2 CLJ 442 memutuskan seperti berikut: “corroboration may come from the other prosecution witnesses or from the accused. Deliberate lies or incriminating conduct in a material particular can constitute corroboration. S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg [48] Kelakuan atau tingkah laku Perayu sebelum dan selepas kejadian adalah merupakan suatu fakta yang relevan selaras dengan kehendak di bawah seksyen 8 Akta Keterangan 1950 yang memperuntukan seperti berikut: “Any fact is relevant which shows or constitutes a motive or preparation for any fact in issue or relevant fact” [49] Ianya juga relevan bagi membuktikan “state of mind” Perayu. Rujukan dibuat kepada seksyen 14 Akta Keterangan 1950 yang memperuntukan seperti berikut: Facts showing existence of state of mind or of body or bodily feeling “4. Facts showing the existence of any state of mind, such as intention, knowledge, good faith, negligence, rashness, ill-will or goodwill towards any particular person, or showing the existence of any state of body or bodily feeling, are relevant when the existence of any such state of mind or body or bodily feeling is in issue or relevant”. [50] Berdasarkan kepada keterangan yang dikemukakan, dapatlah dilihat bahawa sebelum kejadian, Perayu dikatakan asyik bermain game Pokemon Go sahaja. Namun begitu, selepas insiden “pencerobohan” di bilik air No. 4 ini berlaku, Perayu telah bergegas keluar daripada kawasan asrama tersebut dan di dalam usahanya untuk melepaskan dirinya telah berlaku pula pergelutan di antara SP5 dengan Perayu di luar kawasan asrama tersebut. Perayu kemudiannya telah terjun pula ke dalam tasik berdekatan bagi S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg mengelak dirinya daripada tangkapan. Perbezaan tingkahlaku Perayu sebelum dan selepas kejadian nyata sangat berhubungkait dengan jenayah yang telah dilakukannya. [51] Pembelaan Perayu pada keseluruhannya bersifat penafian semata - mata. Undang-undang adalah mantap bahawa penafian bukanlah satu pembelaan yang boleh diterima. Rujukan dibuat kepada kes Mr Losali v. PP [2011] 4 MLJ 694 di mana Mahkamah Rayuan memutuskan seperti berikut: “[54] The learned trial judge rightly held that the defence of the appellant was a bare denial. It is trite law that the defence of bare denial is no defence. What this amounts to is this. That the appellant did not offer any explanation to the two charges and merely denied the evidence advanced by the prosecution. That was indeed a perilous course to undertake. [55] The bare denial cannot in law raise a reasonable doubt and the appellant must be convicted for both the charges. Raja Azlan Shah CJ (Malaya) (as His Majesty then was) in DA Duncan v. Public Prosecutor [1980] 2 MLJ 195, had this to say in regard to the defence of simple denial: The defence was, in effect, a simple denial of the evidence connecting the appellant with the four boxes. We cannot see any plausible ground for saying that the four boxes were not his. In the circumstances of the prosecution evidence, the High Court came, in our view, to the correct conclusion that this denial did not cast a doubt on the prosecution case against the appellant. S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg [ 56] In Public Prosecutor v. Nur Hassan bin Salip Hashim & Anor [1993] 2 CLJ 551, Ian HC Chin JC had this to say at p 556 of the report: The evidence of the second accused was only one of denial; denial of having ever seen the orange plastic bag containing the cannabis, denial of having been together with the first accused, denial of sitting on the same chair together with the first accused and denial of being found immediately next to the orange plastic bag containing the cannabis. All these evidence of the second accused were offered in contradiction to the evidence of the prosecution. The denials have not in any way created any doubt, on a balance of probabilities, in the case of the prosecution. Neither were the presumptions of possession or knowledge rebutted. Nothing was offered by the evidence of the second accused by way of rebutting the presumption of trafficking arising from the fact that the cannabis weighed 311.4g. The second accused had also therefore failed to rebut the presumption of trafficking. [57] This court speaking through Shaik Daud JCA in Andy bin Bagindah v. Public Prosecutor [2000] 3 MLJ 644, (CA), made adverse comments about the efficacy of the defence of mere denial in these erudite terms (see p 647): In the present case, the appellant’s defence was a mere denial and nothing more. In Mohamad Radhi’s case the qualifying factor S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg was that, ‘unless the evidence in a particular case does not obviously so warrant’. The defence was not a mere denial but that he was in possession of the bag in which the offending drug was found but that he was an innocent and a momentary carrier and called several witnesses in support of that defence. The trial judge simply brushed aside all these and held that since the accused had failed to rebut the presumption of possession under s. 37(d) of the Act, the presumption under s. 37(da) of the Act had also not been rebutted. As can be seen in the light of the defence therein, the trial judge failed to carry out a separate exercise to consider whether the defence had also rebutted the presumption of trafficking. In the present case, the appellant had denied possession and the learned judge found that after considering the whole evidence, including that of the appellant, he was satisfied that the prosecution had proved their case beyond a reasonable doubt and the appellant had failed to raise any doubt, we find no reason to disagree with the learned judge. Therefore, the circumstances in the present case did not warrant the learned judge to undertake a separate exercise. [58] Kamalanathan Ratnam J in Public Prosecutor v. Low Soo Song [2004] 3 AMR 320, at p 333 had to reckon with the defence of mere denial and he did not give much mileage to such a defence”. S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg [52] Di dalam kes PP v. Ho Sek Kong [2006] 5 CLJ 49, Abdull Hamid Embong HMT (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti berikut: “There was nothing in the defence which merits any consideration as a defence that could raise a reasonable doubt in the prosecution’s case. In his testimony, the accused had not adverted to his confession, save for a total denial. He also did not refer to the telephone conversations he had with his sister, SP3 and to the fact that he had told SP3 that the deceased had vomited a lot of blood. A total appraisal of the accused’s evidence shows nothing more than a bare denial which in law is not a true defence. The duty now on the accused is only to cast a reasonable doubt on the prosecution case; he is not required to prove his innocence (see Mohd Radhi bin Yaakob v. PP [1991] 3 CLJ 2073; [1991] 1 CLJ (Rep) 311). This is now the question that this court needs to address, even when disbelieving the story of the accused (Mat v. PP [1963] 1 LNS 82; [1963] 29 MLJ 263). In the instant case, however, there was no explanation forthcoming to even consider whether it had raised a reasonable doubt on the prosecution’s case.” [53] Berdasarkan kepada dapatan-dapatan di atas, kami sebulat suara berpandangan bahawa tiada asas bagi kami di peringkat rayuan ini untuk menganggu dapatan yang dibuat oleh Hakim Mahkamah Tinggi. Pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan yang munasabah. Sabitan terhadap Perayu adalah selamat dan dikekalkan. S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg Hukuman [54] Di dalam kes Dato’ Seri Anwar bin Ibrahim v. PP [2002] 3 MLJ 193, Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti berikut: “It is of the upmost importance to stress here that the appellate court will not normally alter the sentence unless it is satisfied that the sentence passed by the lower court is manifestly inadequate or excessive or illegal or otherwise not a proper sentence having regard to all the facts disclosed or that the court has clearly erred in applying correct principles in the assessment of sentence, see PP v. Loo Choon Fatt [1976] 2 MLJ 256. [55] Di dalam kes PP v. Loo Choon Fatt [1976] 1 LNS 102; [1976] 2 MLJ 256, Mahkamah memutuskan seperti berikut: “The principles to be applied in imposing sentence however are the same in every case. The High Court sitting in exercise of its revisionary powers will not normally alter the sentence unless it is satisfied that the sentence of the lower court is either manifestly inadequate or grossly excessive or to all the facts which the court ought to take judicial notice of, that it is to say, that the lower court clearly has erred in applying the correct principles in the assessment of the sentence. It is a firmly established practice that the court will not alter a sentence merely because it might have passed a different sentence”. S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg [56] Di dalam kes Raja Izzuddin Shah v. PP [1979] 1 MLJ 270; [1978] 1 LNS 165, Hashim Yeop A Sani HMT (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti berikut: “No plea in mitigation should be thrown aside lightly but must be examined and considered equally with the facts presented by the prosecution. Both aspects of the case must be considered in their true perspective so as to strike if possible, a true balance in the scale of justice”. [57] Di dalam kes Azwel Mohd Ali v. Pendakwa Raya [2013] 1 MLJ 253; [2012] 6 CLJ 809, Ramly Ali HMR (beliau pada ketika itu) memutuskan: “[17] Mahkamah Tinggi dan juga mahkamah ini telah mengambil kira bahawa di dalam kes ini terdapat isu kepentingan awam (public interest) dan juga isu kepentingan peribadi perayu yang perlu dipertimbangkan sebelum hukuman dikenakan. Walau bagaimanapun Mahkamah Tinggi dan juga mahkamah ini telah memakai prinsip bahawa kepentingan awam mengatasi kepentingan peribadi. [18] Di dalam kes PP v. Loo Choon Fatt [1976] 1 LNS 102, Hashim Yeop Sani J, pernah memutuskan: One of the main considerations in the assessment of sentence is of course the question of public interest. On this point I need only quote a passage from the judgment of Hilbery J in Rex v. Kenneth John Ball as follows: S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg In deciding the appropriate sentence a court should always be guided by certain considerations. The first and foremost is the public interest...” [58] Berpaksikan kepada prinsip-prinsip hukuman yang telah digariskan di atas, adalah wajar bagi kami mengambilkira kepentingan awam dan rayuan mitigasi Perayu sebelum mengenakan hukuman yang sesuai kepada Perayu. [59] Tidak dapat dinafikan bahawa kesalahan yang dilakukan oleh Perayu ini adalah serius. Di dalam kes-kes yang melibatkan kesalahan seksual terhadap kanak-kanak, kepentingan awam seharusnya mengatasi kepentingan individu /Perayu. [60] Namun di dalam konteks rayuan di atas hukuman ini, kami berpandangan bahawa hukuman yang dikenakan oleh Mahkamah Tinggi iaitu pemenjaraan selama enam (6) tahun dan dua (2) sebatan rotan adalah terlalu tinggi. Dapatan kami ini adalah bersandarkan kepada fakta-fakta berikut:

Perayu tidak mempunyai rekod sabitan lampau. Ini merupakan kesalahan beliau yang pertama;

Perayu ketika kejadian berusia 31 tahun dan masih bujang. Perayu juga telah menzahirkan penyesalannya di atas kesalahan yang telah dilakukannya. Pemenjaraan yang terlalu lama akan hanya mendatangkan kesan buruk kepada Perayu sendiri; S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg

Mengikut keterangan SD2 (Penyelia tempat Perayu bertugas), prestasi kerja Perayu adalah sangat baik.

Hukuman pemenjaraan ini telah menyebabkan Perayu hilang pekerjaan dan jawatannya sebagai Pegawai Tadbir dan Diplomatik Gred 44.

Tiada kecederaan fizikal yang dialami oleh SP3. [61] Setelah mengambilkira kepentingan awam dan kepentingan Perayu, kami sebulat suara berpendapat hukuman yang sewajarnya dikenakan kepada Perayu adalah satu (1) tahun penjara berkuatkuasa dari tarikh hari ini (4/7/2023). Dua (2) sebatan rotan diketepikan. Dengan itu, rayuan Perayu di atas hukuman dibenarkan. Lain-lain Perintah Tambahan dikekalkan. Tarikh: 4 September 2023 - Sgd - Azmi bin Ariffin Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg Bagi Perayu : Encik Athimulan, Encik R. Vikraman (Atihimulan & co) Bagi Responden : 1) TPR Muhamad Azmi Bin Mashud 2) TPR Aida Khairuleen Binti Azli Pendakwa raya Jabatan peguam negara Putrajaya S/N tHL/IfcqbEauOeNTf3/qKg