Mohd Zulkiffli Bin Abd Halim v Pendakwa Raya (KA-42R(A)-5-08/2024)

Ini adalah merupakan satu rayuan oleh perayu ke atas keputusan Puan Hakim Mahkamah Sesyen Alor Setar (Puan HMS) yang telah mensabitkan perayu ke atas 4 pertuduhan di bawah seksyen 165 Kanun Keseksaan (Akta 574).

Rayuan perayu adalah ke atas sabitan dan hukuman.

Semasa kes di peringkat perbicaraan, perayu pada asalnya telah dituduh bagi 4 pertuduhan asal di bawah seksyen 16(a)(b) Akta Suruhanjaya Pencegahan Rasuah 2009 (Akta 694) dengan 4 pertuduhan pilihan di bawah seksyen 165 Akta 574. Di akhir kes pendakwaan, Puan HMS telah memutuskan pihak Pendakwa Raya (PR) telah berjaya membuktikan kes prima facie bagi keempat-empat pertuduhan pilihan.

Perayu telah mengemukakan pembelaannya dan di akhir kes pembelaan, Puan HMS telah mensabit dan menjatuhkan hukuman ke atas perayu bagi keempat-empat pertuduhan pilihan tersebut.

Perayu telah dijatuhkan hukuman seperti berikut: i. Pertuduhan Pilihan 1 – dipenjara 6 bulan dan didenda RM8000.00; ii. Pertuduhan Pilihan 2 – dipenjara 9 bulan dan didenda RM8000.00; iii. Pertuduhan Pilihan 3 – dipenjara 9 bulan dan didenda RM8000.00; dan iv. Pertuduhan Pilihan 4 – dipenjara 9 bulan dan didenda RM8000.00. S/N Qi7QPaommEu5fS7abhTdg Kesemua hukuman penjara adalah dijalankan secara serentak berkuatkuasa dari tarikh hukuman iaitu pada 21/8/2024.

Secara amnya, Puan HMS di dalam alasan penghakimannya memutuskan di akhir kes pendakwaan seperti berikut: “[58] Atas penilaian yang maksima, saya mendapati pihak pendakwaan berjaya membuktikan kes prima facie terhadap Tertuduh. Saya berpuas hati bahawa dengan keterangan dokumen yang dikemukakan oleh SP1 dan SP5 mengenai tugas Tertuduh sebagai PPJ antara lain melakukan pemeriksaan terhadap lori-lori yang dipercayai melakukan kesalahan bawah APJ 1987. Keterangan saksi lain iaitu SP3, SP6, SP7, SP8 dan SP9 mengesahkan berlakunya transaksi pemindahan wang dari akaun SP8 ke akaun Tertuduh dengan catatan “mayang/mak mayang”. Akaun simpanan Maybank merupakan akaun peribadi Tertuduh yang mempunyai catatan “mayang” dan “mak Mayang” dari akaun SP8.”

Di peringkat pembelaan, Puan HMS merumuskan seperti berikut: “[90] Berpandukan kes Suthakar Sivakumar lwn. PP & Rayuan Yang Lain [supra], saya telah meneliti semua keterangan lisan dan dokumen pihak pendakwaan dan S/N Qi7QPaommEu5fS7abhTdg pembelaan. Saya telah membuat penilaian dengan maksima dengan menilai dan menguji setiap keterangan saksi dan dokumen yang dikemukakan oleh kedua-dua pihak. [91] Berdasarkan keterangan dan dapatan dalam kes pembelaan, mahkamah tidak menerima alasan pembelaan yang merupakan penafian kosong yang tidak disokong dengan bukti sahih (D.A Duncan v. PP [1980] CLJU 12) seterusnya gagal mematahkan anggapan di bawah s. ASPRM di bawah imbangan kebarangkalian. Keterangan dokumen yang dikemukakan oleh pihak pembelaan mengesahkan kemasukan wang sebanyak empat kali pada setiap tarikh pertuduhan dalam akaun Maybank milik Tertuduh. Pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan munasabah.” Isu-isu di dalam rayuan

Peguam perayu mengetengahkan 4 isu rayuan seperti berikut: a) sama ada terdapat salah arah keadilan iaitu perayu telah dibicara dan disabitkan bagi 4 pertuduhan pilihan yang merupakan kependuaan pertuduhan; b) sama ada Puan HMS telah terkhilaf apabila menerima pakai keterangan SP6 dan SP9 apabila memerintahkan S/N Qi7QPaommEu5fS7abhTdg perayu membela diri sedangkan keterangan kedua-dua saksi tersebut telah ditolak bagi 4 pertuduhan asal; c) sama ada Puan HMS terkhilaf apabila memutuskan terdapat keterangan bagi membuktikan perayu menerima wang daripada SP6; dan d) sama ada Puan HMS adalah terkhilaf apabila hanya di akhir kes pendakwaan mengaplikasikan seksyen 50 Akta 694. Analisis dan dapatan mahkamah Isu (a) sama ada terdapat salah arah keadilan iaitu perayu telah dibicara dan disabitkan bagi 4 pertuduhan pilihan yang merupakan kependuaan pertuduhan

Peguam perayu menghujahkan bahawa apabila perayu dipertuduhkan dengan 4 pertuduhan asal dan 4 pertuduhan pilihan, ia menyebabkan kependuaan pertuduhan (duplicity of charges). Ini telah menyebabkan perayu telah diprejudiskan sepanjang perbicaraan ke atasnya dan menyebabkan salah keadilan ke atas perayu.

Asas hujahan peguam adalah kesemua pertuduhan tersebut adalah melibatkan fakta yang sama dan apabila pertuduhan pilihan ditawarkan kepada perayu, sepatutnya Puan HMS memberi pilihan kepada perayu untuk memilih sebelum S/N Qi7QPaommEu5fS7abhTdg perbicaraan bermula bagi memastikan perayu dapat menyediakan pembelaan ke atas dirinya.

Apa yang dibangkitkan oleh peguam perayu ini adalah berkait dengan Perkara 7 Perlembagaan Persekutuan iaitu perlindungan dari perbicaraan berulang.

Secara amnya, prinsip berkaitan pendakwaan dua kali adalah berdasarkan prinsip latin iaitu "Nemo Debet Bis Vexari Pro Una Et Eadem Causa". la secara amnya bermaksud tiada seorang pun boleh dihukum dua kali untuk kesalahan yang sama. Ia boleh menyebabkan kekeliruan ke atas tertuduh dan menjejaskan hak pembelaannya.

Amirudin Abd Rahman PK dalam kes Muhammad Adli Elaiyaraja Abdullah v. PP [2022] 7 CLJ 94, telah membincangkan prinsip ini dan mahkamah menurunkan penghakimannya seperti berikut; “[9] However simple it may sound, the occurrence of double jeopardy is a very grave and forbidding situation and must not be looked upon lightly. Not only in Malaysia but almost all jurisdictions impede and forbids double jeopardy to take place as the rule against double jeopardy is one of the foundations of criminal law and natural justice itself. The rule against double jeopardy is an ancient doctrine that has been in existence ever since early civilisations as it formed a basis for a formation of a criminal justice system. The origin of S/N Qi7QPaommEu5fS7abhTdg double jeopardy is unclear, however, ancient civilisations such as the Athenians, Romans, Greeks and later English common law leaves a record that it is embedded in their criminal justice system. The Athenians used this principle since 355 BC while the Romans later had this principle codified in the Digest of Justinian by AD 533. It asserted that "the Governor should not permit the same person to be again accused of crime of which he has been acquitted". From its long history, it is undeniable that the rule against double jeopardy is a basic right protecting the liberty of all persons that can never be taken away and exists for the protection of society as a whole. [10] The rule against double jeopardy is based on the Latin maxim "Nemo Debet Bis Vexari Pro Una Et Eadem Causa", which means no person can be punished twice for the same offence. When a person has been charged, convicted and then sentenced for an offence by a court of competent jurisdiction, he can never be charged and sentenced for the same offence again. The conviction is a bar to all further proceedings for the same offence. The same applies when a person is acquitted. An acquitted person is not to be charged and sentenced for an offence he has previously been acquitted for. [11] By the 17th century, the pleas of autrefois acquit (prior acquittal) and autrefois convict (prior conviction) had become firmly embedded principles of the English common S/N Qi7QPaommEu5fS7abhTdg law. Jurist, Sir William Blackstone expressed that, "The plea of autrefois acquit... is grounded on this universal maxim of the common law of England, that no man is to be brought into jeopardy of his life, more than once, for the same offence." [12] In a nutshell, the rule means that once an order of conviction or acquittal is held by a court of competent jurisdiction, that a person who is charged with committing an offence stands, that person cannot again be tried on the same facts for the offence for which he was tried and convicted before. [13] The rule against double jeopardy is to protect all persons against the excessive burden of multiple trials instituted by the States. Repeated trials on the same offence will put an individual to live in a state of anxiety and insecurity, embarrassment and expense. With all the resources and power, the state should not be allowed to make repeated attempts to charge a person for the same offence.”

Bagi menjadikan sesuatu itu kependuaan pertuduhan, perlu dibuktikan apabila suatu perintah sabitan atau pembebasan diputuskan oleh mahkamah yang berwibawa, seseorang yang didakwa melakukan kesalahan tersebut tidak boleh lagi dibicarakan atas fakta yang sama untuk kesalahan yang dia telah dibicarakan dan disabitkan sebelum ini.

Namun di dalam kes ini, apa yang berlaku adalah pertuduhan pilihan tersebut telah dikemukakan oleh pihak PR berdasarkan kepada seksyen 166 Kanun Prosedur Jenayah (Akta 593) yang menyatakan; “If a single act or series of acts is of such a nature that it is doubtful which of several offences the facts which can be proved will constitute, the accused may be charged with having committed all or any of those offences; and any number of the charges may be tried at once, or he may be charged in the alternative with having committed some one of the said offences.

A is accused of an act which may amount to theft or receiving stolen property or criminal breach of trust or cheating. He may be charged with theft, receiving stolen property, criminal breach of trust, and cheating, or he may be charged with having committed theft, or receiving stolen property, or criminal breach of trust, or cheating.

A states on oath before the committing Magistrate that he saw B hit C with a club. Before the High Court A states on oath that B never hit C. A may be charged in the alternative and convicted of intentionally giving false S/N Qi7QPaommEu5fS7abhTdg evidence although it cannot be proved which of these contradictory statements was false.”

Secara amnya, Akta 593 menyediakan bidangkuasa kepada pihak PR untuk menawarkan pertuduhan pilihan jika PR tidak jelas kesalahan sebenar yang dilakukan oleh seseorang tertuduh. Perkara ini pernah diulas oleh Hakim Murray-Aynsley, CJ semasa memberikan penjelasan berkenaan seksyen 177 Criminal Procedure Code yang pari materia dengan seksyen 166 Akta 593 di dalam kes Quinn and Howland v. Rex [1949] CLJU 69; [1949] 1 LNS 69; [1949] 1 MLJ 217 seperti berikut; “It is I think desirable to consider the latter section first. For that section to have effect it is necessary to presuppose a state of affairs in which a person has the duty of framing a charge and it is uncertain what offence can be proved against the accused. Uncertainty in this respect can be of three kinds. The facts can be quite certain but there may be doubt as a matter of law which section covers such facts. There may be a case where the prosecution is in a position to prove certain facts from which the Court may draw one of several inferences. A common instance of this state of affairs arises in cases of recent possession of stolen goods, where the Court may draw the inference of stealing or receiving. The third case is where, as so often happens, the prosecution is uncertain how much the evidence produced will convince the Court when the case comes on for trial."

Manakala dalam kes Rex v. Tay Thye Joo [1933] CLJU 90; [1933] 1 LNS 90; [1933] MLJ 35, Hakim Terrell J telah menjelaskan; “I think that section 172 means what it says, namely that it is doubtful what facts can be proved. Until they can be proved it is difficult to say what offence has been committed and accordingly an alternative charge can be framed. Another way of putting it is that the exact relation of the accused to the offence in question has not been fully ascertained. There can I think be no doubt that Section 172 contemplates a slightly different set of circumstances sufficiently different in fact to make it possible that the proper charge is under a different section of the Penal Code."

Pekara yang sama telah ditegaskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Jamali Adnan v. Public Prosecutor [1985] CLJ Rep 167 yang telah membincangkan pemakaian seksyen 166 Akta 593 seperti berikut; "In our opinion, s. 166 provides for a situation where it is doubtful what offence has been committed. When a single act or series of acts is of such a nature that it is doubtful which of several offences the facts which can be proved will constitute, that section permits that the accused may be charged with having committed all or any of such offences and any number of such charges in the alternative with having committed some one of such offences. Section 167, S/N Qi7QPaommEu5fS7abhTdg on the other hand, enables the trial Court to convict an accused charged with one offence for a different offence where the facts show that a different offence has been committed [see Kharkan v. State of U.P. [1965] AIR SC 83 @ p. 86]. In our judgment, neither of these provisions is applicable to the facts of this case because here, there was no doubt at all as to the offences which the appellant had committed over a period of time with different accomplice or accomplices and on various victims. In fact, the appellant had no hesitation in pleading guilty to all the four charges of robberies with a deadly weapon when he appeared before the Sessions Court at Johor Bahru."

Secara amnya, PR mempunyai budi bicara luas dalam menimbang sama ada satu pertuduhan pilihan wajar ditawarkan kepada seseorang tertuduh. Perkara ini pernah disentuh oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Fam Meng Siong & Anor v. PP [2012] 7 CLJ 557; [2012] 5 MLJ 464 di mana Mahkamah Rayuan menyatakan seperti berikut: “[19] It is within the discretion of the public prosecutor to decide what charges should be preferred in the course of the trial. In Long bin Samat & Ors v. Public Prosecutor [1974] CLJU 80; [1974] 1 LNS 80; [1974] 2 MLJ 152 at pp 156- 158, Suffian LP, after citing s. 376 of the CPC said: S/N Qi7QPaommEu5fS7abhTdg … from this it would appear that the public prosecutor has a discretion as to what charges should be preferred, subject of course to the power of the court to amend charges in the course of trial. That the law intends to give a wide discretion over criminal prosecutions to the public prosecutor appears from other provisions of the Criminal Procedure Code providing that for the prosecution of certain offence his complaint is required (s 130) and yet for other offences his written sanction (s 120). [20] In respect of art 145(3) of the Constitution, Suffian LP said: In our view this clause from the supreme law clearly gives to attorney general very wide discretion over the control and direction of all criminal prosecutions. Not only may he institute and conduct any proceedings for an offence, he may also discontinue criminal proceedings that he instituted, and the courts cannot compel him to institute any criminal proceedings he does not wish to institute or to go on with any criminal proceedings which he decided to discontinue. [21] The discretionary power of the public prosecutor to prefer an alternative charge before the close of the prosecution's case is not a transgression of the power of the court to alter or add a charge at any time before judgment under s. 158 of the CPC. In our view the appellants were not in any way prejudiced by the introduction of the alternative S/N Qi7QPaommEu5fS7abhTdg charge to which they claimed trial. There is no ground before us to conclude that there was a miscarriage of justice.”

Apatah lagi di dalam kes ini, perayu adalah diwakili oleh peguam semasa perbicaraan dan tiada apa-apa bantahan atau permohonan memanggil semula saksi telah dikemukakan oleh peguam perayu. Dalam kes Fam Meng Siong (supra), Mahkamah Rayuan turut membincangkan perkara ini apabila memutuskan seperti berikut; “[18] The notes of proceedings at the High Court showed that the alternative charge was read to all the accused, including the appellants and that they claimed trial to the alternative charge. The appellants were represented by counsel, who did not raise any objection to the alternative charge nor applied to recall any prosecution's witnesses pursuant to the introduction of the alternative charge. The court, which had control of the whole proceedings, did not object to the tendering of the alternative charge.”

Sehubungan dengan itu, mahkamah merumuskan bahawa tidak berlaku sebarang salah keadilan ke atas perayu apabila pihak PR menawarkan 4 pertuduhan pilihan ke atas perayu. Mahkamah berpandangan pihak PR mempunyai budi bicara penuh di sisi undang-undang untuk menawarkan pertuduhan-pertuduhan pilihan sekiranya PR berpandangan wujud perselisihan berkaitan jenayah sebenar yang dilakukan oleh perayu.

Sehubungan dengan itu, mahkamah memutuskan bahawa tiada merit untuk mahkamah mengubah keputusan Puan HMS. Isu (b); sama ada Puan HMS telah terkhilaf apabila menerima pakai keterangan SP6 dan SP9 apabila memerintahkan perayu membela diri sedangkan keterangan kedua-dua saksi tersebut telah ditolak bagi 4 pertuduhan asal

Isu ini berbangkit apabila peguam perayu merujuk perhatian mahkamah kepada keputusan Puan HMS di akhir kes pendakwaan. Ia merujuk kepada Nota Keterangan bertarikh 2/4/2025 di muka surat 179 RR Jilid 2(A) di mana Puan HMS telah menyatakan secara ringkas alasan kenapa perayu diperintahkan untuk membela diri bagi pertuduhan-pertuduhan pilihan. Teras alasan lisan tersebut adalah keterangan SP6 dan SP9 tidak dapat disandarkan oleh pihak PR untuk membuktikan elemen-elemen bagi pertuduhan-pertuduhan asal.

Tiada di mana-mana dalam alasan tersebut Puan HMS merumuskan bahawa SP6 dan SP9 adalah saksi yang tidak berkredibel atau tidak boleh dipercayai.

Sebaliknya di alasan penghakiman penuhnya, Puan HMS telah merujuk dan menerima keterangan SP6 dan SP9 dalam membuktikan pertuduhan-pertuduhan pilihan. Ini dinyatakan oleh Puan HMS seperti berikut; S/N Qi7QPaommEu5fS7abhTdg “[39] Keterangan SP6 dan SP9 tidak menyebut dengan spesifik lori-lori yang ditahan tetapi keterangan SP5 adalah jelas bahawa tugas seorang penguatkuasa JPJ adalah untuk menahan lori-lori yang melakukan apa-apa kesalahan berpandukan kepada dokumen-dokumen yang disebut dalam perenggan 12 di atas (ekshibit P15 hingga P21). Walaupun tiada bukti bahawa Tertuduh bekerja pada tarikh kejadian, Tertuduh tidak memasukkan apa-apa notis alibi untuk menyangkal kemasukan wang ke akaunnya pada tarikh kejadian. [40] Ketika disoal balas, SP6 yang bertanggungjawab dengan pergerakan lori-lori MBSB memberikan alasan tidak ingat dan tidak tahu butiran lori dan pemandunya kerana mempunyai 45 buah lori tanker dan 45 orang pemandu tetapi yakin ada menerima mesej dari Tertuduh yang menyebabkan berlakunya empat transaksi kemasukan wang ke dalam akaun Tertuduh dari MBSB. [41] Pihak pendakwaan menghujahkan bahawa tiada keterangan dari mana-mana pemandu lori MBSB perlu dikemukakan kerana SP9 menyatakan pemandu lorinya banyak dan keluar masuk dan kejadian berlaku pada 2017 dan 2018 lebih kurang lima atau enam tahun yang lalu. Saya meneliti keterangan SP6 iaitu sebagai syarikat pengangkutan, adalah amalan biasa dalam industri pengangkutan, pemandu bertukar ganti kerana terdapat ramai pemandu lori yang selalu keluar masuk kerana S/N Qi7QPaommEu5fS7abhTdg berhenti atau bertukar tempat kerja. Maka SP9 yang mengetahui tindakan ke atas lori-lorinya yang sering diminta wang telah membuat pembayaran tanpa pengetahuan mengenai lori-lori syarikatnya secara khusus yang dikatakan ditahan. [42] Mengenai keterangan SP6 dan SP9 yang tidak dapat mengingati lori-lori yang terlibat dengan permintaan wang dari Tertuduh, saya merujuk kes yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan, Pie Bin Chin v Public Prosecutor [1985] 1 MLJ 234, “….. Discrepancies are no doubt present in this case, as they do ostensibly appear in most cases in evidence of witnesses for the prosecution as well as the defence. The transcripts of most evidence, when thoroughly tooth-combed by any able lawyer, never failed to yield some form of inconsistencies, discrepancies or contradictions but these do not necessarily render the witness's entire evidence incredible. It is only when a witness's evidence on material and obvious matters in the case is so irreconcilable, ambivalent or negational that his whole evidence is to be disregarded.” “Forgetfulness and failure to recall exactly certain events, which did not seem to be important to the witness, do not necessarily shake his credibility or render other parts of his story unworthy of belief. S/N Qi7QPaommEu5fS7abhTdg Various persons are endowed with varying powers of cognition, attentiveness and perception, so that it is not uncommon for two witnesses to a common event to describe it in slightly differing versions. ….. I agree with the learned President's findings on this not only because he, having seen and heard the witness is in a better position than I am to evaluate the credibility of the witnesses, but also because I accept that no witness of truth can account for the details of events which had transpired some 17 months previously with precision.” [43] Saya meneliti keterangan SP9 ketika diperiksa balas. SP9 selaku pengarah MBSB setuju tidak pernah menghubungi Tertuduh setiap kali pindahan wang dibuat. Ini kerana perbualan teks dilakukan antara SP6 dan Tertuduh. Namun SP9 dengan yakin mengatakan alasan Tertuduh tidak tahu empat kali duit dimasukkan tidak boleh diterima kerana ia berlaku lebih dari sekali pada bulan yang berlainan. Mahkamah menerima keterangan SP9 ini kerana jelas terbukti terdapat transaksi pindahan wang pada setiap tarikh dalam pertuduhan yang dilakukan sendiri oleh SP9 atas makluman SP6 pada empat tarikh yang berlainan dengan jumlah yang sama dan deskripsi penghantar mayang atau mak mayang. [44] Meneliti persona bernama “Zul Halim” yang disebut oleh SP6 saya berpendapat sungguhpun nama itu tidak dapat dikaitkan dengan Tertuduh, Tertuduh telah memberi nombor S/N Qi7QPaommEu5fS7abhTdg akaunnya sendiri untuk pembayaran wang rasuah kepada SP6. Ketika pemeriksaan utama, SP6 menerangkan SP6 mengetahui pembayaran dibuat melalui Maybank2u kerana SP9 tidak memberikan apa-apa keputusan selepas dimaklumkan oleh SP6 mengenai permintaan Tertuduh walaupun SP9 memberikan nombor akaunnya sendiri. Pindahan wang dibuat oleh SP9 terus ke akaun Tertuduh. [45] SP3 mengesahkan akaun Maybank Tertuduh masih aktif sehingga sekarang. Dari keterangan SP10, jelas bahawa akaun Maybank Tertuduh tidak direkodkan dengan JPJ PP bagi tujuan kerja rasmi. Tiada apa-apa dokumen dari pihak pembelaan dikemukakan untuk menyangkal fakta ini. Dapatan saya ialah penerimaan wang RM1,200.00 dalam akaun Maybank Tertuduh bukan dibuat atas kerja rasminya. [46] Keterangan SP6 dan SP9 juga konsisten. Justeru, saya menerima keterangan SP6 dan SP9 bahawa terdapatnya permintaan wang dari Tertuduh untuk dirinya sendiri yang dimasukkan ke akaun Maybanknya.”

Adalah menjadi satu prinsip matan bahawa kredibiliti saksi tertentu dan serta berat yang perlu diberikan kepada keterangannya adalah merupakan budi bicara penuh seorang hakim bicara. Ia pernah disentuh oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Andy Bagindah v. PP [2000] 3 CLJ 289, di mana Hakim Shaik Daud HMR mengatakan; S/N Qi7QPaommEu5fS7abhTdg “There is no dearth of authorities to say that in every case, there are bound to be contradictions and discrepancies. The question to be decided by the trial judge is whether those contradictions and/or discrepancies are material ones so as to strike at the very root of the charge. It is for the trial judge to consider this since he was the one who saw and heard the evidence. In the present case the learned judge concluded that there were discrepancies but those discrepancies were not material ones. Since this involved the credibility of witnesses, we held that the learned judge was a better person to decide and an appellate court ought not to interfere with such findings”

Terdahulu Hakim Raja Azlan Shah HMP (pada ketika itu) dalam kes PP v. Datuk Harun Haji Idris & Ors [1976] CLJU 184; [1976] 1 LNS 184 turut menegaskan prinsip yang sama apabila menyatakan di dalam penghakimannya; “In my opinion discrepancies there will always be, because in the circumstances in which the events happened, every witness does not remember accurately every single thing that happened. It may be open to criticism, or it might be better if they took down a notebook and wrote down every single thing that happened and every single thing that was said. But they did not know that they are going to be witnesses at this trial. I shall be almost inclined to think that if there are no discrepancies, it might be suggested that they S/N Qi7QPaommEu5fS7abhTdg have concocted their accounts of what had happened or what had been said because their versions are too consistent. The question is whether the existence of certain discrepancies is sufficient to destroy their credibility. There is no rule of law that the testimony of a witness must either be believed in its entirety or not at all. A court is fully competent, for good and cogent reasons, to accept one part of the testimony of a witness and to reject the other. It is, therefore, necessary to scrutinized each evidence very carefully as this involves the question of weight to be given to certain evidence in a particular circumstances.”

Pendekatan yang sama telah juga diputuskan oleh Hakim Abdul Rahman Sebli HMP (pada ketika itu) dalam kes Puganeswaran Ganesan & Ors v. PP & Other Appeals [2020] 9 CLJ 326 yang antara lain menegaskan: “[82] The proper approach to deal with discrepancies in evidence is well settled by case law. In Khoon Chye Hin v. PP [1961] CLJU 41; [1961] 1 LNS 41; [1961] MLJ 105b it was held that even where a witness demonstrably lies, it would be to go too far to say that his evidence must be rejected entirely. The proper way to deal with the evidence of such witness is to treat it with suspicion and caution. In considering them, what the court has to decide is whether they are of such a nature as to discredit the witness entirely and render the whale of his evidence worthless and S/N Qi7QPaommEu5fS7abhTdg untrustworthy: see De Silva v. PP [1964] CLJU 32; [1964] 1 LNS 32; [1964] MLJ 81.”

Kesemua nas-nas di atas telah dirujuk dan diterima pakai oleh keputusan terbaru Mahkamah Persekutuan dalam kes Suthakar Selvakumar lwn PP & rayuan yang lain [2024] 10 CLJ 335.

Mahkamah mendapati tiada di mana-mana bahagian keputusan Puan HMS sama ada di peringkat keputusan ringkas di akhir kes pendakwaan mahupun di dalam alasan penghakimannya, telah memutuskan bahawa SP6 dan SP9 sebagai saksi yang tidak berkredibel. Peguam perayu turut tidak menunjukkan kepada mahkamah di bahagian mana keterangan SP6 dan SP9 yang boleh menimbulkan kecurigaan sehingga membolehkan mahkamah ini mengganggu dapatan Puan HMS berkaitan penerimaannya ke atas keterangan kedua saksi tersebut.

Sehubungan dengan itu, tiada alasan bagi mahkamah ini mengganggu dapatan yang telah dibuat oleh Puan HMS. Isu (c); sama ada Puan HMS terkhilaf apabila memutuskan terdapat keterangan bagi membuktikan perayu menerima wang daripada SP6

Isu ini sangat berkait dengan isu (b) di atas.

Peguam perayu menghujah bahawa Puan HMS adalah terkhilaf apabila di perenggan 41 hingga 47 alasan penghakimannya merumuskan bahawa berdasarkan kepada keterangan SP6 dan S/N Qi7QPaommEu5fS7abhTdg SP9, terdapat permintaan wang daripada tertuduh untuk dirinya sendiri dan dimasukkan ke akaun Maybank miliknya. Peguam menghujahkan bahawa tidak terdapat keterangan bagi Puan HMS merumuskan sedemikian.

Penelitian mahkamah ke atas keterangan-keterangan yang dikemukakan membuktikan beberapa keterangan seperti berikut: a) terdapat 4 transaksi oleh SP9 melalui akaun SP8 kepada akaun perayu iaitu pada 3/12/2017 (sebanyak RM300.00), pada 5/1/2018 (sebanyak RM300.00), pada 6/2/2018 (sebanyak RM300.00) dan pada 27/2/2018 (sebanyak RM300.00); b) ini berdasarkan kepada keterangan SP9 yang merupakan Pengarah Syarikat Mayang Bayu Mas Sdn. Bhd. yang mengatakan bahawa SP9 telah membuat bayaran secara atas talian melalui laman sesawang www.maybank2u.com.my melalui akaun milik SP8; c) transaksi ini dilakukan oleh SP9 memandangkan SP9 yang menguruskan akaun SP8 dan SP9 mengetahui username dan password SP8; d) SP7 yang merupakan Pegawai Operasi Maybank Cawangan Taman Ria Jaya, Sungai Petani telah mengesahkan bahawa akaun Maybank bernombor S/N Qi7QPaommEu5fS7abhTdg 552107050624 adalah di atas nama perayu dan mengesahkan keempat-empat transaksi sepertimana yang dinyatakan di atas; dan e) SP3 yang merupakan Pegawai Operasi Maybank Cawangan Central Square, Sungai Petani turut mengesahkan nombor akaun tersebut adalah milik perayu dan mengesahkan contoh tandatangan adalah milik perayu.

Keseluruhan keterangan-keterangan ini mengesahkan dapatan oleh Puan HMS berkaitan penerimaan wang oleh perayu dan ianya saling menyokong.

Oleh yang demikian, mahkamah berpandangan bahawa hujahan peguam perayu adalah tidak bermerit. Sebaliknya keterangan-keterangan adalah banyak bagi membuktikan secara langsung dan andaian bahawa wang-wang tersebut telah dimasukkan ke dalam akaun perayu.

Isu ini juga adalah tidak bermerit bagi mahkamah menganggu dapatan Puan HMS. Isu (d); sama ada Puan HMS adalah terkhilaf apabila hanya di akhir kes pendakwaan mengaplikasikan seksyen 50 Akta 694

Isu terakhir yang dibangkitkan oleh perayu adalah berkaitan pendekatan Puan HMS yang menggunapakai anggapan di S/N Qi7QPaommEu5fS7abhTdg bawah seksyen 50(3) Akta 694. Dapatan ini dapat dilihat melalui alasan penghakiman Puan HMS seperti berikut: “[60] Oleh kerana semua elemen kesalahan berjaya dipenuhi maka saya mengguna pakai anggapan bahawa Tertuduh telah memperolehi untuk dirinya sendiri wang berjumlah RM1200.00 tanpa balasan. Pemakaian s. ASPRM kepada Tertuduh telah disebut dengan jelas di akhir kes pendakwaan bagi membolehkan Tertuduh menyediakan pembelaannya.”

Peguam perayu sebaliknya menghujahkan bahawa tiada keterangan yang boleh diasaskan bagi mewajarkan Puan HMS menggunapakai anggapan tersebut. Ini kerana, berdasarkan alasan ringkas di akhir kes pendakwaan, peguam perayu menghujahkan bahawa Puan HMS telah meragui keterangan berkaitan pemberian wang oleh SP6 dan SP9 kepada perayu.

Secara prinsip undang-undangnya, peruntukan andaian di bawah seksyen 50(3) Akta 694 adalah terpakai secara automatik sebaik sahaja pihak PR berjaya membuktikan elemen-elemen di dalam pertuduhan yang dikenakan ke atas perayu. Perkara ini pernah disentuh dalam kes Attan bin Abdul Gani v. PP [1969] CLJU 12; [1969] 1 LNS 12; [1970] 2 MLJ 143 yang menyatakan seperti berikut; “Once it is it is proved that the gratification has been paid or received then in the words of section 14 of the Act "Such S/N Qi7QPaommEu5fS7abhTdg gratification shall be deemed to have been paid or given or received corruptly...". The presumption at once arises under the section. This presumption is a presumption of law and it is obligatory on the court to raise it in every proceeding for an offence under section 3 or 4 of the Act provided it is proved that the gratification had been paid, given or received. The prosecution has not to establish anything more than the payment of money (See State of Madras v. Vaidyanatha Iyer AIR 1958 SC 61 and Emden v. State of Uttar Pradesh AIR 1960 SC 548). It then becomes the duty of the accused to disprove what section 14 begins to presume against him...”

Manakala Mahkamah Rayuan dalam kes Azahar Bin Haji Abdul Aziz v. PP [2019] CLJU 2032; [2019] 1 LNS 2032 telah secara jelas menyatakan; “[21] ….. Section 50(1) of the MACC Act enacts that once it is proved that gratification is accepted or received, it is presumed that it was corruptly accepted or received. This is a presumption of law and it is obligatory for the court to raise it (see Attan bin Abdul Gani v. PP [1969] CLJU 12; [1969] 1 LNS 12; [1970] 2 MLJ 143). It is for the accused person to rebut the presumption by giving an innocent explanation (see Thavanathan Balasubramaniam v. PP [1997] 3 CLJ 150)..."

Di dalam kes ini, mahkamah berpuas hati berdasarkan alasan penghakiman, Puan HMS telah menilai keseluruhan kes dan merumuskan bahawa kesemua elemen bagi pertuduhan pilihan telah berjaya dibuktikan oleh pihak PR. Sehubungan itu, tiada sebarang kekhilafan dilakukan oleh Puan HMS apabila di akhir kes pendakwaan merumuskan bahawa semua elemen kesalahan berjaya dipenuhi dan menggunapakai peruntukan anggapan untuk merumuskan bahawa perayu telah memperolehi untuk dirinya sendiri wang berjumlah RM1200.00 tanpa balasan.

Bagi isu ini mahkamah turut berpandangan bahawa tiada sebarang kekhilafan dilakukan oleh Puan HMS yang mewarankan campur tangan mahkamah ini.

Berdasarkan analisis ini, mahkamah merumuskan bahawa tiada sebarang merit ke atas rayuan perayu ke atas sabitan.

Berkaitan rayuan ke atas hukuman, mahkamah mendapati bahawa hukuman yang dijatuhkan oleh Puan HMS adalah sah di sisi undang-undang. Hukuman tersebut pada pandangan mahkamah adalah setimpal dan Puan HMS telah mengambilkira kesemua faktor yang sah dan wajar di sisi undang-undang dalam menentukan hukuman ke atas perayu. Sehubungan dengan itu, rayuan ke atas hukuman adalah turut tidak bermerit.

Oleh yang demikian, rayuan perayu adalah ditolak secara keseluruhannya. Sabitan serta hukuman yang telah dijatuhkan oleh Puan HMS adalah dikekalkan. Bertarikh : 24hb. September 2025 (DATUK MOHAMAD ABAZAFREE BIN MOHD ABBAS) Hakim Mahkamah Tinggi Malaya Alor Setar, Kedah. S/N Qi7QPaommEu5fS7abhTdg Pihak-Pihak: Bagi Pihak Perayu : Naranya Singh S/O Asa Singh Tetuan Naran Singh & Co. Peguambela & Peguamcara 39, First Floor P.O. Box 710 30000 Ipoh Perak Darul Ridzuan Bagi Pihak Responden : Noor Azura binti Zulkiflee Timbalan Pendakwa Raya Unit Perundangan & Pendakwaan Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia Cawangan Negeri Kedah Tingkat 2, Bangunan Persekutuan Jalan Sultan Badlishah Peti Surat 6000 05720 Alor Setar Kedah Darul Aman Tarikh Keputusan : 10hb. Ogos, 2025 S/N Qi7QPaommEu5fS7abhTdg Undang-Undang Yang Dirujuk:  Kanun Keseksaan (Akta 574)  Akta Suruhanjaya Pencegahan Rasuah 2009 (Akta 694)  Kanun Prosedur Jenayah (Akta 593) Kes-Kes Yang Dirujuk:  Muhammad Adli Elaiyaraja Abdullah v. PP [2022] 7 CLJ 94  Quinn and Howland v. Rex [1949] CLJU 69; [1949] 1 LNS 69; [1949] 1 MLJ 217  Rex v. Tay Thye Joo [1933] CLJU 90; [1933] 1 LNS 90; [1933] MLJ 35  Jamali Adnan v. Public Prosecutor [1985] CLJ Rep 167  Fam Meng Siong & Anor v. PP [2012] 7 CLJ 557; [2012] 5 MLJ 464  Andy Bagindah v. PP [2000] 3 CLJ 289  PP v. Datuk Harun Haji Idris & Ors [1976] CLJU 184; [1976] 1 LNS 184  Puganeswaran Ganesan & Ors v. PP & Other Appeals [2020] 9 CLJ 326  Suthakar Selvakumar lwn PP & rayuan yang lain [2024] 10 CLJ 335  Attan bin Abdul Gani v. PP [1969] CLJU 12; [1969] 1 LNS 12; [1970] 2 MLJ 143  Azahar Bin Haji Abdul Aziz v. PP [2019] CLJU 2032; [2019] 1