Muhaimin Iman Bin Rosli (BA-62D-44-03/2024)

di bawah S.6 Akta Dadah Berbahaya 1952 (ADB 1952), hukumannya S.39A(2) Akta yang sama kerana memiliki cannabis/ganja dengan berat bersih 121.12 gram;

di bawah S.12(2) ADB 1952, hukumannya di bawah S.12(3) Akta yang sama kerana memiliki dadah jenis nimetazepam/aramin-5 dengan berat bersih 0.05 gram; tanpa kuasa yang sah di sisi undang-undang. Jika disabitkan bersalah, Tertuduh boleh dihukum dengan, bagi pertuduhan pindaan pertama, penjara minima 5 tahun atau seumur hidup dan sebatan minima 10 kali, manakala bagi pertuduhan pindaan kedua, hukuman denda tidak lebih RM100,000.00 atau penjara tidak lebih 5 tahun atau kedua-duanya. Pertuduhan-pertuduhan pindaan disalinkan semula daripada Lampiran A seperti berikut, Pertuduhan Pindaan dalam kes BA-62D-44-03/2024 (Kes No. 44) “Bahawa kamu pada 24/03/2024 jam lebih kurang 11.30 malam bertempat Kawasan Parking Jalan SS15/4B, SS15, Subang Jaya, Dalam daerah Petaling, di dalam Negeri Selangor Darul Ehsan, telah didapati ada dalam milikan kamu dadah jenis ‘Cannabis’ (Berat Bersih: 121.12 gram). Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 6 Akta Dadah S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 39A (2) Akta yang sama. Hukuman: Penjara seumur hidup atau untuk suatu tempoh tidak kurang daripada lima tahun dan sebatan tidak kurang daripada sepuluh sebatan”. Pertuduhan Pindaan dalam kes BA-62D-114-06/2025 (Kes No. 114) “Bahawa kamu pada 24/03/2022 jam lebih kurang 11.30 malam bertempat di Kawasan Parking Jalan SS15/4B, SS15, Subang Jaya, Dalam daerah Petaling, di dalam Negeri Selangor Darul Ehsan, telah didapati ada dalam milikan kamu dadah jenis Nimetazepam (Berat Bersih: 0.05 gram). Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 12(3) Akta yang sama. Hukuman : Denda tidak lebih daripada satu ratus ribu ringgit atau dikenakan hukuman penjara selama tempoh tidak lebih daripada lima tahun atau kedua-duanya sekali”. S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg KRONOLOGI PROSIDING [2] Pertuduhan telah dimulakan terhadap Tertuduh pada 29/3/2024 dan perbicaraan bermula pada 23/6/2025 sehingga 25/8/2025 di mana Pendakwaan telah memanggil 6 orang saksi pendakwaan iaitu – SP1 – Ahli Kimia Nur Ikadewi binti Sarimin SP2 – Pegawai Serbuan dan Tangkapan Koperal Sivaraja a/l Balakrushnan SP3 – Pemilik kenderaan dan juga adik kepada Tertuduh, Nur Adlina Batrisyia binti Rosli SP4 – Rakan Setugas SP2, Koperal Mohd Safuan bin Rasali SP5 – Jurustore Sarjan Abdul Hafiz SP6 – Pegawai Penyiasat Inspektor Mohd Saifullah bin Rosli [3] Pada 25/8/2025 Mahkamah memutuskan pendakwaan telah membuktikan kes prima facie terhadap Tertuduh dan mengarahkannya membela diri. Tertuduh memilih untuk memberi keterangan bersumpah dari kandang saksi dan Pembelaan telah mengemukakan seorang saksi pembelaan iaitu Tertuduh sendiri sebagai SD1. S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg [4] Pada 21/11/2025 selepas mendengar keterangan kes pembelaan, Mahkamah dapati pembelaan Tertuduh adalah bersifat pemikiran semula dan penafian semata-mata, serta tidak mendatangkan keraguan terhadap keseluruhan kes Pendakwaan. Mahkamah memutuskan Pendakwaan telah membuktikan kesnya melampaui keraguan munasabah dan mendapati Tertuduh bersalah dan disabitkan atas pertuduhan. Setelah mendengar hujahan mitigasi dan pemberatan serta mempertimbangkan tren hukuman, Mahkamah telah menghukum Tertuduh dengan hukuman yang berikut-

Bagi kes No. 44 Pertuduhan memiliki ganja dengan berat bersih 121.12 gram – hukuman Penjara 10 tahun dan 13 kali sebatan;

Dalam kes No. 114 Pertuduhan memiliki aramin-5 dengan berat bersih 0.05 gram – hukuman Penjara 3 tahun; Hukuman pemenjaraan bagi pertuduhan dalam kes no. 44 dan kes no. 114 hendaklah dijalankan serentak bermula dari tarikh tangkap 24/3/2024. [5] Tertuduh tidak berpuas hati dengan keputusan ini dan merayu terhadap sabitan dan hukuman. Ini adalah alasan penghakiman bagi kedua-dua pertuduhan pindaan dalam kedua-dua kes di atas. S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg FAKTA KES PENDAKWAAN [5] Pada 24-3-2024 lebih kurang jam 11.30 malam, semasa rondaan Unit Rondaan Bermotosikal Polis (URB), di kawasan parking Jalan SS15/4B, SS15 Subang Jaya, SP2 (Pengadu dan juga Pegawai Serbuan & Tangkapan) dan SP4 (Rakan rondaannya) telah menahan sebuah kereta Proton Iswara berwarna kelabu dengan no. pendaftaran BHJ 849 (selepas ini akan dirujuk sebagai kereta tersebut) sebagaimana dalam Gambar Kenderaan (P9 A-D) yang berada dalam keadaan mencurigakan kerana diparkir dengan enjin masih hidup dan masih ada orang di dalamnya yang duduk di tempat pemandu, tetapi kereta tersebut tidak bergerak keluar daripada tempat parkir. Kawasan parkir adalah berhadapan restoran dan kedudukan kereta tersebut adalah sebagaimana Rajah Kasar (P17 A-B) dan Gambar Tempat Kejadian (P10 A-D). [6] SP2 dan SP4, setelah pemerhatian dalam masa yang wajar telah mengarahkan Tertuduh supaya keluar dari kereta dan membuat pemeriksaan kepada badan Tertuduh dan kereta tersebut. Hasil pemeriksaan, SP2 dan SP4 telah menemui 1 bungkusan plastik berwarna putih (eksibit P2) di bahagian letak kaki tempat duduk penumpang hadapan. Dalam bungkusan plastik putih ini ditemui 1 balutan lutsinar ketulan mampat dedaun kering disyakki ganja (eksibit P3) dan 1 keping S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg foil warna merah kelabu yang mengandungi 8 biji pil erimin-5 (eksibit P4). Barang kes kemudian dirampas dan dihantar untuk diuji di Makmal Jabatan Kimia. Ketika penemuan barang kes P1, P2, P3 tersebut, tidak ada orang lain bersama Tertuduh dalam kereta tersebut. Laporan Polis SP2 dibuat sebagaimana P11 dan P12. Seterusnya SP2 telah mengisikan borang-borang berkenaan iaitu Borang Bongkar (P7) dan Borang Serah Terima Barang Kes (P8) yang mengandungi barang rampasan untuk dikemukakan kepada Pegawai Penyiasat (SP6). [7] Pada 1/4/2024, atas arahan Pegawai Penyiasat (SP6), Sarjan Abdul Aziz bin Bujang telah menghantar barang kes (P2, P3 dan P4) ke Jabatan Kimia Malaysia untuk dianalisa. Ahli Kimia (SP1) telah mengesahkan bahawa 1 ketulan mampat dedaun kering yang disyakki ganja itu adalah cannabis dengan berat bersih 121.1 2gram dan 1 keping foil yang mengandungi tablet berwarna oren yang dikatakan Aramin-5 adalah mengandungi 0.05 gram nimetazepam. Gambar-gambar barang rampasan dadah sebagaimana P1 dan P2(A, B, C) juga disahkan. SP1 mengeluarkan Laporan Kimianya (P6) bersama Resit Kimia (P5). Beban Pembuktian [8] Selepas kes Pendakwaan, tugas Mahkamah menurut S.173(f)(i) Kanun Tatacara Jenayah (KTJ) adalah untuk mempertimbangkan sama ada Pendakwaan telah membuktikan kes prima facie terhadap Tertuduh S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg sebagaimana yang telah diputuskan dalam kes Mahkamah Persekutuan Balachandran V. Public Prosecutor [2005] 1 CLJ 85- “Section 180(1) makes it clear that the standard of proof on the prosecution at the close of its case is to make a prima facie case while s.182A(1) enunciates that at the conclusion of the trial the court shall consider all the evidence adduced and decide whether the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt. The standard of proof on the prosecution at the end of its case and at the end of the whole case has thus been statutorily spelt out in clear terms… A prima facie case is therefore one that is sufficient for the accused to be called upon to answer. This in turn means that the evidence adduced must be such that it can be overthrown only by evidence in rebuttal.” [9] Dalam kes tersebut Mahkamah Persekutuan mendefinisikan “prima facie” sebagai- “The phrase “prima facie case” is defined in similar terms in Mozley and Whietley’s Law Dictionary, 11th edn as: “A litigating party is said to have a prima facie case when the evidence in his favour is sufficiently strong for his opponent to S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg be called on to answer it. A prima facie case, then, is one which is established by sufficient evidence, and can be overthrown only by rebutting evidence adduced by the other side.” The result is that the force of the evidence adduced must be such that, if unrebutted, it is sufficient to induce the court to believe in the existence of the facts stated in the charge or to consider its existence so probable that a prudent man ought to act upon the supposition that those facts exist or did happen. On the other hand if a prima facie case has not been made out it means that there is no material evidence which can be believed in the sense as described earlier. In order to make a finding either way the court must, at the close of the case for the prosecution undertake a positive evaluation of the credibility and reliability of all the evidence adduced so as to determine whether the elements of the offence have been established… Since the court, in ruling that a prima facie case has been made out, must be satisfied that the evidence adduced can be overthrown only by evidence in rebuttal it follows that if it is not rebutted it must prevail. S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg Thus, if the accused elects to remain silent he must be convicted. The test at the close of the prosecution would therefore be: Is the evidence sufficient to convict the accused if he elects to remain silent? If the answer is in the affirmative then a prima facie case has been made out. This must, as of necessity, require a consideration of the existence of any reasonable doubt in the case for the prosecution. If there is any such doubt there can be no prima facie case.” [10] Dalam kes Mahkamah Rayuan Looi Kow Choi v PP [2003] 2 MLJ 65 Mahkamah memberikan panduan bagaimana menentukan kes “prima facie” iaitu – “….It therefore follows that there is only one exercise that a judge sitting alone under s.180 of the CPC has to undertake at the close of the prosecution case. He must subject the prosecution evidence to maximum evaluation and to ask himself the question: if I decide to call upon the accused to enter his defence and he elects to remain silent, am I prepared to convict him on the totality of the evidence contained in the prosecution case? If the answer is in the negative then no prima facie case has been made out and the accused would be entitled to an acquittal.” S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg [11] Ini bermakna, untuk menentukan sama ada kes ini telah dibuktikan sehingga prima facie, Mahkamah akan membuat penilaian maksima terhadap semua keterangan yang dikemukakan dan memutuskan, jika Tertuduh dipanggil membela diri dan dia memilih untuk diam, adakah Mahkamah boleh mensabitkannya bersalah? Jika tidak, maka tiada kes prima facie dan Tertuduh hendaklah dibebaskan. [12] Oleh itu, bagi kes ini, Mahkamah akan menentukan sama ada Pendakwaan telah membuktikan kes prima facie terhadap Tertuduh di bawah Seksyen 12(2) dan Seksyen 6 ADB 1952 yang membawa hukuman yang berbeza di bawah Seksyen 12(3) dan Seksyen 39A(2) Akta yang sama, bagi elemen pertuduhan yang berikut iaitu –

Sama ada ganja dan aramin-5 adalah dalam milikan, kawalan dan pengetahuan Tertuduh; dan

Sama ada dadah-dadah tersebut tersenarai sebagai sejenis dadah berbahaya di dalam Akta Dadah Berbahaya 1952. DAPATAN MAHKAMAH UNTUK KES PENDAKWAAN Sama ada Tertuduh mempunyai milikan, kawalan dan pengetahuan [13] Mahkamah Rayuan telah memberi panduan tentang menentukan “milikan” iaitu dengan melibatkan kewujudan elemen fizikal dan mental, S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg iaitu bukan hanya memiliki, tetapi mengetahui tentang pemilikan itu, di mana Tertuduh mempunyai keupayaan untuk mengendalikan dadah itu sewajarnya. Ini dapat dilihat melalui tindakan Tertuduh kerana, niat seseorang tidak dapat dilihat secara kasar tetapi dapat dilihat melalui keadaan persekitarannya. Ini dijelaskan dalam kes Chan Pean Leon v PP [1956] 1 MLJ 237 seperti berikut – “...there is a physical element and a mental element which must both be present before possession is made out. The accused must not only be so situated that he can deal with the thing as if it belonged to him, for example to have it in his pocket or have it lying in front of him on a table. It must also be shown that he had the intention of dealing with it as if it belonged to him should he see any occasion to do so, in other words, that he had some animus possidendi. Intention is a matter of fact which in the nature of things cannot be proved by direct evidence. It can only be proved by inference from the surrounding circumstances. Whether these surrounding circumstances make out such intention is a question of fact in each individual case. …. There may be something in the accused’s behaviour that shows knowledge, or the nature of the thing may be so obvious that S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg it is possible to say “he must have known what it was”, or, again in cases under the Dangerous Drugs Ordinance, there may be a statutory presumption which fills in the gap in the evidence.” [14] Definisi “milikan” pula telah dibincangkan Taylor J dalam kes Leow Nghee Lim v Reg [1955] CLJU 53, sebagai suatu hubungan antara Tertuduh dengan dadah di mana melalui karakter yang ditonjolkan, tidak ada orang lain yang boleh dikaitkan dengan dadah tersebut selain Tertuduh. Tertuduh tidak perlu dibuktikan mengetahui secara tepat tentang dadah tersebut, sebaliknya, adalah mencukupi jika dia mengetahui kewujudan dadah secara am saja, Tertuduh boleh dikatakan memiliki. Ini, telah dinyatakan dalam kes tersebut seperti berikut – “...Probably the most helpful definition of possession is: - “the relation of a person to a thing over which he may at his pleasure exercise such control as the character of the thing admits, to the exclusion of other persons” …The word ‘possession’ is a vague and general word which cannot be closely defined. Without at least general knowledge there cannot be possession but there can be possession without full and exact knowledge…”. [15] Manakala kes Mahkamah Persekutuan PP v Denish a/l Madhavan [2009] 2 MLJ 194, menyatakan terma “milikan” tidak termasuk “exclusive S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg possession” iaitu Tertuduh tidak semestinya dibuktikan memiliki dadah secara ekslusif sebelum boleh disabitkan kerana, apa yang perlu dibuktikan adalah pemilikan tersebut, bukannya pemilikan eksklusif, sebagaimana yang dijelaskan di sini – “[16] Before proceeding to consider the reasons for the Court of Appeal's decision, we will say a few words about 'exclusive' possession. It is inappropriate to speak of possession of an article in criminal law as exclusive possession. One is either in possession or not in possession, although one could be in possession jointly with another or others. To say that the prosecution of a drug case fails because there has been no proof of exclusive possession is apt to convey the wrong impression that it is only in cases where possession is entirely with one person, — that is, 'exclusive' — that a conviction is possible. When the learned trial judge said 'The accused sought to negative the proof of exclusive possession…', we take it that he meant no more than that the respondent sought to show that he was not in possession of the drugs because he had no knowledge of their existence and that the drugs could have been placed in his bags by some other person or persons. [17] The idea of exclusivity features in the meaning of 'possession' in criminal law as one of the elements necessary to constitute S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg possession. As Taylor J said in Leow Nghee Lim v Reg [1956] MLJ 28: … It is often said that 'possession must be exclusive'. This is ambiguous. Possession need not be exclusive to the accused. Two or more persons may be in joint possession of chattels, whether innocent or contraband. The exclusive element of possession means that the possessor or possessors have the power to exclude other persons from enjoyment of the property. Custody likewise may be sole or joint and it has the same element of excluding others. The main distinction between custody and possession is that a custodian has not the power of disposal. The statement that 'possession must be exclusive' is often due to confusion of the fact to be proved with the evidence by which it is to be proved. It is essential to keep this distinction clearly in mind, especially when applying presumptions. [18] Thomson J in Chan Pean Leon v Public Prosecutor [1956] MLJ 237, said that 'possession' for the purposes of criminal law involves possession itself — which some authorities term 'custody' or 'control' — and knowledge of the nature of the thing possessed. As to possession itself he cited the following definition in Stephen's Digest (9th Ed), at p 304), in which the exclusive element mentioned by Taylor J appears: A moveable thing is said to be in the possession S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg of a person when he is so situated with respect to it that he has the power to deal with it as owner to the exclusion of all other persons, and when the circumstances are such that he may be presumed to intend to do so in case of need. [19] Once the elements needed to constitute possession are established, including the element of exclusive power to deal, then what is established is possession, not exclusive possession. So much for exclusive possession …”. [16] Seterusnya, Mahkamah Persekutuan dalam PP v Abdul Rahman Akif [2007] 4 CLJ 337 telah merujuk Tan Ah Tee & Anor v PP [1980] 1 MLJ 49 tentang isu “milikan”, telah memutuskan, ia adalah mencukupi bahawa pendakwaan telah membuktikan milikan atau kawalan secara fizikal - “Even if there were no statutory presumptions available to the prosecution, once the prosecution had proved the fact of physical control or possession of the plastic bag and the circumstances in which this was acquired by and remained with the second appellant, the trial judges would be justified in finding she had possession of the contents of the plastic bag within the meaning of the Act unless she gave an explanation of the physical fact which the trial judges S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg accepted or which raised a doubted in the minds that she had possession of the contents within the meaning of the Act.” [17] Elemen milikan fizikal telah dibuktikan jika dadah ditemui pada jarak yang dekat dengan Tertuduh, sebagaimana dalam kes Mahkamah Rayuan Lim Kee Fu v Public Prosecutor and another appeal [2020] 12 MLJ 260 - “[4] …. The proximity of the respondent to the drugs at the front passenger seat is a fact relevant to establish actual physical possession. [5] In Public Prosecutor v Foo Jua Eng [1965] 1 LNS 137, the accused was charged with assisting in carrying on a public lottery. The evidence showed that the accused had been found by the police in a room, seated about three feet away from a dressing table on which the relevant exhibits were found. The Magistrate acquitted the accused. The prosecution appealed. In allowing the appeal, Raja Azlan Shah J (as His Royal Highness then was) said this: “With regard to the mental element, the learned Magistrate rightly directed his mind that knowledge or consciousness would depend on the surrounding circumstances. S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg However, he failed to direct his mind adequately on the facts. He directed his mind to the circumstances when the respondent tried to close the door on the PW1. But he failed to consider the other circumstance which, taken together, may well be that the element of possession was proved. The circumstance is the physical proximity of the respondent to the exhibit in question. [6] So too here, the learned judge having accepted the prosecution’ evidence as to the finding of the drugs, the identification of the police officer and the scuffle, failed to direct himself as to the proximity of the drugs to the respondent. Indeed, nowhere in his judgment, did the trial judge address his mind to this fact. There is the added circumstance that the respondent was driving the car from one point to another with the proscribed drugs in it.”(emphasis added) [32] Clearly, premised on the established facts in the present case as alluded to earlier, the learned trial judge was correct in his finding that actual possession of the drugs by the appellants had been established by the prosecution. [18] Dalam kes Mahkamah Tinggi Pendakwa Raya v Mohd Fadzil bin Ibrahim & Anor [2009] LNS 1 1468, telah diputuskan bahawa Tertuduh mempunyai kawalan dan jagaan terhadap dadah yang dirampas apabila S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg sampul surat yang berisi 5 paket dadah syabu masih berada di dalam genggaman tangan tertuduh semasa ditangkap – “Pembuktian pemilikan Pertama, mahkamah berpuashati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya menunjukkan secara prima facie bahawa semasa ditangkap tertuduh 1 memang ada pemilikan ke atas dadah tersebut. Di dalam kes Leow Nghee Lim v. R, supra, di mukasurat 30 dan 31 ada diterangkan maksud ‘possession’. Manakala di dalam kes Chan Pean Leon v. PP, supra di mukasurat 239 ada dijelaskan lagi maksud ‘possession’. Berdasarkan keputusan dalam kedua-dua kes itu, perkataan ‘possession’ membawa makna bahawa orang yang berkenaan ada pengetahuan mengenai barang tersebut, ada jagaan dan kawalan ke atas barang tersebut dan ada kuasa untuk mengurus dan mengendali barang tersebut serta boleh mencegah dan menghalang orang-orang lain daripada mengurus dan mengendali barang tersebut. (Sila lihat juga kes PP v. Abdul Manaf Bin Muhamad Hassan [2006] 3 MLJ 193 dan kes PP v. Abdul Rahim Bin Akif, Rayuan Jenayah No. 05-64-2002 (J). Di dalam kes ini, keterangan SP3 dan SP5 menunjukkan dengan jelasnya bahawa tertuduh 1 mempunyai pemilikan ke atas dadah tersebut kerana beliau ada jagaan dan kawalan serta pengetahuan S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg bahawa barang kes yang ditemui di dalam 3 sampul surat tersebut adalah dadah berbahaya seperti dalam pertuduhan, P2. Pengetahuan boleh dibuktikan melalui keadaan ketika itu. Mengikut keterangan SP3 dan SP5, tertuduh 1 dan tertuduh 2 telah kelihatan takut dan meronta-ronta semasa hendak dilakukan tangkapan. Keterangan juga menunjukkan bahawa tertuduh 1 adalah merupakan seorang anggota polis pada masa tangkapan. Tertuduh 2 memang tahu tentang kewujudan dadah tersebut yang dibawa oleh tertuduh 1 kerana di tempat kejadian pertama beliau telah berbincang dengan SP3 untuk mendapatkan dan menjual dadah berbahaya kepada SP3”. [19] Begitu juga dalam kes Yong Yee Sze v Pendakwa Raya [2011] MLJU 747, [2011] LNS 1618, di mana Mahkamah Tinggi memutuskan – “… Jadi keadaan Perayu memegang beg tangan (P2) mengandungi dadah-dadah berbahaya itu jelas menunjukkan beliau mempunyai kawalan dan jagaan fizikal ke atas (P2) yang mengandungi tiga jenis dadah berbahaya di atas. Mengikut prinsip undang-undang dalam keputusan kes Ho Seng Seng v Rex (1951) MLJ 225: "the element of knowledge is implicit in the word 'custody' and in the word 'control'". S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg [20] Dalam keterangan SP2 dan SP4 yang menjadi saksi mata dan saksi pertama yang menemukan Tertuduh dalam kereta Proton Iswara warna kelabu no. plet BHJ 849, barang kes dadah iaitu ganja dan aramin-5 ditemui dalam kereta tersebut semasa Tertuduh sedang menggunakan kereta tersebut. Ini disokong dengan Laporan Polis di P11 dan P12. [21] SP2 dan SP4 adalah anggota polis unit URB yang sedang bertugas membuat rondaan cegah jenayah. SP2 dan SP4 tidak mengenali Tertuduh. Oleh itu keterangan SP2 dan SP4 adalah dipercayai dan diterima. Ini disokong pula dengan keterangan tentang reaksi spontan yang ditunjukkan oleh Tertuduh ketika didekati SP2 dan SP4 iaitu terkejut, takut dan menggigil. Ini menunjukkan Tertuduh ada menyimpan sesuatu yang terlarang dalam kereta tersebut. [22] Kemudian, keterangan seterusnya adalah penemuan barang kes di tempat letak kaki penumpang hadapan kereta dan tiada orang lain yang berada dalam kereta itu pada masa itu. Kedudukan kereta tersebut diparkir adalah selari dengan Gambar Tempat Kejadian dan Gambar Kereta. Barang kes yang ditemui telah disenaraikan dalam Borang Bongkar yang dilampirkan bersama Borang Serah Menyerah Barang Kes yang mengandungi senarai barang yang dirampas iaitu kereta tersebut, bungkusan berisi ketulan mampat dedaun kering ganja dan foil S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg merah/kelabu aramin-5 serta sebatang anak kunci kereta. Kunci kereta dan kereta fizikal juga telah dicamkan sebagai P22 dan P22A. [23] Keseluruhan keterangan yang konsisten, iaitu keadaan kereta yang mencurigakan, reaksi spontan Tertuduh, kedudukan di mana dadah ditemui, jarak kedudukan Tertuduh dengan dadah tersebut ditemui, iaitu sangat dekat, hanya di bahagian kaki tempat duduk di sebelah Tertuduh yang duduk di bahagian pemandu; menunjukkan bahawa Tertuduh mengetahui tentang kewujudan dadah dalam kereta itu dan menimbulkan inferens bahawa Tertuduh mempunyai kawalan ke atasnya. [24] Fakta kedudukan dadah ditemui, iaitu berdekatan dengan Tertuduh, telah menimbulkan inferens bahawa Tertuduh memiliki dan mempunyai pengetahuan tentang kewujudan dadah tersebut, sebagaimana dalam kes Mahkamah Rayuan Tan Lay Hwa v. PP [2016] 1 LNS 507 – “… The facts showed that the appellant was so closely situated to the said drugs that it raised the sole inference that he had possession and the requisite knowledge of the said drugs in the sling bag slung over his shoulders within the four walls of the principles enunciated by the authority referred to above.” [25] Dalam kes Lim Kee Fu v Public Prosecutor and another appeal [2020] (supra) telah diputuskan bahawa kedudukan dadah ditemui iaitu di S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg tempat duduk penumpang hadapan telah membuktikan pemilikan sebenar – “[4] …. The proximity of the respondent to the drugs at the front passenger seat is a fact relevant to establish actual physical possession. [26] Reaksi Tertuduh yang terkejut dan takut apabila ditanya oleh SP2 dan SP4 adalah relevan untuk menunjukkan pengetahuannya tentang kewujudan dadah. Dalam kes Mahkamah Persekutuan PP v. Abdul Rahman Akif [2007] 4 CLJ 337, telah diterangkan “pengetahuan” atau “knowledge” iaitu kawalan fizikal dadah tersebut oleh Tertuduh sewaktu penangkapan dan tiada penjelasan munasabah oleh Tertuduh menyebabkan inferens kuat bahawa Tertuduh tahu kewujudan dadah tersebut dalam milikannya – “[18] In Ramis a/l Muniandy v. Public Prosecutor [2001] 3 SLR 534, the Singapore Court Appeal again propounded on the question of knowledge necessary to establish possession and at p 541 states: Knowledge of drugs The starting point in the consideration of this issue was that we had already concluded that the drugs was already on Ramis's motorcycles when he entered the vicinity and that he had physical S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg control of the drugs. In the absence of any reasonable explanation by Ramis, these facts were sufficient to lead to a strong inference that Ramis knew that the bag found on his motorcycle contained drugs…” [27] Reaksi Tertuduh ini adalah relevan sebagaimana S. 8 Akta Keterangan yang menyatakan – “Motif, persediaan dan kelakuan yang dahulu atau yang kemudian 8 (2). Kelakuan mana-mana pihak atau kelakuan mana-mana ejen kepada manamana pihak dalam apa-apa guaman atau prosiding berkenaan dengan guaman atau prosiding itu, atau berkenaan dengan mana-mana fakta persoalan dalamnya tau yang berkaitan dengannya, dan kelakuan mana-mana orang yang kesalahan terhadapnya menjadi perkara apa-apa prosiding, adalah berkaitan jika kelakuan itu mempengaruhi atau dipengaruhi oleh mana-mana fakta persoalan tau fakta berkaitan, dan sama ada kelakuan itu berlaku dahulu atau kemudian daripadanya." MISALAN (i) A dituduh melakukan suatu jenayah. Fakta bahawa sejurus berlakunya jenayah yang dikatakan itu dia telah melarikan diri, atau memiliki harta atau hasil harta yang telah diperoleh melalui jenayah itu, atau cuba menyembunyikan benda yang telah atau S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg mungkin telah digunakan dalam melakukan jenayah itu adalah berkaitan. [28] Berdasarkan dapatan di atas, pihak Pendakwaan telah membuktikan Tertuduh mempunyai milikan fizikal terhadap dadah yang ditemui dalam kereta tersebut. Selain daripada keterangan langsung SP2 dan SP4 ini, Mahkamah juga menggunapakai anggapan dalam S.37(d) ADB 1952 yang memperuntukkan bahawa mana-mana orang yang ada dalam jagaannya atau dibawah pengawalannya apa-apa sahaja yang mengandungi sebarang dadah berbahaya, adalah dianggap mempunyai milikan dadah tersebut dan dianggap telah mengetahui tentang sifat-sifat dadah tersebut. Sama ada barang kes dadah P3 dan P4 yang ditemui dalam kereta tersebut adalah dadah berbahaya sebagaimana Akta [29] SP1 telah mengesahkan bahawa kandungan dalam gambar P1 (A dan B) sebagaimana barang kes fizikal P2 (A, B, C) dan P3 dan P4 yang dirampas daripada Tertuduh adalah ganja dengan berat bersih 121.12 gram dan aramin-5 yang mengandungi 0.05 gram nimetazepam. Ganja atau cannabis dan nimetazepam adalah dadah sepertimana yang telah ditakrifkan dalam Seksyen 2 Akta dadah berbahaya 1952. SP1 telah menyediakan dan mengemukakan Laporan kimia (P6) beserta resit (P5). S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg Berat bersih dadah jatuh di bawah Seksyen 39A (2) Akta Dadah Berbahaya 1952 di mana Seksyen 39A (2) memperuntukkan –

Every person found guilty of an offence against this Act where the offence is not punishable with death and where the subject matter of the offence is—

50 grammes or more in weight of cannabis; [30] Manakala S. 36 ADB 1952 meletakkan Tertuduh di bawah undang-undang untuk membuktikan dirinya mempunyai kuasa yang dimaksudkan, di mana Tertuduh gagal membuktikannya -

Beban membuktikan Tidaklah menjadi perlu dalam mana-mana prosiding terhadap mana-mana orang untuk suatu kesalahan terhadap Akta ini, untuk menyangkal dengan keterangan apa-apa lesen, kebenaran, kuasa, atau lain-lain perkara kecualian atau pembelaan, dan beban membuktikan mana-mana perkara itu hendaklah terletak pada orang yang hendak membela dirinya itu. [31] Oleh itu Mahkamah berpuas hati bahawa kedua-dua elemen pertuduhan telah dibuktikan pihak Pendakwan. Mahkamah juga berpuas hati bahawa rantaian barang kes tidak terputus bermula daripada waktu S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg rampasan dadah, analisa dan daftar masuk stor sehinggalah ke peringkat perbicaraan, yang mana telah dibuktikan melalui SP5 yang mengemukakan buku daftar asal rekod barang kes (P14) diikuti dengan salinannya di P15 dan P16. [32] Oleh itu di akhir kes Pendakwaan, selepas penilaian maksima, Mahkamah mendapati Pendakwaan telah membuktikan kes prima facie terhadap Tertuduh dan sebagaimana S.173(h)(i) KTJ, Tertuduh dipanggil membela diri. Tertuduh memilih untuk memberi keterangan bersumpah dari kandang saksi dan mengemukakan dirinya seorang sebagai saksi pembelaan (SD1). KES PEMBELAAN [33] Di peringkat ini sebagaimana Seksyen 173(m) KTJ, Mahkamah akan menimbangkan kesemua keterangan serta bukti yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan dan pihak pembelaan untuk menentukan sama ada pihak pendakwaan berjaya membuktikan pertuduhan terhadap Tertuduh melampaui keraguan munasabah. Pembuktian kes kekal di tangan pihak pendakwaan dan pihak pembelaan tidak perlu membuktikan bahawa Tertuduh tidak bersalah. Mahkamah akan membebaskan dan melepaskan Tertuduh daripada pertuduhan sekiranya pembelaan membangkitkan keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan sebagaimana prinsip undang-undang mapan yang disebut dalam Mat v S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg Public Prosecutor [1963] 1 MLJ 263 dan Mohamad Radhi Bin Yaacob v PP [1991] 3 MLJ 169. [34] Namun harus diingat, dalam membangkitkan keraguan yang munasabah tersebut, pembelaan hendaklah tidak diselaputi oleh elemen-elemen fictitious, mere denials ataupun afterthought kerana keterangan-keterangan pembelaan yang sedemikian tidak boleh diterima oleh Mahkamah, sebagaimana dijelaskan dalam Liew Kaling v PP (1960) 26 MLJ 306 – “That degree is well settled. It need not reach certainty, but it must carry a high degree of probability. Proof beyond reasonable doubt does not mean proof beyond the shadow of doubt. The law would fail to protect the community if it admitted fanciful possibilities to deflect the course of justice. If the evidence is so strong against a man as to leave only a remote possibility in his favour which can be dismissed with the sentence 'of course it is possible, but not in the least probable,' the case is proved beyond reasonable doubt, but nothing short of that will suffice… You will not, I am sure, allow yourselves to be bewildered or troubled by such a phrase. What it means is not some whimsical or fanciful doubt, which a person might conjure up for the purpose of creating S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg a difficulty but such a doubt as would govern a man's course of action in some private affair of moment of his own.” [35] Tertuduh pada peringkat ini hanya perlu menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan sepertimana diputuskan dalam kes PP v. Ho Sek Kong [2006] 5 CLJ - “Although the burden of proof in criminal trial lies throughout in bringing home a conclusion that it had proven its case beyond reasonable doubt, the accused, if called upon to his defence bears the evidential burden of casting that doubt”. [36] Selanjutnya di dalam kes Chan Chwen Kong [1962] MLJ 307 mahkamah menyatakan – “ In most criminal cases, there is at some stage an onus of a sort upon the accused person. Once the prosecution produces evidence which if believed would support a conviction, there is a tactical onus on the accused person either to produce evidence of his own or to point to something in the prosecution evidence that at the very lowest make the trier of the fact less than sure of any conclusions he might otherwise be prepared to base upon the prosecution evidence. If he fails to discharge that tactical onus he will be convicted. That is very true”. S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg FAKTA KES PEMBELAAN [37] Pembelaan mengemukakan isu-isu yang berikut-

SD1 mengatakan dadah ganja dan aramin-5 yang ditemui oleh SP2 dan SP4 adalah berada di bawah tempat duduk penumpang hadapan dalam kereta tersebut. Tidak kelihatan secara langsung daripada kerusi pemandu. Oleh itu pembelaan menyatakan kedudukan ganja dan aramin-5 adalah tersorok, maka wajar untuk Tertuduh tidak mengetahui kewujudan dadah tersebut dalam kereta dan seterusnya Tertuduh tiada pemilikan terhadap dadah-dadah itu.

SD1 juga menyatakan tidak mempunyai akses eksklusif kepada kereta Proton Iswara berwarna kelabu dengan no. plet BHJ 849 (kereta tersebut) kerana kereta ini adalah milik adiknya (SP3) dan digunakan oleh seluruh ahli keluarganya. Pada hari kejadian, kereta ini telah juga digunakan oleh ayah SD1 dan hanya digunakan oleh SD1 selama lebih kurang 2 jam setengah saja sebelum serbuan dan tangkapannya.

SD1 hanya menggunakan kereta ini sesekali saja kerana kebiasaannya Tertuduh menggunakan motosikal kerana bekerja sebagai penghantar barang. S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg

Pada malam kejadian, SD1 tidak berseorangan kerana turut ditemani rakannya yang bernama Aina, yang telah makan malam bersama dengannya, tetapi tidak disiasat.

Kereta Proton Iswara tersebut mempunyai kunci pendua yang tidak dirampas, yang mana adalah wajar jika terdapat orang lain yang telah menggunakan kereta ini selain Tertuduh. Jadi kesimpulannya, menurut pembelaan, oleh kerana Tertuduh tiada akses eksklusif kepada kereta ini, maka Tertuduh tiada milikan ke atas ganja dan aramin-5 yang ditemui dalam kereta pada malam kejadian tersebut. DAPATAN MAHKAMAH [38] Pembelaan hanya mengemukakan Tertuduh sebagai saksi pembelaan. Keterangan yang mengatakan kedudukan dadah ganja dan aramin-5 tersorok di bawah kerusi penumpang hadapan kereta tersebut adalah selari dengan keterangan SP4, tetapi SP2 mengatakan dadah ditemui di tempat kaki penumpang hadapan. Mahkamah mengambil pendirian, bahawa kedudukan dadah dijumpai adalah di bahagian bawah kerusi penumpang hadapan. Jadi, keterangan Tertuduh yang mengatakan, oleh kerana dadah tersorok maka Tertuduh tiada pengetahuan tentang kewujudan dadah, adalah tidak disokong dengan S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg keterangan lain. Ini berkait rapat dengan fakta penggunaan kereta itu sendiri, di mana Tertuduh adalah antara orang yang menggunakan kereta tersebut walaupun hanya sekali sekala. Fakta yang relevan adalah, Tertuduh telah menggunakan kereta tersebut dan dadah ganja dan aramin-5 dijumpai dalam kereta semasa Tertuduh menggunakannya. [39] Terdapat ahli keluarga Tertuduh lain yang menggunakan kereta tersebut walaupun kereta tersebut adalah milik SP3, sebagaimana keterangan SP3 yang disokong oleh SP6 dan dikemukakan rekod Mysikap JPJ milik SP3 (P18), Covernote Insurans kereta atas nama SP3 (P19). SD1 mengemukakan lesen memandu kenderaan milik ayahnya (D21) untuk menunjukkan bahawa ayahnya juga ada menggunakan kereta tersebut, justeru mempunyai akses kepada kereta tersebut. Tetapi, Mahkamah dapati, walaupun mungkin ahli keluarga Tertuduh yang lain juga ada menggunakan kereta tersebut termasuk ayahnya, tetapi menurut SP6, dalam siasatannya, SP3 memaklumkan bahawa kereta tersebut telah digunakan sepenuhnya oleh Tertuduh selepas beberapa bulan kereta tersebut diberikan kepada keluarga mereka. Oleh sebab itu SP6 tidak merakamkan percakapan ahli keluarga Tertuduh yang lain kerana keterangan SP3 telah mencukupi untuk skop siasatannya. Kemudian, keterangan SD1 yang mengatakan bapanya juga ada membawa kereta itu pada hari kejadian beberapa jam sebelum kejadian S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg tidak disokong oleh keterangan daripada saksi yang lain untuk mengesahkannya. [40] Mahkamah dapati, terdapat kemungkinan kereta tersebut ada diakses oleh pihak lain kerana kunci pendua kereta tidak dirampas. Namun kemungkinan ini tidak disahkan dengan sokongan bukti lain, oleh itu kekal sebagai suatu kemungkinan sahaja. [41] Mengenai keterangan Tertuduh bahawa terdapat rakan yang bersamanya pada malam kejadian, yang bernama Aina, tetapi tidak disiasat, keterangan ini juga tidak disokong dengan keterangan lain untuk mengesahkannya. Dalam kes Mahkamah Persekutuan Alcontara a/l Ambross Anthony v PP [1996] 1 CLJ 705 Mahkamah telah menyatakan, peluang pertama pembelaan adalah semasa membuat rakaman percakapan dan memaklumkan semua maklumat yang penting dengan segera supaya disiasat oleh Pegawai Penyiasat. Ini termasuklah nama dan butir-butir pihak yang terlibat dalam maklumat penting tersebut. “Per Edgar Joseph Jr. FCJ (delivering the judgment of the Court): [1] The evidence suggests that the first opportunity the appellant had to explain was at the time he was interviewed and his cautioned statement recorded from him the day after his arrest. There was therefore no evidence of delay on his part in offering an S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg explanation. In fact, the evidence indicates that the appellant had made prompt disclosure of his defence in his cautioned statement. … [3] It was wrong for the Judge to have criticised the defence for having failed to put to the Investigating Officer, the name of Che Mat, or the latter’s telephone number or his place of abode, for the simple reason that these particulars had been disclosed in the cautioned statement, which means that the police had all the time in the world to check for their veracity…”. [42] Walaupun Tertuduh di peringkat pembelaan ini tidak perlu membuktikan dirinya tidak bersalah, tetapi pembelaannya hendaklah mengandungi pembuktian yang munasabah untuk membangkitkan keraguan kepada kes pendakwaan dan bukan hanya keterangan kosong. Jika pembelaan mengatakan sepatutnya siasatan dibuat ke atas ahli keluarga Tertuduh dan perlu merakamkan percakapan mereka, Tertuduh sendiri sepatutnya menyatakan dengan jelas dalam rakaman percakapannya semasa kali pertama di siasat. Sama halnya dengan kewujudan Aina yang dikatakan ada bersama dengan Tertuduh pada malam kejadian, tetapi tidak disiasat. Jika Tertuduh telah memberikan butir-butir Aina kepada pihak polis untuk disiasat, yang mana tiada dalam keterangan, terdapat peluang yang besar untuk keterangan SD1 S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg mengenai kewujudan Aina ini disahkan. Walau bagaimanapun, rakaman percakapan Tertuduh tidak dikemukakan. Jadi, tanpa keterangan saksi lain untuk menyokong kenyataan SD1, mahkamah tidak dapat memastikan sama ada keterangan SD1 ini berasas atau hanya rekaan untuk menyelamatkan dirinya daripada pertuduhan. [43] Walaupun Tertuduh tidak ada milikan eksklusif atas penggunaan kereta tersebut, namun Tertuduh didapati sedang menggunakan kereta tersebut pada masa ganja dan aramin-5 ditemui dalam kereta tersebut dan tidak ada orang lain bersamanya. Oleh itu Tertuduh didapati mempunyai milikan terhadap dadah-dadah ini. [44] Mahkamah dapati pembelaan yang dikemukakan secara keseluruhannya adalah bersifat penafian dan pemikiran semula. Ini kerana penafian oleh Tertuduh tidak disokong dengan keterangan lain, oleh itu tidak dapat mematahkan kes pendakwaan. Mahkamah Persekutuan dalam Mohd Asmadi bin Yusof v PP [2011] 1 CLJ 41, telah menyatakan – “…. It is our view that he has made the correct decision under the circumstances of this case. The defence was one of denial. There was no other proof to reasonably dislodge the prosecution’s evidence.” S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg Sepertimana juga yang telah diputuskan dalam kes-kes terdahulu seperti Public Prosecutor v Ling Tee Huah [1982] 2 MLJ 324 – ”A mere denial without other proof to reasonably dislodge the prosecution’s evidence is not sufficient” Juga dalam kes PP v Ku Lip See [1981] 1 MLJ 258 – “.....the defence in its endeavour to create a reasonable doubt in the mind of the learned President offered an outright denial and nothing more. It was surprising to find the learned President entertaining what to him was reasonable doubt based entirely on the demeanour and denial of the respondent.” Juga dalam kes D.A Duncan v PP [1980] 2 MLJ 195 – “… The defence was, in effect, a simple denial of the evidence connecting the appellant with the four boxes. We cannot see any plausible ground for saying that the four boxes were not his. In the circumstances of the prosecution evidence, The High Court came, in our view, to the correct conclusion that this denial did not cast a doubt on the prosecution case against the appellant. [45] Mahkamah dapati pembelaan yang bersifat penafian dan pemikiran semula ini tidak membangkitkan keraguan kepada keseluruhan kes S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg pendakwaan. Pendakwaan telah membuktikan kes melampaui keraguan munasabah dan Tertuduh disabitkan bersalah atas pertuduhan. [46] Selanjutnya, Mahkamah merujuk semula kes Mat v PP [1963] LNS 82 tentang apakah yang perlu dilakukan oleh Mahkamah selepas mendengar kes pembelaan iaitu –

If you are satisfied beyond reasonable doubt as to the accused's guilt. Convict.

If you accept or believe the accused's explanation. Acquit.

If you do not accept or believe the accused's explanation. Do not convict but consider the next steps below.

If you do not accept or believe the accused's explanation and that explanation does not raise in your mind a reasonable doubt as to his guilt. Convict.

If you do not accept or believe the accused's explanation but nevertheless it raises in your mind a reasonable doubt as to his guilt. Acquit”. [47] Selari dengan itu, Mahkamah menyimpulkan bahawa, Mahkamah telah mendengar keterangan pihak pembelaan tetapi tidak mempercayai versi yang dibentangkan kerana, jika dibandingkan dengan fakta kes S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg pendakwaan yang lengkap disokong dengan keterangan-keterangan saksi dan dokumen, fakta pembelaan tidak disokong dengan keterangan lain dan tidak disahkan. Oleh itu, keterangan pembelaan bukan sahaja tidak dapat menyanggah keterangan prima facie ke atas Tertuduh, malahan tidak dapat membangkitkan apa-apa keraguan munasabah ke atas kes pendakwaan. Dengan kata lainnya, Pendakwaan telah membuktikan kesnya melampaui keraguan yang munasabah dan Tertuduh didapati bersalah dan disabitkan atas pertuduhan di sini. Sebelum menjatuhkan hukuman, Mahkamah mendengar mitigasi Tertuduh melalui peguambelanya. MITIGASI TERTUDUH DAN PEMBERATAN OLEH PENDAKWAAN [48] Dalam mitigasinya, Tertuduh memohon dipertimbangkan hukuman minima kerana baru berumur 25 tahun ketika ditangkap dan masih bujang. Sebelum ditangkap, Tertuduh bekerja e-hailing dengan Pendidikan setakat peringkat SPM. Tertuduh juga tiada rekod kesalahan lampau, di mana pertuduhan di sini adalah kesalahan pertamanya. Dengan usi yang masih muda, Tertuduh mempunyai prospek yang Panjang untuk berubah dan menyumbang kepada keluarga dan masyarakat. [49] Pihak Pendakwaan pula memohon supaya hukuman maksima dikenakan selepas mengambil kira kos yang dibelanjakan untuk S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg memanggil 6 orang saksi pendakwaan disamping kekerapan kes dadah pada masa kini. Mahkamah juga diseru mengambil kira berat ganja dalam kes ini iaitu 121.12 gram, melebihi separuh berat minima dalam peruntukan hukuman S.59A (1). Oleh itu hukuman yang setimpal dan berat wajar dikenakan supaya menjadi pengajaran kepada Tertuduh dan masyarakat. [50] Mahkamah telah mendengar hujahan pihak-pihak dan merujuk tren hukuman dalam kes-kes sebegini pada masa ini, contohnya dalam kes Pendakwaraya v. Amiruddin @ Nadarajan bin Abdullah (2023) MLJU 3162 Tertuduh telah dituduh dan disabitkan bagi 35 kesalahan di bawah S.6 ADB 1950, 2 kesalahan di bawah S.39A(1) Akta yang sama, 1 kesalahan di bawah S.39A(2) dan 1 kesalahan di bawah S.15(1)(a) Akta yang sama. Mahkamah Tinggi selepas mendengar perbicaraan penuh kes ini, bagi pertuduhan di bawah S.39A (2) bagi dadah jenis ganja dengan berat bersih 181.65 gram, telah mengenakan hukuman penjara 9 tahun dari tarikh tangkap. HUKUMAN [51] Mahkamah juga mengambilkira keseluruhan kos yang terlibat bagi kes ini untuk diselesaikan dalam tempoh 1 tahun 8 bulan dengan melibatkan 7 orang saksi dan 27 eksibit termasuk eksibit fizikal kereta S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg terbabit, oleh itu Mahkamah memutuskan, hukuman yang wajar bagi Tertuduh adalah –

Bagi kes No. 44 Pertuduhan memiliki ganja dengan berat bersih 121.12 gram – hukuman Penjara 10 tahun dan 13 kali sebatan;

Dalam kes No. 114 Pertuduhan memiliki aramin5 dengan berat bersih 0.05 gram – hukuman Penjara 3 tahun. Hukuman pemenjaraan bagi pertuduhan dalam kes no. 44 dan kes no. 114 hendaklah dijalankan serentak bermula dari tarikh tangkap 24/3/2024. Selanjutnya barang kes untuk dikembalikan kepada pihak pendakwaan untuk tindakan selanjutnya selepas selesai rayuan. Norazlin binti Othman Hakim Mahkamah Sesyen 3 Shah Alam Kini Hakim Mahkamah Sesyen 2 Selayang Disediakan pada 25/11/2025 S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg Pihak Pendakwaan: Timbalan Pendakwaraya, Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Selangor, Aras 11, 12, 13, Corporate Tower, Ideal Convention Centre (IDCC) Shah Alam, Jalan Pahat L 15/L, Seksyen 15, 40200 Shah Alam, Selangor Darul Ehsan Pihak Pembelaan: Tetuan Ishrakh Saad & Co. 58 Jalan Bm 6/10A, Bandar Bukit Mahkota, 43000 Kajang, Selangor. E-mel: ishrakhsaad.co@gmail.com Phone: 03-89123802 Faks: 03-89229296 S/N szsuuIwfzkCCma/KgGUKzg