Muhamad Fauzie Bin Masri (JB-45A-6-01/2022)

Tertuduh telah dituduh dengan satu pertuduhan di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya, 1952 seperti berikut: "Pertuduhan Bahawa kamu pada 6 Ogos 2021 jam lebih kurang 10.30 malam, bertempat di dalam kereta bernombor pendaftaran WSB3402 di persimpangan Jalan Parit Jambi, Sri Bengkal di dalam daerah Batu Pahat di dalam Negeri Johor Darul Ta'zim, telah didapati mengedar dadah berbahaya iaitu sejumlah berat 19,774.8 gram Methamphetamine. Oleh yang demikian kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah Seksyen 39B(2) Akta yang sama." Naratif kes Pendakwaan.

Pihak Pendakwaan telah memanggil seramai 15 orang saksi untuk membuktikan kes mereka seperti berikut: -

SP1 - Ahli Kimia DNA Forensik

(ii) SP2 - Saksi awam

(iii) SP3 - Pegawai Penyiasat Warisan

(iv) SP4 - Jurustor

SP5 - Pegawai Penyiasat Forensik

(vi) SP6 - Ahli Kimia Dadah

(vii) SP7 - Saksi awam

(viii) SP8 - Pemilik berdaftar kereta

(ix) SP9 - Doktor sampel darah

SP10 - Pegawai JPJ

(xi) SP11 - Jurufoto

(xii) SP12 - Pegawai dusting cap jari

(xiii) SP13 - Pegawai serbuan/tangkapan

(xiv) SP14 - Jurufoto

(xv) SP15 - Pegawai Penyiasat

Pada 6.08.2021, lebih kurang jam 22.30 hrs, Insp Muhammad Halqal Hassim (SP13) dari Jabatan Siasatan Jenayah Narkotik IPD Batu Pahat telah menjalankan tugas Ops Tapis bersama 7 orang anggota lain.

Mereka telah melakukan serbuan di persimpangan Jalan Parit Jambi, Sri Bengkal, Batu Pahat, Johor, lebih kurang pada pukul 22.45 hrs dengan menahan sebuah motorkar jenis Honda Stream berwarna hitam No. Pendaftaran WSB 3402 ("motorkar Honda Stream") di persimpangan Jalan Parit Jambi, Sri Bengkal, Batu Pahat, Johor yang dipandu oleh seorang lelaki Melayu. Cuaca di persekitaran kawasan serbuan adalah baik dan diterangi oleh tiang lampu di tepi jalan.

SP13 telah memperkenalkan diri sebagai Pegawai Kanan Polis dan mengarahkan lelaki Melayu tersebut untuk mengemukakan pengenalan diri. SP13 kemudian telah dapatkan butiran lelaki Melayu tersebut. Lelaki Melayu tersebut kemudiannya telah dicam oleh SP13 sebagai Tertuduh.

SP13 seterusnya telah menjalankan pemeriksaan ke atas badan Tertuduh tetapi tidak menjumpai apa-apa barang salah. SP13 kemudian telah menjalankan pemeriksaan di dalam motorkar Honda Stream tersebut. Hasil pemeriksaan tersebut, SP13 telah menjumpai satu bag plastik berzip bercorak bunga warna hijau/merah jambu dan satu bag plastik berzip bercorak bunga warna putih merah jambu di tempat duduk bahagian belakang motorkar Honda Stream tersebut.

Hasil pemeriksaan lanjut ke dalam kedua-dua bag plastic tersebut, SP13 telah menjumpai 12 bungkusan plastik di dalam bag plastik berzip corak bunga hijau merah (P29) manakala di dalam bag plastik berzip warna putih merah jambu (P42) SP13 juga telah menjumpai 16 bungkusan plastik.

Kemudian, SP13 telah memeriksa dan membuka salah satu paket plastik tersebut yang ditandakan "H9" dan mendapati terdapat ketulan/serbuk kristal yang disyaki dadah jenis methamphetamine. Hasil timbangan awal ke atas bahan disyaki dadah tersebut adalah anggaran berat 29,483.86 gram.

Lanjutan daripada itu, SP13 telah merampas kesemua barang kes dan menahan Tertuduh dan membawa balik tangkapan dan rampasan ke IPD Batu Pahat. Satu laporan polis berkait penangkapan dan rampasan barang kes telah dibuat sebagaimana P91 dan P92. SP13 juga telah sediakan Borang Bongkar bagi barang kes yang dirampas.

Kemudian SP13 telah menyediakan Borang akuan serah menyerah dan menyerahkan barang kes dan suspek kepada Pegawai Penyiasat (SP15) untuk siasatan lanjut.

Barang kes disyaki dadah telah dihantar oleh SP15 ke Jabatan Kimia Malaysia. Hasil analisis oleh ahli kimia (SP6) ke atas barang kes dadah yang dirampas didapati berat 19,774.8 gram dadah berbahaya jenis methamphetamine. Tugas Mahkamah di Akhir Kes Pendakwaan.

Pada akhir kes Pendakwaan, Mahkamah harus membuat penilaian maksimum ke atas keterangan yang dikemukakan oleh Pendakwa Raya termasuk menilai keterangan saksi-saksi Pendakwaan untuk memutuskan sama ada suatu kes prima facie telah dibuktikan terhadap Tertuduh yang mengkehendakinya untuk membela diri. Sila rujuk Balachandran v PP [2005] 1 CLJ 83 dan PP v Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 437.

Suatu kes prima facie adalah dibuktikan apabila pihakpendakwaan telah mengemukakan keterangan keterangan yang kredibel untuk membuktikan elemen pertuduhan yang mencukupi untuk mensabitkan Tertuduh sekiranya Tertuduh dipanggil untuk membela diri, mendiamkan diri dan keterangan yang dikemukakan tersebut tidak dijelaskan atau disangkal. Ujian ini telah dirumuskan dalam kes Looi Kow Chai & Anor v. PP [2003] 1 CLJ 734; [2003] 2 MLJ 65 seperti berikut: If therefore follows that there is only one exercise that a judge sitting alone under s 180 of the CPC has to undertake at the close of the Prosecution case. He must subjet the Prosecution evidence to maximum evaluation and to ask himself the question: if I decide to call upon the accused to enter his defence and he elects to remain silent, am I prepared to convict him on the totality of the evidence contained in the Prosecution case? If the answer is in the negative then no prima facie case has been out and the accused would be entitled to an acquittal".

Selanjutnya, berpandukan kes Muhammad Lukman Mohamad v. PP [2021] CLJ 524 elemen-elemen yang perlu dipenuhi bagi satu kesalahan pengedaran dadah berbahaya di bawah Seksyen 39B ADB 1952 seperti berikut:- "In our view, there is force in the submission. The requisites that must be satisfied to sustain conviction for the offence of trafficking in dangerous drugs under s. 39B(1)(a) of DDA 1952 are well-settled. The following elements must be established :

The impugned drugs are dangerous drugs as listed in the First Schedule of DDA 1952;

(ii) The impugned drugs are under the custody, control and possession of the appellant; and

(iii) The appellant trafficked in the said impugned drugs." Elemen Pertama : Sama ada dadah yang dipersoalkan adalah dadah berbahaya.

Bagi elemen pertama iaitu sama ada dadah yang dipersoalkan adalah dadah berbahaya sepertimana yang disenaraikan di bawah Jadual Pertama ADB, 1952, Mahkamah telah menimbangkan keterangan SP13, SP6 dan SP15.

Mahkamah mendapati rangkaian keterangan dari masa rampasan dadah oleh SP13 dan kemudian penyerahannya kepada SP15 dan SP6 sehingga penyelesaian analisis tidak terputus. Sila rujuk Mazlan bin Mustaffa v PP [2006] 6 MLJ 197.

Selanjutnya SP6 iaitu Ahli Kimia telah menganalisa dadah yang dirampas dan telah menyediakan Laporan Kimia bertarikh 11.10.2021 (P28). Laporan Kimia dan eksibit dadah kemudiannya telah diserahkan oleh SP6 kepada Pegawai Penyiasat (SP15) pada 20.10.2021.

Peguam Tertuduh yang bijaksana telah tidak mencabar keterangan dan kelayakan SP6. Kelayakan dan pengalaman SP6 yang dinyatakan dalam Pernyataan saksinya (PWS-6) kekal tidak dicabar. Oleh yang demikian, saya mendapati SP6 adalah layak untuk memberi keterangan sebagai seorang saksi pakar menurut Seksyen 48 Akta Keterangan, 1950.

Identiti dan jenis dadah yang dianalisis oleh SP6 juga tidak dicabar oleh Peguam Tertuduh yang bijaksana dalam hujahan mereka.

Malah berat dadah berbahaya juga tidak dicabar oleh Peguam Tertuduh yang bijaksana.

SP6 dalam Laporan Kimianya (P28) telah mengesahkan bahawa paket plastik yang ditanda sebagai R1 hingga R12 yang masing-masing mengandungi satu paket plastik berwarna kuning berisi satu paket plastik mengandungi bahan hablur berwarna putih mengandungi dadah jenis Methamphetamine dan berat dadah dalam setiap satu paket plastik dinyatakan dalam laporan kimianya.

SP6 juga dalam laporan kimianya (P28) telah mengesahkan bahawa paket plastik yang ditanda sebagai R13 hingga R28 yang masing-masing mengandungi satu paket plastik berwarna kuning berisi satu paket plastik mengandungi bahan hablur berwarna putih mengandungi dadah jenis Methamphetamine dan berat dadah dalam setiap satu paket plastik dinyatakan dalam laporan kimianya.

Mahkamah mendapati berdasarkan laporan kimia SP6 (P28), kandungan berat dadah Methamphetamine yang terkandung dalam setiap satu paket plastik yang ditanda dari R1 hingga R28 melebihi berat minima 50 gram di bawah seksyen 37(da) (xvi) ADB, 1952 iaitu berjumlah keseluruhan 19,774.8 gram.

Maka dalam hal keadaan yang sedemikian, Mahkamah mendapati pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan elemen pertama bahawa dadah yang dipersoalkan adalah dadah berbahaya sepertimana yang disenaraikan di bawah Jadual Pertama ADB 1952 dan ia adalah dadah yang sama yang dirampas oleh SP13 dan yang dianalisis oleh SP6 (sila rujuk Shahrizal Abdul Ghani v. PP [2014] 1 MLJ 70). Elemen Kedua : Sama ada dadah tersebut berada dalam milikan Tertuduh.

Elemen kedua yang perlu dibuktikan adalah sama ada dadah yang dipersoalkan adalah di bawah milikan Tertuduh. Bagi membuktikan elemen ini, dua perkara utama iaitu elemen fizikal, jagaan dan kawalan ke atas dadah tersebut serta elemen mental iaitu pengetahuan mengenai dadah tersebut.

Berkenaan elemen milikan, dalam kes PP v. Muhamad Nasir bin Shaharudin [1992] 4 CLJ 2028; [1994] 2 MLJ 576, telah diputuskan seperti berikut: - "To prove either of these two requirements, the prosecution may either adduce direct evidence or it may rely on the relevant presumptions under s. 37 of the DDA."

Berkenaan kawalan, jagaan dan pengetahuan, Hakim Thomson telah menjelaskan dalam kes Chan Pean Leon v. PP [1956] 22 MLJ 237 tentang kedua-dua unsur tersebut pada muka surat 239 seperti berikut: - "A movable thing is said to be in possession of a person when he is situated with respect to it that he has the power to deal with it as owner to the exclusion of all other persons and when the circumstances are such that he may be presumed to intend to do so in case of need. To put it otherwise, there is a physical element and mental element which must both be present before possession is made out... "Here again knowledge cannot be proved by direct evidence, it can only be proved by inference from the surrounding circumstances. Again, the possible variety of circumstances which will support such an inference is infinite." (penekanan ditegaskan) Custody likewise may be sole or joint and it has the same element of excluding others. The main distinction between custody and possession is that a custodian has not the power of disposal. The statement that 'possession must be exclusive' is often due to confusion of the fact to be proved with the evidence by which it is to be proved. It is essential to keep this distinction clearly in mind, especially when applying presumptions."

Selanjutnya KHN, Raus Sharif, HMP telah menjelaskan isu kawalan dan jagaan dalam kes Ghasem Hozouri Hassan v. PP [2018] 6 CLJ 133, seperti berikut: - "...when we talk about the issue of custody and control, what is crucial is that the accused must be so situated that he can deal with the prescribed drugs as if it belonged to him, and it must be shown that he had the intention of dealing with it as if it belonged to him should he see any occasion to do so (he had animus possidendi)." (penekanan ditegaskan)

Manakala Mahkamah Rayuan dalam kes Anagwaonye Chukwudi Nathaniel v. P.P [2020] 1 LNS 1277, telah menjelaskan bahawa pembuktian elemen milikan dan pengedaran melalui keterangan langsung atau dengan bantuan andaian ("presumption") seperti berikut: - [8] In relation to the issue of possession, it is trite that the prosecution may establish actual possession without relying on presumed possession under section 37(d) and rely on the weight of the drugs to trigger the presumption of trafficking under section 37(da) to prove the charge under section 39B or to rely on the presumed presumption under section 37(d) and adduced affirmative evidence to prove trafficking with the aid of the definition of trafficking under section 2 of DDA 1952. [9] This matter has been lucidly explained by the Federal Court in the case of Public Prosecutor v. Abdul Manaf bin Muhamad Hassan [2006] 3 MLJ 193 at page 203, in the following words: '[17] It ought to be stated at the outset that the decision in Muhammad bin Hassan only prohibits the use of double presumptions under ss. 37(d) and 37(da) of the Act. It is therefore, open to the prosecution to rely on either of the presumptions. In other words, the prosecution may positively prove possession without relying on the presumption under s. 37(d) of the Act and go on to rely on the presumption of trafficking under 37(da) of the Act to support a charge under s. 39B of the Act. See Tunde Apatira & ors v. Public Prosecutor; Msimanga Lesaly v. Public Prosecutor [2005] 4 MLJ 314, a decision of Court of Appeal which was confirmed by this Court in Federal Court Criminal Appeal No 05-27 of 2004(K). Conversely, the prosecution may rely on the presumption under s. 37(d) to prove possession and seek to prove by affirmative evidence (independent of the presumption under section 37(da)) that the accused was in fact trafficking in the dangerous drugs."

Maka menjadi suatu prinsip undang-undang yang mantap bahawa bagi membuktikan seseorang itu mempunyai "milikan", perlulah dibuktikan melalui keterangan bahawa seseorang itu mempunyai kawalan dan jagaan ke atas sesuatu barang tersebut dan bebas berurusan atau mengendalikan barang tersebut sepenuhnya tanpa penglibatan orang lain ("power of disposal to the exclusion of others") dan mempunyai pengetahuan ke atas sesuatu barang tersebut.

Bagi membuktikan elemen milikan dan kawalan ke atas barang kes dadah yang dijumpai dalam dua beg (P29 dan P42) di atas tempat duduk penumpang belakang motorkar Honda Stream tersebut, pihak Pendakwaan bergantung kepada keterangan langsung daripada Pegawai Serbuan (SP13).

Menurut keterangan SP13, pada ketika kejadian, beliau telah menahan sebuah motorkar jenis Honda Stream nombor pendaftaran WSB 3402 warna hitam yang dipandu oleh seorang lelaki Melayu yang kemudiannya dikenali pasti sebagai Tertuduh.

Menurut keterangan SP13 lagi, hanya Tertuduh seorang sahaja yang berada dalam motorkar tersebut dan hasil pemeriksaan dalam motorkar Honda Stream tersebut, PW13 menjumpai 2 buah beg plastik berzip bercorak hijau/merah jambu (P29) dan bercorak bunga warna putih/merah jambu (P42) di atas tempat duduk penumpang belakang motorkar tersebut. Keadaan pencahayaan di kawasan tersebut pula diterangi oleh tiang lampu tepi jalan.

Kemudian SP13 telah membuka beg berzip bercorak bunga hijau merah (P29) dan menjumpai 12 bungkusan plastik yang beliau kemudian tandakan sebagai H1 hingga H12 berisi bahan yang disyaki dadah jenis Methamphetamine.

Manakala hasil pemeriksaan di dalam beg bercorak berzip (P42) pula, SP13 menjumpai 16 bungkusan plastik yang SP13 tandakan sebagai H13 hingga H28. Jumlah keseluruhan bungkusan plastik yang dirampas oleh SP13 adalah 28 bungkusan.

Berdasarkan fakta ini, pihak Pendakwaan berhujah bahawa ini menunjukkan Tertuduh mempunyai milikan dan kawalan terhadap barang kes dadah yang ditemui kerana Tertuduh seorang sahaja yang berada dalam motorkar Honda Stream tersebut dan sedang memandu motorkar tersebut pada ketika itu. Menurut pihak Pendakwaan, memandangkan Tertuduh seorang sahaja yang memandu motorkar tersebut, sudah pasti Tertuduh boleh mengakses barang kes dadah tersebut yang terletak atas tempat duduk penumpang belakang motorkar tersebut.

Selanjutnya, pihak Pendakwaan juga telah berhujah bahawa walaupun Pegawai Penyiasat (SP15) tidak dapat mengesahkan apakah tempoh masa Tertuduh telah menggunakan motorkar Honda Stream tersebut, namun ini tidak melemahkan kes Pendakwaan.

Ini adalah kerana menurut keterangan Pegawai Penyiasat (PW15), hasil siasatannya menunjukkan penama Mohd Ridzaluddin Bin Saat berperanan sebagai penjual motorkar Honda Stream tersebut kepada Tertuduh.

Pihak Pendakwaan juga berhujah selanjutnya apakah Tertuduh sedang melakukan pada ketika itu seorang diri dalam motorkar, iaitu pada pukul 2230 hours sewaktu tempoh Perintah Kawalan Pergerakan (PKP) sedang berkuat kuasa. Lebih-lebih lagi, tiada orang lain bersama Tertuduh pada ketika itu.

Selanjutnya menurut pihak Pendakwaan, Borang Senarai Geledah (P93) menunjukkan bahawa Tertuduh sendiri telah menyerahkan anak kunci motorkar (P96) kepada Pegawai Serbuan (P13) dan fakta ini mengukuhkan lagi bahawa Tertuduh mempunyai akses dan kawalan ke atas motorkar Honda Stream dan kunci motorkar. Selanjutnya fakta ini menunjukkan Tertuduh mempunyai kawalan ke atas motorkar tersebut di mana barang kes dadah dijumpai dalam motorkar tersebut.

Maka pihak Pendakwaan berhujah bahawa mereka telah berjaya membuktikan Tertuduh mempunyai kawalan dan jagaan ke atas barang kes dadah yang dijumpai dalam bag P29 dan P42 di atas tempat duduk penumpang belakang dalam motorkar yang dipandu oleh Tertuduh.

Manakala bagi membuktikan elemen pengetahuan, pihak Pendakwaan berhujah bahawa satu inferens boleh dibuat yang Tertuduh mempunyai pengetahuan mengenai barang kes dadah yang berada dalam bag P29 dan P42 di atas tempat duduk penumpang belakang motorkar Honda Stream tersebut kerana:-

Motorkar Honda Stream tersebut ditahan di tepi jalan di persimpangan Jalan Parit Jambi, Sri Bengkal pada 6.8.2021 jam 2230 hrs;

Semasa ditahan, Tertuduh merupakan pemandu motorkar berkenaan;

Tertuduh berseorangan sahaja pada waktu serbuan dijalankan;

Kedudukan bag plastik tersebut yang berisi dadah sewaktu SP13 memeriksa dan menjumpainya adalah begitu hampir dengan Tertuduh yang berada di tempat duduk pemandu iaitu di atas tempat duduk belakang motorkar tersebut;

Bag-bag tersebut berada di atas kerusi penumpang belakang;

Saiz beg-beg plastik berisi dadah-dadah tersebut adalah besar dan mudah dilihat dengan mata kasar. Adalah mustahil untuk Tertuduh tidak mengetahui kewujudan bag-bag tersebut;

Bag-bag plastik tersebut merupakan bag yang senang dibuka menggunakan zip pada bahagian atas.

Dalam erti kata lain, apa yang dihujahkan oleh pihak Pendakwaan adalah bahawa kewujudan beg-beg tersebut dan kandungannya mudah diketahui oleh Tertuduh kerana ia tidak disembunyikan.

Untuk menyokong hujahan ini, pihak Pendakwaan bergantung kepada otoriti PP v Chia Leong Foo [2000] 6 MLJ 705 di mana Hakim Augustine Paul (pada ketika itu) telah memutuskan seperti berikut: "As I said in PP v. Hoo Chee Keong [1997] 4 MLJ 451 at p. 459: Proof of knowledge is very often a matter of inference." "Thean J (as he then was) in elaborating on the manner of inferring knowledge said in PP v Phua Keng Tong [1986] 2 MLJ 279 at p 286: However, in this case, like in many others, proof of knowledge or belief on the part of an accused is a matter of inference from facts. In the case of RCA Corp v Custom Cleared Sales Pty Ltd [1978] FSR 576; 19 ALR 123, the Court of Appeal in New South Wales in dealing with the question of knowledge of infringement of copyright said at p 478: 'Except where a party's own statements or gestures are relied upon, proof of knowledge is always a matter of inference, and the material from which the inference of the existence of actual knowledge can be inferred varies infinitely from case to case.' And the court further said, at p 579: 'It seems to us that the principle is more accurately put by saying that a court is entitled to infer knowledge on the part of a particular person on the assumption that such a person has the ordinary understanding expected of persons in his line of business, unless by his or other evidence it is convinced otherwise. In other words, the true position is that the court is not concerned with the knowledge of a reasonable man but is concerned with reasonable inferences to be drawn from a concrete situation as disclosed in the evidence as it affects the particular person whose knowledge is in issue. In inferring knowledge, a court is entitled to approach the matter in two stages; where opportunities for knowledge on the part of the particular person are proved and there is nothing to indicate that there are obstacles to the particular person acquiring the relevant knowledge, there is some evidence from which the court can conclude that such person has knowledge." (penekanan ditegaskan)

Akhir sekali, pihak Pendakwaan juga bergantung kepada otoriti kes Ekene Boniface Ochiada v. PP [2018] 5 CLJ 17 di mana Mahkamah Rayuan telah memutuskan seperti berikut: [17] Therefore, the presence of the three packages in the car without a plausible explanation from the respondent could give rise to a strong inference that he had knowledge that the packages contained drug or things of similar nature (see also Lim Beng Soon v Public Prosecutor [2000] 4 SLR 589)...

Oleh yang demikian, pihak Pendakwaan berhujah bahawa mereka telah berjaya membuktikan elemen pemilikan barang kes dadah yang dijumpai di tempat duduk penumpang belakang motorkar Honda Stream tersebut terhadap Tertuduh.

Bagi elemen pengedaran, pihak Pendakwaan berhujah memandangkan jumlah berat dadah Methamphetamine di dalam pertuduhan telah melebihi had statutori sebanyak 50 gram di bawah undang-undang iaitu seberat 19,774.8 gram, maka anggapan pengedaran di bawah seksyen 37(da)(xvi) ADB, 1952 terpakai terhadap Tertuduh.

Pihak Pembelaan pula berhujah bahawa Pendakwaan tidak berjaya membuktikan milikan barang kes dadah tersebut terhadap Tertuduh dengan mengemukakan beberapa alasan.

Alasan pertama yang dikemukakan oleh pihak Pembelaan adalah bahawa Tertuduh tidak mempunyai pengetahuan mengenai barang kes dadah yang dijumpai dalam motorkar Honda Stream tersebut.

Ini adalah kerana motorkar tersebut bukan miliknya.

Lebih-lebih lagi, wujud keterangan secara langsung dan/atau tidak langsung yang menyokong versi Pembelaan Tertuduh tersebut mengenai niat Tertuduh untuk membeli motorkar tersebut pada harga RM8,000.00 daripada seorang yang dikenali sebagai Haji Bajai tetapi urusan jual beli belum sempat diselesaikan.

Menurut hujahan peguam Tertuduh, Haji Bajai telah datang ke rumah Tertuduh dengan motorkar tersebut pada 6.8.2021. Memandangkan pada waktu tersebut Perintah Kawalan Pergerakan (PKP) berkuat kuasa, Tertuduh tidak dapat membayar RM8,000.00 untuk membeli motorkar tersebut.

Kemudian pada 6.8.2021, Tertuduh telah mendapat panggilan daripada abangnya meminta Tertuduh untuk menjenguk ibu bapa Tertuduh di Batu Pahat. Tertuduh kemudian dengan alasan hendak "test drive" motorkar tersebut telah mengambil motorkar tersebut untuk melihat ibu bapanya di Batu Pahat. Sewaktu dalam perjalanan balik, Tertuduh telah ditahan oleh polis.

Tertuduh juga tidak cuba melarikan diri dan memberi kerjasama kepada polis sewaktu ditahan.

Tambahan lagi, menurut peguam Tertuduh yang bijaksana, sewaktu dalam siasatan, Tertuduh telah menunjukkan kepada Pegawai Penyiasat (SP15) tempat tinggal Haji Bajai tersebut.

Dalam erti kata lain, apa yang dihujahkan oleh pihak Pembelaan adalah bahawa memandangkan Tertuduh belum sempat lagi untuk membeli motokar Honda Stream tersebut daripada Haji Bajai, motokar tersebut masih lagi milik Haji Bajai dan Tertuduh hanya meminjam motokar tersebut untuk test drive dan mengambil kesempatan untuk menjenguk ibubapa di Batu Pahat, maka beliau tiada pengetahuan mengenai 2 beg mengandungi barang kes dadah tersebut dan beg tersebut bukanlah kepunyaan Tertuduh.

Alasan kedua yang dikemukakan oleh pihak Pembelaan adalah bahawa wujud percanggahan ketara di antara keterangan SP11 iaitu anggota serbuan dan SP13 iaitu Pegawai Serbuan berkenaan bagaimana Tertuduh ditangkap.

Secara ringkasnya, percanggahan ini sama ada suatu pemerhatian telah diadakan sebelum Tertuduh ditahan, sama ada sebarang maklumat diperoleh mengenai motorkar Tertuduh tersebut sebelum ia ditahan, dan sama ada pada ketika kejadian, Tertuduh sedang memandu motorkar atau telah memarkir motokar di tempat kejadian dengan enjin masih hidup dan lampu menyala.

Pembelaan berhujah bahawa versi pembelaan Tertuduh adalah konsisten dengan keterangan SP11 jika dibandingkan dengan keterangan SP13 dan laporan polisnya (P91). Oleh yang demikian, Pembelaan berhujah bahawa keterangan SP13 bahawa terdapat maklumat bahawa ada motorkar yang mencurigakan adalah tidak munasabah dan tidak konsisten dengan keterangan SP11 dan juga laporan polis SP13. Lebih-lebih lagi menurut peguam Tertuduh, Pegawai Penyiasat (SP15) tidak menyiasat isu ini.

Oleh yang demikian, pihak pembelaan berhujah bahawa terdapat kesangsian yang serius berkenaan cara Tertuduh ditahan.

Alasan ketiga yang dihujahkan oleh Pembelaan adalah bahawa tiada keterangan selain daripada keterangan SP15 bahawa Tertuduh telah membeli motorkar Honda Stream tersebut daripada Mohd Ridzaluddin bin Saat dengan harga RM8,000.00.

Menurut Pembelaan, ini adalah konsisten dengan versi Tertuduh yang merujuk pada penjual motorkar tersebut sebagai Haji Bajai.

Fakta bahawa rakaman percakapan Mohd Ridzaluddin bi Saat telah dibuat oleh Pegawai Penyiasat (SP15) dalam tempoh 48 jam selepas Tertuduh ditahan dan sebelum percakapan Tertuduh dan pemilik berdaftar (SP8) dibuat mengukuhkan pembelaan Tertuduh bahawa penjual motorkar tersebut yang dikenalinya sebagai Haji Bajai wujud dan kemungkinannya adalah orang yang sama dengan Mohd Ridzaluddin bin Saat.

Namun, menurut hujahan peguam Tertuduh, pihak Pendakwaan gagal untuk mengemukakan Mohd Ridzaluddin bin Saat serta tiada keterangan daripada pemilik motorkar Honda Stream (SP8) tersebut mengenai Mohd Ridzaluddin bin Saat walhal SP15 dalam keterangannya menyatakan bahawa Mohd Ridzaluddin telah mendapati motorkar tersebut daripada pemilik (SP8).

Alasan keempat yang dihujahkan oleh Pembelaan adalah bahawa tiada sebarang barang peribadi Tertuduh, cap jari atau DNA Tertuduh dijumpai dalam motorkar tersebut.

Menurut Pembelaan, topi dan pelitup muka yang dijumpai dalam motorkar tersebut dipakai oleh Tertuduh ketika Tertuduh ditahan dalam kejadian tersebut. Oleh yang demikian, ia adalah konsisten dengan keterangan DNA bahawa wujud DNA Tertuduh pada topi dan pelitup muka tersebut.

Alasan kelima yang dihujahkan oleh Pembelaan adalah bahawa tiada keterangan berkenaan tingkah laku Tertuduh yang boleh membuktikan Tertuduh mempunyai pengetahuan mengenai dadah yang dijumpai di atas tempat duduk penumpang belakang motorkar tersebut. Tertuduh juga tidak melarikan diri dan memberi kerjasama penuh kepada polis.

Alasan keenam adalah bahawa Pegawai Penyiasat SP15 tidak melakukan satu siasatan lengkap mengenai urusan jual beli motorkar tersebut dengan pemilik (SP8) sehingga ke Mohd Ridzaluddin bin Saat dan kemudiannya kepada Tertuduh.

Akhir sekali, Pembelaan menghujahkan bahawa rantaian keterangan pengendalian barang kes terputus. Ini adalah kerana SP13 dan SP15 hanya membuat penandaan pada lapisan pertama setiap bungkusan.

Selanjutnya, SP13 pula hanya membuka satu bungkusan sahaja yang ditandakan "H9" dan melihat satu ketulan serbuk kristal tanpa membuka plastik kuning, iaitu lapisan kedua, untuk melihat isi kandungannya. Jadi timbul persoalan bagaimana SP13 melihat isi kandungan dalam plastik kuning?

Maka berdasarkan alasan-alasan tersebut di atas, Pembelaan menyimpulkan bahawa pihak Pendakwaan gagal untuk membuktikan elemen pemilikan terhadap Tertuduh dan lanjutan daripada itu gagal untuk membuktikan satu kes prima facie terhadap Tertuduh untuk dipanggil membela diri. Analisa dan dapatan.

Keterangan langsung yang dikemukakan oleh pihak Pendakwaan menunjukkan bahawa Pegawai Serbuan (SP13) telah menahan sebuah motorkar Honda Stream yang dipandu berseorangan oleh Tertuduh.

Hasil pemeriksaan di dalam motorkar tersebut, SP13 telah menjumpai dua beg berzip yang mengandungi barang kes dadah dalam 28 bungkusan plastik.

Keterangan oleh SP13 juga menunjukkan bahawa hanya Tertuduh seorang sahaja yang berada dalam motorkar tersebut pada ketika itu.

Mahkamah juga mendapati SP13 adalah seorang saksi yang kredibel dan tiada alasan untuk SP13 menganiaya Tertuduh. Pihak Pembelaan juga tidak berjaya mencabar keterangannya.

Mahkamah mendapati daripada keterangan SP13, dua beg berzip yang berada di atas tempat duduk penumpang belakang mudah dilihat dan senang dijumpai.

Lebih-lebih lagi, saiz kedua-dua beg tersebut agak besar dengan kandungan 12 bungkusan plastik yang mengandungi dadah dalam beg yang ditandakan sebagai P29 dan 16 bungkusan plastik yang mengandungi dadah dalam beg yang ditandakan sebagai P42. Dalam hal keadaan sedemikian, sudah pasti Tertuduh boleh nampak kewujudan kedua-dua beg di tempat duduk belakang motorkar tersebut.

Tambahan lagi, zip kedua-dua beg tersebut juga mudah dibuka.

Pada pendapat Mahkamah, hujahan peguam bahawa Tertuduh tidak mempunyai pengetahuan mengenai barang kes dadah yang dijumpai dalam kedua-dua beg kerana Tertuduh berniat untuk membeli motorkar tersebut tetapi belum selesai membelinya dan pada waktu kejadian telah membawa motorkar tersebut untuk "test drive" ke Batu Pahat untuk menjenguk ibu bapanya adalah pada tahap ini hanya satu cadangan sahaja.

Dalam kes Mirza Murtala v PP [2010] 4 CLJ 150, HMR Azhar Ma'ah telah memutuskan seperti berikut: "[18] ... In the cross-examination of SP6 it was put to him by learned counsel for the 1st accused that the discussions which the 1st accused had with SP6 was solely on the possibility of SP6 finding a job for the 1st accused and not about selling of drugs. With regard to this we are conscious of the trite principle of law that suggestions made to the prosecution's witnesses at the prosecution's stage by the defence are not evidence and remains mere suggestions - see PP v. Dato' Seri Anwar bin Ibrahim (No. 3) [1999] 2 CLJ 215; [1999] 2 MLJ 121 approving Emperor v. Karimuddi Sheikh AIR [1932] Cal 373. Hence, we are of the view that what was put to the witness SP6 was just a proposition unsupported by evidence and successfully refuted by the prosecution."

Manakala berkenaan wujud percanggahan ketara di antara keterangan SP11, iaitu salah seorang anggota serbuan, dan pegawai serbuan (SP13), pada pendapat Mahkamah, percanggahan ini tidak melemahkan kes Pendakwaan kerana fakta pada tarikh, masa dan tempat kejadian tersebut, Tertuduh didapati memandu motokar Honda Stream berseorangan bersama 2 buah beg plastik yang mengandungi barang kes dadah di tempat duduk belakang penumpang dan telah ditahan.

Selanjutnya berkenaan alasan tiada keterangan selain daripada keterangan SP15 bahawa Tertuduh telah membeli motorkar Honda Stream tersebut daripada Mohd Rizaluddin bin Saat dengan harga RM8,000.00. Pada pandangan Mahkamah, fakta ini juga tidak dapat menyangkal Tertuduh yang memandu berseorangan motorkar Honda Stream tersebut bersama 2 buah beg plastik yang mengandungi barang kes dadah atas di tempat duduk belakang penumpang pada lebih kurang jam 22.45 hrs sewaktu Perintah Kawalan Pergerakan berkuat kuasa. Ini menunjukkan bahawa Tertuduh mempunyai kawalan ke atas motorkar Honda Stream pada waktu kejadian.

Manakala berkenaan isu tiada sebarang barang peribadi Tertuduh, cap jari atau DNA Tertuduh dijumpai dalam motorkar tersebut, pada pendapat Mahkamah, keterangan forensik cap jari dan DNA hanya akan membantu kes Pendakwaan sekiranya tiada keterangan kukuh lain yang boleh mengkaitkan Tertuduh dengan dadah. Dalam kes di sini, Tertuduh telah ditahan memandu berseorangan motorkar tersebut bersama barang kes dadah yang mudah dilihat.

Dalam kes ini, memandangkan wujudnya keterangan langsung daripada Pegawai Serbuan yang melihat Tertuduh berseorangan dalam motorkar Honda Stream bersama 2 buah beg plastik yang mengandungi barang kes dadah atas di tempat duduk belakang penumpang, maka ketiadaan keterangan forensik cap jari dan DNA, untk mengaitkan Tertuduh dengan barang kes dadah tidak melemahkan kes Pendakwaan.

Berkenaan isu ini, Mahkamah merujuk kepada kes Ng Mee Yee & Anor v. PP [2025] 6 CLJ 343, Mahkamah Rayuan telah memutuskan seperti berikut: "(3) Fingerprint and DNA evidence, if available, is often only supportive in nature. There is no rule of law that such evidence is mandatory to secure conviction in drug possession or trafficking cases. In the absence of any fingerprint and DNA evidence, there was other evidence that warranted the connection between the appellants and the drugs. Not only were they the only tenants in the unit but they were also the only two who were in the unit when the drugs were found. There were no suggestions that there were other tenants renting the same unit or that there were others in the premises when the drugs were seized. Neither were there specific suggestions that other individuals could have been present in the unit at an earlier point in time who could have placed the drugs there and whose DNA or fingerprints, in turn, could have been detected from the packets containing the drugs."

Seterusnya berkenaan isu Pegawai Penyiasat (SP15) tidak melakukan satu siasatan lengkap berkenaan urusan jual beli motorkar tersebut, Mahkamah mendapati bahawa daripada keterangan SP15, beliau telah pun menyiasat melalui penama Mohd Ridzaluddin yang berperanan menjual motorkar tersebut kepada Tertuduh.

Selanjutnya, Mahkamah juga berpendapat bahawa sebagaimana yang dinyatakan di atas, fakta Tertuduh hanya mempunyai niat untuk membeli motorkar tersebut pada harga RM8,000.00 dan belum sempat membeli motorkar tersebut pada tarikh kejadian adalah pada tahap ini hanya satu cadangan sahaja.

Pada pendapat Mahkamah, fakta ini juga dengan sendirinya tidak dapat menyangkal Tertuduh telah didapati memandu motorkar Honda Stream bersama 2 buah beg plastik yang mengandungi barang kes dadah atas di tempat duduk belakang penumpang. Ini menunjukkan bahawa Tertuduh mempunyai kawalan ke atas motorkar Honda Stream pada waktu kejadian.

Akhir sekali berkenaan rantaian keterangan pengendalian barang kes terputus kerana SP13 dan SP15 hanya membuat penandaan pada lapisan pertama setiap bungkusan, adalah jelas daripada keterangan SP13 bahawa semua bungkusan tersebut dalam keadaan asal berseal dengan baik dan beliau hanya membuat koyakan sedikit kepada bungkusan yang ditanda sebagai "H9". Oleh yang demikian, tanpa membuka bungkusan tersebut, sudah pasti SP13 tidak dapat membuat penandaan pada lapisan kedua bungkusan tersebut, iaitu plastik kuning. Begitu juga dengan SP15 yang tidak membuka bungkusan bungkusan tersebut untuk menjaga integriti barang kes dadah yang dirampas oleh SP13 sebelum dihantar kepada ahli kimia untuk dianalisis.

Manakala bagi bungkusan H9 pula, SP13 hanya membuat koyakan yang sedikit untuk melihat isi kandungannya. Oleh yang demikian, adalah tidak munasabah sekiranya SP6 tidak dapat mengenal pasti kesan koyakan yang sedikit tersebut pada bungkusan H9 memandangkan koyakan tersebut adalah kecil dan memberi keterangan di Mahkamah selepas lebih kurang 4 tahun dari tarikh beliau menganalisis dadah tersebut.

Walau apa keadaan pun, Mahkamah mendapatai SP6, SP13 dan SP15 telah mengecam barang kes H1 hingga H8, H9, H10 sehingga H28 secara positif di Mahkamah. Jadi Mahkamah mendapati rantaian keterangan barang kes dadah dari masa rampasan sehingga dianalisis tidak terputus.

Oleh yang demikian, Mahkamah ini membuat pe nemuan bahawa berdasarkan kepada fakta kes di sini, Tertuduh mempunyai kawalan dan milikan terhadap kedua-dua bag yang mengandungi dadah dan berada di atas tempat duduk penumpang belakang kerana pada masa kejadian Tertuduh berseorangan memandu motorkar tersebut.

Mahkamah juga membuat inferens bahawa Tertuduh mempunyai pengetahuan mengenai barang kes dadah tersebut kerana kedua-dua beg tersebut mudah dilihat, tidak berkunci, boleh dibuka dengan mudah dan tidak disembunyikan.

Oleh yang demikian, Mahkamah mendapati Tertuduh mempunyai milikan ke atas barang kes dadah tersebut yang dijumpai dalam beg di atas tempat duduk penumpang belakang motorkar tersebut.

Mahkamah juga bersetuju dengan hujahan pihak Pendakwaan bahawa anggapan pengedarah di bawah Seksyen 37(da) (xvi) ADB 1952 terpakai memandangkan jumlah berat dadah yang terliat adalah 19,774.8 gram Methamphetamin, melebihi had minima statutori, 50 gram.

Oleh yang demikian, anggapan pengedaran di bawah Seksyen 37(da) (xvi) ADB 1952 terpakai.

Akhir sekali, setelah Mahkamah membuat penilaian yang maksima terhadap keterangan saksi-saksi Pendakwaan di akhir kes Pendawaan, Mahkamah mendapati pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh bagi pertuduhan yang telah dituduhkan terhadapnya. Maka Tertuduh dipanggil untuk membela diri. Analisa kes Pembelaan.

Tugas Mahkamah pada akhir perbicaraan diperuntukkan di bawah Kanun Acara Jenayah seperti berikut:- "182A - Procedure at the conclusion of the trial

At the conclusion of the trial, the Court shall consider all the evidence adduce before it and shall decide whether the Prosecution has proved its case beyond reasonable doubt. [penekanan ditegaskan]”

Dalam kes Md Zainudin bin Raujan v. Public Prosecutor [2013] 3 MLJ 773, Mahkamah Persekutuan telah memutuskan: "At the conclusion of the trial, s. 182 of the Criminal Procedure Code imposes a duty on the trial Court to consider all the evidence adduced before it and to decide whether the Prosecution has proved its case beyond reasonable doubt. The Defence of the accused must be considered in the totality of the evidence adduced by the Prosecution, as well as in the light of the well-established principles enunciated in Mat v. Public Prosecutor [1963] 1 MLJ 263. With regard to the approach to be taken in evaluating the evidence of the Defence."

Memandangkan anggapan pengedaran telah ditimbulkan terhadap Tertuduh, maka beban terletak pada Tertuduh untuk menyangkal anggapan pengedaran ini.

Adalah menjadi undang-undang yang mantap bahawa seseorang Tertuduh harus menyangkal anggapan ini di atas imbangan kebarangkalian, sebagaimana yang dijelaskan oleh Lord Diplock dalam kes PP v. Yuvaraj [1968] 1 LNS 116; [1969] 2 MLJ 89 seperti berikut: "Generally speaking, no onus lies upon a Defendant in criminal proceedings to prove or disprove any fact: it is sufficient for his acquittal if any of the facts which if they existed would constitute the offence with which he is charged are "not proved". But exceptionally, as in the present case, an enactment creating an offence expressly provides that if other facts are proved, a particular fact, the existence of which is a necessary factual ingredient of the offence, shall be presumed or deemed to exist "unless the contrary is proved". In such a case the consequence of finding that particular fact is "disproved" will be an acquittal, whereas the absence of such a finding will have the consequence of a conviction."

Juga merujuk kepada kes Neo Koon Cheo v. Regina [1959] CLJU 64, di mana Ambrose J telah menyatakan bahawa apa yang perlu dilakukan oleh seseorang Tertuduh untuk menyangkal anggapan tersebut adalah untuk menimbulkan kebarangkalian apa yang ingin beliau buktikan.

Tertuduh telah memilih untuk memberi keterangan bersumpah tidka memanggil saksi lain.

Menurut Pembelaan Tertuduh, beliau telah ditangkap sewaktu memandu motorkar Honda hitam dari rumah ibu bapa di Taman Sentosa, Batu Pahat ke rumahnya di Taman Tiara, Simpang Renggam. Tertuduh tidak ingat nombor pendaftaran motorkar tersebut.

Tertuduh berniat untuk membeli motorkar tersebut daripada kenalannya, Haji Bajai, pada harga RM8,000.00, tetapi tidak dapat dilakukan kerana pada masa itu wabak COVID-19 dan kena tunggu untuk menukar nama. Jadi Tertuduh belum lagi membeli motorkar tersebut.

Menurut Tertuduh, pada tarikh kejadian 6.8.2021, Haji Bajai datang ke rumahnya di Simpang Renggam membawa motorkar Honda tersebut dan bertanya kepada beliau bila urusan jualbeli motorkar boleh diselesaikan. Mereka berbincang sahaja kerana Tertuduh belum membayar duit motokar dan secara kebetulan pada masa itu abang Tertuduh ada menelefon dia dan memaklumkan bahawa tidak dapat menghubungi ibu bapa mereka yang duduk di Batu Pahat. Abang Tertuduh meminta dia untuk menjenguk ibu bapa mereka yang sudah tua dan duduk berdua sahaja di Batu Pahat kerana walaupun dia duduk di Batu Pahat, tidak dapat pergi kerana beliau kuarantin.

Tertuduh juga tidak dapat menghubungi ibu bapanya dan tidak sedap hati. Kemudian Tertuduh telah mengambil kesempatan untuk menjenguk ibu bapanya di Batu Pahat dengan memberitahu Haji Bajai bahawa beliau ingin "test drive" motorkar tersebut. Tertuduh kemudian terus mengambil kunci motorkar Honda dari Haji Bajai dan memandu motorkar tersebut pergi ke rumah ibu bapanya. Masa itu Tertuduh hanya ada motosikal sahaja dan memandangkan sudah malam, Tertuduh rasa lebih baik pergi dengan kereta.

Menurut Tertuduh, pada waktu dia membawa motorkar tersebut, beliau ada memakai topi dan pelitup muka yang beliau jumpa sebelah kiri bahagian hadapan dekat dashboard dalam motorkar tersebut.

Menurut Tertuduh lagi, dalam perjalanan ke Batu Pahat, beliau telah berhenti pemeriksaan polis di 3 tempat iaitu machap, Ayer Hitam dan Sri Gading tetapi polis tidak periksa ada apa dalam motorkar yang dipandunya. Pada ketika itu, Tertuduh juga tidak memeriksa ada apa dalam motorkar tersebut dan hanya mnggunakan motorkar untuk pergi melihat ibu bapanya di Batu Pahat.

Kemudian, setelah Tertuduh sampai di rumah ibu bapa, beliau mendapati alasan kenapa ibubapa tak dengar panggilan telefon adalah kerana mereka telah letakkan telefon bimbit mereka dalam "silent mode". Kemudian Tertuduh telah menukar mode telefon mereka supaya mereka boleh mendengar sesiapa panggil mereka dan telah keluar untuk balik ke rumahnya dengan memandu motorkar yang sama.

Tertuduh juga menyatakan bahawa pada ketika itu tidak terlintas dalam pemikirannya untuk memeriksa motorkar tersebut dan juga tidak dapat menghubungi Haji Bajai kerana beliau baru sedar tidak membawa telefon bimbit bersama kerana bergegas keluar.

Dalam perjalanan balik, ada orang telah menahan motorkar yang dipandunya dan Tertuduh tidak tahu polis yang menahan sebab mereka tak pakai uniform. Pada ingatan Tertuduh, ada kecemasan dan dia telah berhenti. Enjin motokar masih hidup dan bila cermin motorkar diturunkan, ada orang memperkenalkan diri sebagai polis dan menunjukkan kad kuasa dan cakap nak buat siasatan atas motorkar yang dipandu oleh Tertuduh. Tertuduh kemudian terus menghentikan enjin dan turun serta beritahu pegawai di situ bahawa motorkar itu bukan dia punya.

Polis menjumpai 2 beg "shopping" di tempat duduk penumpang belakang. Tertuduh mengulangi kepada Polis bahawa motorkar dan barang dalam motorkar bukan dia punya dan dia tak tahu pasal barang itu. Pegawai Serbuan suruh Tertuduh cakap kemudian kepada pegawai lain.

Menurut Tertuduh, sewaktu disiasat, beliau tidak ada talipon bimbit dan beliau telah kerjasama menunjukkan kepada Pegawai Penyiasat rumah Haji Bajai di Kampung Parit Haji Rais, Parit Raja dan rumah rakan kenalan yang lain. Haji Bajai tidak dipanggil ke Mahkamah walaupun Tertuduh telah menunjukkan tempat tinggal kepada Polis. Tertuduh tidak tahu nama penuh Haji Bajai dan hanya kenal dengan nama panggilan dan alamat tempat tinggal.

Akhir sekali, Tertuduh menyatakan bahawa beliau belum jadi, membeli motorkar tersebut waktu ditangkap dan motorkar tersebut masih milik Hai Bajai. Tertuduh juga menyatakan bahawa tidak tahu dan tidak pernah tengok isi kandungan beg yang dijumpai dalam motorkar tersebut sehingga beliau dibawa ke Mahkamah.

Isi kandungan beg tersebut tidak ditunjukkan kepadanya. Beliau hanya menandatangani dokumen yang polis minta untuk ditandatangani.

Secara ringkasnya Pembelaan Tertuduh adalah bahawa sebelum sempat membeli motorkar Honda Stream tersebut daripada Haji Bajai dan pada ketika sedang memandu motorkar tersebut kononnya untuk "test drive" tetapi sebenarnya untuk menjenguk ibubapanya di Batu Pahat, Tertuduh ditahan oleh polis dan polis telah menjumpai dadah dalam 2 beg di tempat duduk penumpang belakang. Tertuduh tiada pengetahuan mengenai dadah yang dijumpai dalam beg. Beg dan motorkar tersebut bukan miliknya.

Menurut Tertuduh, motorkar tersebut adalah milik Haji Bajai yang telah berurusan dengannya untuk menjual motorkar tersebut kepada Tertuduh sebelum Tertuduh ditahan oleh polis.

Menurut Tertuduh lagi, beliau telah menunjukkan rumah Haji Bajai kepada Pegawai Penyiasat (SP15) sewaktu siasatan.

Keterangan pihak Pendakwaan pula menunjukkan Pegawai Penyiasat (SP15) merekodkan keterangan daripada seorang penama dikenali Mohd Rizaluddin bin Saat yang berperanan menjual motorkar Honda Stream tersebut kepada Tertuduh. Percakapan Mohd Rizaluddin ini telah direkodkan dalam tempoh kurang daripada 48 jam Tertuduh ditangkap dan sebelum percakapan Tertuduh dan pemilik motorkar yang sebenar (SP8) direkodkan oleh SP15.

Berdasarkan fakta kes Pendakwaan, inferens yang boleh dibuat adalah bahawa SP15 mengetahui motokar tersebut berada dalam milikan Mohd Ridzaluddin sebelum motokar tersebut ditahan bersama Tertuduh pada tarikh kejadian hasil maklumat yang diberikan oleh Tertuduh.

Pihak Pendakwaan pula tidak memanggil Mohd Rizaluddin sebagai saksi.

Pihak Pendakwaan juga tidak mengemukakan sebarang bukti selain daripada keterangan lisan Pegawai Penyiasat (SP15) hasil siasatannya bahawa Mohd Ridzaluddin berperanan menjual motorkar tersebut kepada Tertuduh.

Dalam hal keadaan sedemikian, Mahkamah ini tidak boleh menolak bahawa besar kemungkinan Mohd Ridzaluddin adalah orang yang dikenali oleh Tertuduh sebagai Haji Bajai yang telah berurusan mengenai penjualan motorkar tersebut bersama Tertuduh.

Keterangan pihak Pendakwaan juga menunjukkan bahawa pemilik motorkar sebenar (SP8) tidak mengenali Mohd Ridzaluddin. SP8 hanya menyerahkan motorkar Honda Stream tersebut kepada rakan sekerja beliau di Proton Edar Sungai Petani dikenali Sahardi untuk sambung bayar.

Tiada keterangan juga daripada Pegawai Penyiasat (SP15) bahawa SP8 mengenali Mohd Ridzaldudin.

Lebih-lebih lagi, pemilikan motorkar Honda Stream tersebut bukan atas nama Mohd Ridzaluddin.

SP15 juga tidak menjelaskan dalam keterangannya apa yang dimaksudkan dengan Mohd Ridzaluddin "berperanan" menjual motorkar tersebut kepada Tertuduh hasil siasatannya.

Mahkamah mendapati versi Tertuduh mengenai beliau memandu motokar pada waktu kejadian untuk menjenguk ibu bapanya yang tidak dapat dihubungi di Batu Pahat dengan alasan "test drive" motokar tersebut tidak disokong oleh keterangan lain dan mencurigakan.

Tetapi Mahkamah mendapati berdasarkan keterangan SP15 dan Tertuduh, pembelaan Tertuduh mengenai urusan untuk membeli motorkar tersebut bersama Haji Bajai, kebarangkalian Tertuduh telah sebenarnya berurusan dengan penama Mohd Ridzaluddin tidak boleh ditolak. Ini adalah konsisten dengan versi kes Pendakwaan.

Malah, Pembelaan Tertuduh berkaitan motorkar Honda Stream dan beg "shopping" adalah milikan Haji Bajai, tiada pengetahuan mengenai barang kes dadah dalam beg tersebut dan beliau telah ditahan oleh polis sebelum sempat menyelesaikan urusan jual beli motorkar tersebut telah dikemukakan sewaktu kes Pendakwaan.

Maka dalam keadaan yang sedemikian, Mahkamah berpendapat bahawa adalah penting untuk pihak Pendakwaan menawarkan Mohd Ridzaluddin sebagai saksi kepada Tertuduh untuk menyokong pembelaan Tertuduh bagi satu perbicaraan yang adil. Namun pada akhir kes Pendakwaan, Mohd Ridzaluddin tidak ditawarkan sebagai saksi kepada Tertuduh walaupun Mohd Ridzaluddin telah disoal siasat mengenai penjualan motorkar tersebut kepada Tertuduh sejurus selepas Tertuduh telah ditangkap.

Malah percakapan Mohd Ridzaluddin yang dirakkan oleh Pegawai Penyiasat (SP15) juga tidak diberikan kepada Tertuduh sebagaimana yang disahkan oleh peguam Tertuduh dan tidak dinafikan oleh TPR.

Mahkamah juga mendapati tiada penjelasan daripada pihak Pendakwaan kenapa Mohd Ridzaluddin tidak ditawarkan selain daripada penjelasan bahawa beliau bukanlah saksi yang relevan.

Untuk menokong dapatan ini, Mahkamah bergantung kepada kes Rosli Yusof v PP [2021] 7 CLJ 681, Mahkamah Persekutuan telah memutuskan seperti berikut: "[43] The investigating officer (SP8) had investigated all these witnesses and submitted the single set of investigation papers to the Deputy Public Prosecutor who then decided not to charge them. In the circumstances, the prosecution cannot be heard to say that it did not know what evidence these witnesses would give because statements had been recorded from them. Necessary arrangements should have been made by the prosecution to make them available to the defence during the proceedings in the High Court. [45] It is trite law that it is not the duty of the appellant to prove his innocence or to call a particular witness to support his defence (see Tan Foo Su v. PP [1967] CLJU 179; [1967] 1 LNS 179; [1967] 2 MLJ 19; and Sandra Margaret Birch v. PP [1977] CLJU 114; [1977] 1 LNS 114; [1978] 1 MLJ 72). The law places upon the prosecution the burden to prove guilt of the appellant beyond reasonable doubt and not on the appellant to prove his innocence. Well-entrenched in jurisprudence is the rule that the conviction of the appellant must rest not on the weakness of the defence but on the strength of the prosecution. This principle is the corner stone of our criminal law. [46] Before parting, we consider it apposite to emphasise that a person's right to defend himself or herself against a criminal charge includes the right to obtain and adduce other evidence in support of his or her defence. It is desirable in the interest of justice for the defence to obtain the fullest possible access to the facts relevant to the issue in the case. In this regard, the prosecution has a duty to make available to the defence witnesses who had been investigated by the police and from whom the statements have been recorded. This is, as we alluded to earlier, an important or vital corollary or element of an accused's right to a fair trial." [penekanan ditegaskan]

Otoriti Mahkamah Persekutuan ini telah diikuti baru ini oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Santoshkumar Sukumaran V. PP [2026] 4 CLJ 529 yang memutuskan seperti berikut: "[22] Similar to Rosli Yusof, the sole issue here is not about the prosecution's failure to call any of the arrestees as the prosecution's witness but about the failure of the prosecution's duty to offer as witnesses to the defence arrestees who were arrested with the accused and from whom statements were taken. [28] ...Whilst the prosecution may form its own opinion on the relevance or materiality of any witness to its case, the same cannot be done towards the defence case. That is the right of the accused person. Only he can determine if any witness will be material to his case and if he requires such witness in discharging his burden of proof to raise a reasonable doubt. Ultimately, it is the court who decides if the defence is truly unbelievable and even then, the court must still satisfy itself that there remains no lingering doubt on the culpability of the accused. [32] It is not disputed by the respondent that all the arrestees were in remand pending investigation and statements were taken from them. No reason was offered why these arrestees were not offered as witnesses to the defence at the end of the prosecution's case." [penekanan ditegaskan]

Begitu juga dengan kes PP v Kausal Atan [2021] 1 LNS 2216, di mana Mahkamah Tinggi telah mengikut penghakiman Mahkamah Persekutuan dalam kes Rosli bin Yusof (supra).

TPR yang bijaksana pula berhujah bahawa penimbulan nama Haji Bajai ini oleh Tertuduh adalah satu pemikiran semula ("afterthought") kerana ia tidak ditimbulkan semasa siasatan dan Pegawai Penyiasat (SP15) hanya mendengar nama Haji Bajai kali pertama di Mahkamah.

Pada penemuan Mahkamah, ini tidak boleh jadi satu pemikiran semula oleh Tertuduh kerana SP15 dapat menyiasat daripada Mohd Ridzaluddin yang motorkar tersebut telah dijual kepada Tertuduh adalah lanjutan daripada tindakan Tertuduh yang menunjukkan rumah Haji Bajai kepada SP15 sewaktu siasatan.

Selanjutnya, TPR yang bijaksana juga berhujah bahawa Haji Bajai sepatutnya dipanggil oleh Tertuduh memandangkan Tertuduh mengetahui tempat tinggal Haji Bajai dan bukannya tanggungjawab Pendakwaan untuk mengemukakan Haji Bajai di Mahkamah.

Pada hemat Mahkamah, isu yang ditimbulkan oleh Pembelaan adalah bahawa Mohd Ridzaluddin bin Saat yang percakapannya direkodkan sebagai seorang saksi berperanan menjual motorkar Honda Stream kepada Tertuduh tidak ditawarkan kepada pihak Pembelaan.

Sebagaimana diputuskan dalam kes Santoshkumar (supra), bukan terletak kepada pihak Pendakwaan untuk menentukan samada seseorang saksi adalah relevan kepada kes Pembelaan.

Situasi yang sama telah timbul dalam kes Rosli Yusof (supra) di mana akhir kes Pendakwaan, Mahkamah Tinggi telah putuskan bahawa satu kes prima facie telah dibuktikan dan Tertuduh dipanggil untuk membela diri dan selanjutnya di akhir kes pembelaan pula memutuskan bahawa Tertuduh gagal mematahkan anggapan pengedaran di bawah seksyen 37(da) ADB, 1952.

Ini boleh dilihat dalam penghakiman Mahkamah Persekutuan yang merujuk kepada penghakiman Mahkamah Tinggi dalam kes tersebut seperti berikut:- [8] At the end of the prosecution's case, the learned trial judge found that the prosecution had succeeded in establishing a prima facie case against the appellant and the appellant was ordered to enter his defence. [18] At the end of the case, the learned trial judge found that the appellant had failed to cast a reasonable doubt on the prosecution's case and had also failed to rebut the statutory presumption of trafficking under s. 37(da) of Dangerous Drugs Act 1952 ("DDA" 1952"). Consequently, the appellant was convicted and sentenced to death" (emphasis added)

Selanjutnya atas kegagalan pihak Pendakwaan menawarkan saksi-saksi material kepada Tertuduh yang menjejaskan pembelaan Tertuduh, Mahkamah Persekutuan dalam kes Rosli bin Yusof (supra) telah putuskan bahawa sabitan untuk kesalahan pengedaran di bawah seksyen 39B (1)(a) ADB, 1952 adalah tidak selamat dan diketepikan. Mahkamah Persekutuan sebaliknya telah mendapati Tertuduh bersalah untuk milikan di bawah seksyen 6 ADB 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 39A(2) ADB 1952.

Berbalik kepada fakta kes di sini, Mahkamah juga berpendapat akibat kegagalan pihak Pendakwaan menawarkan Mohd Ridzaluddin kepada pembelaan Tertuduh, adalah tidak selamat untuk menyabitkan Tertuduh untuk kesalahan pengedaran di bawah seksyen 39B (1)(a) ADB, 1952.

Namun Mahkamah mendapati, berdasarkan keseluruhan keterangan, pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan di luar keraguan yang munasabah terhadap Tertuduh bahawa beliau mempunyai milikan barang kes dadah yang dijumpai dalam beg di tempat duduk penumpang belakang motorkar tersebut

Maka, sebagaimana menurut Mahkamah Persekutuan dalam kes Rosli Yusof (supra), pertuduhan terhadap Tertuduh dikurangkan daripada pengedaran di bawah seksyen 39B (1)(a) ADB, 1952 kepada milikan di bawah seksyen 12(2) yang boleh dihukum di bawah seksyen 39A(2) ADB 1952.

Dalam kes Kausal binti Atan (supra), situasi yang sama telah timbul di mana pihak Pendakwaan telah gagal untuk menawarkan dua orang saksi material kepada Tertuduh. Hakim Mahkamah Tinggi, YA Celestina Stuel Galid telah mengikuti prinsip yang diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Rosli Yusof (supra) dan selanjutnya memutuskan seperti berikut:- [37] Given all of the circumstances discussed above, in my considered view a conviction for a charge under section 39B(1)(a) of the DDA could not be sustained. However, on the evidence before me, I was satisfied that an offence under section 12(2) read with section 39A(2)(r) of the DDA has been made out. Amended charge [38] In the exercise of my power under section 158 of the Criminal Procedure Code, I thereby reduced the charge to possession and amended the charge to read as follows- [39] After the amended charge was read to the accused, the Court entered a conviction against her on the amended charge." Pertuduhan Pindaan.

Lanjutan daripada itu, berbalik kepada kes di sini, dengan kuasa yang ada pada Mahkamah di bawah seksyen 158 KAJ, saya mengurangkan kesalahan pengedaran kepada milikan di bawah seksyen 12(2) yang boleh dihukum bawah seksyen 39A(2) ADB 1952 dan meminda pertuduhan seperti berikut: "Pertuduhan Pindaan Bahawa kamu pada 6 Ogos 2021 jam lebih kurang 10.30 malam, bertempat di dalam kereta bernombor pendaftaran WSB3402 di persimpangan Jalan Parit Jambi, Sri Bengkal di dalam daerah Batu Pahat di dalam Negeri Johor Darul Ta'zim, telah didapati memiliki dadah berbahaya iaitu sejumlah berat 19,774.8 gram Methamphetamine. Oleh yang demikian kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah Seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah Seksyen 39A(2) Akta yang sama."

Mahkamah kemudiannya telah membaca Pertuduhan Pindaan kepada Tertuduh dan menjelaskannya.

Mahkamah mendapati Tertuduh bersalah atas Pertuduhan Pindaan dan menyabitkan Tertuduh atas Pertuduhan Pindaan untuk pemilikan dadah.

Tertuduh telah kemukakan rayuan mitigasi bahawa beliau adalah pesalah pertama dan tiada rekod lampau. Beliau adalah seorang duda dan mempunyai dua orang anak berumur 8 dan 11 tahun yang masih bersekolah. Anak-anak Tertuduh dijaga oleh adik perempuan beliau pada ketika ini. Sebelum ditangkap, Tertuduh bekerja sebagai seorang pekebun dan menanggung ibu dan dua orang anaknya. Tertuduh pohon diberikan satu peluang supaya boleh kembali ke pangkuan keluarganya.

Manakala TPR yang bijaksana pohon satu hukuman yang berat memandangkan ini melibatkan kesalahan yang serius dan jumlah dadah adalah berat, iaitu sebanyak 19,774.8 gram. Sebagai menyokong hujahan beliau, TPR yang bijaksana telah mengemukakan beberapa otoriti menunjukkan trend hukuman adalah antara 15 hingga 20 tahun penjara bagi kes-kes di mana pada tahap rayuan di Mahkamah Rayuan, pertuduhan telah dikurangkan daripada pengedaran kepada milikan di bawah seksyen 12(2) dan dijatuh dihukum bawah seksyen 39A(2) ADB 1952.

Maka setelah menimbangkan rayuan mitigasi Tertuduh, faktor pemberatan oleh TPR, kepentingan awam dan berat dadah, Mahkamah menjatuhkan hukuman penjara selama 18 tahun dari tarikh tangkap dan mengenakan 10 sebatan ke atas Tertuduh.

Mahkamah berpendapat hukuman yang dijatuhkan ini adalah mengikuti trend kes-kes sebegini khususnya seperti dalam kes Rosli Yusof (supra) di mana hukuman penjara selama 18 tahun dari tarikh tangkap telah dijatuhkan. Bertarikh : 24 Jun 2026 SURIA KUMAR DJ PAUL HAKIM MAHKAMAH TINGGI MALAYA, MUAR JOHOR DARUL TA'ZIM Bagi pihak pendakwaan : Puan Siti Asmah binti Zainal Ariffin Timbalan Pendakwa Raya Johor Bagi pihak Pembelaan : Puan Anita Vijaya Rajah Gan & Zul (Johor)