MUHAMAD SHAM BIN AZEMI v Pendakwa Raya (W-05(M)-113-03/2023)

Ini merupakan Rayuan oleh pihak Perayu yang merupakan tertuduh di Mahkamah Tinggi. Perayu tidak berpuas hati dengan keputusan YA Hakim Mahkamah Tinggi bertarikh 17.03.2023 yang mana Perayu telah disabitkan bersalah atas dua (2) pertuduhan di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 [Akta 234] (“ADB 1952”) dan dihukum gantung di leher sampai mati. Rayuan Perayu adalah terhadap sabitan dan hukuman.

Setelah meneliti keseluruhan rekod rayuan dan hujahan pihak-pihak, Mahkamah ini telah sebulat suara menolak rayuan Perayu terhadap sabitan dan mengekalkan keputusan YA Hakim Mahkamah Tinggi. Namun demikian, rayuan Perayu terhadap hukuman adalah dibenarkan. Hukuman gantung di leher sampai mati yang dijatuhkan oleh Mahkamah Tinggi diketepikan dan digantikan dengan hukuman pemenjaraan seumur hidup (selama 30 tahun) bermula dari tarikh tangkap (13.09.2019) dan 12 kali sebatan rotan.

Tidak berpuas hati, Perayu telah memfailkan rayuan ke Mahkamah Persekutuan. Alasan Mahkamah ini dalam menolak rayuan Perayu terhadap sabitan dan membenarkan rayuan terhadap hukuman adalah sebagaimana yang dinyatakan di bawah.

Perayu telah dituduh atas kesalahan sebagaimana berikut: Pertuduhan Pertama “Bahawa kamu pada 13/09/2019 jam lebih kurang 12.05 tengahari bertempat di Kawasan pejalan kaki lobby Ascenda Residence@Skyarena No.3 Jalan Arena 1 Setapak, dalam Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur, telah didapati mengedar dadah berbahaya jenis Metamphetamine (berat bersih 1507.8 gram). Oleh itu kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama.” Pertuduhan Kedua “Bahawa kamu pada 13/09/2019 jam lebih kurang 12.48 tengahari bertempat di Kawasan Parking Ascenda Residence@Skyarena No.3 Jalan Arena 1 Setapak, dalam Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur, telah didapati mengedar dadah berbahaya jenis Metamphetamine (berat bersih 19,119.6 gram). Oleh itu kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama.”

YA Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana telah memperincikan fakta material berkenaan kes pendakwaan di dalam alasan penghakimannya yang, dengan hormatnya, kami terima pakai dengan pengubahsuaian (di mana perlu). [6]

kumpulan di dalam dua (2) buah kereta. [7] SP3 kemudiannya nampak Perayu berjalan dalam keadaan mencurigakan dengan membawa satu (1) plastik bag hitam menuju ke arah lobi. Perayu seterusnya dilihat menghampiri sebuah kereta berwarna putih. SP3 dan pasukannya telah keluar dari kenderaan dan menghampiri Perayu dan memperkenalkan diri sebagai polis. Perayu kelihatan terkejut, takut dan cuba melarikan diri, namun berjaya ditahan selepas berlakunya pergelutan kecil. [8] Setelah Perayu berjaya ditahan, SP3 telah memeriksa bag plastik hitam yang dibawa oleh Perayu dan mendapati di dalamnya terdapat dua

plastik bag warna hijau mengandungi plastik lutsinar yang mengandungi bahan disyaki syabu. SP3 telah membuat rampasan atas barang kes termasuk serangkai kunci rumah dan kad akses daripada Perayu. [9] Perayu kemudiannya telah memandu arah SP3 dan pasukannya ke rumah beliau di kawasan sama. Perayu telah membuka pintu rumah dengan kunci yang dirampas oleh SP3. Di dalam rumah tersebut, ada seorang lelaki Melayu bernama Amri (B2) yang turut ditahan. Pemeriksaan atas B2 dan rumah tidak menjumpai apa-apa barang salah. [10] SP3 kemudian bertanya kepada Perayu sama ada menyimpan lagi apa-apa barang salah dan Perayu menjawab ada disimpan di dalam kereta dan menunjukkan kunci remote kereta yang berada di atas meja makan. Perayu telah memandu arah SP3 dan pasukannya ke sebuah kereta jenis Kelisa di tempat meletak kenderaan di Aras 2A. SP3 telah membuka pintu kereta tersebut dengan kunci remote yang dirampas dari rumah Perayu. [11] Hasil pemeriksaan di dalam kereta, SP3 telah menjumpai dua (2) buah kotak iaitu kotak pertama mengandungi tiga puluh (30) pakej plastik warna hijau dan kotak kedua pula mengadungi lima (5) pakej plastik warna hijau yang kesemuanya mengandungi plastik lutsinar berisi bahan disyaki dadah jenis syabu. Turut dijumpai di dalam kereta tersebut adalah pasport milik Perayu. [12] Kesemua barang rampasan dan tangkapan dibawa untuk siasatan lanjut ke Balai Polis Wangsa Maju oleh SP3 dan pasukannya di mana prosedur standard telah dijalankan di mana laporan polis, borang rampasan, tandaan dan timbangan barang kes dibuat sebelum barang kes dan tangkapan diserah pada Pegawai Penyiasat iaitu Insp. Mohd Nur Faizal Bin Kamarulzaman (SP5). [13] Kejadian tangkapan Perayu yang berlaku di lobi ada dirakam dalam rakaman CCTV di tempat kejadian dan dikemukakan di Mahkamah. Rakaman CCTV juga ada menunjukkan Perayu membawa kotak yang dirampas dan meletakkanya di dalam kereta Kelisa. [14] Barang kes yang dirampas telah dihantar untuk analisa oleh Ahli Kimia, Encik Abd Rahim Bin Ismail (SP1) yang mengesahkan barang kes yang dijumpai dibawa oleh Perayu merujuk kepada pertuduhan pertama dan barang kes yang dijumpai dalam kereta Perayu merujuk pada pertuduhan kedua. C. DAPATAN HAKIM MAHKAMAH TINGGI DI AKHIR KES PENDAKWAAN [15] Di akhir kes pendakwaan, YA Hakim Mahkamah Tinggi mendapati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap Perayu. YA Hakim Mahkamah Tinggi telah membuat dapatan sebagaimana yang berikut: “That the drugs are scheduled as dangerous drugs under DDA 1952

SP1 in his report concluded that the drugs seized from the accused in person were 1,507.8 grammes of methamphetamine and the ones found in the car were 19,119.06 grammes of methamphetamine. SP1 concluded that these drugs are categorised as dangerous drugs within the definition of section 2 DDA 1952, and listed in the First Schedule of DDA 1952.

SP1's evidence as set out in his comprehensive report is not inherently incredible, and that the drugs seized from the accused were of the type and weight as set out in his report, and as set out in the charges against the accused. The prosecution has proven that the drugs seized are scheduled as dangerous drugs under the DDA 1952. That the accused was in possession of the drugs

Possession can either be by way of direct evidence, or by relying on the presumption under section 37(d) DDA 1952. The two elements required to prove possession are physical control and knowledge.

It must be proven that the accused had physical control over the drugs and that he had the requisite intention to deal with them. The mere fact that the accused knew about the drugs is insufficient to incriminate him.

The accused faced two charges. The first charge pertains to the drugs found on him and the second charge was for the drugs found in the car.

First, regarding drugs seized from the accused in person when he was apprehended at the driveway next to the Ascenda lobby, the fact that the drugs were in the plastic bag carried by the accused clearly shows that he had possession and control over the drugs. There was no one else walking with him. He therefore had sole custody over the drugs. Other than SP3's testimony, the CCTV recording was retrieved from the Ascenda's which shows that the accused was the only one holding the bag and with no one around him. Thus, this could only mean that he had the intention to deal with the drugs in the bag. According to SP3 the accused looked shocked and fearful and attempted to run away but was apprehended after a brief struggle. His conduct is thus relevant and can be used to infer knowledge under section 8 Evidence Act 1950.

Therefore, it was satisfied that the accused was in actual possession of the drugs under the first charge.

With regard to to the second charge where the drugs were found in the Kelisa car parked at the Ascenda's car park. It was the accused that led the police team to the car. After being accosted by the police, the accused led the police team to his apartment. Access to the apartment was gained using the keys found on the accused. He then gave SP3 a remote-control key to a car found in the apartment and then led SP3 and his team to the Kelisa car. The police found two boxes containing thirty-five green plastic bags. Each bag contained a transparent package containing the impugned drugs.

It is apparent that the accused had access to the apartment as he had the keys to it and led the police there. The tenancy agreement also proves that he was a paid tenant. It was also apparent that he had the remote keys to the car where the drugs pertaining to the second charge were found. It was also the accused that led SP3 and his team to the car at the apartment's car park. This statement although self-incriminatory is admissible under section 27 of the Evidence Act 1950. There is nothing to suggest that the accused's statement was made involuntarily.

It was the accused that showed the remote keys to the car and where the car was parked. The discovery of the drugs in the car was pursuant to the information or statement given by the accused to SP3. The information given by the accused is therefore admissible and relevant to prove that the accused had knowledge of the drugs in the car. The evidence of the accused leading SP3 and his team to the car where the drugs were found is relevant and admissible as conduct under section 8 of the Evidence Act 1950. The fact that the accused's passport was found in the dashboard compartment also proves that he had access and use of the car.

It was concluded that the accused had the knowledge of the drugs in the car and that he had the power to deal with it to the exclusion of others. Therefore, the accused was in actual possession of the drugs in respect of the second charge. That the accused was trafficking in the drugs

The drugs seized were methamphetamine, and weighed more than 50 gramme, the statutory presumption under s. 37(da)(xvi) of the DDA 1952 is applicable against the accused, and that he is therefore deemed to be trafficking as stated in the first and second charge. The accused must therefore rebut the presumption of trafficking under the first and second charge on a balance of probabilities in order to earn an acquittal.” D. KES PEMBELAAN [16] Perayu dalam pembelaannya memilih untuk memberikan keterangan bersumpah dan memanggil dua (2) orang saksi pembelaan iaitu Phubalen a/l Balakrishnan (SD2) yang merupakan Pengurus Operasi di Aparment berkenaan dan Mohd Faizal bin Roseley (SD3) yng dikatakan Pemandu Kereta Honda Accord berwarna Putih. [17] Secara ringkasnya, dalam pembelaannya, Perayu menafikan apa-apa pengetahuan dan menyatakan membawa plastik hitam (merujuk pada pertuduhan pertama) atas arahan B2 dan barang kes yang dijumpai dalam kereta juga adalah milik B2 dan pemilik kereta bernama “Sayed”. [18] Menurut Perayu dalam pembelaannya, dia merupakan seorang usahawan kosmetik yang tinggal bersama keluarganya di apartmen iaitu tempat kejadian tersebut. Dia menjalankan perniagaan bersama rakannya yang bernama Shamsul Amri bin Mohammad (Amri) sejak Julai

Amri yang dikatakan tinggal di Terengganu kerap menumpang di apartmen Perayu apabila berada di Kuala Lumpur. [19] Pada 10.09.2019, Amri datang dan meminta bantuan Perayu untuk menyediakan parkir tambahan untuk rakannya yang bernama Sayed. OKT terpaksa meminta ibu mertuanya, yang juga tinggal di Ascenda Residence @ Skyarena untuk membenarkan lot parkirnya digunakan. Perayu juga memberikan kad akses kepada Amri untuk memasuki apartmen dan tempat parkir setiap kali Amri datang. [20] Pada 11.09.2019, Amri telah keluar untuk urusan perniagaan dan mendapatkan rawatan di klinik kerana tidak sihat. Bagi mengelakkan jangkitan, Perayu telah meminta isteri dan anaknya bermalam di apartment ibu mertuanya. [21] Pada 13.09.2019, Amri meminta Perayu untuk mengambil kotak dan beg plastik dari keretanya dan meletakkannya ke dalam kereta rakannya (iaitu kereta Kelisa di mana dadah dijumpai). Perayu telah keluar membeli sarapan terlebih dahulu dan sekembalinya ke rumah, dia meletakkan keretanya di sebelah kereta Amri dan membuka bonet kereta Amri. Perayu melihat beberapa kotak yang masih berseal dan satu beg plastik hitam. Dia kemudian menghubungi Amri untuk bertanya kotak mana yang perlu diambil. Amri mengarahkannya untuk mengambil kotak terbesar dan meletakkannya di dalam kereta rakannya. Amri juga meminta Perayu membawa beg plastik hitam itu ke apartment. Perayu menurut arahan tersebut dan mendakwa bahawa dia tidak tahu isi kandungan kotak berseal dan beg plastik hitam itu. [22] Semasa Perayu sedang makan di apartment, dia terdengar seseorang menelefon Amri melalui telefon bimbit. Selepas panggilan berakhir, Amri meminta Perayu turun ke laluan masuk di lobi dan menyerahkan beg plastik hitam kepada rakannya yang memandu sebuah Honda Accord berwarna putih. [23] Perayu kemudian turun ke lobi dan menunggu kira-kira lima minit. Tidak lama kemudian, dia melihat Honda Accord berwarna putih memasuki laluan masuk bersebelahan lobi. Perayu telah berjalan ke arah kereta tersebut. Pemandu kereta telah menurunkan tingkapnya. Namun, sebelum sempat Perayu bertanya sebarang soalan kepada pemandu, dia tiba-tiba ditahan oleh beberapa pegawai polis. Kereta putih itu segera beredar. [24] Perayu seterusnya telah membawa pegawai polis ke apartmennya. Amri terkejut melihat Perayu bersama beberapa pegawai polis. Polis telah membuat pemeriksaan badan terhadap Amri dan menggeledah apartmen tersebut namun tidak menemui apa-apa barang salah. Salah seorang anggota polis bertanya di mana barang-barang tersebut disimpan. Perayu mendakwa bahawa Amri mengakui dan memberitahu mereka bahawa barang-barang itu berada di dalam kereta Kelisa, lalu memberikan kunci kereta kepada mereka. [25] Pihak polis kemudian pergi ke kereta tersebut bersama Perayu dan Amri. Mereka melihat beberapa kotak di dalamnya. Menurut Perayu, Amri memberitahu mereka bahawa kereta dan kotak-kotak tersebut adalah milik Sayed dan dia hanya meminta pertolongan Perayu untuk menyerahkan beg plastik hitam kepada Sayed. Amri kemudian diminta untuk menunjukkan tempat tinggal Sayed. [26] Pihak polis, bersama Amri dan Perayu, pergi ke rumah Sayed. Mereka bertemu dengan seorang wanita hamil yang mengaku sebagai isteri Sayed. Wanita itu memberitahu polis bahawa Sayed telah berlepas ke China pada waktu pagi. Pihak polis telah menggeledah rumah Sayed dan menghubunginya melalui telefon, meminta dia menyerah diri atau isterinya akan ditahan. Isteri Sayed, bersama Perayu dan Amri seterusnya telah dibawa ke balai polis, tetapi kemudiannya, isteri Sayed telah dibebaskan pada hari yang sama. [27] Perayu mendakwa bahawa Amri telah disoal siasat beberapa kali oleh polis, sedangkan dia hanya disoal sekali. Perayu mendakwa bahawa dia telah memberitahu pegawai penyiasat, SP5, tentang versinya, tetapi SP5 tidak mengambil peduli dan tidak menyiasat versi kejadian yang dikemukakan oleh Perayu. [28] Perayu juga mendakwa Amri telah mengaku bersalah kepadanya, meminta maaf berkali-kali, serta berjanji untuk membantu dan menjaga keluarganya jika dibebaskan lebih awal. Perayu menyalahkan Amri dan menyesal membantu tanpa mengetahui risiko yang terlibat sehingga menyebabkan dia kehilangan isterinya dan anaknya akan membesar tanpa mengenali dirinya. E. DAPATAN HAKIM MAHKAMAH TINGGI DI AKHIR KES PEMBELAAN [29] YA Hakim Mahkamah Tinggi telah menimbangkan pembelaan Perayu. Di dalam alasan penghakimannya, analisa terhadap pembelaan Perayu secara ringkasnya adalah seperti berikut: “(a) The accused’s defence pertaining to the first charge was that he was merely carrying out Amri’s instructions to hand over the plastic bag to a friend driving a white car and that the person would be waiting in the car at the driveway to the lobby. His version was seemingly corroborated by Faizal’s testimony (SD2). Faizal claimed that he never knew the accused prior to the incident and that he had only came to know the accused by chance when they met at the prison. He supported the accused’s version by claiming that he was merely instructed by Sayed to take delivery of a package from the accused and that both of them did not know the contents of the package. It transpired during cross-examination that Faizal was facing a charge under section 39B of the DDA 1952 and was under remand at the Sungai Buloh prison.

Faizal’s testimony highly doubtful for several reasons. If he was indeed the driver of the white Honda Accord car, why did he flee the scene when the accused was arrested by the police, particularly when he had not committed any wrong? A reasonable person would have opted to stay in the car and even chose to assist the police. On the observation of Faizal during the trial, he was evasive and even wavering in giving answers, giving the impression that he had concocted his testimony to aid the accused. If Faizal’s story is to be believed, the accused and Faizal should have immediately informed the police by lodging a report which would enable the police to carry out further investigations.

The accused and Faizal had merely chosen to give their version only during the trial raises suspicion on the veracity of their story. It is extremely difficult to believe that Faizal had by chance met the accused in prison and found out the accused was the person that he was supposed to meet on that day. In my view, Faizal’s testimony was an afterthought, planned by him and the accused and Learned HCJ therefore disinclined to accept Faizal’s testimony.

The accused claimed that he had only carried out Amri’s instructions. If this was indeed the case, the police would have deemed it fit to arrest Amri as well as the accused would have told the police this version and that police would have investigated his claim. It would be incredulous to assume that the police chose to only charge the accused and let Amri off the hook if Amri was indeed the perpetrator.

In respect of the second charge, the accused claimed that he had taken out the box from Amri’s Suzuki Swift car which was parked next to the accused’s car and that he has as instructed by Amri put the box in the Kelisa car parked at another level. Similar to my finding on the first charge, the accused’s version could have been related to the police by the accused when he was arrested in order for the police to investigate. That this was not done meant that this was thought of by the accused after the event.

In any event, there was no evidence of a Suzuki Swift car that allegedly belong to Amri. The defence had access to the CCTV recording which would show the existence of the car as there were CCTVs at the car park. What was clearly shown in the CCTV recording was the accused carrying the box and putting it in the Kelisa. It was the accused that showed the police the car keys to the Kelisa and it was he that led the police to the car. This clearly proves that the accused had knowledge of the box and its contents.

The accused has failed to raise any reasonable doubt in respect of the first and second charges. The accused has failed to rebut the presumption of trafficking under section 37(da) DDA 1952 in respect of both charges on a balance of probabilities.

The prosecution has proven its case beyond reasonable doubt against the accused in respect of the first and second charge under section 39B DDA 1952, and that the accused has failed to raise any reasonable doubt as to the prosecution’s case in respect of both charges.

The accused guilty in respect of the first and second charges pursuant to section 182A(2) of the Criminal Procedure Code (“CPC”). The accused is sentenced to death and is to be hanged by the neck until dead in respect of the first and second charge pursuant to section 277 CPC.” F. ALASAN-ALASAN RAYUAN [30] Dalam rayuan ini, Perayu telah membangkitkan dua puluh enam

alasan di dalam Petisyen Rayuannya. [31] Berdasarkan kepada Petisyen Rayuan tersebut, hujahan pihak Perayu hanya memfokuskan kepada isu bahawa pihak pendakwaan gagal membuktikan kes melampaui keraguan munasabah atas alasan seperti berikut:

YA Hakim Mahkamah Tinggi telah gagal untuk membuat inferens yang lebih memihak kepada Perayu;

(ii) YA Hakim Mahkamah Tinggi telah gagal untuk membuat dapatan bahawa Amri adalah pengedar sebenar dadah tersebut;

(iii) YA Hakim Mahkamah Tinggi telah gagal menghargai kepentingan Sayed;

(iv) YA Hakim Mahkamah Tinggi telah gagal menilai keterangan Faizal dengan sewajarnya;

YA Hakim Mahkamah Tinggi telah terkhilaf dalam membuat dapatan berkenaan mens rea dalam hal pemilikan dadah tersebut;

(vi) YA Hakim Mahkamah Tinggi telah terkhilaf berhubung ketiadaan siasatan dilakukan terhadap versi pembelaan Perayu; dan

(vii) YA Hakim Mahkamah Tinggi telah gagal untuk mengguna pakai prinsip-prinsip yang telah diputuskan dalam kes Mat v. Public Prosecutor [1963] 1 LNS 82; [1963] 1 MLJ 263. [32] Peguam Perayu dalam hujahannya menyatakan bahawa sekiranya keterangan pihak pendakwaan membolehkan dua atau lebih tafsiran, salah satu daripadanya memihak kepada tertuduh, maka menjadi kewajipan mahkamah untuk membuat tafsiran yang memihak kepada tertuduh. Peguam yang bijaksana telah merujuk kepada kes Public Prosecutor v Mohd Radzi bin Abu Bakar [2005] 6 MLJ 393 sebagaimana berikut: “Thus, if the prosecution evidence admits of two or more inferences, one of which is in the accused's favour, then it is the duty of the court to draw the inference that is favourable to the accused. See Tai Chai Keh v Public Prosecutor [1948-49] MLJ Supp 105: Public Prosecutor v Kasmin bin Soeb [1974] 1 MLJ 230.” [33] Peguam Perayu juga menghujahkan bahawa Perayu bukanlah pengedar sebenar dan membangkitkan isu bahawa terdapat individu lain iaitu Shamsul Amri yang merupakan pengedar sebenar. Penyataan mengenai Shamsul Amri ini ada dinyatakan oleh Perayu di dalam Penyata Saksi Perayu (Ekshibit PSD-1A). Shamsul Amri ini ada ditangkap bersama dengan Perayu. Dalam hal ini, peguam terpelajar telah merujuk kepada kes Yee Wen Chin v Public Prosecutor [2008] 6 MLJ 222b yang mana Mahkamah Rayuan menyatakan seperti berikut: “The section is relevant to the present case in the following way. In the course of cross-examining the prosecution witnesses it was extracted from PW5 that the information he had received was that Woo Kok Meng was trafficking in drugs at the place in question. The defence quite properly took advantage of this fact to demonstrate that Woo was the real trafficker and that the accused was entirely innocent. The accused was clearly entitled to do this in view of the decision in Mohamad Radhi v Public Prosecutor [1991] 3 MLJ 169. That case is authority for the proposition that a person charged with trafficking is entitled to an acquittal on that charge by showing that he was a mere possessor of the drugs whilst another was the true trafficker. Whenever such a defence is taken two separate exercises must be carried out by the trial judge. He must first determine as a fact whether that other is a real person or a mere figment of the accused’s imagination invented for the purpose of the trial. Next, if he finds that other person to be real the judge must then determine whether that other person is the real trafficker. This is called the Radhi direction and must be administered by a court unto itself when such a defence is taken. See, Sochima Okoye v Public Prosecutor [1995] 1 MLJ 538.” [34] Peguam terpelajar turut merujuk ekpada keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Ghasem Hozouri Hassan v Public Prosecutor [2019] 6 MLJ 231 yang memutuskan sebagaimana berikut: “The dicta, postulated in Mohamed Radhi, which is now known as the Radhi direction is sort of a direction the trial judge administers unto himself when the accused person invokes the defence which demonstrates the presence of another person at the scene of the crime who is the trafficker as opposed to the accused person who is entirely innocent.” [35] Seterusnya, Peguam Perayu telah menghujahkan bahawa walupun peranan Shamsul Amri adalah penting dalam fakta rayuan ini, namun Shamsul Amri tidak dipanggil sebagai saksi pendakwaan. Usaha untuk mengesan Shamsul Amri juga dikatakan oleh Peguam Perayu sebagai tidak mencukupi. Maka, telah dihujahkan bahawa kegagalan pihak pendakwaan untuk mengemukakan Shamsul Amri merupakan perkara yang serius dan mewujudkan kelompongan material dalam kes pendakwaan. Cubaan pihak pendakwaan untuk mengemukakan Rakaman Percakapan Shamsul Amri (Ekshibit IDP88) juga telah dibantah oleh Peguam semasa di Mahkamah Tinggi dan tiada dapatan mengenai penerimaan ekshibit ini oleh YA Hakim Mahkamah Tinggi. Perkara ini, menurut Peguam Perayu telah memprejudiskan Perayu. Peguam terpelajar telah merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Ti Chuee Hiang v Public Prosecutor [1995] 2 MLJ 433. [36] Peguam Perayu juga menyatakan yang Shamsul Amri di dalam rakaman percakapannya tidak berlaku jujur apabila mengatakan dia tidak bekerja sedangkan menerusi maklumat perniagaan (Ekshibit D81), jelas menunjukkan satu perniagaan telah didaftarkan dan masih aktif iaitu Sylvie Empire atas nama Shamsul Amri dan juga Perayu. [37] Oleh yang demikian, Peguam Perayu menghujahkan bahawa ketiadaan keterangan Shamsul Amri dalam kes ini, telah membangkitkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan ke atas Perayu. Kegagalan Shamsul Amri untuk hadir ke Mahkamah Tinggi dan memberikan keterangan walaupun waran tangkap telah dikeluarkan ini menimbulkan keraguan di dalam rayuan ini. Namun, menurut Peguam Perayu, YA Hakim Mahkamah Tinggi telah gagal mempertimbangkan mengenai perkara ini. [38] Sebagai tambahan juga, Peguam Perayu juga menyatakan yang kereta Kelisa di mana dadah tersebut dijumpai telah ditunjuk arah oleh Perayu dan Shamsul Amri. Kereta tersebut juga tidak didaftarkan atas nama Perayu. Peguam Perayu juga menunjukkan kepada Mahkamah bahawa Shamsul Amri telah disiasat di bawah Akta Dadah Berbahaya (Pelucuthakan Harta) 1988 yang mana berdasarkan siasatan menunjukkan akaun Shamsul Amri mempunyai wang berjumlah RM47,681.54 sebagaimana dalam Ekshibit IDD80. Oleh yang demikian, telah dihujahkan bahawa Perayu bukan pengedar dadah sebenar. [39] Selanjutnya, Peguam perayu juga menghujahkan berkeaan Sayed Muhammad Marwan bin Sayed Mansor iaitu pemilik kenderaan Kelisa yang mana dadah telah dijumpai sebagaimana dalam Pertuduhan Kedua.

Gordon-Smith Ag CJ when delivering judgment of the Singapore Court of Appeal explained the meaning in law of the word ‘possession’ when appearing in a statute. His lordship said: Possession, in order to incriminate a person, must have the following characteristics. The possessor must know the nature of the thing possessed, must have in him a power of disposal over the thing, and lastly must be conscious of his possession of the thing. If these factors are absent, his possession can raise no presumption of mens rea, without which (except by statute) possession cannot be criminal. [14] The second is Saad Ibrahim v Public Prosecutor [1968] 1 MLJ 158 where Yong J stressed the necessity of establishing the ingredient of knowledge on the part of an accused before he could be incriminated with possession. His Lordship there said: In my opinion mere possession is one thing and possession with mens rea is another. Possession which incriminates must have certain characteristics. The possessor must be aware of his possession, must know the nature of the thing possessed and must have the power of disposal over it. Without these characteristics possession raises no presumption of mens rea. Without mens rea possession cannot be criminal except in certain cases created by statute, which is not applicable in this case.” [47] Turut dihujahkan oleh Peguam Perayu adalah fakta bahawa Perayu tidak mempunyai akses eksklusif kepada kereta Kelisa di mana dadah tersebut dijumpai kerana kereta tersebut bukan milik Perayu dan tidak ditempatkan di kotak tempat letak kereta milik Perayu. Dalam hal ini, pihak pendakwaan telah gagal memanggil mana-mana saksi untuk membuktikan perihal milikan ekslusif ini. Maka, Peguam Perayu menghujahkan yang YA Hakim Mahkamah Tinggi telah terkhilaf apabila memutuskan bahawa Perayu mempunyai mens rea pemilikan atas dadah-dadah tersebut. Seterusnya, suatu dapatan mengenai pengedaran tidak boleh dibuat ke atas Perayu kerana pemilikan merupakan elemen yang diperlukan sebelum sebarang dapatan mengenai pengedaran boleh dibuat oleh Mahkamah. [48] Selanjutnya, Peguam Perayu juga berhujah bahawa pihak polis telah gagal menyiasat kes Perayu, iaitu kegagalan pihak polis menyiasat aspek berikut:

Tiada siasatan mengenai rakaman CCTV untuk melihat siapa yang memandu masuk kereta Kelisa;

(ii) Tiada siasatan terhadap milikan petak tempat letak kereta yang digunakan untuk meletakkan kereta Kelisa tersebut;

(iii) Rakaman CCTV tidak dirujuk kepada Perayu untuk mendapatkan keterangan lanjut Perayu; dan

(iv) Dadah-dadah yang dirampas tidak dihantar ke unit forensik untuk pengesanan DNA dan cap jari. [49] Peguam Perayu telah merujuk kepada kes Mohd Noor bin Ramli lwn Pendakwa Raya [2020] 3 MLJ 386 yang mana Mahkamah Rayuan telah mengetepikan sabitan hanya berdasarkan alasan bahawa siasatan yang dijalankan tidaklah bermakna. Peguam Perayu menyatakan bahawa siasatan dalam kes Perayu ini telah dijalankan secara sambil lewa oleh pihak polis. Kegagalan siasatan pihak polis ini telah mewujudkan kelompongan di dalam kes pendakwaan seterusnya mewujudkan keraguan yang munasabah terhadap kes Perayu. [50] Isu terakhir yang dihujahkan oleh Peguam Perayu adalah berkenaan kekhilafan YA Hakim Mahkamah Tinggi untuk mengguna pakai prinsip-prinsip yang telah diputuskan dalam kes Mat v. Public Prosecutor (supra) yang mana YA Hakim Mahkamah Tinggi tidak mempertimbangkan langsung pembelaan Perayu bahawa terdapat kebarangkalian bahawa pembelaan Perayu tersebut adalah betul. Peguam Perayu menghujahkan bahawa terdapat alasan yang kukuh dan meyakinkan untuk Mahkamah ini campur tangan dan mengetepikan sabitan oleh Mahkamah Tinggi memandangkan telah berlaku satu ketidakadilan yang serius terhadap Perayu. [51] Hujahan-hujahan pihak Perayu ini telah dibalas oleh pihak Pendakwaan. Secara ringkasnya, pihak Pendakwaan menghujahkan sebagaimana berikut:

Berhubung isu bahawa elemen pemilikan gagal dibuktikan oleh pihak Pendakwaan, Timbalan Pendakwa Raya yang terpelajar menghujahkan bahawa hujahan pihak Perayu adalah tidak berasas. Hal ini kerana, YA Hakim Mahkamah Tinggi dengan jelas dalam alasan penghakiman berpuas hati bahawa pihak Pendakwaan berdasarkan keterangan yang dikemukakan berjaya membuktikan Perayu mempunyai kawalan dan jagaan atau milikan penuh dengan pengetahuan terhadap barang kes yang dirampas daripada dirinya dan juga barang kes yang ditemui di dalam kereta.

Pihak pendakwaan menghujahkan bahawa berdasarkan keterangan yang telah dikemukakan di Mahkamah, adalah jelas Perayu mempunyai pengetahuan berhubung dengan dadah yang dirampas dan Perayu mempunyai kuasa mengendalikannya tanpa campur tangan orang lain (“power to deal with it to the exclusion of other”).

YA Hakim Mahkamah Tinggi telah berpuas hati bahawa Perayu mempunyai milikan penuh terhadap dadah yang dirampas tersebut dan telah menggunakan andaian pengedaran di bawah Seksyen 37(da)(xvi) ADB 1952 untuk membuktikan andaian bagi pengedaran kerana jumlah dadah melebihi jumlah yang diperuntukkan.

Selain itu, turut dihujahkan oleh Timbalan Pendakwa Raya terpelajar bahawa dadah yang dirampas dari tangan Perayu untuk pertuduhan pertama mempunyai bungkusan yang sama dengan dadah yang dijumpai dalam kereta Kelisa untuk pertuduhan kedua. Ini jelas membuktikan kaitan Perayu dengan barang-barang kes ini.

Fakta bahawa barang kes untuk pertuduhan pertama dijumpai dalam milikan fizikal Perayu serta tindak tanduk Perayu yang takut dan bergelut ketika ditahan jelas menunjukkan pengetahuan Perayu atas barang kes. Bagi pertuduhan pertama, maklumat dan tindak tanduk Perayu yang membawa kepada penemuan barang kes juga jelas menunjukkan pengetahuan Perayu dan ini juga disokong dengan penemuan kunci kereta yang ditunjukkan oleh Perayu di dalam rumahnya dan fakta bahawa paspot milik Perayu turut dijumpai dalam kereta Kelisa tersebut.

Timbalan Pendakwa Raya yang terpelajar telah merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Ariff Arhannan Che Udin v PP [2022] 4 CLJ 1 yang dikatakan faktanya mempunyai persamaan dengan rayuan ini. Dalam kes tersebut, Mahkamah Persekutuan telah menggunakan Seksyen 8 Akta Keterangan 1950 dan memutuskan sebagaimana berikut: “His conduct of picking up the black bag and handing it to SP6 was clearly relevant to the issue. We are therefore unable to accept learned counsel’s argument that the prosecution cannot rely on s 8(2) of the Evidence Act 1950 on the ground that there is a special Act to deal with admissibility of statements, including conduct, given by an accused person charged with an offence under the DDA, applying the maxim generalia specialibus non derogant (the provisions of a general statute must yield to the provisions of a special one). The argument must fall once it is determined that conduct does not amount to statement.”

Pihak pendakwaan juga ada merujuk kepada keputusan Mahkamah Rayuan Suthagar Segaran v PP [2023] CLJU 624; [2023] 1 LNS 624.

Berhubung dengan hujahan pihak Perayu bahawa Perayu membawa plastik hitam dan juga meletakkan kotak dalam kereta Kelisa atas arahan kawannya, Amri yang turut sama ditahan ketika kejadian serta Perayu telah mengambil plastik hitam dan kotak tersebut dari kereta kawannya Amri yang mana dimaklumkan milik kawannya bernama Sayed (pemilik kereta Kelisa), Timbalan Pendakwa Raya yang terpelajar menghujahkan bahawa pembelaan Perayu tersebut tidak bermerit berdasarkan keterangan dan fakta-fakta yang berikut:

Keterangan SP3 disokong dengan rakaman CCTV menunjukkan bahawa pihak Perayu sendiri sahaja yang berurusan dengan barang kes yang dirampas tanpa penglibatan pihak lain.

(ii) Walaupun Amri ada ditahan di dalam rumah Perayu, namun tiada apa-apa barang salah ditemui pada Amri ataupun dalam rumah tersebut.

(iii) Apabila disoal balas bahawa Amri pernah menyatakan barang dirampas adalah milik “Syed” dan dia pernah memandu kereta Kelisa tersebut, SP3 menafikan perkara tersebut. Ini adalah konsisten dengan keterangan SP3 bahawa hanya Perayu yang ditangkap dengan barang kes.

(iv) Terdapat keterangan Amri sendiri iaitu rakaman percakapan menurut Seksyen 112 Kanun Prosedur Jenayah Amri yang dimasukkan melalui Pegawai Perakam (SP7) yang jelas menunjukkan Amri tiada pengetahuan tentang barang kes yang dirampas.

Kepentingan kemasukkan rakaman percakapan menurut Seksyen 112 Kanun Prosedur Jenayah Amri juga adalah penting dalam konteks bahawa cubaan untuk mengesan beliau telah dibuat oleh SP6 namun gagal dan juga untuk mengelakkan alasan pembelaan “adverse inference” menurut Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 digunakan ke atas pihak pendakwaan.

(vi) Kes Mahkamah Rayuan Kobra Taba Seidali V PP [2014] 2 CLJ 12 telah dirujuk bagi isu ini. YA Hakim Mahkamah Tinggi telah membuat penemuan fakta dan menilai kredibiliti saksi-saksi pembelaan dan menolak keterangan pembelaan yang dikemukakan dan juga meragui keterangan SD2 yang dikatakan sebagai “Faizal” iaitu pemandu kereta putih pada hari kejadian di mana “Faizal” sepatutnya menerima bungkusan plastik hitam tersebut dari Perayu.

Mengenai isu bahawa Amri adalah pengedar sebenar dan kepentingan peranan “Sayid” atau “Syed” gagal diambil kira oleh YA Hakim Mahkamah Tinggi, telah dihujahkan oleh pihak pendakwaan bahawa isu ini tidak berasas. Dalam hal ini, YA Hakim Mahkamah Tinggi telah dengan jelas membuat dapatan bahawa kes ini melibatkan Perayu semata-mata berdasarkan keterangan yang dikemukakan oleh pihak Pendakwaan dan juga keterangan pihak Pembelaan. Peranan Amri dan penama Sayid telah diberikan pertimbangan sewajarnya dan YA Hakim Mahkamah Tinggi telah memutuskan tidak menerima versi pembelaan atas alasan yang boleh diringkaskan sebagaimana berikut:

Versi kejadian oleh penama Faizal iaitu SD3 adalah diragui kerana jika benar dia adalah pemandu kereta putih yang Perayu sepatutnya menyerahkan plastik hitam bersabit pertuduhan pertama, SD3 sepatutnya tidak melarikan diri dari tempat kejadian dan sepatutnya membantu pihak Polis kerana dia tiada apa-apa pengetahuan tentang apa-apa barang salah dan dadah berbahaya.

(ii) YA Hakim Mahkamah Tinggi juga mendapati semasa perbicaraan, SD3 sering mengelak dan keberatan (wayering) semasa memberi jawapan dan menunjukkan SD3 sebenarnya mengada-adakan cerita untuk menyokong kes pembelaan. Jika versi SD3 ini benar, seharusnya SD3 segera memaklumkan kepada pihak Polis tentang kejadian ini, namun SD3 memilih memaklumkan versinya ini hanya semasa perbicaraan berlangsung dan hal ini telah menimbulkan keraguan dalam keterangannya.

(iii) Kejadian SD3 bertemu Perayu dalam penjara dan menyatakan dia sebenarnya yang harus menerima bungkusan hitam dari Perayu pada hari kejadian adalah sukar dipercayai dan hanya dirancang oleh SD3 dan Perayu sendiri.

(iv) Pembelaan Perayu hanya bertindak atas arahan penama Amri adalah bertentangan dengan keterangan dan pihak Polis sendiri akan diberitahu berkenaan perkara ini terus oleh pihak-pihak terlibat semasa tangkapan. Adalah sesuatu yang mustahil untuk pihak Polis hanya menuduh Perayu dan membebaskan penama Amri jika Amri adalah pesalah sebenar.

Versi Perayu mendapatkan kotak dari kereta Suzuki Swift milik penama Amri tidak dimaklumkan kepada Polis semasa Perayu ditahan untuk siasatan lanjut dibuat. Oleh itu, perkara ini hanya menjadi satu pemikiran terkemudian (“afterthought”).

(vi) Tiada apa-apa keterangan atau rakaman CCTV yang menunjukkan kewujudan kereta Suzuki Swift milik penama Amri walaupun pihak pembelaan juga ada akses dan mengemukakan rakaman CCTV di tempat kejadian dan rakaman CCTV yang wujud hanya menunjukkan Perayu memegang kotak dan meletakkanya dalam kereta Kelisa.

Maka, adalah dihujahkan oleh pihak Pendakwaan bahawa jelas YA Hakim Mahkamah Tinggi yang mempunyai kelebihan audio visual adalah pihak yang paling layak untuk menentukan kredibiliti saksi-saksi berdasarkan keterangan yang diberikan dan adalah undang-undang mantap bahawa Mahkamah yang mendengar rayuan tidak harus menganggu dapatan fakta yang dibuat oleh hakim bicara. Dalam hal ini, Timbalan Pendakwa Raya yang terpelajar telah merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Tan Kim Ho & Anor v PP [2009] 3 MLJ 151 dan Lee Ah Seng & Anor v. PP [2007] 5 CLJ 1.

Mengenai hujahan pihak Perayu berkenaan penama “Sayid” atau “Syed”, pihak Pendakwaan menghujahkan bahawa kewujudan penama yang dikatakan dalang utama ini adalah hanya berdasarkan keterangan Perayu dan keterangan SD2 semata-mata sedangkan penama Amri yang dikatakan berhubung secara langsung dengan penama “Sayed” jelas dalam rakaman percakapan beliau tidak langsung menyentuh tentang penama “Sayid” atau “Syed” ini. Malahan, pegawai yang merakam percakapan penama Amri iaitu SP7 juga tidak pernah ditanya semasa soal balas tentang kewujudan “Sayid” atau “Syed” ini.

(l)

Berhubung isu kegagalan pihak Polis untuk menyiasat versi pembelaan, pihak pendakwaan menghujahkan bahawa hujahan Perayu adalah tidak berasas mengambil kira perkara-perkara berikut:

Rakaman percakapan penama Amri sendiri menafikan dia tahu tentang barang kes yang dirampas dan juga tidak menyokong versi pembelaan dan juga tidak menyebut tentang dalang utama iaitu “Sayed”.

(ii) Rakaman CCTV yang dikemukakan pihak pendakwaan dan pembelaan hanya menunjukkan Perayu yang memegang dan mengendalikan barang kes.

(iii) Keterangan SD3 telah diperhalusi YA Hakim Mahkamah Tinggi dan versi yang SD3 kemukakan telah tidak diterima oleh Mahkamah atas sebab-sebab yang dinyatakan berkenaan kredibiliti dirinya dan ketidak boleh kepercayaan tentang versi yang dikemukakan.

(iv) SP3 sendiri menyatakan tiada apa-apa rampasan telefon dibuat dari pihak-pihak berkenaan kes ini.

Seterusnya, pihak Pendakwaan menghujahkan bahawa berhubung dengan isu sama ada DNA atau dusting cap jari diambil pada barang-barang kes, ianya hanyalah bersifat keterangan sokongan semata-mata, ketiadaan keterangan-keterangan berkenaan tidak akan menjejaskan kes pendakwaan yang bergantung kepada keterangan SP3 dan keterangan bebas CCTV. Timbalan Pendakwa Raya yang terpelajar merujuk kepada kes Mahkamah Rayuan iaitu PP v. Ebrahim Mirzaie Hj Ebrahim Deh Mokhtar [2017] 1 CLJ 575 yang memutuskan sebagaimana berikut: “[38] The evidential value of CCTV evidence.DNA profiles and fingerprint impressions as decided by high authority is only corroborative. The learned trial judge correctly appreciated the position. In PP v. Mansor Md Rashid & Anor [1997] 1 CLJ 233, the Federal Court stated that: Where the identity of a culprit is in question or required to be proved, fingerprint evidence would be of great significance and immense value. In the present case under appeal, however, the charge alleged trafficking in the form of sale and there is evidence indicating the identities of the alleged offenders and the sale transaction. Fingerprint evidence on the newspaper wrapping, white plastic and the loytape, therefore, assumes little value or significance. [39] Now, having scrutinised the evidence, we were with the learned DPP that even without the CCTV evidence, DNA profiles and fingerprint impressions, there are sufficient evidence to prove the prosecution's case. [40] The evidence of both PW2 and PW3 (DSM Hairudin bin Abdullah) were uncontroverted that they saw the respondent pulling the bag, exh. P10, before and at the time they approached the respondent. The bag they saw and seized was a brown coloured bag carrying the "Sphere" brand name, exh. P10. It was the respondent himself who had put the said bag in the scanning machine and it was equally the respondent himself who had carried the said bag to the narcotics office. Both testified that the examination of the said bag was done in the presence of the respondent. These are uncontroverted direct evidence which needs no further support for its sustenance.”

Berhubung dengan isu terakhir dibangkitkan oleh Peguam Perayu iaitu mengenai kegagalan YA Hakim Mahkamah Tinggi dalam mengaplikasikan kes Mat v Public Prosecutor (supra), pihak pendakwaan menghujahkan bahawa isu ini tidak berasas dan YA Hakim Mahkamah Tinggi dengan jelas telah menimbangkan keseluruhan keterangan termasuk keterangan pihak pendakwaan dan kes Mat v Public Prosecutor (supra) yang juga jelas dirujuk di perenggan 70 alasan penghakiman beliau. [52] Oleh yang demikian, pihak Pendakwaan telah menghujahkan bahawa berdasarkan keseluruhan keterangan yang dikemukakan, termasuk tindak tanduk Perayu sendiri, ianya jelas menunjukkan bahawa Perayu ada pengetahuan tentang barang kes tersebut dan anggapan pengedaran dapat digunakan. Cubaan Perayu mengaitkan dadah yang dirampas tersebut dengan penama Amri yang turut ditahan di dalam rumah adalah usaha tanpa bukti sokongan yang lain. Penama Amri ini tidak dapat dikaitkan dengan dadah di mana tiada bukti dia ada apa-apa kaitan dengan dadah tersebut. [53] Timbalan Pendakwa Raya yang terpelajar memohon agar keputusan YA Hakim Mahkamah Tinggi dikekalkan dan rayuan ini ditolak. G. ANALISA DAN DAPATAN MAHKAMAH [54] Setelah meneliti keseluruhan keterangan serta hujah-hujah yang dikemukakan oleh pihak-pihak, serta memperhalusi alasan penghakiman yang telah disediakan oleh YA Hakim Mahkamah Tinggi, Mahkamah ini mendapati bahawa teras kepada rayuan ini adalah mengenai sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap Perayu dan sama ada YA Hakim Mahkamah Tinggi telah terkhilaf apabila tidak mempertimbangkan versi pembelaan Perayu. [55] Pertama sekali, berhubung isu kegagalan pihak Polis untuk mengemukakan penama Amri dan Sayed sebagai saksi pendakwaan, Mahkamah ini berpuas hati bahawa ketiadaan kedua-dua saksi berkenaan sama sekali tidak menyebabkan kelompangan dalam kes pendakwaan. YA Hakim Mahkamah Tinggi telah pun menilai keseluruhan keterangan dan berpuas hati bahawa dadah-dadah yang dirampas adalah milik Perayu. Versi yang cuba dibangkitkan oleh pihak pembelaan bahawa Amri ialah pengedar sebenar dan Sayed ialah pemilik kepada dadah-dadah tersebut tidak dapat menggugat kes prima facie pihak pendakwaan memandangkan Perayu sendiri telah ditahan bersama-sama dengan dadah yang dirampas (dalam pertuduhan pertama), dan Perayu jugalah yang telah memandu arah pihak Polis ke kereta Kelisa di mana dadah-dadah (dalam pertuduhan kedua) ditemui. [56] Selain itu, versi Perayu yang mendakwa bahawa dia telah diminta oleh Amri untuk mendapatkan kotak dari kereta Suzuki Swift milik Amri tidak dapat diterima oleh Mahkamah ini. Mahkamah mendapati dakwaan mengenai kotak berkenaan diambil dari kereta Suzuki Swift milik Amri tidak pernah dimaklumkan oleh Perayu kepada pihak Polis semasa Perayu ditahan, mahupun sepanjang siasatan kes berjalan. Sedangkan, keterangan ini pada hemat Mahkamah adalah begitu penting dan sangatlah mustahil untuk maklumat sepenting ini tidak disampaikan oleh Perayu kepada pihak Polis, sekiranya ia benar. Sekiranya keterangan penting mengenai kereta Suzuki Swift ini dibawa ke pengetahuan pihak Polis lebih awal iaitu semasa Perayu ditahan pihak Polis, pastinya pihak Polis telah membuat siasatan lanjut dan meneliti kembali rakaman CCTV bagi menentusahkan kesahihan versi Perayu. Maka, Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan YA Hakim mahkamah Tinggi bahawa versi Perayu ini hanyalah berbentuk aftertought. [57] Mahkamah ini juga sebulat suara bersetuju dengan dapatan YA Hakim Mahkamah Tinggi bahawa kewujudan keterangan yang menyatakan bahawa kereta Kelisa tersebut didaftarkan atas nama seorang lelaki bernama Sayed Muhammad Marwan bin Sayed Manser (yang didakwa sebagai pemilik sebenar dadah tersebut) sama sekali tidak dapat mematahkan kes pendakwaan bahawa dadah tersebut sememangnya milik Perayu. Hal ini kerana, kunci remote kereta Kelisa tersebut diambil oleh pihak Polis di apartment tempat Perayu tinggal (di atas meja), yang telah ditunjuk arah sendiri oleh Perayu. Malah, berdasarkan maklumat yang diperolehi daripada perjanjian penyewaan, Perayu merupakan penyewa sah apartment berkenaan bagi tempoh 21.12.2018 sehingga 21.12.2019. Tambahan lagi, paspot Perayu sendiri berada di dalam kereta Kelisa tersebut. Bagaimana dokumen penting milik Perayu boleh berada di dalam kereta Kelisa yang dikatakan milik “Sayed” itu? Perkara ini pastinya menimbulkan persoalan yang mana dalam kes ini, Perayu sendiri telah gagal untuk menjelaskannya. [58] Apabila Perayu cuba membangkitkan versinya bahawa paspot yang dijumpai di dalam kereta Kelisa tersebut sebenarnya berada dalam beg di rumah (apartment) Perayu dan Amri dapat mengesahkan perkara tersebut, Mahkamah ini berpandangan bahawa keterangan Perayu tersebut adalah meragukan. Mengapa pula Amri seorang sahaja yang boleh mengesahkan perkara tersebut? Apatah lagi, tiada keterangan sokongan lain dikemukakan bagi menyokong versi Perayu yang menyatakan passport tersebut sebenarnya bukanlah dijumpai di dalam kereta Kelisa di mana dadah-dadah tersebut dijumpai, sebaliknya berada di rumah. Justeru, Mahkamah ini tidak dapat mengelak daripada menolak versi Perayu yang tidak dibuktikan tersebut. [59] Berhubung isu bahawa dadah-dadah yang dirampas tidak dihantar ke unit forensik untuk pengesanan DNA dan cap jari, Mahkamah ini berpandangan bahawa kewujudan cap jari mahupun DNA Perayu pada dadah hanyalah bersifat keterangan sokongan sahaja. Ketiadaannya atau kegagalan pihak pendakwaan untuk mengemukakannya sebagai keterangan tidak menyebabkan wujudnya kelompangan yang mampu meruntuhkan kes pendakwaan. Dalam hal ini, Mahkamah ini merujuk kepada penghakiman Mahkamah Rayuan sebelum ini dalam kes PP v. Ebrahim Mirzaie Hj Ebrahim Deh Mokhtar [2017] 1 CLJ 575, di mana Ahmadi Asnawi, HMR (pada ketika itu) memutuskan seperti berikut: “[38] The evidential value of CCTV evidence, DNA profiles and fingerprint impressions as decided by high authority is only corroborative. The learned trial judge correctly appreciated the position. In PP v Mansor Md Rashid & Anor [1997] 1 CLJ 233, the Federal Court stated that: “Where the identity of a culprit is in question or required to be proved, fingerprint evidence would be of great significance and immense value. In the present case under appeal, however, the charge alleged trafficking in the form of sale and there is evidence indicating the identities of the alleged offenders and the sale transaction. Fingerprint evidence on the newspaper wrapping, white plastic and the loytape, therefore, assumes little value or significance.” [39] Now, having scrutinised the evidence, we were with the learned DPP that even without the CCTV evidence, DNA profiles and fingerprint impressions, there are sufficient evidence to prove the prosecution’s case. [40] The evidence of both PW2 and PW3 (DSM Hairudin bin Abdullah) were uncontroverted that they saw the respondent pulling the bag, exh. P10, before and at the time they approached the respondent. The bag they saw and seized was a brown coloured bag carrying the “Sphere” brand name, exh. P10. It was the respondent himself who had put the said bag in the scanning machine and it was equally the respondent himself who had carried the said bag to the narcotics office. Both testified that the examination of the said bag was done in the presence of the respondent. These are uncontroverted direct evidence which needs no further support for its sustenance.” [60] Berhubung isu pembuktian bahawa Perayu mempunyai mens rea pemilikan dan kawalan terhadap dadah-dadah tersebut, dapatan YA Hakim Mahkamah Tinggi adalah sebagaimana di bawah: “The first charge [28] Based on SP3's observation, the accused was walking alone and was carrying the plastic bag containing the impugned drugs. SP3 then inspected the black plastic bag that the accused was carrying and found two green plastic bags that contained one transparent package in each bag containing the impugned drugs. [29] The fact that the drugs were in the plastic bag carried by the accused clearly shows that he had possession and control over the drugs. There was no one else walking with him. He therefore had sole custody over the drugs. Other than SP3's testimony, the CCTV recording retrieved from the Ascenda's Security Control Room and the stills from the recording supports SP3's testimony as it showed the accused walking alone carrying the plastic bag before he was accosted by SP3 and team. [30] That the accused was the only one holding the bag and with no one around him could only mean that he had the intention to deal with the drugs in the bag. According to SP3 the accused looked shocked and fearful and attempted to run away but was apprehended after a brief struggle. His conduct is thus relevant and can be used to infer knowledge under section 8 Evidence Act 1950 ('EA 1950') and as elaborated in the case of Parlan Dadeh v PP [2009] 1 CLJ 717. I am therefore satisfied that the accused was in actual possession of the drugs under the first charge. The second charge [31] The drugs pertaining to the second charge were found in the Kelisa car parked at the Ascenda's car park. It was the accused that led the police team to the car. [32] After being accosted by the police, the accused led the police team to his apartment. Access to the apartment was gained using the keys found on the accused. He then gave SP3 a remote-control key to a car found in the apartment and then led SP3 and his team to the Kelisa car. The police found two boxes containing thirty-five green plastic bags. Each bag contained a transparent package containing the impugned drugs. [33] It is apparent that the accused had access to the apartment as he had the keys to it and led the police there. The tenancy agreement also proves that he was a paid tenant. It was also apparent that he had the remote keys to the car where the drugs pertaining to the second charge were found. It was also the accused that led SP3 and his team to the car at the apartment's car park. This statement although self-incriminatory is admissible under section 27 EA 1950. … [36] It was the accused that showed the remote keys to the car and where the car was parked. The discovery of the drugs in the car was pursuant to the information or statement given by the accused to SP3. The information given by the accused is therefore admissible and relevant to prove that the accused had knowledge of the drugs in the car. [37] I would further add that the evidence of the accused leading SP3 and his team to the car where the drugs were found is relevant and admissible as conduct under section 8 EA 1950. [38] The fact that the accused's passport was found in the dashboard compartment also proves that he had access and use of the car. A passport is a valuable piece of document. It is safe to conclude that the accused would not have left his passport in the car if someone else was using the car, as one would only be comfortable leaving the passport in a car that only he had access to. This find coupled with the fact that the remote keys were on the dining table in the apartment that the accused rented points to the irresistible conclusion that that the car was used by the accused. The CCTV recording also showed the accused carrying the box and putting the box in the Kelisa. [39] I find that the accused had the knowledge of the drugs in the car and that he had the power to deal with it to the exclusion of others. I therefore find that the accused was in actual possession of the drugs in respect of the second charge.” [61] Dalam hal ini, Mahkamah ini mendapati bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi tidak terkhilaf apabila beliau mendapati bahawa Perayu mempunyai jagaan dan kawalan ke atas dadah-dadah yang dirampas tersebut. YA Hakim Mahkamah Tinggi juga telah membuat inferens yang betul mengenai pengetahuan Perayu berdasarkan keterangan-keterangan yang telah dibuktikan. Atas dapatan tersebut, Mahkamah ini selanjutnya mendapati bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi tidak terkhilaf apabila menggunapakai anggapan statutori pengedaran menurut Seksyen 37(da) ADB 1952, di mana Perayu hendaklah mematahkan anggapan pengedaran dadah; atas imbangan kebarangkalian, seperti mana diputuskan oleh Mahkamah Agung di dalam kes PP v. Yuvaraj [1968] 1 LNS 116; [1969] 2 MLJ 89. [62] Dalam mematahkan anggapan statutori pengedaran ini, Mahkamah ini merujuk kepada kes Tay Cher Boon v. PP [2025] CLJU 1821, di mana Mahkamah Rayuan telah menggariskan panduan berhubung beban pembuktian di dalam kes jenayah, termasuk dalam keadaan di mana anggapan statutori terpakai, sebagaimana di bawah: “[46] Before concluding this judgment, we wish to take the opportunity to provide an illustrative explanation of the three standards of proof that are consistently applied in a criminal trial in court. This is done with the aim of clarifying and facilitating the understanding of the concept of the burden of proof for the benefit of legal practitioners. The levels of proof outlined below can be summarised as follows: First: Beyond Reasonable Doubt In criminal cases, the burden of proof always lies with the prosecution to prove the accused's guilt beyond reasonable doubt. This is the highest standard of proof. Second: Balance of Probabilities In a criminal case where a statutory presumption applies, if the burden of proof shifts to the defence at the end of the prosecution's case, then the level of proof that must be discharged by the accused is on a balance of probabilities. Third: Creating a Reasonable Doubt In a criminal offence that does not involve any statutory presumption that must be rebutted by the accused, the level of proof required for the accused to exonerate and acquit themselves from the charge is lower than the balance of probabilities. At this stage, the accused only needs to create a reasonable doubt in the prosecution's case. [47] The illustrative form of the application of the burden and degrees of proof outlined here is intended to overcome or avoid any ambiguity, inconsistency, or confusion in understanding, as well as differing interpretations and approaches used for these three levels of proof, so that they may be applied correctly and precisely in court. [48] A simple illustrative example is as follows: Prepare a clean A4 white sheet of paper First Scenario: The prosecution's task at the end of the defence case is to blacken the entire A4 white sheet. If this is successfully done, it means that the prosecution has proven its case beyond a reasonable doubt. Second Scenario: For statutory presumptions arising against the accused, the burden imposed on the accused at the end of the defence case is to rebut that presumption on a balance of probabilities. The task of the defence at this stage is not to whiten the entire black A4 sheet, but rather, only to lighten part of the blackened sheet. If this is successfully done, then the burden of proof on a balance of probabilities has been properly discharged by the defence. Third Scenario: For offences not involving any statutory presumption, the accused's task at the end of the defence case is merely to raise a reasonable doubt in the prosecution's case. The accused only needs to blur a small portion of the blackened A4 sheet. If this is accomplished, the accused is entitled to be acquitted and discharged from the charge against them. (Emphasis added)” [63] Telah menjadi undang-undang yang mantap bahawa berhubung pembuktian mens rea pemilikan dan kawalan, pemilik dadah tersebut (tertuduh) hendaklah sedar tentang pemilikannya, mengetahui sifat bahan yang dimiliki dan hendaklah mempunyai kuasa untuk mengecualikan campur tangan orang lain ke atas dadah-dadah tersebut. Mahkamah dalam menentukan hal ini hendaklah mengambil “pendekatan yang diterima akal” (common sense approach) dan dalam membuat dapatan mengenai perkara ini, ianya merupakan suatu persoalan fakta untuk Mahkamah membuat inferens berdasarkan keadaan sekeliling. [64] Berhubung isu ini, Mahkamah ini merujuk kepada kes Mahkamah Rayuan yang diputuskan Justice Gopal Sri Ram (pada masa itu) dalam kes Wjchai Onprom v Public Prosecutor [2006] 5 MLJ 415 yang memutuskan sebagaimana berikut: “[10] Now take the second question. The court must take a common sense approach when deciding the accused’s purpose in having the drug in his or her possession. This is essentially a question of fact to be inferred from the surrounding circumstances. In Ong Ah Chuan v Public Prosecutor [1981] 1 MLJ 64, Lord Diplock when commenting of the equipollent provisions of the Singapore Misuse of Drugs Act 1973 made observations which our courts have held apply with equal force here. See, Chow Kok Keong v Public Prosecutor [1998] 2 MLJ 337; Looi Kow Chai & Anor v Public Prosecutor [2003] 2 MLJ

When referring to the definition of 'trafficking' in the Singapore Act, Lord Diplock said: “This is a very wide description of acts that may be treated as equivalent to the substantive offence of trafficking; nevertheless, in their Lordships’ view, it is clear from the structure of the Drugs Act and the distinction drawn between the offence of having a controlled drug in one's possession and the offence of trafficking in it, that mere possession of itself is not to be treated as an act preparatory to or in furtherance of or for the purpose of trafficking so as to permit the conviction of the possessor of the substantive offence. To bring the provisions of sections 10 and 3(c) into operation some further step or overt act by the accused is needed, directed to transferring possession of the drug to some other person; and it is a consequence of the clandestine nature of the drug trade and the means adopted for the detection of those engaged in it, that the further step that the prosecution is most likely to be able to prove in evidence is the act of the accused in transporting the drug to some place where he intends to deliver it to someone else, whether it be the actual consumer or a distributor or another dealer. Proof of the purpose for which an act is done, where such purpose is a necessary ingredient of the offence with which an accused is charged, presents a problem with which criminal courts are very familiar. Generally, in the absence of an express admission by the accused, the purpose with which he did an act is a matter of inference from what he did. Thus, in the case of an accused caught in the act of conveying from one place to another controlled drugs in a quantity much larger than is likely to be needed for his own consumption the inference that he was transporting them for the purpose of trafficking in them would, in the absence of any plausible explanation by him, be irresistible — even if there were no statutory presumption such as is contained in section 15 of the Drugs Act. As a matter of common sense the larger the quantity of drugs involved the stronger the inference that they were not intended for the personal consumption of the person carrying them, and the more convincing the evidence needed to rebut it. All that section 15 does is to lay down the minimum quantity of each of the five drugs with which it deals at which the inference arises from the quantity involved alone that they were being transported for the purpose of transferring possession of them to another person and not solely for the transporter's own consumption. There may be other facts which justify the inference even where the quantity of drugs involved is lower than the minimum which attracts the statutory presumption under section 15. In the instant cases, however, the quantities involved were respectively one hundred times and six hundred times the statutory minimum. Whether the quantities involved be large or small, however, the inference is always rebuttable. The accused himself best knows why he was conveying the drugs from one place to another and, if he can satisfy the court, upon the balance of probabilities only that they were destined for his own consumption he is entitled to be acquitted of the offence of trafficking under section 3. (Emphasis added.)” [65] Berbalik semula kepada rayuan di hadapan Mahkamah ini, Perayu telah ditahan bersama dengan bungkusan dadah yang sedang dibimbit olehnya. Setelah itu, Perayu juga telah menunjuk arah pihak Polis kepada kereta Kelisa yang juga mengandungi dadah yang mana di dalam kereta tersebut terdapatnya pasport milik Perayu. Rakaman CCTV yang dikemukakan juga jelas menunjukkan yang Perayu telah membawa kotak ke kereta Kelisa dan mengambil beg plastik hitam dari kereta tersebut. Tambahan lagi, bukti rakaman CCTV jelas menunjukkan bahawa Perayu telah ke sana dan ke mari bersama-sama dengan bungkusan dadah tersebut. Justeru, berdasarkan keseluruhan keterangan yang dikemukakan, Mahkamah ini tidak dapat mengelak daripada membuat inferens bahawa Perayu sememangnya mempunyai jagaan dan kawalan ke atas dadah-dadah yang dirampas tersebut. [66] Mahkamah ini juga, dalam menerima keterangan pihak pendakwaan tersebut, mendapati tiada sebab bagi saksi-saksi pendakwaan yang terdiri daripada pihak Polis untuk mereka-reka keterangan yang berniat jahat terhadap Perayu kerana mereka hanya menjalankan tugas mereka. Mahkamah Rayuan di dalam Wan Amirul Mubin bin Wan Kamaruddin v PP [2017] CLJU 1478; [2017] 1 LNS 1478 memutuskan seperti berikut: “It is unthinkable that PW4 had fabricated evidence in view of the complete absence of any evidence or allegation by the appellant that PW4 had made up a story regarding Exhibit P30. In fact, the appellant admitted during cross-examination that PW4, PW5 as well as PW7 had absolutely no reasons to lie about him. PW4 and PW5 were police officers who were merely performing their duties and they had no reasons to lie or to frame up the appellant whom they said they did not know. [30] It is significant to bear in mind that since both PW4 and PW5, were carrying on their official duties at the relevant time, in law the court is entitled to presume that their official acts were regularly performed and prima facie they did so honestly and conscientiously. Section 114 illustration (e) of the Evidence Act 1950 in this regard provides that the court may presume that judicial and official acts have been regularly performed. In the case of PP v. Dato' Seri Anwar Ibrahim [2014] 4 CLJ 162, the Court of Appeal said- "It must be borne in mind that s. 114 illustration (e) of the Evidence Act 1950 provides that the court may presume that judicial and official acts have been regularly performed. In State of Punjab v. Rameshwar Dass [1957] Cri LJ 1630, the Punjab and Haryana Court held at p. 1631 as follows: It is well settled that prima facie the public servants must be assumed to act honestly and conscientiously. It would, therefore, be basically wrong, without other cogent ground to consider them as untrustworthy witness in respect of their activities in performance of their official duties merely because of their official status unless the evidence is considered to be suspicious and that the conviction of the accused cannot be sustained on the statements of the official witnesses. The presumption that a person acts honestly applied as much in favour of a police officer as of other persons, and it is not a judicial approach to distrust and suspect him without good grounds? [31] Accordingly, without cogent reasons that would allow us to hold otherwise, it would be manifestly wrong to consider PW4 and PW5 as untrustworthy witnesses in handling this case. In the end what we have before us is nothing more than the bare oral testimony which was a mere denial." [67] Selanjutnya, berhubung isu bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi telah terkhilaf apabila tidak mempertimbangkan versi pembelaan Perayu dan telah menolak keterangan SD3, Mahkamah ini telah meneltiti keseluruhan keterangan yang telah dikemukakan serta alasan penghakiman YA Hakim Mahkamah Tinggi. Mahkamah ini sesungguhnya berpuas hati bahawa pembelaan Perayu telah pun dipertimbangkan sewajarnya oleh YA Hakim Mahkamah Tinggi. [68] Dalam menentukan sama ada Perayu telah berjaya menimbulkan keraguan munasabah atau sebaliknya, kami merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Sathya Vello v Public Prosecutor [2022] 4 MLJ 111 yang telah memutuskan sebagaimana berikut: “[96] But the rule does not apply where a statute presumes a fact ‘unless the contrary is proved’. Thus, where statutory presumptions such as the ones in s 37(d) and s 37(da) of the DDA come into play, it is not sufficient for the accused to merely cast a reasonable doubt in the trial court’s mind as to whether or not the presumed facts exist. The accused must affirmatively prove by admissible evidence that the presumed facts do not exist, and the standard of proof is the civil standard of proof, ie proof on the balance of probabilities: see Public Prosecutor v Yuvaraj. In Miller v Minister of Pensions [1947] 2 All ER 372 Lord Denning explained what constitutes sufficient discharge of the burden of proving a case on the balance of probabilities: “If the evidence is such that the tribunal can say ‘We think it more probable than not’ the burden is discharged, but if the probabilities are equal, it is not.” [69] Berdasarkan alasan-alasan di atas serta nas-nas perundangan yang telah dirujuk, Mahkamah ini sebulah suara memutuskan bahawa dadah-dadah tersebut sememangnya berada dalam jagaan, kawalan dan milikan serta pengetahuan Tertuduh. Mahkamah juga tidak dapat bersetuju dengan hujah-hujah Peguam Perayu, dan mendapati versi pembelaan yang cuba mengaitkan penama “Amri” dan “Sayed” merupakan “mere denial” yang gagal menggugat kes pendakwaan, sebagaimana menurut prinsip yang diputuskan dalam kes DA Duncan v. Public Prosecutor [1980] 1 LNS 12; [1980] 2 MLJ 195, di mana Mahkamah Persekutuan memutuskan bahawa: “The defence was, in effect, a simple denial of the evidence connecting the appellant with the four boxes. We cannot see any plausible ground for saying that the four boxes were not his. In the circumstances of the prosecution evidence, the High Court came, in our view, to the correct conclusion that this denial did not cast a doubt on the prosecution case against the appellant.” [70] Mahkamah ini selanjutnya bersetuju dengan dapatan YA Hakim Mahkamah Tinggi bahawa pembelaan Perayu telah gagal mematahkan anggapan statutori pengedaran di bawah Seksyen 37(da) ADB 1952; atas imbangan kebarangkalian. Mahkamah ini turut berpuashati bahawa pembelaan Tertuduh juga secara keseluruhannya telah gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan mengikut prinsip yang diputuskan dalam kes Mat v. Public Prosecutor (supra). H. KESIMPULAN [71] Setelah meneliti alasan penghakiman YA Hakim Mahkamah Tinggi, hujahan bertulis dan hujahan lisan pihak-pihak serta setelah mengambilkira keterangan yang dikemukakan dalam kes ini secara keseluruhannya dan undang-undang yang terpakai, Mahkamah ini berpuas hati bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi tidak terkhilaf dalam keputusannya. Kami dapati tiada merit berhubung dengan rayuan oleh pihak Perayu terhadap sabitan. Oleh itu, rayuan terhadap sabitan ditolak. Sabitan oleh Mahkamah Tinggi adalah selamat dan dikekalkan. [72] Kami juga telah mempertimbangkan rayuan Perayu terhadap hukuman. Rayuan Perayu terhadap hukuman dibenarkan. Kami dengan ini menjatuhkan hukuman pemenjaraan seumur hidup dan 12 kali sebatan rotan untuk setiap pertuduhan. Hukuman pemenjaraan berkuat kuasa dari tarikh tangkap (13.09.2019) dan berjalan serentak. -sgd- (AZMAN BIN ABDULLAH) Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Putrajaya Bertarikh: 17 September 2025 Bagi pihak Perayu : Datuk N. Sivananthan (Cik Nabila Habib bersamanya) [Tetuan Sivananthan] Bagi pihak Responden : TPR Eyu Ghim Siang [Jabatan Peguam Negara]