Muhamad Shazlin Bin Ahmad Shuhaimi v Pendakwa Raya (RA-42S-2-07/2023)

Ini merupakan rayuan Perayu terhadap keseluruhan keputusan Hakim Mahkamah Sesyen Kangar (HMS) yang telah mensabitkan kesalahan Tertuduh di bawah seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 (ADB) dan mengenakan hukuman penjara 10 tahun dan sebatan 10 kali ke atas Tertuduh.

Pertuduhan ke atas Tertuduh adalah seperti yang berikut: “Bahawa kamu pada 15/04/2021 jam lebih kurang 10.20 pagi di sebuah rumah beralamat No. 7, Lorong Langsat, Taman Jali, di dalam Daerah Kangar, di dalam Negeri Perlis, telah ada dalam milikan kamu dadah berbahaya iaitu methamphetamine seberat 40.83 gram, dan dengan itu kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah Seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah Seksyen 39A(2) Akta yang sama. Hukuman: Penjara selama 5 tahun hingga seumur hidup dan 10 kali sebatan.”.

Setelah Mahkamah ini meneliti, menilai dan mempertimbangkan sedalam-dalamnya segala Rekod Rayuan, Alasan Penghakiman HMS serta penghujahan dan nas-nas undang-undang yang telah dikemukakan oleh kedua-dua pihak Perayu dan Responden, Mahkamah ini berpuas hati dan mendapati tiada appealable error dalam keputusan HMS tersebut. Oleh itu, Mahkamah ini telah mengekalkan keputusan HMS tersebut dan menolak rayuan Perayu terhadap sabitan dan hukuman tersebut.

Dapatan dan alasan HMS dalam mensabitkan kesalahan Tertuduh dan mengenakan hukuman tersebut ke atas Tertuduh seperti mana yang dinyatakan dalam Alasan Penghakimannya adalah seperti yang berikut: “Dapatan Mahkamah Di Akhir Kes Pendakwaan

Di dalam kes ini, menurut SP1, dadah tersebut telah dijumpai di dalam beg kecil bercorak (P10) yang mana ianya disimpan di dalam beg berzip warna hitam (P20). Selain daripada dadah tersebut, turut dijumpai di dalam beg berzip tersebut adalah barang peribadi OKT, termasuklah (1) slot card holder mengandungi (1) keping kad pengenalan atas nama ОКТ, (1) keping lesen memandu atas nama OKT, (1) kad bank CIMB, (1) kad bank Hong Leong Islamik, dan (1) kad bank Maybank. Beg warna hitam itu dijumpai atas katil di dalam bilik di mana OKT sedang duduk atas lantai. Menurut SP1 lagi, jarak OKT dan beg berwarna hitam pada masa serbuan tersebut lebih kurang 1 meter.

Pihak pendakwaan selanjutnya berhujah bahawa daripada keterangan SP1, bolehlah dibuat penemuan fakta bahawa OKT ada dalam milikan mereka dadah berbahaya tersebut dan OKT mempunyai pengetahuan akan kewujudan dadah tersebut pada masa yang material. Bahkan tiada apa-apa protes yang dilakukan oleh OKT setelah barang kes dadah ditemui dari dalam beg jika bukan milik dia, pasti tindakan orang yang normal pasti akan memprotes milikan atau memberikan apa-apa saja dalihan yang sesuai dan konsisten dengan ketidakbersalahan mereka. Hal ini tidak berlaku di dalam kes ini. Logik akal menyatakan jika seseorang ditahan polis bagi kesalahan yang tidak dilakukannya sudah pasti dia akan memprotes atau menafikan atau memberitahu apa sahaja dalihan seawal mungkin kepada pihak polis.

Jika mahkamah ini menerima keterangan SP1 sebagai benar dan betul, maka dapat diputuskan bahawa SP1 sememangnya mempunyai kawalan (possession), jagaan, dan pengetahuan terhadap dadah tersebut.

Selain daripada beban untuk membuktikan bahawa SP1 mempunyai kawalan ke atas dadah tersebut, pihak pendakwaan perlulah memastikan rantaian keterangan tidak terputus. Di dalam kes-kes jenayah, khasnya kes melibatkan dadah, rantaian keterangan (chain of evidence) sangatlah mustahak dalam mengendalikan barang-barang kes. Rantaian keterangan mestilah tidak terputus dari mula barang kes dirampas sehinggalah ianya dihantar ke Jabatan Kimia untuk analisa.

Di dalam kes ini, pihak pendakwaan berhujah bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan tiada kelompangan di dalam rantaian keterangan mengenai pengendalian dadah daripada mula ianya dirampas oleh Insp Suhaimi Bin Awang (SP1) dan selepas itu diserahkan kepada Insp Adilah Binti Idris, Pegawai Penyiasat (SP5) sehinggalah ianya diserahkan kepada ahli kimia, Sobri Bin Abdul Samat (SP2) untuk dianalisis.

Pihak pembelaan menegaskan bahawa beg berzip warna hitam (P20) telah tidak dimasukkan dalam borang senarai geledah (P5) dan SP1 telah gagal untuk memberikan penjelasan kenapa beg berzip warna hitam tersebut tidak disenaraikan. Peguambela OKT juga merujuk kepada kes Mahkamah Persekutuan di dalam kes Chan King Yu (2009) 1 CLJ 601. Walau bagaimanapun, kes Chan King Yu perlu dibezakan dengan kes yang ada di hadapan kita ketika ini. Di dalam kes tersebut, sepertimana yang dinyatakan di dalam intisari penghakimannya, terdapat beberapa barang peribadi tertuduh yang telah hilang dan tidak dikemukakan semasa perbicaraan. Berbeza di dalam kes ini, beg berzip warna hitam tersebut telah dikemukakan di mahkamah, ditandakan sebagai eksibit P20, dicamkan oleh pengadu SP1 dan pegawai penyiasat SP5 semasa perbicaraan, dimasukkan ke dalam borang serah terima barang kes P6, serta dinyatakan di dalam laporan polis pengadu, Kangar Report 2522/21 (P2).

Oleh yang demikian, mahkamah ini mendapati rantaian keterangan di dalam kes ini adalah tidak terputus. SEKSYEN 114 (g) Akta Keterangan dan Senarai Saksi

Pihak pembelaan menghujahkan bahawa pihak pendakwaan telah gagal untuk memanggil mana-mana anggota-anggota serbuan yang lain seramai 13 orang untuk menyokong keterangan SP1. Senarai saksi juga telah tidak dikemukakan kepada pihak pembelaan. Kegagalan pihak pendakwaan untuk memanggil mana-mana saksi anggota serbuan lain telah menjejaskan kes pendakwaan. Selain itu, pihak pembelaan berhujah bahawa keterangan daripada ibu OKT, Zarina Binti Hassan (SP3) juga mengesahkan bahawa adik OKT, Muhammad Shahrizan belajar di ruang tamu semasa serbuan dibuat.

Berkenaan dengan isu tentang keperluan untuk memanggil saksi-saksi anggota serbuan yang lain, mahkamah ini memutuskan bahawa hujahan tersebut adalah tidak bermerit. Di bawah seksyen 134 Akta Keterangan 1950, tidak ditetapkan bilangan saksi yang perlu dipanggil untuk membuktikan apa-apa perkara fakta. Pihak pendakwaan boleh memanggil seberapa banyak saksi yang diperlukan untuk membuktikan kesnya. Malah, SP1 juga bukanlah seorang rakan sejenayah yang memungkinkan keterangannya perlu disokong oleh saksi-saksi lain.

Selain itu, berkenaan dengan keterangan SP3. SP3 sendiri mengakui yang beliau tidak berada di tempat kejadian sewaktu serbuan dibuat. Malah semasa disoal balas oleh pihak pembelaan, SP3 mengakui bahawa anak Muhammad Shahrizan, adik kepada OKT, yang belajar kelas online, selalunya dia berada di ruang tamu dan kadangkala berada di dalam bilik. Atas keterangan ini sendiri pun, menunjukkan bahawa keterangan SP3 adalah tidak bercanggah dengan keterangan daripada SP1. SP3 tidak dapat mengesahkan dengan tepat bahawa anaknya pada waktu serbuan dibuat oleh SP1 pada 15.4.2021 berada di dalam bilik atau di ruang tamu.

Berkenaan dengan senarai saksi yang tidak dikemukakan oleh pihak pendakwaan, mahkamah ini menyatakan bahawa kegagalan pihak pendakwaan untuk berbuat demikian tidak menjejaskan kes pendakwaan. lanya tidak termasuk keperluan untuk penyerahan dokumen di bawah seksyen 51A Kanun Prosedur Jenayah. lanya adalah amalan baik (good practice) untuk senarai saksi pendakwaan dikemukakan sebelum kes pendakwaan bermula. Secara am, ianya tidaklah menjejaskan kes pendakwaan. Malah, di dalam kes ini, saksi-saksi yang tidak dipanggil oleh pihak pendakwaan khasnya anggota serbuan iaitu SM 157080 Mohd Asri Bin Mamat dan Koperal 140648 Syukur Bin Ramli tersebut telah ditawarkan kepada pihak pembelaan semasa kes pendakwaan ditutup.

Oleh itu, berdasarkan alasan-alasan tersebut, mahkamah berpuashati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap OKT. OKT dengan ini diperintahkan untuk membela diri atas pertuduhan tersebut.

OKT telah memilih untuk memberikan keterangan bersumpah dari kandang saksi. Selain dari OKT, pihak pembelaan juga memanggil adik OKT, iaitu Muhammad Shahrizan Bin Ahmad Shuhaimi (SD2) sebagai saksi pembelaan.

Antara intisari keterangan daripada saksi-saksi pembelaan adalah seperti berikut; i. OKT tidak mempunyai pengetahuan tentang barang kes dadah yang dijumpai dalam beg berzip warna hitam P20 tersebut. ii. Semasa serbuan dibuat, OKT menyatakan yang dia berada di dalam bilik air di tingkat bawah dan barang peribadi OKT termasuk kad pengenalan, lesen memandu OKT dan kad bank OKT diserahkan sendiri oleh OKT kepada SP1. Menurut OKT lagi, SP1 telah membawanya naik ke bilik B2 dan tunjukkan beg berzip warna hitam di atas tilam tersebut dan bertanya sama ada beg tersebut kepunyaannya. iii. Keterangan daripada OKT disokong oleh adiknya SD2. SD2 menyatakan yang dia sedang menghadiri kelas online UNIMAP di bahagian ruang tamu di tingkat bawah sewaktu serbuan dilakukan. iv. SD2 menyatakan yang dia dengar nama OKT dipanggil dan setelah OKT keluar dari bilik air, mereka telah memegang tangan abangnya itu dan membawanya naik ke tingkat atas bilik B3. Walau bagaimanapun, SD2 menyatakan dia tidak ikut naik ke atas dan tidak pasti apa yang berlaku di atas.

Secara ringkas, daripada keterangan bersumpah pihak pembelaan, dapat disimpulkan bahawa OKT menafikan OKT berada di dalam bilik di mana barang kes dijumpai dan menafikan beg berzip warna hitam P20 adalah miliknya.

Di dalam kes ini, selepas kes pembelaan ditutup, dalam membuat keputusan sama ada OKT didapati bersalah atau tidak, mahkamah ini telah merujuk kepada kes MAT v. PUBLIC PROSECUTOR (1963) 1 MLJ 263. Kes MAT v. PUBLIC PROSECUTOR (1963) 1 MLJ 263 mungkin tidak memberikan perincian tentang Akta Dadah Berbahaya 1952 secara khusus, namun ia memberikan pandangan terhadap prinsip keadilan dan prosedur dalam proses undang-undang Malaysia. Kes Mat v PP telah memutuskan seperti berikut: The correct law for Magistrates to apply is as follows. If you accept the explanation given by or on behalf of the accused, you must of course acquit. But this does not entitle you to convict if you do not believe that explanation, for he is still entitled to an acquittal if it raises in your mind a reasonable doubt as to his guilt, as the onus of proving his guilt lies throughout on the prosecution. If upon the whole evidence you are left in a real state of doubt, the prosecution has failed to satisfy the onus of proof which lies upon it.

Mahkamah pada peringkat ini hanya bergantung kepada keterangan OKT dan adik lelakinya semata-mata. Mahkamah ini memutuskan bahawa pembelaan OKT adalah satu pembelaan kosong (bare denial). Hal ini kerana atas alasan-alasan seperti berikut:

i. Daripada keterangan OKT, OKT mengakui OKT ada di tempat kejadian sepertimana di dalam pertuduhan, iaitu pada 15.4.2021, jam lebih kurang 10.20 pagi di alamat rumah No. 7, Lorong Langsat, Taman Jali, di dalam daerah Kangar Perlis yang merupakan rumah OKT dan SD2. ii. SD2 merupakan adik kandung kepada OKT. Oleh yang demikian, walaupun keterangan SD2 menyokong keterangan daripada OKT, mahkamah ini perlu menilai keterangan SD2 secara berhati-hati kerana SD2 merupakan saksi yang berkepentingan. iii. Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan pihak pembelaan bahawa walaupun ujian urin OKT adalah positif dan telah dituduh di bawah seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952, ianya adalah tidak relevan untuk pertuduhan memiliki dadah bagi kes ini di bawah seksyen 39A (2) Akta yang sama. iv. Walau bagaimanapun, pihak pembelaan telah berhujah bahawa terdapat kemungkinan beg tersebut telah diletakkan (planted) oleh pihak polis di dalam bilik tersebut. Pihak pembelaan turut berhujah bahawa pasukan serbuan yang diketuai oleh SP1 telah masuk dan terus naik ke bilik B3. Memandangkan alegasi yang dikemukakan oleh pihak pembelaan adalah sesuatu yang serius, adalah sewajarnya pihak pembelaan mengambil peluang memanggil mana-mana saksi pendakwaan yang telah ditawarkan kepadanya, tetapi pihak pembelaan memilih untuk tidak berbuat demikian.

Selain itu, mahkamah ini juga berpendapat pembelaan yang OKT bangkitkan adalah keterangan yang difikirkan semula (after-thought) yang semata-mata bertujuan untuk menyelamatkan dirinya daripada pertuduhan ini. Menurut OKT, card holder yang mengandungi barang-barang peribadi OKT bukannya ditemui bersama-sama dengan eksibit dadah tersebut, tetapi telah diserahkan oleh OKT kepada SP1 selepas dia keluar dari bilik air tersebut. Persoalan yang timbul di sini adalah jika mahkamah ini menerima versi cerita OKT sebagai betul, kenapa hanya OKT sahaja yang serahkan barang peribadi OKT kepada SP1 dan bukannya adik OKT, SD2 yang turut ada di rumah tersebut semasa kejadian serbuan dilakukan? Malah, SP1 sendiri mengakui semasa disoal balas di peringkat kes pendakwaan lagi, ini kali pertama dia berjumpa dengan OKT. Perkara ini disahkan oleh OKT semasa memberikan keterangan di peringkat kes pembelaan bahawa OKT pertama kali berjumpa dengan SP1 pada waktu kejadian dan tidak pernah berjumpa dengan SP1 sebelum ini. Pada hakikatnya, barang peribadi OKT sememangnya ada di dalam beg hitam P20 di atas katil sewaktu serbuan dibuat.

Berdasarkan alasan-alasan di atas, maka mahkamah dengan ini berpuashati dan memutuskan pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan yang munasabah terhadap OKT. Oleh itu, mahkamah dengan ini mendapati OKT adalah salah dan disabitkan dengan pertuduhan tersebut.

Mahkamah mengambil kira rayuan daripada peguambela OKT dan rayuan balas daripada pihak pendakwaan. Pihak pembelaan di dalam rayuan untuk mengurangkan hukuman menyatakan bahawa OKT masih muda, iaitu berumur 29 tahun dan ini merupakan sabitan pertamanya di dalam kes jenayah. Sebaliknya, pihak pendakwaan memohon hukuman yang setimpal mengambil kira ini merupakan kesalahan yang serius dan seksyen kesalahan yang dipertuduhkan.

Mahkamah ini telah mengambil kira rayuan daripada peguambela OKT dan rayuan balas daripada pihak pendakwaan. Mahkamah juga perlu mengambil kira juga bahawa kes ini telah didengar secara perbicaraan penuh dan melibatkan panggilan saksi-saksi. Mahkamah turut mengambil kira keseriusan kesalahan jenayah dadah yang merupakan musuh nombor satu negara dan menjadi salah satu punca berleluasanya jenayah yang lain. Satu hukuman yang setimpal perlulah dijatuhkan kepada OKT agar menjadi pengajaran kepada dirinya dan masyarakat umum.

Berdasarkan faktor-faktor pemberatan dan peringanan, maka mahkamah dengan ini menjatuhkan hukuman penjara 10 tahun dari tarikh tangkap dan 10 kali sebat. Hukuman ini adalah adil, wajar dan setimpal.”. [5] Alasan Mahkamah ini menolak rayuan Tertuduh adalah seperti di bawah. [6] Pertama, berdasarkan Alasan Penghakiman HMS dan keseluruhan keterangan dalam kes ini, Mahkamah ini berpuas hati dan mendapati bahawa HMS telah membuat dapatan dan keputusan yang betul dan tepat dari segi fakta dan undang-undang dalam mensabitkan Tertuduh dengan kesalahan seperti mana pertuduhan tersebut pada akhir kes dan tiada appealable error dalam keputusan HMS tersebut yang memerlukan campur tangan Mahkamah ini. [7] Kedua, berdasarkan keterangan SP1 sebagai pegawai serbuan, pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan secara prima facie bahawa Tertuduh mempunyai milikan, kawalan, jagaan dan pengetahuan terhadap barang kes dadah tersebut. Ini kerana, semasa serbuan dibuat di dalam bilik B3 di rumah tersebut –

hanya Tertuduh seorang sahaja yang berada di dalam bilik B3 tersebut;

ketika serbuan dibuat, Tertuduh sedang duduk di atas lantai di dalam bilik B3 tersebut dan dadah tersebut telah dijumpai di atas katil dalam bilik tersebut dalam jarak lebih kurang 1 meter daripada Tertuduh;

semasa dijumpai di atas katil tersebut, dadah tersebut berada di dalam beg kecil bercorak (P10) yang disimpan di dalam beg berzip warna hitam (P20);

di dalam beg berzip warna hitam tersebut turut terdapat (1) slot card holder yang mengandungi barang-barang peribadi milik Tertuduh seperti (1) keping lesen memandu atas nama OKT, (1) kad bank CIMB, (1) kad bank Hong Leong Islamik dan (1) kad bank Maybank; dan

semasa pihak polis memeriksa beg berzip warna hitam dan isi kandungannya di tempat kejadian itu, Tertuduh tidak pernah memprotes bahawa barangan tersebut bukan milik Tertuduh. [8] Ketiga, keterangan SP1 mengenai milikan, kawalan, jagaan dan pengetahuan Tertuduh terhadap dadah tersebut adalah konsisten, kukuh dan tidak goyah, dan telah gagal dicabar dan disangkal oleh pihak pembelaan. Oleh itu, Mahkamah ini mendapati SP1 adalah seorang saksi yang kredibel dan boleh dipercayai dan tiada sebab untuk Mahkamah tidak menerima dan tidak mempercayai keterangan SP1 tersebut. [9] Pada pendapat Mahkamah ini, walaupun pihak pendakwaan hanya memanggil SP1 seorang sahaja untuk memberi keterangan mengenai milikan, kawalan, jagaan dan pengetahuan Tertuduh terhadap dadah tersebut dan tidak memanggil anggota serbuan yang lain, ia tidak menjejaskan kes pendakwaan. Ini kerana –

seksyen 134 Akta Keterangan 1950 [Akta 56] tidak menetapkan bilangan saksi yang perlu dipanggil untuk membuktikan sesuatu perkara fakta;

ia adalah hak pihak pendakwaan untuk memanggil mana-mana saksi semasa perbicaraan untuk membuktikan kesnya; dan

pihak pendakwaan telahpun menawarkan anggota serbuan yang lain kepada pihak pembelaan setelah menutup kesnya. [10] Berdasarkan alasan di atas, adalah menjadi dapatan Mahkamah ini bahawa tidak timbul isu mengenai –

pihak pendakwaan cuba menyembunyikan sesuatu fakta dengan tidak memanggil anggota serbuan yang lain sebagai saksi dalam kes ini; dan

anggapan inferens bertentangan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan hendaklah dibangkitkan terhadap pihak pendakwaan. [11] Keempat, berdasarkan keterangan SP1, SP2 dan SP5 yang konsisten dan saling menyokong antara satu sama lain, Mahkamah ini mendapati pihak pendakwaan berjaya membuktikan bahawa tidak wujud kelompangan dalam rantaian keterangan berkaitan dengan pengendalian barang kes dadah dalam kes ini. Berdasarkan keterangan saksi-saksi tersebut, pihak pendakwaan berjaya membuktikan secara prima facie bahawa rantaian keterangan barang kes dadah tersebut adalah tidak terjejas (intact) dan tidak terputus sejak ia mula dirampas oleh SP1 di tempat kejadian dan kemudiannya diserahkan kepada SP5 sebagai Pegawai Penyiasat dan seterusnya diserahkan kepada SP2 sebagai Ahli Kimia untuk dianalisis. [12] Kelima, berdasarkan Nota Keterangan dan Alasan Penghakiman HMS, Mahkamah ini mendapati HMS tidak tersalah arah dari segi fakta dan undang-undang apabila memutuskan wujudnya suatu kes prima facie terhadap Tertuduh pada akhir kes pendakwaan dan wujudnya suatu kes tanpa sebarang keraguan yang munasabah terhadap Tertuduh pada akhir kes. Oleh itu, sabitan ke atas Tertuduh adalah selamat dan tiada alasan untuk Mahkamah ini mengubah dan mengetepikan dapatan dan keputusan HMS tersebut. [13] Keenam, berdasarkan Nota Keterangan dan Alasan Penghakiman HMS, Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan HMS bahawa pembelaan Tertuduh adalah bersifat pembelaan kosong dan pemikiran terkemudian semata-mata dan telah gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. Dalam pembelaannya, Tertuduh telah menafikan beg berzip warna hitam tersebut adalah miliknya dan menafikan berada di dalam bilik B3 tersebut semasa serbuan dibuat. Jika beg berzip warna hitam itu bukan kepunyaan Tertuduh, bagaimana dokumen-dokumen peribadi Tertuduh boleh berada dalam beg berzip warna hitam tersebut. [14] Selanjutnya, keterangan adik Tertuduh, iaitu SD2, telah gagal menyokong keterangan Tertuduh dan gagal menimbulkan keraguan yang munasabah kepada kes pendakwaan kerana SD2 tidak berada di dalam bilik B3 tersebut semasa SP1 dan anggota serbuan membuat serbuan dan rampasan barang kes dadah tersebut ke atas Tertuduh di dalam bilik B3 tersebut. Oleh itu, SD2 tidak nampak dan tidak boleh mengesahkan apa sebenarnya yang berlaku di dalam bilik B3 tersebut semasa serbuan tersebut dilakukan oleh anggota serbuan. [15] Selain itu, Tertuduh juga telah gagal memanggil anggota serbuan lain yang ditawarkan sebagai saksi kepada pihak pembelaan untuk membuktikan bahawa serbuan tersebut tidak dibuat di bilik B3 dan bahawa pihak polis yang telah meletakkan (planted) beg berzip warna hitam tersebut di dalam bilik B3 tersebut. [16] Seterusnya, Tertuduh juga tidak ada membuat apa-apa laporan polis bagi menyokong dakwaannya bahawa pihak polis sebenarnya yang telah meletakkan beg berzip warna hitam tersebut di dalam bilik B3 tersebut untuk mengenakan dan menganiaya Tertuduh. [17] Oleh itu, Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan HMS bahawa pembelaan Tertuduh hanyalah bersifat pembelaan kosong dan pemikiran terkemudian. [18] Ketujuh, mengenai hukuman pula, Mahkamah ini mendapati hukuman penjara 10 tahun dan sebatan 10 kali yang dikenakan oleh HMS ke atas Tertuduh tersebut adalah mengikut undang-undang dan setimpal dengan kesalahan yang telah dilakukan oleh Tertuduh. Hukuman tersebut adalah mengikut trend penghukuman dan tidak terlalu tinggi dan tidak pula terlalu rendah. [19] Berdasarkan alasan-alasan di atas, Mahkamah ini telah menolak rayuan Perayu dan mengekalkan keseluruhan keputusan HMS. Tarikh : 27 Februari 2025 (DR. ARIK SANUSI BIN YEOP JOHARI) Hakim Mahkamah Tinggi Malaya, Kangar Negeri Perlis Peguam Cara Pihak-Pihak: Peguam Perayu: Encik Mohd Zamri Bin Ibrahim Tetuan Zamri Ibrahim & Co Peguam Bela dan Peguam Cara No.33 Jalan Sena Indah Taman Sena Indah 01000 Kangar Perlis Peguam Responden: TPR Tuan Mohd Izham Bin Ali Timbalan Pendakwa Raya Negeri Perlis Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Perlis Aras3, Blok B Kompleks Pentadbiran Kerajan Negeri Perlis Persiaran Wawasan 01000 Kangar