Muhammad Aiman Hakim Bin Anuar v Anuar Bin Kader (BA-21NCvC-66-09/2020)

PENOLONG KETUA PENGARAH KASTAM

KERAJAAN MALAYSIA … DEFENDAN-DEFENDAN _________________________________________________________ ALASAN PENGHAKIMAN Pengenalan 1. Plaintif memfailkan notis rayuan terhadap keputusan Mahkamah yang menolak tuntutan plaintif terhadap defendan-defendan. 07/03/2024 16:19:42 BA-21NCvC-66-09/2020 Kand. 148 Latar Belakang Kes 2. Perniagaan Diamond Dimension Trinity Enterprise dimiliki plaintif.

Perniagaan plaintif antaranya terlibat dalam perniagaan mengimport dan menjual “galvanized steel pipes” di Malaysia.

Defendan 1 dan defendan 2 merupakan pegawai kanan Jabatan Kastam Diraja Malaysia.

Defendan 3 dan defendan 4 adalah perjawatan tertentu di Jabatan Kastam Diraja Malaysia.

Defendan 5 merupakan Kerajaan Malaysia dan majikan kepada defendan 1 hingga 4.

Defendan 5 bertanggungjawab atas segala tindakan, peninggalan mahupun keingkaran, jika ada, oleh defendan 1 hingga defendan 4.

Plaintif sekitar 21.4.2016 membeli 15,067 batang “galvanized steel pipes” dari negara China untuk dijual kepada pelanggan-pelanggannya di Malaysia dan Thailand.

Kontena-kontena disewa daripada Newstar Agencies Sdn Bhd.

Newstar Agencies Sdn Bhd merupakan pemilik kontena-kontena tersebut.

Caj demurrage dikenakan bagi penggunaan kontena-kontena tersebut ke atas plaintif oleh Newstar Agencies Sdn Bhd.

Pada 13.5.2016, pihak Jabatan Kastam Diraja Malaysia telah menahan dan menyita barangan plaintif di dalam kontena tersebut.

Susulan dari itu, plaintif telah memfailkan tindakan writ saman di Mahkamah Sesyen Shah Alam terhadap kesemua defendan-defendan.

Guaman sivil tersebut didaftarkan sebagai Guaman Sivil No. BA-B51-33-05/2017 (selepas ini dirujuk sebagai “Guaman Sivil No. 33”).

Antara relif yang dituntut dalam Guaman Sivil No. 33 ialah gantirugi khas bagi caj demurrage kontena-kontena tersebut bermula 13.5.2016.

Di perbicaraan Guaman Sivil No. 33 plaintif telah mengemukakan keterangan yang mana gantirugi khas dan caj demurrage kontena-kontena tersebut ialah RM1,733,354.40.

Pengiraan dibuat dari tarikh tahanan iaitu 13.5.2016 sehingga 4.4.2018.

Pada 19.7.2018, Mahkamah Sesyen telah memutuskan seperti berikut:

Satu deklarasi bahawa penahanan barang tersebut di dalam 8 kontena tersebut oleh defendan-defendan secara berterusan semenjak 13.5.2016 sehingga kini adalah menyalahi undang-undang dan dengan demikian tidak sah;

(ii) Pampasan sebanyak RM437,511.16 dibayar oleh defendan-defendan kepada plaintif;

(iii) Faedah pada kadar 5% atas jumlah pampasan mulai tarikh penahanan barang tersebut (13.5.2016) sehingga tarikh penyelesaian penuh; dan

(iv) Kos sebanyak RM5,000.00 dibayar oleh defendan-defendan kepada plaintif.

Mahkamah Sesyen hanya membenarkan pampasan nilai barangan plaintif sebanyak RM437,511.16.

Plaintif telah merayu ke Mahkamah Tinggi Shah Alam atas sebahagian keputusan Mahkamah Sesyen tersebut iaitu berhubung gantirugi khas bagi caj demurrage sebanyak RM1,733,354.40 dan gantirugi teladan.

Kes itu didaftarkan sebagai Rayuan Sivil No. BA-12B-120-07/2018. (selepas ini dirujuk sebagai “Rayuan Plaintif”).

Defendan-defendan juga telah merayu ke Mahkamah Tinggi Shah Alam berhubung kuantum gantirugi sebanyak RM437,511.16.

Kes itu didaftarkan sebagai Rayuan Sivil No. BA-12B-123-08/2018. (selepas ini dirujuk sebagai “Rayuan Defendan”).

Pada 21.3.2019, Mahkamah Tinggi Shah Alam telah memutuskan seperti berikut: “(i) Membenarkan rayuan plaintif dan memerintahkan defendan-defendan membayar gantirugi khas sebanyak RM1,733,354.40, gantirugi teladan sebanyak RM10,000.00, faedah pada kadar 5% setahun ke atas gantirugi khas dan teladan tersebut dari tarikh penahanan barangan dan kontena-kontena tersebut sehingga penyelesaian penuh dan kos sebanyak RM2,500.

(ii) Menolak Rayuan Defendan dengan kos sebanyak RM2,500.00.”

Defendan-defendan tidak merayu terhadap keputusan Mahkamah Tinggi Shah Alam bertarikh 21.3.2019.

Kementerian Kewangan Malaysia telah menjelaskan pembayaran sebanyak RM2,518,481.44 ke dalam akaun peguamcara plaintif terdahulu.

8 buah kontena-kontena telah dilepaskan kepada Tiara Distribution pada 29.7.2019.

Lanjutan daripada latar belakang fakta kes yang telah dihuraikan di atas, kini plaintif memfailkan tindakan writ saman dan penyata tuntutan pada 21.9.2021.

Writ Saman dan penyata tuntutan terpinda bertarikh 9.2.2022.

Secara ringkasnya, antara relief-relief yang dipohon adalah seperti berikut:

deklarasi bahawa penahanan dan penyitaan 8 buah kontena oleh defendan 1 hingga 4 serta barangan dalam 8 buah kontena secara berterusan dari 5.4.2018 hingga 29.7.2019 adalah tidak sah dan salah dari segi undang-undang;

(ii) perintah bahawa defendan-defendan bersesama dan berasingan membayar gantirugi bagi kos dan perbelanjaan penahanan kontena-kontena tersebut (demurrage charges) sebanyak RM1,154,400.00 kepada plaintif;

(iii) perintah bahawa defendan-defendan bersesama dan berasingan membayar gantirugi am, gantirugi teladan dan teruk kepada plaintif;

(iv) faedah 5% setahun ke atas jumlah yang diperintahkan mulai 5.4.2018; dan

kos dan lain-lain relif.

Adalah kes plaintif, gantirugi harus dibayar bagi penahanan kontena-kontena tersebut beserta barangan bermula 5.4.2018 sehingga ianya dilepaskan pada 29.7.2019.

Ini adalah mengambil kira keputusan Mahkamah Tinggi Shah Alam bertarikh 21.3.2019 yang telah membenarkan caj demurrage bermula 13.5.2016 sehingga 4.4.2018.

Justeru tuntuan plaintif adalah berbangkit dari keputusan Guaman Sivil No. 33 dan Rayuan Plaintif.

Defendan mendakwa tidak ada kewajipan mahupun tanggungjawab untuk melepaskan kontena-kontena tersebut kepada plaintif.

Ini adalah kerana plaintif bukan pemilik kontena-kontena tersebut.

Seterusnya nilai barangan tersebut sebanyak RM437,511.16 telah pun dijelaskan kepada plaintif.

Oleh itu, plaintif bukan lagi merupakan pemilik barangan tersebut.

Defendan juga menyatakan tidak ada sebarang tuntutan diterima daripada pemilik kontena-kontena tersebut.

Oleh yang demikian, adalah dakwaan defendan bahawa tuntutan plaintif selepas bayaran dibuat merupakan satu pengayaan yang tidak adil. Isu-isu untuk dibicarakan 40. Isu-isu untuk dibicarakan adalah seperti berikut:

samada penahanan dan penyitaan lapan (8) buah kontena berkenaan bernombor TCNU 8938463, ZCSU 8301839, FSCU 6734910, FCIU 8746737, ZCSU 8929825, TCNU 8604701, BSIU 9543109, dan ZCSU 8360364 oleh defendan pertama, ke- 2, ke-3 dan/atau ke-4 serta barangan dalam lapan

buah kontena secara berterusan dari 5.4.2018 hingga 29.7.2019 adalah tidak sah dan salah dari segi undang-undang.

(ii) samada akibat dari penahanan dan penyitaan berterusan kontena-kontena tersebut mulai 5.4.2018 sehingga 29.7.2019, plaintif telah mengalami kerosakan, kerugian dan kehilangan yang teruk.

(iii) samada plaintif berhak menuntut gantirugi-gantirugi daripada defendan-defendan akibat daripada penahanan dan penyitaan berterusan kontena-kontena tersebut. Gantirugi-gantirugi yang dituntut adalah kos dan perbelanjaan penahanan kontena-kontena tersebut (demurrage charges) sebanyak RM1,154,400.00, gantirugi am, gantirugi teladan dan gantirugi teruk, faedah pada kadar 5% dan kos.

Berhubung dengan isu pertama, plaintif mendakwa telah berlaku konversi.

Ianya dikategorikan sebagai liabiliti ketat.

Plaintif merujuk kes Chin Wooi Keat v Iseberg Corp Sdn Bhd (in receivership) & Anor (2014) 10 MLJ 1 yang memutuskan seperti berikut: “[14] Conversion is an act of deliberate dealing in a chattel in a manner inconsistent with another’s right whereby that other is deprived of the use and possession of it. Conversion can be committed in a myriad of circumstances. In Clerk & Lindsell on Torts (20th Ed) the author states that the principal ways in which a conversion may take place can be set out under the following headings.” […] when it is wrongfully retained; [39] […] In this context, it is necessary to note that there is no legal duty on a plaintiff in a conversion action, to indicate to a wrongdoer his intention to claim damages when the goods were returned to him by the latter. The liability is strict. At such, it cannot be said the plaintiff has approbated and reprobated by filing this action. The point is without merit. [40] There is one other point which I have to deal with. It has to with the damages sought by the plaintiff in his prayer for relief. Conversion is the principal means whereby the law protects the ownership of goods. Committing this tort gives rise to an obligation to pay damages. The fundamental object of an award of damages for conversion is to award just compensation for loss suffered. This is illustrated by the decision In Development and Commercial Bank Berhad. The Court of Appeal has authoritatively stated that a tortfeasor is liable for all direct loss arising naturally and directly from the wrong as conversion is a tort strict liability. It would follow that apart from the value of the goods, a wrongdoer would also be liable for all consequential damages loss flowing directly and naturally form the wrongful conduct. See also Perbadanan Kemajuan Negeri Selangor v Teo Kai Huat Bulding Contractor [1982] 2 MLJ 165; CLJ (rep) 257 and Kuwait Airlines’s case.” [41] […] In cases, where the goods are returned, an owner would still be entitled to recover all losses flowing naturally and directly from the wrongdoer’s act of conversion. On the return of the goods, an owner would recover, not their value, but the damages he has sustained by the wrongful act.”

Plaintif juga mengguna pakai prinsip “detinue” di dalam kes ini.

Kes Mahkamah Persekutuan, Perbadanan Kemajuan Negeri Selangor v Teo Kai Huat Bulding Conractor [1982] 2 MLJ 165 memutuskan seperti berikut: “With reference to an action in detinue, Bullen & Leake 12th edn: No. 5 has stated at page 368 that – “an action lies for the specific recovery of personal chattels wrongfully detained from the person entitled to possession of them, and also for damages occasioned by the wrongful detainer. The technical name of this action is ‘Detinue’. The gist of the action is the wrongful detention of goofs, and in general, therefore, it is an action for a wrong independent of contract, and is founded of tort. […] On the question of relief claimed and the measure of damages, it is stated also at page 359 as follows: “… The damages may include not only those for the original wrongful detention, but also damages for all subsequent wrongful detention until redelivery. …” In this regard, we would refer to the Judgment of Diplock L.J. in General and Finance Facilities Ltd v Cooks Car (Ramford) Ltd, where at page 317, he said that – “There are important distinctions between a cause of action in conversion and a cause of action in detinue, the former is a single wrongful act and the cause of action accrues at the date of the conversion; the latter is a continuing cause of action which accrues at the date of the wrongful refusal to deliver up the goods and continue until delivery up of the goods or judgment in the action for detinue …”

Adalah hujahan plaintif, gantirugi harus diawad akibat penahanan secara salah.

Plaintif juga berhujah memandangkan isu liabiliti tidak dipertikaikan maka pihak Kastam tidak berhak menahan kontena-kontena tersebut.

Setelah meneliti keterangan saksi-saksi kes, adalah didapati isu liabiliti tidak dipertikaikan di hadapan Mahkamah ini.

Keterangan saksi plaintif Encik Muhammad Aiman Hakim bin Anuar memberi keterangan tuntutan adalah bagi caj demurrage sahaja.

Sepanjang perbicaraan kes, plaintif tidak berjaya membuktikan defendan 1 hingga defendan 2 terlibat menahan dan menyita kontena-kontena tersebut secara berterusan dari 5.4.2018 hingga 29.7.2019.

Oleh itu isu penahanan dan penyitaan yang tidak sah tidak timbul.

Kontena-kontena tersebut telah diserahkan kepada pemilik kontena selepas keputusan rayuan oleh Mahkamah Tinggi Shah Alam.

Keputusan rayuan di Mahkamah Tinggi Shah Alam ialah pada 21.3.2019.

Pelepasan kontena-kontena kepada pemilik kontena dibuat pada 29.7.2019.

Adalah terbukti, pihak Kementerian Kewangan Malaysia telah menjelaskan jumlah penghakiman sebanyak RM2,518,481.44 pada 3.6.2019.

Mahkamah ini sehaluan dengan hujahan defendan bahawa isu penahanan secara salah tidak dibuktikan.

Berhubung kes Chin Wooi Keat v Isberg Corp Sdn Bhd (in receiveship) & Anor [2014] 10 MLJ 1, fakta kes tersebut dapat dibezakan dengan fakta kes di hadapan Mahkamah ini.

Di dalam kes tersebut, plaintif merupakan pemilik beberapa mesin.

Setelah plaintif memasuki perjanjian pajakan dengan defendan pertama, defendan kedua telah menjual mesin-mesin tanpa menghiraukan hak milik plaintif terhadap mesin-mesin tersebut.

Dalam pada itu timbul isu konversi.

Keadaanya berbeza dengan fakta kes di hadapan Mahkamah ini kerana kontena-kontena tesebut bukan milik plaintif.

Tidak ada bukti dikemukakan ada permintaan oleh pemilik sebenar kontena-kontena tersebut untuk ianya dipulangkan.

Walau bagaimanapun ianya telah dipulangkan.

Seterusnya rujukan dibuat kepada kes Mahkamah Persekutuan Perbadanan Kemajuan Negeri Selangor v Teo Kai Huat Building [1982] 2 MLJ 165, khususnya kepada petikan berikut: “With reference to an action in detinue, Bullen & Leake 12th Edn, No. 5 p. 358 that – “An action lies for the specific recovery of personal chattels wrongfully detained from the person entitled to the possession of them and also for damages occasioned by the wrongful detainer (3 B1. Com 151). The technical name of this action is ‘detinue’. The gist of the action is the wrongful detention of goods, and, in general, therefore, it is an action for a wrong independent of contract, and is founded on tort (see Bryant v Herbert [1987] 3 CPD 389); there must be ‘some definite act or deliberate withholding as a necessary preliminary to the arising of this cause of action’ (Clayton v Le Roy [1911] 2 KB 1031 at 1048). And at p. 359 speaking of right action it is stated that – “to support the action, the plaintiff must have the right to the immediate possession of the goods at the time of commencing the action, arising out of an absolute or a special property; The injurious act being the wrongful detention of the goods, and not the original taking or obtaining of the possession, it is immaterial whether they were obtained by the defendant by lawful means, as by a bailment or finding, or by a wrongful act, as by a trespass or conversion. The usual evidence of the detention is that the defendant having the possession or control over the goods, does not deliver them to the plaintiff when demanded (Jones v Dowie [1841] 9 M & W 19). Where there was neither demand nor refusal, no action lay (Clayton v Le Roy, ante).” … In this regard we would refer to the judgement of Diplock LJ (as he was then) in General and Finance Facilities, Ltd v Cooks Cars (Romford), Ltd. [1963] 2 All ER 314 where at p. 317 he said that – There are important distinctions between a cause of action in conversion and a cause of action in detinue. The former is a single wrongful act and the cause of action accrues at the date of the conversion; the latter is a continuing cause of action which accrues at the date of the wrongful refusal to deliver up the goods and continues until delivery up of the goods or judgment in the action for detinue … Demand for delivery up of the chattel was an essential requirement of an action in detinue and detinue lay only when at the time of the demand for delivery up of the chattel made by the person entitled to possession the defendant was either in actual possession of it or was estopped from denying that he was still in possession.”

Dalam mengaplikasikan prinsip kes yang dirujuk di atas, Mahkamah mendapati kegagalan plaintif menuntut pelepasan kontena-kontena tersebut selepas perintah-perintah Mahkamah Sesyen dan Mahkamah Tinggi menhalang plaintif bersandar kepada tindakan “detinue”. Oleh kerana tuntutan untuk pelepasan merupakan intipati bagi kes-kes “detinue” dan ianya prinsip undang-undang, maka ianya tidak perlu diplidkan.

Adalah juga didapati di dalam kedua-dua prosiding Mahkamah Sesyen dan Mahkamah Tinggi, plaintif tidak ada memohon suatu perintah pemulangan kontena-kontena tersebut.

Mahkamah ini memutuskan hujahan plaintif berhubung Seksyen 2 Akta Kastam 1967 tidak tepat.

Ini adalah kerana hujahan definisi “goods” tidak merujuk kepada kontena-kontena yang memuatkan barangan yang disita.

Seksyen 2 Akta Kastam 1967 mendefinisikan barangan dan bukan peralatan yang diguna untuk menyimpan barangan tersebut.

Kes Reg v Ng Hee Weng & Ors [1956] 22 MLJ 85 berbeza dari segi fakta kes di hadapan Mahkamah ini di mana isu di dalam kes tersebut ialah samada kereta yang digunakan untuk melakukan kesalahan di dalam kes tersebut boleh dilucut hak.

Mahkamah di dalam kes ini tidak menghadapi isu lucut hak tetapi bayaran caj demurrage.

Oleh yang demikian kes Reg v Ng Hee Weng & Ors [1956] 22 MLJ 85 tidak relevan.

Keadaan fakta yang sama juga di dalam kes Keng Soon Finance Bhd v Pegawai Kanan Kastam, Johor Bahru [1981] 2 MLJ 249.

Kedua-dua kes merujuk kepada kereta dan bukan bekas barangan yang disita tersimpan.

Seterusnya plaintif berhujah defendan adalah terikat di bawah prinsip estopel berhubung dapatan liabiliti yang dibuat di Mahkamah Sesyen.

Mahkamah ini juga setuju dengan hujahan plaintif dan juga mendapati defendan tidak pernah menyentuh akan dapatan liabiliti di dalam kes ini.

Perkara yang perlu diteliti adalah samada caj demurrage lanjutan dari Guaman Sivil No. 33 yang plaintif memohon harus dibenarkan atau tidak.

Petikan keputusan Mahkamah Sesyen berhubung isu ini adalah seperti berikut: “I further agree with the plaintiff that the defendants act in the continuous detention and/or seizure the said goods in the 8 containers without referring the matter to court is in contrary to Article 13 (1) of the Federal Constitution which states “no person shall be deprived of property save in accordance with law”

Perintah deklarasi Mahkamah Sesyen bertarikh 19.7.2018 adalah seperti berikut: “i. Satu deklarasi bahawa penahanan barang tersebut di dalam 8 kontena tersebut oleh defendan-defendan secara berterusan semenjak 13.5.2016 sehingga kini adalah menyalahi undang-undang dan dengan demikian tidak sah.”

Mahkamah ini memutuskan penahanan barangan secara salah tidak boleh disamakan dengan penahanan kontena-kontena tersebut.

Mahkamah ini juga sehaluan dengan hujahan defendan di mana kes Sarmiina Sdn Bhd v Gerry Ho & 5 Ors [Alasan Penghakiman Mahkamah Persekutuan] bertarikh 10.07.2023 berbeza dengan fakta kes di hadapan Mahkamah ini.

Isu yang berbangkit dalam kes Sarmiina berkaitan dengan maksud ‘pemunya’ menurut seksyen 2 Akta Kastam 1967 adalah samada hanya konsaini barang yang disita sahaja berhak untuk menuntut barang yang disita di bawah subseksyen 114 (1) Akta Kastam 1967, menurut pentafsiran subseksyen 128 (2) Akta Kastam 1967 dan bukannya atau tidak termasuk agen kepada konsainor-konsainor dan samada pemohon selaku agen kepada konsainor yang menuntut barang yang telah disita di bawah subseksyen 114 (1) Akta Kastam 1967 perlu membuktikan pemunyaan sah ke atas barang tersebut kepada kepuasan pegawai kanan Kastam sebelum pegawai kastam boleh merujuk tuntutan tersebut kepada Majistret selaras dengan subseksyen 128 (3) Akta Kastam 1967.

Di dalam kes ini tiada tuntutan yang berhubung kait subseksyen 128

Akta Kastam 1967.

Fakta samada plaintif ialah “consignee” mahupun “person beneficially interested” tidak diplidkan.

Malahan fakta perhubungan Diamond Dimension telah menggunakan Newstar berhubung penyewaan kontena-kontena tersebut bertujuan membawa barangan ke Malaysia dan fakta pengurus dan agen komisyen bekerja dengan plaintif atas dasar kongsi keuntungan hasil penjualan barangan yang diimport oleh Diamond Dimension tidak diplidkan.

Di dalam kes ini didapati plaintif berpegang kuat kepada kenyataan bahawa tuntutan caj demurrage adalah berterusan dari perintah Guaman Sivil No. 33 dan Rayuan Plaintif.

Ini merupakan satu salah tafsiran perintah oleh plaintif sebab perintah Guaman Sivil No. 33 dan Rayuan Plaintif tidak menyatakan sebarang perintah berterusan berhubung caj demurrage.

Seterusnya perintah yang dibuat di Guaman Sivil No. 33 dan Rayuan Plaintif adalah satu perintah muktamad.

Jumlah penghakiman telah dijelaskan oleh Kementerian Kewangan Malaysia.

Asas tuntutan Guaman Sivil No. 33 adalah penahanan barangan secara salah dan caj demurrage dibenarkan akibat penahanan barangan secara salah dalam kontena-kontena tersebut.

Ianya bukan merujuk kepada penahanan kontena-kontena.

Mahkamah ini juga memutuskan pembayaran caj demurrage yang dibenarkan dalam Rayuan Plaintif tidak berdasarkan fakta berhubung kepentingan plaintif ke atas kontena-kontena tersebut.

Seterusnya Rayuan Plaintif menyentuh perintah gantirugi khas dan bukan gantirugi seperti di dalam kes di hadapan Mahkamah ini.

Justeru doktrin estopel tidak terpakai sebab perintah Guaman Sivil No. 33 dan Rayuan Plaintif dimuktamadkan dan pampasan gantirugi telah dijelaskan.

Prinsip kes Azman Karim v Hasa Arkitek Sdn Bhd [2023] 1 LNS 1988 digunapakai dalam menerima hujahan pihak defendan bahawa doktrin estopel tidak terpakai bagi kes di hadapan Mahkamah ini.

Mahkamah ini juga memutuskan setelah pembayaran terhadap barangan yang ditahan secara salah dibuat, ianya menjurus kepada fakta bahawa plaintif tidak mempunyai hak ke atas barangan tersebut.

Maka isu caj demurrage tidak timbul.

Tarikh perintah Mahkamah Tinggi adalah 21.3.2019.

Tuntutan caj demurrage adalah bermula 5.4.2018 sehingga 29.7.2019.

Plaintif gagal menjelaskan kenapa perkara ini tidak ditimbulkan di Guaman Sivil No. 33 dan Rayuan Plaintif.

Oleh yang demikian, Mahkamah memutuskan tidak ada sebarang penahanan secara salah di sisi undang-undang.

Berhubung dengan isu kedua dan isu ketiga adalah keterangan saksi plaintif, kerugian yang ditanggung plaintif adalah caj demurrage.

Saksi Muhammad Aiman Hakim bin Anuar mengesahkan fakta bahawa bayaran bagi invois bertarikh 13.8.2019 belum dijelaskan.

Beliau juga bersetuju dengan fakta keterangan bahawa invois bertarikh 13.8.2019 hanya dikeluarkan setelah kontena-kontena tersebut dilepaskan pada 29.7.2019.

Fakta keterangan ini membuktikan plaintif tidak mengalami apa-apa kerugian ataupun kehilangan akibat pemulangan kontena-kontena tersebut pada 29.7.2019.

Mahkamah ini mendapati plaintif tidak boleh menikmati proses pengayaan yang tidak adil.

Ini sudah pasti berlaku jika Mahkamah ini membenarkan tuntutan plaintif.

Ianya bertentangan dengan prinsip undang-undang yang sedia ada.

Rujukan dibuat kepada kes Yang Salbiah & Anor v Jamil bin Harun [1981] 1 MLJ 292.

Rujukan dibuat kepada kes Dharam Singh Dhillon v Ibrahim bin Shaaban & Anor [1995] 4 CLJ 207 yang memutuskan seperti berikut: “It is trite law that the plaintiff must prove damages, as was said in the judgment of Lord Goddard in the case of Bonham-Carter v Hyde Park Hotel Ltd. [1948] 64 TLR 177, 178. Plaintiff must understand that if they bring actions of damages it is for them to prove their damages; it is not enough to write down the particulars, and, so to speak, throw them at the head of the Court, saying: ‘this is what I have lost; I ask you to give me these damages.’ They have to prove it.”

Bagi kes di hadapan Mahkamah ini, adalah keputusan Mahkamah bahawa plaintif tidak berjaya membuktikan telah mengalami kerugian untuk perintah gantirugi dibuat.

Bahan bukti yang dikemukakan adalah invois bertarikh 13.08.2019 yang belum dijelaskan.

Mahkamah ini tidak puas hati invois tersebut mencukupi untuk membuktikan gantirugi.

Alasan plaintif bahawa tuntutan caj demurrage harus dibenarkan kerana defendan-defendan terikat kepada keputusan kes Rayuan Plaintif tidak diterima.

Ini adalah kerana keadaan fakta ketika itu berpusatkan isu penahanan barangan secara salah di dalam kontena-kontena tersebut.

Isu tersebut selesai selepas keputusan Mahkamah Sesyen.

Selanjutnya pampasan gantirugi terhadap barangan yang disita juga telah dijelaskan.

Oleh itu plaintif bukan lagi pemilik barangan tersebut.

Keputusan Mahkamah Tinggi menyelesaikan isu berhubung caj demurrage di mana barangan disimpan di dalam kontena-kontena ketika itu.

Justeru, cubaan plaintif untuk melanjutkan isu-isu yang telah diputuskan di Guaman Sivil No. 33 dan Rayuan Plaintif di Mahkamah ini tidak bermerit.

Kesimpulan Mahkamah ini memutuskan berdasarkan alasan-alasan yang telah dihuraikan, plaintif gagal membuktikan kes di atas imbangan kebarangkalian.

Maka, adil dan wajar tuntutan plaintif terhadap defendan-defendan ditolak dengan kos. Tarikh: 7 Mac 2024 (INDRA NEHRU SAVANDIAH) Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Malaya Shah Alam Selangor Tarikh keputusan: 27 Disember 2023 Peguam-peguam: Bagi pihak Plaintif: Prakash Lachimanan, Supramaniam Kasia Pillai & Geetha Supramaniam, [Tetuan Supramaniam & Partners] Bagi pihak Defendan-Defendan: Noerazlim binti Saidil, [Peguam Kanan Persekutuan,