MUHAMMAD ARIF BIN MAJID v Pendakwa Raya (B-05(M)-154-04/2023)

Muhammad Arif bin Majid (‘Perayu Pertama’) dan Muhammad Fairul Lizzan bin Abu Hassan (‘Perayu Kedua’) (secara bersama dirujuk sebagai ‘Perayu-Perayu’) telah disabitkan dengan kesalahan mengedar dadah berbahaya di bawah s. 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (“ADB”) dan telah disabitkan dan dijatuhkan dengan hukuman gantung sampai mati oleh Mahkamah Tinggi di Shah Alam. Ini adalah rayuan Perayu-Perayu terhadap sabitan dan hukuman tersebut.

Semasa perbicaraan di Mahkamah Tinggi, Perayu Pertama telah dirujuk sebagai OKT1 manakala Perayu Kedua dirujuk sebagai OKT2. Pertuduhan [3] Pertuduhan terhadap Perayu-Perayu adalah seperti berikut: “Bahawa kamu pada 7 Februari 2018, jam lebih kurang 6.00 petang, bertempat di tepi Blok D, Flat Baiduri, Jalan 51A/224, Sungai Way Petaling Jaya, di dalam daerah Petaling, di dalam Negeri Selangor Darul Ehsan dengan niat bersama-sama telah melakukan kesalahan memperedarkan dadah berbahaya iaitu sejumlah berat 177.9 gram Methamphetamine. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 39B (1) (a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B (2) Akta Dadah Berbahaya 1952.” Fakta Kes Pendakwaan [4] Fakta kes pendakwaan telah dinyatakan oleh YA Hakim Mahkamah Tinggi (‘YA HMT’) dalam penghakimannya seperti berikut: “[5] Keterangan pendakwaan tertumpu kepada keterangan Pegawai Serbuan (SP4) dan disokong dengan keterangan oleh Anggota Serbuan (SP2).

Pada 7.2.2018 jam lebih kurang 6.00 petang SP4 telah menerima satu maklumat berkenaan pengedaran dadah di Flat Impian Baiduri yang akan menggunakan Honda Civic Putih dengan nombor pendaftaran JET 319

SP4 dan pasukan telah keluar membuat operasi rutin harian di sekitar pentadbiran Sg Way dan Petaling Jaya. SP4 telah mengarahkan semua anggota operasi yang bertugas pada ketika itu untuk berkumpul di parker Masjid Impian Baiduri yang terletak berdekatan dengan Flat Impian Baiduri. Seramai enam belas (16) orang termasuk SP4 dan SP2 telah berkumpul sekitar jam 4.33 sehingga 4.40 petang.

SP4 telah membahagikan penugasan kepada setiap individu untuk membuat pemantauan dengan dua kereta dan lima motosikal. Pasukan telah mengambil kedudukan pada jam lebih kurang 5.30 ke 5.45 petang.

Pasukan SP4 merupakan pasukan pertama yang melihat kehadiran kereta JET 319 memasuki Flat Impian Baiduri. Mereka telah mengekori dalam jarak lebih kurang sepuluh meter dari kereta tersebut sehinggalah ia berhenti. SP4 telah bertindak mengarahkan pasukannya untuk membuat serbuan ke atas kereta JET 319. [10]

Dadah berbahaya Methamphetamine sebanyak 177.9 gram.

Bahan ketulan dan serbuk berwarna putih yang mengandungi 0.54 gram heroin dan 0.94 gram Manoacetylmorphines.

Bahan ketulan dan serbuk berwarna putih yang mengandungi 0.07 gram heroin dan 0.06 gram Monoacetylmorphines.

Bahan serbuk berwarna putih yang mengandungi 0.95 gram Methamphetamine.” Dapatan Mahkamah Tinggi Di Peringkat Pendakwaan [5] YA HMT mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kesemua elemen-elemen pertuduhan secara prima facie. Secara ringkasnya YA HMT mendapati bahawa memandangkan Perayu-Perayu berada dalam kereta tersebut, maka Perayu-Perayu bersama-sama mempunyai jagaan, kawalan dan milikan ke atas dadah berbahaya yang dijumpai di bahagian dalam armrest kereta tersebut. Dapatan Mahkamah Tinggi Di Peringkat Pembelaan [6] Dapatan YA HMT di peringkat pembelaan adalah seperti berikut: “[69] Undang-undang adalah jelas bahawa apa yang perlu dilakukan oleh Pihak Pembelaan adalah untuk menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes Pihak Pendakwaan bagi mendapatkan perintah pelepasan dan pembebasan terhadap OKT bagi pertuduhan ini. [70] Di dalam kes ini juga memandangkan bahawa anggapan milikan di bawah seksyen 37(d) Akta Dadah Berbahaya 1952 digunapakai, maka OKT-OKT perlu menyangkal anggapan-anggapan ini di atas imbangan kebarangkalian. Ini bagi kes no. BA- 45A-108-10/2018 di bawah seksyen 39B Akta Dadah Berbahaya 1952 dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan. [71] berdasarkan keterangan OKT 1 dan OKT 2 dapat dirumuskan bahawa pembelaan OKT 2 adalah mereka menafikan ada sebarang milikan terhadap dadah yang ditemui dalam arm rest kereta Honda Civic, JET 319. [72] Mahkamah telah meneliti keterangan saksi-saksi pendakwaan terutamanya Pegawai Serbuan SP4 dan SP5. [73] Mengenai isu yang dibangkitkan oleh pihak pembelaan OKT 1, iaitu isu dua paket syabu yang dinyatakan dalam P21 (Borang Bongkar) yang akan bertentangan dengan Laporan Polis P24. [74] Sepanjang perbincaraan di peringkat kes pendakwaan, saksi-saksi pendakwaan telah memberi keterangan bahawa hanya terdapat satu sahaja paket lutsinar yang dirampas daripada arm rest kereta Honda Civic JET 319, yang mana paket tersebut berada di dalam sampul berwarna coklat. Rujuk P24, jelas menyatakan terdapat satu paket plastik lutsinar yang berisi bahan disyaki syabu. [75] Jurustor (SP1) juga mengesahkan barang kes sampul yang diterima daripada SP5 adalah dalam keadaan baik serta seal tidak terkoyak. Rantaian keterangan barang kes adalah tidak terputus dan tiada keraguan berkenaan barang kes. [76] Sepertimana yang telah diputuskan oleh Azahar Mohamed HMR (ketika itu) di dalam kes Lim Pah Soon v. PP [2013] 8 CLJ 800: ‘Affirmative evidence is required to dispel any lingering or remaining reasonable doubt on the identity of the exhibits.’ [77] Begitu juga keterangan Ahli Kimia SP3 yang telah mengesahkan beliau menerima sampul surat “FF2” yang mengandungi satu sampul plastik bertanda “FF1” yang mengandungi satu sampul plastik bertanda “FC1” yang mengandungi 177.9 gram dadah berbahaya Methamphetamine. Sila rujuk Laporan Kimia P17. [78] SP3 tidak bersetuju dalam ID13 kandungan item yang besar ada lagi sampul dalam plastik yang boleh muat melalui lubang koyakan tersebut. [79]

[94] OKT 2 membenarkan apa yang direncanakan oleh OKT 1 tanpa menunjukkan apa-apa bantahan. Ini secara tidak langsung menunjukkan bahawa kedua-dua OKT mempunyai ‘concerted mind to commit’ pada saat kesalahan itu dilakukan. [95] Tidak mungkin OKT 2 akan bermain handphone sepanjang masa perjalanan daripafa Melaka ke Kuala Lumpur dan semasa OKT 1 menerima panggilan telefon daripada seseorang dan juga apabila OKT 1 berjumpa dengan individu yang dikatakan “Boy” dan “Li”. OKT 2 mengetahui apa yang sebenarnya berlaku memandangkan dia sentiasa Bersama dengan OKT 2 sepanjang waktu. [96] Seterusnya OKT 2 tidak memberi apa-apa tindak balas atau membantah sewaktu diserbu oleh SP4 atas alasan dia tiada pengetahuan tentang dadah tersebut. [97] Kredibiliti saksi-saksi pendakwaan adalah tidak diragui memandangkan tiada alasan untuk mereka menganiaya kedua-dua OKT. Mahkamah ini tidak dapat melihat apa-apa alasan untuk SP4 mereka-reka cerita atau menganiaya kedua-dua OKT dengan sengaja mengenai dadah yang ditemui di dalam arm rest kereta tersebut. [98] Kejadian berlaku pada 7.2.2018 iaitu lebih kurang empat tahun yang lalu, sudah semestinya terdapat keterangan saksi-saksi pendakwaan yang mempunyai sedikit sebanyak percanggahan. Adalah agak mustahil bagi saksi-saksi untuk mengingati setiap perkara yang berlaku secara terperinci. Namun begitu sekiranya berlaku percanggahan ia adalah tidak ketara dan tidak menjejaskan kes piha pendakwaan [99] Merujuk kepada penghakiman Thomson CJ dalam kes PP v. Mohamed Ali [1962] 1 LNS diputuskan seperti berikut: ‘When a police witness says something that is not inherently improbable his evidence must in the first instance be accepted. If his evidence is contradicted by other evidence or is shaken by cross examination then it becomes the business of the Magistrate to decide whether or not it should be accepted. In the absence of contradiction, however, in the absence of any element of inherent probability the evidence of any witness, whether a police witness or not, who gives evidence on affirmation, should normally be accepted.’ [100] Mahkamah memutuskan bahawa saksi-saksi ini adalah merupakan saksi yang bercakap benar dan kredible. Ini dapat dilihat daripada demeanor mereka sewaktu memberi keterangan, di mana mereka masih kekal dan tegas dalam memberi jawapan walaupun disoal beberapa kali oleh pembelaan. [101] Merujuk kepada P26 dan P27 didapati bahawa hasil ujian air kencing terhadap kedua-dua OKT adalah positif dadah. Selain daripada itu kedua-dua OKT juga mengaku mereka adalah penagih dadah. [102] Barang kes BA-45A-109-10/2018 (OKT 1) dan BA-45A-61- 10/2018 (OKT 2) di mana kedua-dua OKT tidak dapat menafikan bahawa dadah yang dijumpai pada diri mereka adalah milik mereka sendiri. Ia secara tidak langsung menunjukkan bahawa kedua-dua OKT mempunyai milikan terus terhadap dadah-dadah tersebut. [103] Pembelaan OKT 1 dan OKT 2 lebih menjurus kepada penafian semata-mata dan ini tidak dapat mengenepikan kes pihak pendakwaan. [104] Berdasarkan keseluruhan keterangan juga, Mahkamah ini mendapati kedua-dua OKT telah gagal untuk menyangkal anggapan “milikan” di bawah seksyen 37(d) Akta Dadah Berbahaya 1952 di atas imbangan kebarangkalian terhadap dadah di dalam envelope yang ditemui dalam arm rest kereta tersebut. [105] Mahkamah menggunapakai seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya 1952 untuk pengedaran di mana dadah di temui di dalam arm rest kereta tersebut yang pada setiap masa dalam kawalan OKT

1.” Petisyen Rayuan Perayu-Perayu [7] Isu-isu yang ditimbulkan oleh Perayu-Perayu dalam petisyen-petisyen rayuan mereka masing-masing secara ringkasnya adalah seperti berikut: i. Bahawa YA HMT tersalah arah apabila menggunapakai anggapan di bawah s.37(d) ADB dalam membuat dapatan elemen milikan dan pengetahuan Perayu-Perayu mengenai satu peket dadah (P13B) yang dijumpai di bahagian dalam armrest kereta No. JET 319 telah dibuktikan terhadap Perayu-perayu (selepas ini dirujuk sebagai “dadah berbahaya tersebut”); ii. Bahawa YA HMT telah tersalah arah apabila membuat dapatan penemuan dadah berbahaya tersebut terjumlah kepada penyorokan (concealment) yang merupakan satu perbuatan pengedaran mengikut tafsiran di bawah s.2 ADB; dan iii. Bahawa YA HMT terkhilaf berhubung pembuktian elemen niat bersama Perayu-Perayu di bawah s.34 Kanun Keseksaan untuk mengedar dadah berbahaya tersebut. Dapatan dan Analisa [8] Isu-isu yang diutarakan bagi pihak Perayu-Perayu dalam rayuan ini pada dasarnya berkisar kepada fakta bahawa kereta Honda Civic bernombor pendaftaran JET 319 (“kereta tersebut”) bukan merupakan kereta Perayu-Perayu tetapi adalah kepunyaan dan dipinjam kepada Perayu Pertama oleh SP6 yang merupakan abang kepada Perayu Pertama. Oleh kerana kereta tersebut hanya dipinjamkan kepada Perayu Pertama oleh SP6 dan keterangan SP6 yang menyatakan bahawa terdapat orang lain yang juga menggunakan kereta tersebut, maka timbul keraguan yang munasabah mengenai elemen milikan dan pengetahuan Perayu-Perayu mengenai dadah berbahaya tersebut. [9] Perayu-Perayu menghujahkan bahawa tidak terdapat keterangan terus yang mencukupi untuk membuat dapatan bahawa mereka mempunyai kawalan, jagaan, milikan dan pengetahuan ke atas dadah berbahaya tersebut yang dijumpai di bahagian dalam ‘armrest’ kereta tersebut kerana keterangan yang ada menunjukkan semasa serbuan Perayu Pertama adalah pemandu manakala Perayu Kedua hanyalah merupakan penumpang kereta tersebut. [10] Perayu-Perayu juga dikatakan tidak menunjukkan sebarang ‘overt act’ semasa ditahan oleh pihak polis yang boleh menimbulkan sebarang inferens mengenai pengetahuan mereka mengenai dadah berbahaya tersebut yang dijumpai dalam keadaan berbungkus (P13B) dalam sampul surat P13A di bahagian dalam ‘armrest’ yang tertutup dalam kereta tersebut. Dadah berbahaya tersebut juga dihujahkan tidak dapat dilihat semasa serbuan oleh pihak polis dan kedudukan Perayu-Perayu dengan dadah tersebut juga dikatakan tidak memadai untuk membuktikan pengetahuan mereka mengenainya. [11] Mahkamah ini mendapati fakta di dalam kes ini menzahirkan bahawa pemilik kereta tersebut iaitu SP6 yang merupakan abang kepada Perayu Pertama telah memberikan keterangan bahawa Perayu Pertama telah mengambil dan menggunakan kereta tersebut beberapa hari sebelum kejadian. Perayu-Perayu telah menimbulkan isu bahawa keterangan lisan SP6 bercanggah mengenai tempoh masa iaitu berapa hari sebenarnya Perayu Pertama telah menggunakan kereta tersebut. Mahkamah ini mendapati bahawa percanggahan tersebut tidak material kerana yang pasti, kereta tersebut telah berada bersama Perayu Pertama beberapa hari sebelum Perayu-Perayu ditahan bersama kereta tersebut. [12] Menurut keterangan SP6 juga, mereka sekeluarga berserta Perayu Pertama menetap di Melaka. SP6 tidak tahu bila Perayu Pertama bergerak ke Petaling Jaya dengan kereta tersebut. SP6 juga mengesahkan bahawa tidak terdapat apa-apa barang di bahagian dalam ‘armrest’ kereta tersebut pada waktu kereta itu dipinjamkan kepada Perayu Pertama. SP6 turut mengecam Perayu Kedua yang dikenali sebagai kawan Perayu Pertama. [13] SP4 dan SP2 mengesahkan bahawa sewaktu tangkapan, hanya Perayu-Perayu sahaja yang berada di dalam kereta tersebut. Maka adalah jelas kereta tersebut berada dalam kawalan Perayu-Perayu. Kami berpandangan bahawa sekalipun Perayu Pertama baru sehari meminjam dan kemudiannya menggunakan kereta tersebut bersama-sama Perayu Kedua, hakikatnya ialah kereta tersebut telah berada dalam jagaan dan kawalan mereka semasa mereka ditahan dan ditangkap. Atas alasan yang sama kami mendapati Perayu-Perayu juga mempunyai kawalan atau jagaan ke atas dadah berbahaya tersebut yang telah ditemui berada di dalam kereta tersebut. Kewujudan dadah berbahaya di dalam kereta tersebut yang pada masa material berada dalam kawalan eksklusif dan digunakan oleh Perayu-Perayu menimbulkan satu inferens yang kuat bahawa mereka juga mempunyai pengetahuan mengenai dadah berbahaya tersebut. [14] Mahkamah Rayuan dalam kes Harvinder Singh a/l Joginder Singh v PP and Another Appeal [2018] 6 CLJ 307 dalam membuat dapatan mengenai pengetahuan mengenai dadah berbahaya yang dijumpai di bahagian kaki penumpang bahagian hadapan kenderaan yang dipandu oleh perayu di dalam kes tersebut telah menegaskan seperti berikut: “[59] It is apparent that the accused was solely in control of the motorcar from the time he borrowed the motorcar from SP4 at about 6.30pm, until the time of his arrest whilst at the driver's seat inside the motorcar at about 9pm by SP8 and his team (according to SP4; or from 8.30pm/8.40pm to 9pm according to the accused). By reason of the same, he was thus also having in his custody or control the two plastic bags containing the said drugs placed at the footrest of the front passenger seat - see PP v. Abdul Rahman Akif [2007] 4 CLJ 337; Parlan Dadeh v. PP [2009] 1 CLJ 717; [2008] 6 MLJ 19; Khairuddin Hassan v. PP [2010] 1 CLJ 833; [2010] 6 MLJ 145; and Aedy Osman v. PP [2011] 1 CLJ 273. The presence of the two plastic bags inside the motorcar which was under the exclusive control and use by the accused at the material time, must necessarily give rise to a strong inference that the accused had the requisite knowledge that the two plastic bags contained the said drugs. As said by the Federal Court in PP v. Abdul Rahman Akif (supra) ".... again knowledge cannot be proved by direct evidence, it can be proved by inference from the surrounding circumstances. Again the possible variety of circumstances which will support such an inference is infinite... …… [62] Even if the accused's possession of the said motorcar was only for about 20 minutes as contended by the defence and picked up by the learned trial judge (from between 8.30pm or 8.40pm when he took the car from SP4 to 9pm when he was arrested by SP8), the accused still has all the time in the world to pick up the said drugs along the way before his arrest. minutes is not a short time though. Only the accused has the answer where he went to after picking up the motorcar from SP4 up to the time of his arrest by SP8. The law does not require SP8 to follow the accused from the moment the accused left SP4's house to make up a case against him. The law neither requires the police witnesses to physically witness the accused picking up the said two plastic bags along his journey to fasten culpability upon him.” [Penekanan diberikan] [15] Fakta bahawa dadah berbahaya tersebut dijumpai dalam keadaan tersembunyi (di dalam envelope P13A) di bahagian dalam “armrest” di antara tempat duduk pemandu dan penumpang hadapan kereta tersebut bukanlah merupakan satu alasan untuk menyatakan inferens tidak boleh dibuat terhadap Perayu-Perayu bahawa mereka mempunyai pengetahuan mengenai dadah tersebut. Mahkamah Persekutuan dalam kes PP v Abdul Rahman Akif [2007] 4 CLJ 337 telah menyatakan: “[17] Therefore, the presence of the 3 packages in the car without a plausible explanation from the respondent could give rise to a strong inference that he had knowledge that the packages contained drug or things of similar nature. (See also Lim Beng Soon v. Public Prosecutor [2000] 4 SLR 589). We further agree with the prosecution that the fact that the drug was found wrapped in newspaper is no ground for saying that an inference could not be drawn against the respondent that he had the requisite knowledge. In this regard it is pertinent to refer to the observation of the Singapore Court of Appeal in Zulfikar bin Mustaffah v. PP [2001] 1 SLR 633, at p. 639:

For the element of 'possession' (within the meaning of s. 17 of the Misuse of Drugs Act) to be established, it must not only be shown that the accused had physical control of the drugs at the relevant time; the prosecution must also prove that the accused possessed the requisite knowledge as to the contents of what he was carrying: see Warner v. Metropolitan Police Commissioner[1969] 2 AC 256; Tan Ah Tee & Anor v. PP [1978] CLJU 193; [1978] 1 LNS 193; [1978-1979] SLR 211; [1980] 1 MLJ

In the course of the appeal before us, counsel for the appellant relied heavily on the fact that the contents of the bundles were securely wrapped in newspapers and could not be identified. We were accordingly invited to draw the inference that the appellant had no knowledge of the contents of the bundles.

We were unable to accede to this request. While the fact that the contents of the bundles were hidden from view may have been relevant in determining whether the requisite knowledge was absent, this factor should still not be given too much weight. Otherwise, drug peddlers could escape liability simply by ensuring that any drugs coming into their possession are first securely sealed in opaque wrappings. Rather, the court must appraise the entire facts of the case to see if the accused's claim to ignorance is credible. As Yong Pung How CJ remarked in PP v. Hla Win [1995] 2 SLR 424 (at p. 438): In the end, the finding of the mental state of knowledge, or the rebuttal of it, is an inference to be drawn by a trial judge from all the facts and circumstances of the particular case, giving due weight to the credibility of the witnesses. (emphasis added)” [Penekanan diberikan] [16] Di dalam kes ini, inferens mengenai pengetahuan Perayu-Perayu mengenai dadah berbahaya tersebut diperkuatkan lagi dengan fakta bahawa dadah-dadah berbahaya jenis Heroin dan juga Methamphetamine telah dijumpai bersama Perayu-Perayu semasa pemeriksaan badan ke atas mereka dijalankan oleh SP4. [17] Hasil pemeriksaan badan ke atas Perayu Pertama telah mendedahkan satu beg kecil yang berzip dalam poket seluar sebelah kanan bahagian hadapan yang dipakai oleh Perayu Pertama yang mana di dalam beg kecil tersebut telah dijumpai satu peket plastik lutsinar berisi dadah berbahaya yang telah disahkan sebagai Heroin. Pemeriksaan badan ke atas Perayu Kedua pula telah mendedahkan satu beg pinggang berwarna hitam bertulis “Dream Sport” yang dipakai oleh Perayu Kedua di mana di dalamnya dijumpai satu peket plastik lutsinar berisi dadah yang juga disahkan sebagai jenis Heroin dan satu peket plastik dadah berbahaya yang disahkan sebagai Methamphetamine yang merupakan jenis dadah yang sama dengan dadah berbahaya tersebut yang dijumpai di bahagian dalam ‘armrest’ kereta tersebut. Menilai keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan secara keseluruhan jelas menunjukkan kewujudan P13B iaitu dadah berbahaya tersebut di bahagian dalam ‘armrest’ kereta tersebut bukanlah secara kebetulan atau kepunyaan orang lain. [18] Dalam kes Lee Wai Peng v PP [2022] CLJU 337, fakta kes tersebut menzahirkan bahawa terdapat penemuan dadah jenis yang sama telah dijumpai di bahagian poket seluar yang dipakai oleh perayu di dalam kes tersebut dan di rumah yang didiami oleh perayu yang sama. Mahkamah Rayuan telah memutuskan bahawa bersandarkan fakta yang sedemikian adalah sukar untuk menyatakan bahawa penemuan dadah berbahaya di rumah yang didiami oleh perayu tersebut berada di sana secara kebetulan (accidental). Mahkamah Rayuan melalui penghakiman Gunalan Muniandy HMR (pada ketika itu) menyatakan: “[40] The same type of drugs in similar packaging was found in the Appellant's trouser pocket just before the search of the room was conducted, thus, showing that possession of the drugs by the Appellant in the said room was not accidental and goes to show knowledge by the Appellant. Further, to extrapolate, any fingerprint evidence/DNA would be merely corroborative evidence. Mere absence of it did not in any way cause a gap/doubt in the prosecution's case based on the available evidence.” [19] Adalah perlu untuk diulangi dan ditekankan bahawa dadah yang dijumpai bersama Perayu Kedua adalah dari jenis yang sama dengan dadah berbahaya tersebut yang menjadi subjek pertuduhan rayuan ini iaitu dari jenis Methamphetamine. Oleh yang demikian adalah selamat untuk Mahkamah ini membuat dapatan bahawa dengan penemuan dadah-dadah berbahaya yang dijumpai di badan Perayu-Perayu di mana selain dari dadah Heroin juga dijumpai dadah Methamphetamine (iaitu dadah yang sama dengan dadah berbahaya tersebut) apabila digabungkan dengan keterangan ikut keadaan yang telah dikemukakan oleh pihak pendakwaan inferens yang tidak dapat dielakkan (irresistible inference) yang boleh dibuat adalah Perayu-Perayu mempunyai pengetahuan mengenai dadah berbahaya tersebut yang dibungkus dalam P13B dan diletakkan dalam sampul P13A. Mahkamah ini berpuas hati bahawa elemen milikan ‘mens rea’ Perayu-Perayu ke atas dadah P13B telah dipenuhi. [20] Mahkamah ini berpuas hati bahawa bersandarkan fakta dan keterangan yang telah dikemukakan oleh pihak pendakwaan, kedua-dua elemen fizikal dan mental bagi memenuhi elemen milikan mens rea di pihak Perayu-Perayu telah dibuktikan mengenai dadah berbahaya tersebut. Mahkamah ini juga mendapati tidak ada kekhilafan di pihak YA HMT apabila beliau menggunapakai peruntukan anggapan milikan di bawah s. 37(d) ADB memandangkan elemen kawalan dan penjagaan telahpun dibuktikan. [21] Berpandukan definisi pengedaran di bawah s. 2 ADB di mana jumlah dadah yang banyak iaitu 177.9 gram Methamphetamine yang dijumpai bersama Perayu-Perayu di dalam kereta tersebut, maka Mahkamah ini mendapati Perayu-Perayu bertujuan mengedar dadah tersebut. Mahkamah ini mendapati YA HMT tidak terkhilaf dalam dapatannya apabila mendapati Perayu-Perayu telah gagal menyangkal anggapan ‘milikan’ di bawah s. 37(d) ADB di atas imbangan kebarangkalian terhadap dadah berbahaya tersebut setelah menilai pembelaan Perayu-Perayu. YA HMT juga tidak terkhilaf apabila menggunapakai s. 2 ADB dalam membuat dapatan bahawa Perayu-Perayu secara bersama-sama telah melakukan kesalahan mengedar dadah di bawah s. 39B(1)(A) ADB dibaca bersama s. 34 Kanun Keseksaan. Penutup [22] Berdasarkan dapatan dan analisa di atas, Mahkamah ini sebulat suara menolak rayuan Perayu-Perayu dan sabitan di bawah s. 39B(1)(a) ADB oleh YA HMT adalah dikekalkan. [23] Namun demikian, rayuan Perayu-Perayu terhadap hukuman dibenarkan. Hukuman gantung di leher sampai mati oleh YA HMT adalah diketepikan dan digantikan dengan hukuman tiga puluh (30) tahun penjara bermula dari tarikh tangkap pada 7.2.2018 dan lima belas (15) sebatan rotan. Bertarikh: 18 April 2025 Sgd [Noorin Binti Badaruddin] Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Peguam Perayu-Perayu: Muhammad Fairul Lizan Bin Abu Hassan Ahmad Iskhrah Bin Saad [Ahmad Ishrakh Saad & CO (Kajang)] Muhammad Arif Bin Majid Azamuddin Bin Abd Aziz [Azamuddin And CO. (Shah Alam)] Pendakwa Raya TPR Mohd Fuad Bin Abdul Aziz [Timbalan Pendakwa Raya (TPR), Jabatan Peguam Negara]