Muhammad Ariff Bin Shariff v Pendakwa Raya (DA-42S-7-06/2022)

Di akhir kes Pembelaan perayu telah disabitkan atas pertuduhan tersebut dan dijatuhkan hukuman 14 tahun penjara bermula dari tarikh hukuman dijatuhkan (13.06.2022).

Perayu telah merayu terhadap sabitan dan hukuman tersebut ke hadapan Mahkamah Tinggi Kota Bharu yang berkesudahan dengan rayuan atas sabitan ditolak yang mana sabitan dikekalkan manakala hukuman telah dikurangkan kepada 10 tahun penjara bermula dari tarikh rayuan diputuskan (26.1.2025).

Setelah tidak berpuas hati dengan keputusan yang diberikan diperingkat rayuan di Mahkamah Tinggi Kota Bharu ini, pihak perayu kini mengemukakan rayuan keperingkat Mahkamah Rayuan dan dengan itu disertakan di sini Alasan Penghakiman bagi keputusan tersebut.

Pada 16 Mac 2020 jam lebihkurang 1.30 pagi bertempat di rumah SP5 (mangsa) iaitu di Kampung Bukit Marak, Bachok Kelantan, SP5 telah dihubungi Muhammad Amin bin Abdullah atau Mat Min Kempet (yang masih bebas) untuk berjumpa dengan di rumah mangsa untuk urusan pembayaran wang kepada SP5.

Tidak lama kemudian Mat Min Kempet telah datang ke tempat kejadian dengan menaiki sebuah kenderaan Perodua Kelisa berwarna oren bersama 3 orang lagi yang mana salah seorang daripadanya adalah perayu. Hanya Mat Min Kempet seorang sahaja yang dikenali mangsa.

Suatu perbalahan telah berlaku di antara mangsa dan Mat Min Kempet dan Mat Min Kempet telah cuba menetak mangsa dengan sebilah pedang namun dapat dielak. Apabila pedang tersebut jatuh ketanah mangsa mengambilnya lalu menetak Mat Min Kempet. Perayu yang bersenjatakan pistol serta 2 orang lagi yang masing-masing membawa pedang telah juga keluar dari kereta. Perayu mengacukan pistol dan melepaskan tembakan ke arah mangsa.

Setelah mendengar bunyi tembakan ayah (SP4) dan adik (SP6) mangsa telah keluar dari rumah yang mereka dan mangsa diami. SP6 mendapati terdapat 3 atau 4 orang di situ dan sebuah kereta. Setelah diugut untuk ditembak, SP6 telah masuk semula ke rumah dan SP6 tidak dapat mengecam mereka yang berada di situ.

Setelah mereka tadi menaiki kereta dan beredar dari tempat kejadian, SP4 dan SP6 telah pergi kepada mangsa dan SP6 membawa mangsa ke hospital. Keterangan pegawai perubatan iaitu SP2 dan SP10 menunjukkan terdapat peluru dipunggung mangsa dan ianya berjaya dikeluarkan. SP10 juga menyatakan terdapat kecederaan dilengan mangsa dan jika ianya tidak dikawal boleh menyebabkan kematian mangsa. SP10 juga mengesahkan terdapat kecederaan yang konsisten dengan penggunaan senjata api.

Perayu berjaya ditangkap dan melalui proses kawad cam yang dikendalikan oleh SP8 pada 25.4.2020. Mangsa telah berjaya mengecam perayu sebagai orang yang melepaskan tembakan kepadanya.

Undang-Undang sedia ada telah memutuskan bahawa Mahkamah diperingkat rayuan tidak akan campurtangan untuk mengubah keputusan dari Mahkamah Rendah berhubung perkara-perkara yang menyentuh dapatan fakta Hakim Mahkamah Sesyen kerana dapatan fakta tersebut adalah hasil dari penilaian dengan teliti terhadap keterangan saksi-saksi di hadapan Hakim Mahkamah Sesyen yang membicarakan kes itu dan beliau adalah dalam kedudukan yang terbaik untuk membuat penemuan fakta tersebut.

Dalam nas Lai Kim Hon & Ors v PP (1981) 1 MLJ 84, Mahkamah Persekutuan mengatakan: “The principle of law governing appeals in criminal cases on questions of fact is well established, in that the Appeal Court will not interfere unless the balance of evidence is grossly against the conviction especially upon a finding of a specific fact involving the evaluation of the evidence of a witness founded on the credibility of such witness. In the instant case the learned trial judge very carefully analysed all the available evidence before him and made specific finding of fact founded upon that which he believed to be the truth. He also drew certain inferences from facts specifically found. In this respect we may form our independent view but we should only do so where the fact upon which the inference was drawn was either unwarranted or manifestly against the weight of evidence. That was not the case here.”

Dalam otoriti Public Prosecutor v Wan Razali Kassim (1970) 2 MLJ 79 pula diputuskan: “An appellate court should be slow to interfere with the finding of fact by a lower court as an appellate court does not have the advantage of seeing and hearing the witnesses and therefore of assessing their credibility.”

Dalam kes Herchun Singh & Ors. V Public Prosecutor (1969) 2 MLJ 209 dinyatakan, antara lain: “This view of the trial judge as to the credibiity of a witness must be given proper weight and consideration. An appellate court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the judge, who had the advantage of seeing and hearing 6 the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding.”

Petisyen Rayuan dikemukakan perayu adalah sepertimana berikut:

HMS bijaksana telah terkhilaf apabila mensabitkan Perayu terhadap pertuduhan tanpa mengambil kira faktor bahawa bukan perayu yang menyebabkan kecederaan parah di lengan mangsa sebaliknya individu lain yang menyebabkan kecederaan tersebut;

HMS yang bijaksana telah terkhilaf apabila mensabitkan Perayu terhadap pertuduhan tanpa mengambil kira faktor isu-isu pengecaman mangsa terhadap Perayu semasa kejadian berdasarkan keadaan yang gelap semasa kejadian;

HMS yang bijaksana telah terkhilaf apabila mensabitkan Perayu terhadap pertuduhan tanpa mengambil kira faktor bahawa keterangan mangsa adalah diragui apabila menyatakan semasa sedang bergelut dan ditetak, mangsa masih mampu melihat kehadiran individu lain yang menembaknya;

HMS yang bijaksana telah terkhilaf apabila mensabitkan Perayu terhadap pertuduhan tanpa mengambil kira faktor bahawa kegagalan pihak polis menangkap dan menuduh suspek lain telah memprejudiskan Perayu;

HMS yang bijaksana telah terkhilaf apabila mensabitkan Perayu terhadap pertuduhan tanpa mengambil kira faktor bahawa kecederaan yang disebabkan senjata api adalah kecederaan kecil sahaja dan tidak akan menyebabkan kematian;

HMS yang bijaksana telah terkhilaf apabila mensabitkan Perayu terhadap pertuduhan tanpa mengambil kira faktor ketiadaan DNA Perayu dijumpai pada senjata dan peluru yang dijumpai di dalam badan mangsa dan juga di tempat kejadian menunjukkan bukan Perayu yang menembak mangsa;

HMS yang bijaksana telah terkhilaf apabila mensabitkan Perayu terhadap pertuduhan tanpa mengambilkira faktor isu kawad cam yang dijalankan adalah tidak selamat.

HMS yang bijaksana telah terkhilaf apabila mensabitkan Perayu terhadap pertuduhan tanpa mengambil kira faktor versi keterangan Perayu adalah konsisten dan tidak meragukan dan boleh dipercayai; Pertimbangan atas sabitan (berdasarkan kandungan Petisyen Rayuan)

HMS yang bijaksana telah terkhilaf apabila mensabitkan Perayu terhadap pertuduhan tanpa mengambil kira faktor isu-isu pengecaman mangsa terhadap Perayu semasa kejadian berdasarkan keadaan yang gelap semasa kejadian;

HMS yang bijaksana telah terkhilaf apabila mensabitkan Perayu terhadap pertuduhan tanpa mengambil kira faktor bahawa keterangan mangsa adalah diragui apabila menyatakan semasa sedang bergelut dan ditetak, mangsa masih mampu melihat kehadiran individu lain yang menembaknya;

HMS yang bijaksana telah terkhilaf apabila mensabitkan Perayu terhadap pertuduhan tanpa mengambilkira faktor isu kawad cam yang dijalankan adalah tidak selamat. [16] Ketiga-tiga isu ini diulas secara bersekali memandangkan ia melibatkan isu undang-undang yang sama/berkait. Satu kes prima facie adalah dibuktikan apabila setiap elemen kesalahan dalam setiap pertuduhan berjaya dibuktikan di akhir kes pendakwaan dan di akhir kes Pembelaan kes dibuktikan melampaui keraguan yang munasabah (beyond reasonable doubt). [17] Maksud ‘Prima Facie’ juga telah dijelaskan oleh Hakim Agustine Paul di dalam satu kes Mahkamah Persekutuan, Balachandran v PP (2005) 1 CLJ 99, FC di m.s.99 sepertimana berikut: “A Prima facie case is therefore one that is sufficient for the accused to be called upon to answer. This in turn means that the evidence adduced must be such that it can be overthrown only by evidence in rebuttal. The phrase “prima facie” is defined in similar terms in Mozley and Whitelay’s Law Dictionary, 11th edn as: A litgating party is said to have a prima facie case when the evidence in his favour is sufficiently strong for his opponent to be called on to answer it. A prima facie case then, is one which is established by sufficient evidence, and can only be overthrown by rebutting evidence adduced by the other side. The result is that the force of the evidence adduced must be such that if unrebutted, it is sufficient to induce the court to believe in the existence of the facts stated in the charge or to consider its existence so probable that a prudent man ought to act upon the supposition that those facts exist or did happen. On the other hand if a prima facie case has not been made out it means that there is no material evidence which can be believed in the sense as described earlier. In order to make a finding either way the court must, at the close of the case for prosecution, undertake a positive evaluation of the credibility and reliability of all the evidence adduced so as to determine whether the elements of the offence have been established. [18] Bagi kesalahan di bawah Seksyen 307 Kanun Keseksaan dibaca bersama dengan Seksyen 34 Kanun yang sama, elemen-elemen pertuduhan yang perlu dibuktikan oleh pihak pendakwaan adalah: a) Perayu bersama-sama dengan Muhammad Amin bin Abdullah yang masih bebas serta seorang lagi yang masih bebas secara niat bersama telah melakukan suatu perbuatan yang mana dengan niat atau tahu di mana dalam keadaan tersebut sekiranya mematikan mangsa akan terjumlah kepada suatu pembunuhan; b) Dalam melakukan perbuatan tersebut telah menyebabkan kecederaaan kepada mangsa. [19] Mahkamah mendapati bahawa Responden telah berjaya membuktikan bahawa terdapat perbuatan yang dilakukan Perayu bersama dengan tertuduh yang masih bebas yang mana boleh terjumlah kepada pembunuhan dan juga menyebabkan kecederaan kepada mangsa. [20] Perayu semasa kejadian telah dengan niat ingin membunuh SP5 dengan mendatangkan suatu kecederaan yang mana dia tahu boleh menyebabkan kematian. Ini berdasarkan kepada kedatangan Perayu dan tertuduh-tertuduh yang lain ke tempat kejadian dengan membuat persediaan iaitu dengan membawa senjata yang berbahaya iaitu pistol dan pedang. Di dalan kes ini, pihak perayu dan tertuduh yang lain yang datang ke rumah mangsa dan menyerang mangsa. Tertuduh yang masih bebas iaitu Mat Min Kempet telah menetak mangsa dengan pedang manakala Perayu telah mengacukan pistol dan melepaskan tembakan ke arah mangsa. Ini menunjukkan Perayu dan mereka yang datang bersama mempunyai niat bersama untuk membunuh mangsa. [21] Perayu telah menimbulkan isu berkenaan dengan pengecaman ke atas perayu adalah disangsikan di mana keadaan di tempat kejadian adalah gelap dan samada mangsa masih mampu melihat kehadiran individu yang menembaknya ketika dalam keadaan sedang bergelut dan ditetak. Mahkamah mendapati walaupun mangsa tidak mengenali Perayu pada mulanya namun SP5 telah dapat mengecamkan Perayu di dalam kawad cam dan juga di Mahkamah. Pengecaman ‘dock identification’ adalah keterangan yang boleh diterima mengikut nas Arumugam s/o Muthusamy v PP [1998] 3 MLJ 73 dan Ong Poh Cheng v PP [1998] 4 MLJ. [22] Mangsa juga sememangnya mengenali Mat Min Kempet. Mangsa dapat melihat Perayu dan tertuduh yang lain kerana terdapat pencahayaan dari lampu berhampiran tempat kejadian. Tambahan pula, Perayu menembak mangsa dalam jarak yang dekat. Kecederaan yang dialami oleh mangsa juga adalah konsisten dengan keterangannya di mahkamah. [23] Selain dari itu, pihak Perayu ada menimbulkan isu berkenaan dengan prosedur kawad cam yang dijalankan adalah tidak selamat. Di dalam keterangan Perayu di peringkat pembelaan, Perayu ada mengatakan sebelum sesi kawad cam bermula, beliau telah dibawa ke bilik pegawai penyiasat terlebih dahulu. Pada waktu itu mangsa telah melalui bilik tersebut (pintu bilik tidak ditutup) dan pada masa ini mangsa telah melihat Perayu. Walaubagaimanapun isu ini tidak pernah ditanya atau dicabar semasa mangsa memberi keterangan di peringkat pendakwaan dan ianya adalah merupakan anggapan Perayu semata-mata. [24] Walaupun kawad cam hanya dijalankan sekali sahaja namun ianya sudah memadai kerana mangsa telah berpuas hati dengan prosedur pada kali pertama tersebut. SP8 selaku pegawai yang mengendalikan kawad cam tersebut ada menjelaskan sekiranya mangsa berpuas hati dengan prosedur pada kali pertama maka tiada keperluan untuk dilakukan proses kawad cam untuk kali kedua. Keterangan SP8 di Mahkamah juga tidak pernah dicabar oleh Perayu. [25] Apa yang material adalah keterangan mangsa yang jelas dapat mengecam Perayu sebagai orang yang telah melepaskan tembakan kearahnya pada hari kejadian. Oleh yang demikian, pengecaman oleh mangsa adalah selamat dan kukuh untuk mengenalpasti identiti Perayu sebagai salah seorang daripada pelaku yang cuba untuk membunuh mangsa semasa kejadian.

HMS yang bijaksana telah terkhilaf apabila mensabitkan Perayu terhadap pertuduhan tanpa mengambil kira faktor bahawa kecederaan yang disebabkan senjata api adalah kecederaan kecil sahaja dan tidak akan menyebabkan kematian;

HMS yang bijaksana telah terkhilaf apabila mensabitkan Perayu terhadap pertuduhan tanpa mengambil kira faktor ketiadaan DNA Perayu dijumpai pada senjata dan peluru yang dijumpai di dalam badan mangsa dan juga di tempat kejadian menunjukkan bukan Perayu yang menembak mangsa; [26] Bagi kedua-dua isu ini Mahkamah mendapati keterangan dari SP2 dan SP10 telah mengesahkan terdapat peluru pada punggung mangsa. SP10 turut mengatakan kecederaan pada lengan mangsa sekiranya tidak dikawal boleh menyebabkan kematian. Kecederaan tersebut telah disahkan oleh SP2 dan SP10. Kewujudan kecederaan yang boleh mendatangkan kematian bukanlah satu elemen bagi pertuduhan dibawah Seksyen 307 Kanun Keseksaan. Di dalam kes terhadap Perayu, pihak pendakwaan perlu membuktikan terdapat perbuatan dan niat Perayu untuk membunuh dan terdapat kecederaan yang telah diakibatkan kepada mangsa. Di dalam kes ini punca kecederaan adalah konsisten dengan penggunaan senjatapi dan pedang sepertimana keterangan SP5. [27] Seterusnya, mengenai isu ketiadaan DNA Perayu dijumpai pada senjata dan peluru yang dijumpai di dalam badan mangsa dan ditempat kejadian, Mahkamah mendapati kegagalan pihak polis berbuat demikian sama sekali tidak menggagalkan kes pendakwaan. Ini kerana ketika tangkapan dibuat, tiada sebarang penemuan apa-apa senjata tajam atau pistol ditemui pada Perayu. [28] Di dalam kes ini, pengemukaan senjata di mahkamah bukanlah satu elemen yang perlu dibuktikan. Namun jika ada, ianya merupakan satu keadaan yang positif kepada pihak pendakwaan, Di dalam kes ini terdapat saksi mata (SP5) yang mengesahkan senjata bahaya digunakan dan disokong oleh saksi pakar perubatan (SP2 dan SP10) yang memberikan pendapat berdasarkan kepada kecederaan pada mangsa. Kepakaran doktor ini juga tidak pernah dicabar oleh pihak pembelaan.

HMS bijaksana telah terkhilaf apabila mensabitkan Perayu terhadap pertuduhan tanpa mengambil kira faktor bahawa bukan perayu yang menyebabkan kecederaan parah di lengan mangsa sebaliknya individu lain yang menyebabkan kecederaan tersebut;

HMS yang bijaksana telah terkhilaf apabila mensabitkan Perayu terhadap pertuduhan tanpa mengambil kira faktor bahawa kegagalan pihak polis menangkap dan menuduh suspek lain telah memprejudiskan Perayu; [29] Dalam membuktikan niat bersama dalam melakukan jenayah, Mahkamah berpendapat ianya boleh dibuktikan dengan melihat kepada keterangan persekitaran dan juga tindakan Perayu ketika kesalahan itu dilakukan. Dalam kes ini, mangsa menyatakan dia telah dihubungi oleh Mat Min Kempet (yang masih bebas) untuk datang ke rumah mangsa. Mat Min Kempet kemudiannya sampai dengan menaiki sebuah Perodua Kelisa berwarna oren bersama dengan 3 orang lagi yang mana salah seorang darinya adalah Perayu. Tindakan mereka ini yang datang secara berkumpulan dan bersama-sama menyerang mangsa menunjukkan mereka sememangnya mempunyai niat bersama untuk mencederakan mangsa. [30] Di dalam nas Mahkamah Rayuan Mohamad Nazarie Halidi v. PP & Anor Appeal [2019] 6 CLJ 61, Mahkamah Rayuan memutuskan seperti berikut : “Common intention, just like other intentions, is impossible of direct proof unless there is express admission by the perpetrators. Otherwise, it will have to be inferred from the circumstantial evidence that form part of the prosecution case, as the case may be. Having said that, common intention, may be formed immediately before the commission of the offence from the surrouding circumstances of the case under scrutiny. We noted that in para [71] of his grounds of judgment, the learned trial judge had addressed his mind on this concept of s.34 of the Penal Code. The essence of s.34 of the Penal Code may safely be derived from the Privy Council decision in the case of Mahbub Shah v. Emperor (1945) 47 Bombay LR 941, emanating from an appeal from India, Their Lordships stated that the essence of the joint liability that was provided for under s.34 of the Penal Code was to be found in the existence of common intention. Under this provision, the doing of several acts regardless of whether they are similar or diverse, by several persons, as long as these acts are done in furtherance of a common intention, then each of those persons is liable for result of them all as if he had done those acts himself. This interpretation was given by the court in the case of Barenda Kumar Ghose as early as in 1924. (See Emperor v. Barendra Kumar Ghose (1924) 27 Bom LR 148). The Supreme Court of India had ruled in the case of Krishna Govind Patil (1963) 65 BOMLR 789 SC that the pre-arranged plan may develop on the spot during the course of the commission of the offence, but the crucial circumstance is that the said plan must precede the act constituting the offence. According to the Indian Supreme Court, this section only lays down a principle of joint criminal liability, it is a rule of evidence and does not create a substantive offence (See, the case of BN Srikanth v The State of Mysore [1958] AIR (SC) 672.” [31] Di dalam Farose Tamure Mohamad Khan v PP & Other Appeals [2016] 9 CLJ 769, Mahkamah Persekutuan memutuskan seksyen 34 tidak mewajibkan pendakwaan membuktikan niat bersama melakukan jenayah dalam kalangan Tertuduh. Selagi ada niat bersama melakukan tindakan jenayah, yang mengakibatkan perlakuan jenayah yang dilakukan, seksyen 34 akan beroperasi terhadap semua yang terlibat dalam perlakuan jenayah itu. [32] Dengan itu keputusan Hakim Mahkamah Sesyen adalah tepat dalam memutuskan Responden telah berjaya membuktikan adanya niat bersama dalam kalangan Perayu dan tertuduh yang masih bebas dalam melakukan cubaan bunuh hingga menyebabkan kecederaan kepada mangsa. [33] Seterusnya berkenaan dengan isu kegagalan pihak polis menangkap dan menuduh suspek lain telah memprejudiskan tertuduh, Mahkamah mendapati keterangan yang ada telah mencukupi untuk mengaitkan Perayu dengan pertuduhan yang dikenakan. Tambahan pula pertuduhan ke atas Perayu dibaca bersama dengan Seksyen 34 Kanun Keseksaan. Justeru itu, ianya sama sekali tidak memprejudiskan Perayu. Tambahan pula pegawai penyiasat (SP9) telah menjelaskan bahawa Mat Min Kempet dan suspek yang lain masih tidak dapat dikesan dan terdapat usaha-usaha untuk mengesan tertuduh yang lain termasuklah suspek tersebut telah dimasukkan di dalam senarai “wanted”.

HMS yang bijaksana telah terkhilaf apabila mensabitkan Perayu terhadap pertuduhan tanpa mengambil kira faktor versi keterangan Perayu adalah konsisten dan tidak meragukan dan boleh dipercayai; [34] Adalah menjadi undang-undang yang matan bahawa seorang tertuduh seperti Perayu hanya mempunyai kewajipan untuk membangkitkan satu keraguan munasabah ke atas kes pendakwaan untuk dilepaskan dan dibebaskan daripada pertuduhan. Hakim bicara pula mempunyai kewajipan untuk menilai pembelaan Perayu dan seterusnya perlu menentukan samada ianya membangkitkan keraguan munasabah ke atas kes pendakwaan setelah penilaian juga dibuat ke atas keterangan pendakwaan di akhir kes pembelaan. [35] Berkenaan dengan apa yang terjumlah kepada “keraguan munasabah”, kes PP v Saimin [1971] 2 MLJ 16 menyatakan seperti berikut: “The following definition of “reasonable doubt” is often quoted: “It is not mere possible doubt, because everything relating to human affairs and depending upon moral evidence is open to some possible or imaginary doubt. It is that state of the case which after the entire comparison and consideration of all the evidence leaves the minds of the jurors in that condition that they cannot say they feel an abiding conviction to a moral certainty of the truth of the charge.” [36] Semasa Perayu membela diri, Perayu di dalam keterangan pembelaannya di mahkamah menyatakan beliau berada di rumah kakaknya iaitu SD2 pada tarikh dan waktu kejadian. Perayu telah menafikan beliau telah menembak mangsa kerana beliau tidak berada di tempat kejadian dan tidak tahu berkenaan mangsa ditembak. Namun begitu keterangan SD2 tidak dapat mengesahkan berkenaan dengan keberadaan Perayu di rumahnya. SD2 mengatakan beliau telah tidur di dalam biliknya pada jam 12 malam dan akan bangun dari tidur pada waktu subuh. Dengan itu keterangan Perayu dan SD2 sama sekali tidak menyokong antara satu sama lain. [37] Mahkamah mendapati versi pembelaan adalah bersifat “afterthought” dan tidak pernah ditimbulkan semasa kes pendakwaan. Malah jika benar keterangan Perayu berkenaan ketidakberadaan beliau di tempat kejadian, pihak pembelaan sepatutnya memasukkan Notis Alibi di bawah seksyen 402A Kanun Tatacara Jenayah bertujuan untuk memberikan notis kepada pihak pendakwaan berkenaan dengan alibi tersebut. Namun perkara tersebut gagal dilakukan oleh Perayu. [38] Rujukan dibuat kepada kes-kes yang menyentuh berkenaan pembelaan yang bersifat penafian semata-mata: i) D.A Duncan v PP [1980] 2 MLJ 195 “The Defence was, in effect, a simple denial of the evidence connecting the appellant with the four boxes. We cannot see any plausible ground for saying that the four boxes were not his. In the circumstances of the prosecution evidence, the High Court came, in our view, to the correct conclusion that this denial did not cause a doubt on the prosecution case against the appellant.” ii. PP v. Ling Tee Huah [1982] 2 MLJ 324 “Held (3) – the accused’s defence was one of denial. A mere denial without other proof to reasonably dislodge the prosecution’s evidence is not sufficient.” [39] Oleh yang demikian, dengan menggunapakai otoriti-otoriti di atas Mahkamah berpendapat adalah jelas pembelaan Perayu ini hanyalah berbentuk “afterthought” dan bersifat penafian semata-mata dan HMS tidak terkhilaf apabila tidak menerima versi pembelaan ini. Hukuman [40] HMS menjatuhkan hukuman 14 tahun penjara dari tarikh sabitan ke atas perayu (13.6.2022) dan perayu melalui Petisyen Rayuan menyatakan:

Tuan Hakim yang bijaksana telah terkhilaf apabila menjatuhkan hukuman pemenjaraan yang berlebihan terhadap perayu tanpa mengambil kira faktor mitigasi yang berpihak kepada perayu;

Tuan Hakim yang bijaksana telah terkhilaf dalam menjatuhkan hukuman pemenjaraan yang berlebihan terhadap perayu tanpa mengambilkira ini adalah kesalahan pertama perayu. [41] HMS di dalam Alasan Penghakimannya menekankan isu kepentingan awam dalam menjatuhkan hukuman memandangkan ini merupakan kesalahan yang serius. [42] Di dalam nas Lee Kon Maw v Public Prosecutor [2010] 1 LNS 1880 dinyatakan tentang budibicara menjatuhkan hukuman: “Undang-undang memberi kebebasan kepada Hakim untuk memilih dan mengenakan apa-apa hukuman yang difikirkan sesuai dan setimpal dengan kesalahan yang dilakukan. Oleh kerana Hakim mempunyai persepsi dan pandangan tersendiri terhadap sesuatu proses penghukuman, faktor kemanusiaan banyak mempengaruhi proses ini.” [43] Sesuatu bentuk hukuman tidak hanya perlu berbentuk untuk menghukum tetapi perlu juga mempunyai unsur untuk memulihkan atau rehabilitasi. Prinsip “justice must be tempered with mercy” perlu digunakan dalam keadaan tertentu. Tujuan hukuman perlu juga dengan objektif untuk perayu menjadi insan yang lebih baik yang boleh menyumbang kepada masyarakat oleh itu prinsip “deterrent” semata tidak sepatutnya menjadi satu-satunya pertimbangan dalam menjatuhkan hukuman. Pertimbangan ini adalah jelas terdapat di dalam beberapa nas rujukan. [44] Di dalam nas PP v Rashid Ramli [2019] 1 LNS 919 isu ini telah disentuh: “Public interest therefore not only should reflect the abhorrence of the society against the crime by the imposition of elements of retribution and deterrence in the sentence, but should also ensure the promotion of rehabilitation and reformation on the part of the accused himself.” [45] Di dalam nas PP v Tan Heng Lee [2013] 5 LNS 70 juga faktor rehabilitasi ditekankan: “Namun demikian, mahkamah berbalik kepada tujuan hukuman (aim of sentencing) yang mana selain retributive, deterrent dan prevention terdapat juga satu lagi matlamat iaitu rehabilitative aim yang mana matlamat yang digambarkan atas dasar ini adalah untuk menggalakkan perayu menjadi seorang insan yang mematuhi undang-undang serta rakyat yang bertanggungjawab dengan harapan bahawa perayu akan berubah sekaligus menghormati undang-undang dan peraturan yang wujud.” [46] Mahkamah ini berpendapat bahawa hukuman yang dijatuhkan oleh HMS adalah “manifestly excessive” memandangkan ianya merupakan kesalahan pertama perayu dengan perayu berusia masih muda semasa kejadian (28 tahun). Perayu mempunyai ruang dan peluang untuk menjadi insan yang lebih baik dan melalui rehabilitasi. Tambahan pula perayu baru kembali mendirikan rumah tangga dan sememangnya dalam proses memulakan hidup baru. [47] Dengan itu hukuman penjara diakas kepada 10 tahun dan bermula dari tarikh hukuman dijatuhkan pada hari rayuan diputuskan (26.1.2025). Hukuman ini tidak dirayu oleh pihak Pendakwaan tetapi masih dirayu oleh pihak perayu. Kesimpulan [48] Adalah menjadi prinsip undang-undang yang jelas bahawa tanggungjawab Mahkamah diperingkat rayuan adalah sepertimana ditetapkan di dalam Sivalingam a/l Periasamy v Periasamy & Anor (1995) 3 MLJ 395 dalamana diputuskan: “It is trite law that an appellate court will not readily interfere with the findings of fact arrived at by the trial court to which the law entrusts the primary task of evaluation of evidence. However, the appellate court has a duty to intervene where a trial court has misdirected itself, that one may say that no reasonable court which had properly directed itself and asked the correct questions would have arrived at the same conclusion” [49] Mahkamah diperingkat rayuan setelah mengambilkira dapatan Hakim Mahkamah Sesyen mendapati tiada kekhilafan telah dilakukan dari segi undang-undang dan fakta dalam mensabitkan perayu. Dengan itu diputuskan bahawa keputusan Hakim Mahkamah Sesyen mensabitkan perayu ke atas pertuduhan adalah selamat. Dengan itu rayuan atas sabitan adalah ditolak namun rayuan atas hukuman adalah dibenarkan. Bertarikh: 6 Mei 2025. AZMI BIN ABDULLAH HAKIM MAHKAMAH TINGGI MAHKAMAH TINGGI KOTA BHARU PEGUAM Perayu: Rozilawati binti Hassan Tetuan Rozilawati Hassan & Co Peguambela & Peguamcara No. Unit 3, 1st Floor W3/604, Jalan Masjid Lama, 17000 Pasir Mas, Kelantan. Responden/Pendakwaan: Hazwanie binti Husain Bustari Timbalan Pendakwa Raya Cawangan Pendakwaan Kelantan, Tingkat 3, AG-03-03, Al-Waqf Garden Boulevard @ Tunjong, Jalan Kuala Krai, Bandar Baru Tunjong, 16010 Kota Bharu, Kelantan.