Muhammad Azlisyam Bin Azmi (JK-83-9-02/2025)

Tertuduh dalam kes ini dituduh di Mahkamah ini pada 6.2.2025 di atas satu pertuduhan di bawah seksyen 186 Kanun Keseksaan. Pihak pendakwaan telah memohon pindaan kepada pertuduhan dengan memotong perkataan “kerjanya sebagai penjawat awam” dan menggantikan dengan “fungsi awamnya”. Tertuduh yang diwakili oleh peguam dari Yayasan Bantuan Guaman Kebangsaan (“YBGK”) menyatakan tiada bantahan terhadap permohonan pihak pendakwaan. Dengan demikian, permohonan pihak pendakwaan dibenarkan dan Pertuduhan Pindaan (P1) adalah seperti berikut:- PERTUDUHAN:- "Bahawa kamu pada 20/01/25 jam lebih kurang 1.00 tengah hari, bertempat di simpang masuk Plaza Tol Yong Peng Utara, dalam daerah Batu Pahat di dalam negeri Johor, didapati menghalang seorang penjawat awam iaitu Inspektor Muhammad Azrul Aminur Rashid Bin Zakaria daripada menjalankan fungsi awamnya iaitu sebagai Pegawai Polis apabila enggan keluar daripada kereta jenis Audi Model A5 bernombor pendaftaran VFE5884 apabila diarahkan. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 186 Kanun Keseksaan”

Permohonan pihak pendakwaan untuk meminda pertuduhan untuk memasukkan elemen “menjalankan fungsi awamnya” adalah selaras dengan keputusan Mahkamah dalam kes PP v Ravichanthiran Ganesan [2022] 8 MLJ 82; [2021] MLRHU 1913; [2022] 1 CLJ 804; [2021] AMEJ 1852 di mana Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa:- “[47] A condensation of the authorities demonstrate that for an offence under s. of the Penal Code, the element that the offender had voluntarily obstructed a public servant in discharge of his public function must be present. The charge must state that the public servant was carrying out his public function when he was obstructed by the respondent. In this instant case, a scrutiny of the charge finds this element missing. For this reason, this court therefore finds the charge against the respondent to be defective.”

Pertuduhan Pindaan tersebut telah dibacakan kepada Tertuduh dan diterangkan kepada Tertuduh dan Tertuduh telah mengaku bersalah terhadap Pertuduhan Pindaan tersebut. Mahkamah telah berpuas hati bahawa Tertuduh memahami sifat dan akibat pengakuan bersalah, terutamanya mengenai hukuman yang bakal dikenakan sebagaimana dinyatakan di bawah undang-undang.

Seterusnya, fakta kes dikemukakan oleh pihak pendakwaan dan ditandakan sebagai eksibit P2. Setelah dibacakan dan diterangkan kepada Tertuduh, Tertuduh mengakui fakta kes tersebut. Fakta kes yang dikemukakan pihak pendakwaan adalah seperti berikut:- “Pada 20.01.25, jam lebih kurang 1300 hrs, Pengadu bersama anggota bertugas telah mendapat maklumat untuk melakukan pemeriksaan ke atas (1) buah M/Kar Jenis Audi Model A5 bernombor pendaftaran VFE5884. Apabila pengadu melihat M/Kar Tertuduh di laluan susur keluar Tol Plaza Yong Peng Utara, Pengadu telah bertindak untuk menahan Tertuduh kerana mahu melakukan pemeriksaan polis. Pengadu telah meminta Tertuduh untuk keluar daripada M/Karnya namun Tertuduh enggan memberikan kerjasama dan telah melarikan diri daripada Pengadu dengan memecut kenderaan. Perbuatan Tertuduh yang melarikan diri daripada pengadu semasa pemeriksaan telah tular dan mencetuskan kegentaran awam. Pada 31.01.2025 jam lebih kurang 2200 Hrs, Tertuduh telah berjaya ditahan di tepi Jalan Santuari Utama, berhadapan Sky Awani 4 Residence, Setapak, Kampung Baru Air Panas, 53200 Kuala Lumpur dan tangkapan dilakukan sebagaimana Repot Setapak 1915/2025. Hasil keterangan dapati Tertuduh didapati telah menggalang penjawat awam daripada menjalankan fungsi awamnya. Oleh yang demikian, Tertuduh telah melakukan kesalahan di bawah seksyen 186 Kanun Keseksaan”

Tertuduh juga telah mengakui benar kesemua eksibit-eksibit yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan. Mahkamah berpuas hati bahawa Tertuduh mengaku bersalah dan telah memahami sepenuhnya sifat dan akibat pengakuan, maka pengakuan salah Tertuduh diterima dan Tertuduh didapati bersalah atas 1 kesalahan di bawah seksyen 186 Kanun Keseksaan.

Dalam rayuan mitigasinya, Tertuduh melalui Peguam YBGK menyatakan bahawa Tertuduh berusia 28 tahun, sudah berkahwin dan mempunyai 4 orang anak masing-masing berusia 6, 5, 4 dan 3 tahun. Tertuduh bekerja sebagai peniaga air balang di tepi jalan dengan pendapatan RM1,500.00 dan isteri tidak bekerja. Tertuduh adalah penanggung tunggal keluarga. Peguam YBGK berhujah bahawa pengakuan salah Tertuduh menjimatkan masa dan kos dan Tertuduh telah insaf. Maka, Tertuduh memohon supaya denda minima dikenakan.

Dalam hujahan pemberatan, pihak pendakwaan berhujah bahawa walaupun Tertuduh telah mengaku bersalah dan perkara tersebut berupaya menjimatkan masa dan kos pendakwaan, perkara tersebut tidak sepatutnya dijadikan faktor untuk pemberian diskaun secara automatik. Pihak pendakwaan memohon supaya hukuman berat dikenakan ke atas Tertuduh bagi melindungi kepentingan awam memandangkan Tertuduh telah bertindak agresif terhadap seorang Inspektor Polis dan telah mencetuskan kegentaran awam. Pihak pendakwaan berhujah bahawa sekiranya hukuman setimpal tidak dikenakan, perkara tersebut akan memberi isyarat yang salah.

Pihak pendakwaan juga memohon Mahkamah untuk memberi penekanan terhadap kepentingan awam melebihi kepentingan Tertuduh. Pihak pendakwaan juga mengemukakan rekod-rekod lampau Tertuduh dan diakui benar oleh Tertuduh (P8). Memandangkan Tertuduh mempunyai rekod lampau jenayah yang banyak, pihak pendakwaan memohon supaya Tertuduh dikenakan hukuman berbentuk pemulihan agar Tertuduh menghormati undang-undang. Maka, berdasarkan hujahan-hujahan ini, pihak pendakwaan memohon supaya Tertuduh dikenakan hukuman penjara.

Setelah mempertimbangkan rayuan mitigasi Tertuduh dan hujahan pemberatan pihak pendakwaan, dan setelah mengambil kira fakta kes secara menyeluruh, Mahkamah telah mensabitkan Tertuduh di atas satu kesalahan di bawah seksyen 186 Kanun Keseksaan dan memerintahkan supaya Tertuduh dikenakan hukuman penjara 6 bulan dari tarikh tangkap (31.1.2025) dan denda RM2,000.00 gagal bayar 2 bulan penjara. Tidak berpuas hati dengan keputusan Mahkamah ini, Tertuduh memfailkan rayuan ke Mahkamah Tinggi pada 17.2.2025.

Seksyen 305 Kanun Prosedur Jenayah memperuntukkan bahawa “apabila Tertuduh mengaku salah dan telah disabitkan oleh seseorang Majistret terhadap akuan itu, maka tiada sebarang rayuan boleh dibuat kecuali berkenaan berat atau sahnya hukuman itu”.

Berdasarkan peruntukan yang tersebut di atas, Tertuduh adalah dihalang dari membuat sebarang rayuan berkenaan sabitan setelah pengakuan salah Tertuduh diterima dan Tertuduh telah disabitkan atas satu kesalahan dengan sewajarnya. Perkara ini dijelaskan dalam kes Mahkamah Rayuan Masni bin Yusoff v Public Prosecutor [2019] MLJU 1729; [2019] MLRAU 440; [2019] CLJU 1984 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[11] Be that as it may, we are of the opinion that there is absolutely no merit in the appeal against conviction as the plea of guilty was correctly entered in accordance with the law. We have carefully perused the notes of proceedings from the High Court. The appellant was represented by counsel. The charge which is drafted in the Malay Language was read to him. The notes of proceedings recorded that he understood the charge as well as the consequences of his plea. The maximum punishment for the offence is also stated at the bottom of the charge sheet. The appellant also admitted the brief facts of the case that was prepared in the Malay Language. In the premises, we are of the view that the appellant had entered an unqualified and unequivocal plea of guilty to the charge after having understood the nature of the charge and the consequences of the said plea. [12] In the premises, as correctly submitted by the learned DPP, section 305 of the Criminal Procedure Code applies. The section provides that where accused person has pleaded guilty and has been convicted, there shall be no appeal except as to the extent or legality of the sentence (see also the cases of Munawar Ahmad Anees v. Public Prosecutor [2009] 2 MLJ 1 and Lee Weng Tuck & Anor v Public Prosecutor [1989] 1 CLJ (Rep) 75.”

Sebagaimana dinyatakan terdahulu, Tertuduh dalam kes ini telah diwakili peguam YBGK di sepanjang prosiding ini sehingga dijatuhkan hukuman oleh Mahkamah. Maka, Tertuduh sewajarnya telah mendapat nasihat guaman yang sewajarnya berkenaan prosiding jenayah terhadap beliau. Dalam kes ini, Pertuduhan telah dibaca dan diterangkan kepada Tertuduh. Tertuduh sendiri telah mengaku bersalah terhadap Pertuduhan tersebut. Tertuduh juga telah mengakui benar fakta kes yang dibacakan dan diterangkan di Mahkamah. Tertuduh juga telah mengakui benar kesemua eksibit yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan. Maka kesemua hal ini dengan jelas menunjukkan bahawa pengakuan salah tertuduh yang diwakili peguam di sepanjang prosiding Mahkamah adalah teratur, tidak bersyarat dan mengikut prosedur yang telah ditetapkan.

Mahkamah dalam hal ini merujuk kepada kes Mahahdir Siron v PP [2022] MLJU 97; [2022] MLRHU 107; [2022] CLJU 120 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[60] If indeed he had a Defence Counsel (from the National Legal Aid Foundation), is the Learned Counsel now also accusing the Defence Counsel at the Court below of equal unethical conduct? [61] From the CRT recording as well as the written records and the Learned Deputy Public Prosecutor who was then the prosecutor in the Court below, I am satisfied that: a. the accused understood the Charges that were read and explained to him. b. the accused did plead guilty. c. the accused understood the nature and consequences of the guilty plea. d. the accused admitted that the facts of the case as being true. e. the Learned Sessions Court Judge as well as Court Interpreter did NOT concoct evidence that the accused understood the Charges that were read and explained to him or that the accused pleaded guilty or he did understand the nature and consequence of the guilty plea or the brief facts.”

Malah, fakta kes yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan sebagaimana ditanda P2 menunjukkan kesemua elemen di bawah seksyen 186 Kanun Keseksaan telah dipenuhi dalam kes ini. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Pendakwa Raya v Jegatheswaren A/L Raju [Semakan Jenayah No.:JA-43-2-01/2025] di mana Yang Arif Dato’Abu Bakar Katar telah memutuskan seperti berikut:- “Bagi maksud pendakwaan di bawah kesalahan s. 186 Kanun itu, intipati kesalahan yang perlu ditunjukkan dalam fakta kes ialah:

Tertuduh melakukan halangan ke atas pegawai awam;

(ii) Pegawai awam sedang menjalankan tugas awamnya; dan

(iii) Tertuduh dengan sengaja melakukan halangan tersebut. (sila rujuk kes Tan Teck Yam v. PP [1968] 1 MLJ 57). [14] Mahkamah ini telah meneliti fakta kes secara lisan yang dibentangkan oleh pendakwaan. Mahkamah ini bersetuju dengan pendirian TPR yang terpelajar dan peguam YBGK yang terpelajar, fakta kes tidak mendedahkan apakah perbuatan Tertuduh yang dikatakan menghalang ke atas pengadu iaitu seorang pegawai JPJ yang menjadi teras pertuduhan. Mahkamah ini berpendapat Puan Majistret itu telah terkhilaf apabila gagal menghayati fakta kes dengan jelasnya tidak mendedahkan intipati (i) bagi maksud kesalahan di bawah s. 186 Kanun itu. Sekiranya diamati laporan polis yang di buat oleh pengadu, walaupun Tertuduh menunjukkan isyarat lucah, pengadu masih berjaya menahan lori yang di pandu oleh Tertuduh. Tertuduh menuruti arahan pengadu dengan memberhentikan lori yang dipandunya. Pengadu telah membuat pemeriksaan dan mendapati Tertuduh tidak mempunyai lesen memandu yang sah dan cukai kenderaan lori telah tamat tempoh. Mahkamah ini berpendapat fakta kes tidak menunjukkan Tertuduh melakukan apa-apa halangan dengan sengaja sehingga pengadu tidak dapat menjalankan tugas awamnya…”

Berbeza dengan fakta kes di atas, dalam kes ini, apabila Pengadu menahan Tertuduh kerana mahu melakukan pemeriksaan polis dan meminta Tertuduh keluar dari keretanya, Tertuduh enggan beri kerjasama dan melarikan diri dengan memecut kenderaannya. Maka, Mahkamah berpendapat bahawa fakta kes P2 mendedahkan kesemua elemen pertuduhan di bawah seksyen 186 Kanun Keseksaan.

Malah, dalam kes ini, apabila pihak pendakwaan ingin meminda fakta kes dan menambahkan ayat “Perbuatan Tertuduh yang melarikan diri daripada pengadu semasa pemeriksaan telah tular dan mencetuskan kegentaran awam...” dan Mahkamah membenarkan penambahan tersebut memandangkan peguam YBGK tiada bantahan terhadap permohonan pendakwaan, fakta kes sebagaimana dipinda telah dibacakan semula kepada Tertuduh dan Tertuduh mengaku benar fakta tersebut pada kali kedua.

Maka, kesemua fakta ini menunjukkan bahawa Tertuduh telah membuat pengakuan salah tanpa syarat dan dengan demikian, adalah dihalang dari membuat sebarang rayuan terhadap sabitan yang direkodkan Mahkamah ini. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Public Prosecutor v Banphanuk & Anor [1995] 2 SLR 225, di mana Mahkamah Rayuan Singapura memutuskan bahawa:- “The duty of the court as spelt out in Mok Swee Kok v PP [1994] 3 SLR 140 is to 'scrutinize the statement of facts for the explicit purpose of ensuring that all the elements of the charge are made out therein.' While the court retains a discretion under s 187 of the CPC to convict the accused on his guilty plea, if the court finds that the statement of facts discloses that the offence for which the accused has been charged is made out, and the accused admits to the statement of facts without qualification and does not qualify the plea of guilt or the statement of facts at any stage of the proceedings, the court ought not to amend the charge and, unless there are exceptional circumstances otherwise, the court ought to convict the accused on that charge.”

Maka, atas alasan-alasan ini, rayuan Tertuduh terhadap sabitan yang direkodkan adalah wajar ditolak.

Dalam melaksanakan budi bicara Mahkamah dalam menjatuhkan hukuman yang sewajarnya kepada Tertuduh, Mahkamah perlu mengambil kira pelbagai faktor sebagaimana dinyatakan dalam kes PP v Morah Chekwube Chukwudi [2017] MLJU 958; [2017] MLRAU 276; [2017] 1 LNS 864; [2017] AMEJ 0782 yang memutuskan seperti berikut:- “Jurisprudence relating to sentence [5] It is well established that there are a number of factors that courts take into consideration before sentencing. Some of them are as follows: (a) the gravity or severity of the facts constituting the offence; (b) the circumstances in which it was committed; (c) the rampancy of such offence in the area; (d) the offender's previous record; (e) the offender's contribution and support to his family members; (f) the offenders means; (g) the effect of conviction and sentence on his job opportunities;

the age and health of the accused; (i) whether it is his first offence; (j) whether the accused had cooperated with the police after the commission of the offence;

whether the accused had pleaded guilty; (i) status of the accused; (m) whether there was violence during the crime; (n) public interest, etc. [6] All these factors where applicable need to be addressed by the defence to secure a just sentence. It is equally important for the prosecution to rebut the facts adduced by the accused if they are not bona fide, as ultimately the power to sentence is placed on the trial judge and the judge had to rely on the facts adduced in court…”

Faktor-faktor berikut telah dipertimbangkan Mahkamah dalam menentukan hukuman yang sewajarnya terhadap Tertuduh.

Hukuman yang diperuntukkan di bawah seksyen 186 Kanun

Dalam menentukan hukuman yang perlu dijatuhkan terhadap Tertuduh, Mahkamah terlebih dahulu mengkaji hukuman yang diperuntukkan di bawah undang-undang. Mahkamah dalam hal ini merujuk kepada seksyen 186 Kanun Keseksaan yang memperuntukkan bahawa:- “Barang siapa dengan sengaja menggalang mana-mana penjawat awam dalam menjalankan fungsi jawatannya, hendaklah dihukum dengan pemenjaraan selama tempoh yang boleh sampai dua tahun, atau dengan denda yang boleh sampai sepuluh ribu ringgit, atau dengan kedua-duanya.”

Sekiranya diperhatikan, hukuman terkini di bawah seksyen 186 Kanun Keseksaan hanya dimasukkan menurut Akta Kanun Keseksaan (Pindaan)

Sebelum pindaan, seksyen 186 hanya memperuntukkan hukuman penjara tiga bulan, atau denda boleh sampai RM1,000.00 atau kedua-duanya. Hukuman dalam bentuk asal menunjukkan kesalahan di bawah seksyen 186 Kanun Keseksaan adalah pada asalnya hanya kes saman menurut seksyen 2 Kanun Tatacara Jenayah yang memperuntukkan bahawa:- “kes saman” ertinya suatu kes berhubungan dengan suatu kesalahan yang bukannya menjadi kes waran” “kes waran” ertinya suatu kes berhubungan dengan suatu kesalahan yang boleh dihukum mati, atau dipenjarakan untuk suatu tempoh lebih daripada enam bulan”

Maka, pindaan kepada peruntukkan ini dibuat bagi meningkatkan hukuman penjara sehingga 2 tahun dan denda boleh sampai RM10,000.00 dan dengan pindaan ini, kesalahan di bawah seksyen 186 tidak lagi kes saman. Maka, keseriusan parlimen dalam menangani kesalahan di bawah seksyen 186 Kanun Keseksaan yang kian berleluasa dapat dilihat menerusi pindaan hukuman yang diperkenalkan.

Adalah menjadi undang-undang mantap bahawa niat parlimen dalam menggubal atau meminda sesuatu statut perlu diambil kira dan diberi kesan dalam mentaksirkan peruntukkan tersebut. Dalam kes Hasanuddin Abd Hamid v PP [2002] 2 MLJ 157; [2002] 1 MLRH 454; [2002] 3 CLJ 495; [2002] AMEJ 0008, Mahkamah memutuskan bahawa:- “That in my view is contrary to the intention of the legislature in amending those provisions relating to the offences committed by the appellant wherein the maximum terms of imprisonment were increased with additional fines and whipping for subsequent commissions. The increment in the punishments can only mean one thing, that is, that Parliament deemed it very serious the types of offences that were committed by the appellant.”

Berdasarkan pemerhatian ini, Mahkamah perlu memberi kesan kepada niat parlimen dalam meningkatkan hukuman berkenaan kesalahan di bawah seksyen 186 Kanun Keseksaan untuk membendung kesalahan tersebut. Mahkamah dalam hal ini merujuk kepada kes PP v Loo Choon Fatt [1976] 2 MLJ 256; [1976] 1 MLRH 23; [1976] 1 LNS 102 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “The amendments passed by Parliament therefore reflect the public policy. It must be presumed that behind the public policy is the consideration of public interest. The change in the attitude of the legislature itself during the last three years reflects the seriousness of the problem. In my view the courts will not be performing their functions honestly if the seriousness of the situation is not reflected in the sentence imposed or if the sentence appears to defeat the object of the statute. This is not saying that the courts in the treatment of drug offences should at all times be severe. Each case has to be determined on its own merits. But in every case the courts must be realistic and rational.”

Kepentingan awam

Faktor kepentingan awam adalah faktor yang utama yang perlu dipertimbangkan Mahkamah dalam menentukan hukuman terhadap Tertuduh di samping mengimbangi faktor ini dengan faktor mitigasi lain. Dalam hal ini, hukuman yang dijatuhkan Mahkamah bukan sahaja bertindak sebagai pengajaran kepada Tertuduh untuk tidak mengulangi kesalahan yang sama pada masa hadapan, malah juga bertindak sebagai pencegahan (deterrent) kepada orang awam berkenaan hukuman berat yang bakal menanti sekiranya mereka terlibat dalam kesalahan jenayah seumpama dalam kes ini. Perkara ini telah jelas diputuskan dalam kes R v Ball 35 Cr. App. R164 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- "In deciding the appropriate sentence a court should always be guided by certain considerations. The first and foremost is the public interest. The criminal law is publicly enforced, not only with the object of punishing crime, but also in the hope of preventing it. A proper sentence, passed in public, serves the public interest in two ways. It may deter others who might be tempted to try crime as seeming to offer easy money on the supposition, that if the offender is caught and brought to justice, the punishment will be negligible. Such a sentence may also deter the particular criminal from committing a crime again, or induce him to turn from criminal ways to an honest life.”

Mahkamah berpendapat bahawa kebelakangan ini, kesalahan menghalang penjawat awam dalam menjalankan fungsi awamnya semakin berleluasa. Fakta bahawa kesalahan seumpama berleluasa telah diputuskan seawal tahun 2020 dalam kes PP v Chow Hai Guan [2021] 2 SMC 421 seperti berikut:- “[25] Mutakhir ini, kesalahan melibatkan kacau ganggu terhadap penjawat awam sering menjadi tajuk berita. Hal ini digarap dalam suatu kajian bertajuk "Assault or Using Force to Deter a Public Servant from Discharging of Official Duty" yang diterbitkan Malayan Law Journal - [2017] 3 MLJ xix. Kesengajaan untuk tidak patuh arahan sah dari penguatkuasa serta sikap mempertikaikan dan meremehkan tindakan penguatkuasa seharusnya dipandang serius, justeru hukuman yang melibatkan kesalahan tersebut haruslah memperlihatkan kepentingan awam terpelihara…”

Malah, kesalahan ini masih berleluasa walaupun pendakwaan penjenayah telah meningkat. Umpamanya, sebaik sahaja Tertuduh dalam kes ini dijatuh hukum dan sebelum Notis Rayuan difailkan, Mahkamah mengambil Notis Kehakiman melalui kenyataan media Ketua Polis Daerah Kluang bertarikh 14.2.2025 bahawa satu lagi insiden menghalang penjawat awam menjalankan fungsi awamnya telah berlaku di Daerah Kluang pada 14.2.2025 dimana seorang suspek berusia 40-an tahun gagal memberikan kerjasama ketika hendak diperiksa oleh pegawai polis cawangan peronda (MPV) Ibu Pejabat Polis Daerah (IPD) Kluang, sebelum melarikan diri dengan memandu kereta secara melulu sejauh kira-kira lima kilometer sebelum diberkas polis.

Sebaik insiden tersebut, Berita Harian melaporkan pada 19.2.2025 bahawa sebuah lori yang diarah untuk berhenti oleh pasukan penguatkuasa Jabatan Pengangkutan Jalan untuk pemeriksaan enggan berhenti dan berlaku insiden kejar-mengejar sejauh 25 Kilometer, sebelum pemandu lori tersebut melompat keluar dari lori tersebut yang menyebabkan kenderaan tersebut yang tanpa kawalan merempuh sebuah rumah. Pemandu lori tersebut akhirnya berjaya ditahan dengan bantuan penduduk setempat.

Undang-undang adalah mantap bahawa Mahkamah berhak mengambil notis kehakiman bahawa kesalahan seumpama berleluasa sebagaimana diputuskan dalam kes Gek Sing Kaliappan v PP [1999] 6 MLJ 641; [1999] 2 MLRH 75; [1999] 4 CLJ 292; [2000] 1 AMR 1198 seperti berikut:- “In the exercise of such discretionary function in sentencing (as opposed to and distinct from a finding of guilt or innocence which is not a matter of discretion) the sentencer may take judicial notice of the prevalence of similar offences and other related factors. See Lee Chow Meng v. PP [1975] 1 LNS 80[1976] 1 MLJ 287, Yong Pak Yong v. PP [1959] 1 LNS 102[1959] MLJ 176, PP v. Zulkifli Omar [1998] 1 CLJ 1079 (refd)to be read with PP v. Saad Mat Takraw & Anor [1998] 3 CLJ 380 (refd) Judicial notice may be taken on matters of common or general knowledge. What matters constitute common and general knowledge may be gathered from Sarkar on Evidence, 12th edn, where the learned author, speaking of common knowledge, at p. 575, said - "The matter of which a court will take judicial notice must be a subject of common and general knowledge. In other words, judicial knowledge of facts is measured by general knowledge of the same facts. A fact is said to be generally recognised or known when its existence or operation is accepted by the public without qualification or contention. The test is whether sufficient notoriety attaches to the fact involved as to make it proper to assume its existence without proof."

Mengeruhkan lagi keadaan, sebagaimana fakta kes yang diakui Tertuduh dalam kes ini, memandangkan insiden Tertuduh melarikan diri telah tular dan mencetuskan kegentaran awam, maka hukuman yang dikenakan Mahkamah hendaklah bersifat mencegah dan bertindak sebagai amaran kepada bakal pesalah. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v Zulkifli Ariffin [2022] MLJU 2623; [2022] SMCU 225 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[41] Considering the seriousness of the offence, the maelstrom of public outburst and widespread anger it had ignited, the wave of extensive media coverage it has garnered, the massive negative backlash amid the intense media scrutiny the case has received over the past several months, and the severity of the consequences it has had - and will continue to have, I find it incumbent upon me to impose a sentence proportionate to all ends of justice.”

Tambahan lagi, tindak tanduk Tertuduh setelah melakukan kesalahan ini juga adalah relevan untuk pertimbangan Mahkamah dalam menentukan hukuman sewajarnya dalam kes ini. Mahkamah merujuk kepada kes Chandrasekaran & Ors v Public Prosecutor [1970] 1 MLJ 153; [1970] 1 MLRH 37; [1970] CLJU 11 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “The evidence of subsequent conduct is relevant under s. 8 of the Evidence Ordinance and may properly be taken into account, after the prosecution has established the guilt of the accused, to reinforce the satisfaction of the Court as to the proof of guilt made out by the prosecution case. (See Chandika Prasad v.

Penelitian Mahkamah kepada laporan polis pengadu yang ditender sebagai eksibit P3 menunjukkan bahawa Tertuduh bukan sahaja melarikan diri dengan memecut kenderaan malah telah melanggar palang tol di Yong Peng untuk meloloskan diri ke arah Kuala Lumpur. Seterusnya, laporan tangkapan Tertuduh yang ditender sebagai eksibit P4 menunjukkan bahawa semasa pihak polis cuba menahan Tertuduh pada 31.1.2025, iaitu selepas 11 hari dari tarikh insiden pertama, Tertuduh tidak memberikan kerjasama sehingga berlaku pergelutan semasa proses tangkapan dilakukan.

Malah, undang-undang juga adalah mantap bahawa tahap kesengajaan Tertuduh dalam melakukan sesuatu kesalahan wajar dipertimbangkan oleh Mahkamah. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Chow Hai Guan (supra) di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[19] Hasil pemerhatian seperti yang telah saya nyatakan di atas, saya mempertimbangkan tahap kesengajaan OKT di dalam memutuskan hukuman ke atasnya, seperti yang dianjurkan oleh Willan CJ in Mohamed Jusoh Abdullah & Another v. PP [1947] 1 LNS 73; [1947] 1 MLJ 130. The court, in fixing the punishment for any particular crime, will take into consideration the nature of the offence, the circumstances in which it was committed, the degree of deliberation shown by the offender, the provocation which he has received, if the crime is one of violence, the antecedents of the prisoner up to the time of sentence, his age and character.”

Dalam kes di hadapan Mahkamah, laporan pengadu (eksibit P3) dengan jelas menunjukkan bahawa Tertuduh enggan keluar dari kenderaan untuk diperiksa dan melarikan diri dengan memecut kereta jenis Audi berwarna kuning bernombor pendaftaran VFE5884.

Namun, semasa ditangkap semula pada 31.1.2025, sebagaimana laporan tangkapan (P4) dan gambar-gambar tempat kejadian (eksibit P7), mahkamah dapati Tertuduh telah menukar warna kereta yang sama kepada warna merah, walaupun nombor pendaftaran kenderaan masih kekal sama iaitu VFE5884. Fakta ini dengan jelas menunjukkan bahawa Tertuduh dengan sengaja ingin melarikan diri dari pihak penguatkuasa. Kesemua fakta-fakta yang dihuraikan di atas menunjukkan bahawa Tertuduh tidak insaf dari kesalahan yang telah dilakukan dan Mahkamah ini seharusnya mengambil kira fakta-fakta ini sebagai faktor pemberatan dalam menjatuhkan hukuman sewajarnya dalam kes ini.

Hukuman yang dijatuhkan Mahkamah seharusnya bertindak sebagai isyarat (signal) kepada orang awam berkenaan hukuman yang akan dijatuhkan Mahkamah sekiranya mereka terbabit dalam kesalahan seumpamanya. Dalam hal ini, merujuk kepada keputusan sokongan YA Datuk Abdul Malik Ishak JCA dalam kes Mahkamah Rayuan Sinnathurai Subramaniam v PP [2011] MLJU 1582; [2011] 1 MLRA 229; [2011] 5 CLJ 56 di mana Yang Arif memutuskan bahawa:- “[35] The sentences imposed by the sentencing judges have a signalling effect. If the judge imposes a light custodial sentence, he is sending a message to the whole world at large, so to speak, that the offence is not that serious. And if the judge imposes a binding over under the Criminal Procedure Code, he is saying that the accused should not be charged in the first place at all. So, it can be deduced that when a judge imposes a sentence he is making a statement whether the offence is serious or trivial. It is in these contexts that sentencing judges must be very cautious and must weigh in a balance the gravity of the offence with the proposed sentence. The sentence imposed must always reflect public interest after taking into account the mitigation advanced by the accused.”

Rekod kesalahan lampau

Pihak pendakwaan juga mengemukakan rekod-rekod kesalahan lampau Tertuduh atas tajuk “Ringkasan Maklumat Subjek” yang diestrek daripada Sistem Pengurusan Rekod Jenayah, Polis DiRaja Malaysia (PDRM). Menurut rekod tersebut, Tertuduh mempunyai rekod-rekod lampau yang telah dihukum seperti berikut:- BIL No Report Tarikh report SEKSYEN 1

Rekod-rekod tersebut telah dibacakan secara lisan kepada Tertuduh dan Tertuduh mengaku benar kesemua rekod kesalahan lampau tersebut. Tertuduh langsung tidak mencabar kewujudan rekod-rekod lampau tersebut. Keterangan lisan Tertuduh yang mengesahkan kewujudan rekod-rekod lampau tersebut membolehkan Mahkamah mempertimbangkan faktor kewujudan rekod lampau dalam menjatuhkan hukuman sewajarnya kepada Tertuduh. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Mahkamah Tinggi Jaya Nantha Kumaran Sivarathinam v PP [2022] CLJU 987 di mana Yang Arif Tuan Hasbullah Adam memutuskan bahawa:- “[26] Mahkamah ini telah meneliti semula ekshibit P6 (muka surat 32 Rekod Rayuan Jilid 3) yang telah dikemukakan di hadapan Majistret yang bijaksana. Ekshibit P6 tersebut atas tajuk 'Ringkasan Maklumat Subjek' yang diekstrak daripada Sistem Pengurusan Rekod Jenayah, Polis Diraja Malaysia (PDRM) serta tertera frasa 'SULIT DAN BUKAN UNTUK KEGUNAAN MAHKAMAH'. [27] Berdasarkan ekshibit P6 tersebut memang terdapat di bawah item No.3 dalam ruang 'TARIKH REPORT' berkenaan tarikh '10/4/2019', dalam ruang 'KESALAHAN' berkaitan kesalahan 'ADB 12(3)' dan dalam ruang 'STATUS' dinyatakan sebagai 'DIHUKUM'. [28] Meneliti kepada ekshibit P6 tersebut, Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan pihak Perayu bahawa ekshibit P6 tersebut bukanlah suatu rekod kesalahan lampau menurut konteks seksyen 400 Kanun Tatacara Jenayah kerana ia bukanlah dikeluarkan melalui mana-mana dua (2) cara yang dinyatakan dalam subseksyen 400(1) (a) atau (b) Kanun Tatacara Jenayah. [29] Walau bagaimanapun, seksyen 400 Kanun Tatacara Jenayah tersebut menyatakan peruntukan tersebut sebagai 'in addition to any other mode provided by any law for the time being in force' dan Mahkamah ini berpandangan bahawa undang-undang lain tersebut termasuklah undang-undang keterangan di bawah Akta Keterangan 1950 adalah terpakai. [30] Akta Keterangan 1950 antara lain memperuntukkan tentang pembuktian sesuatu fakta sama ada melalui keterangan lisan (oral evidence) di bawah Bab IV atau keterangan dokumentar (documentary evidence) di bawah Bab V. [31] Mahkamah ini telah meneliti Nota Prosiding (di muka surat 24 Rekod Rayuan Jilid 2) serta perenggan 5 Alasan Penghakiman Majistret (muka surat 19 Rekod Rayuan Jilid 2) di mana Perayu telah memberikan penjelasan setelah diminta oleh Majistret bahawa Perayu telah pun menjalani hukuman pemenjaraan 2 tahun 8 bulan dan 4 sebatan bagi kesalahan dadah juga. [32] Oleh yang demikian, Mahkamah ini mendapati bahawa penjelasan oleh Perayu tersebut apabila menjawab atau atas permintaan Majistret merupakan sebahagian daripada keterangan lisan (oral evidence) Perayu dalam prosiding di hadapan Majistret yang bijaksana. Walaupun ekshibit P6 tersebut bukanlah suatu rekod kesalahan lampau menurut konteks seksyen 400 Kanun Tatacara Jenayah kerana ia bukanlah dikeluarkan melalui mana-mana dua (2) cara yang dinyatakan dalam subseksyen 400(1) (a) atau (b) Kanun Tatacara Jenayah, namun penjelasan yang dikemukakan oleh Perayu semasa membuat mitigasi boleh diterima masuk sebagai sebahagian daripada keterangan dalam prosiding di hadapan Majistret yang bijaksana. [33] Justeru, Mahkamah ini mendapati bahawa Majistret yang bijaksana tersebut tidak terkhilaf atau tersalah arah apabila mengambil kira dalam pertimbangannya rekod kesalahan terdahulu untuk kesalahan yang sama berkaitan dengan dadah oleh Perayu tersebut seperti mana dapatan oleh Majistret yang bijaksana bahawa Perayu adalah 'a repeat offender '. Mahkamah ini juga tidak mendapati apa-apa alasan lain untuk mengganggu hukuman yang dijatuhkan oleh Majistret yang bijaksana tersebut.” (Nota: Rayuan terhadap keputusan ini ke Mahkamah Rayuan dengan nombor pendaftaran B-09-98-03/2022 telah dibatalkan pada 30.11.2022)

Maka, rekod-rekod tersebut ditanda sebagai Eksibit P8. Jadual tersebut di atas menunjukkan bahawa walaupun Tertuduh telah dihukum bagi pelbagai kesalahan jenayah sejak 2014, namun Tertuduh masih tidak insaf dan melakukan kesalahan jenayah lanjut. Maka, hukuman yang dikenakan Mahkamah hendaklah bersifat deterrant. Perkara ini ada diputuskan Mahkamah dalam kes PP v Mohd Rafi Gunasegaran Abdullah [2009] 13 MLRH 750; [2009] 1 LNS 89 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- "Pada pandangan saya, Responden merupakan seorang penjenayah yang degil dan tidak insaf. Penjenayah seperti ini tidak seharusnya diberi hukuman yang menjurus kepada prinsip reformatif tetapi seharusnya dikenakan dengan hukuman yang mencegah (deterrent sentence). Hukuman yang sedemikian rupa juga akan mencerminkan kebencian masyarakat kepada kejadian-kejadian jenayah seperti yang telah dilakukan oleh Responden. Dalam keadaan keseluruhan kes rayuan ini, kepentingan awam harus mengatasi apa jua kepentingan orang kena tuduh."

Mahkamah juga merujuk kepada kes Mahkamah Tinggi Singapura Public Prosecutor v Yap Pow Foo [2023] SGHC 79 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “55 What is abundantly clear from a careful scrutiny of the Accused’s criminal record is that the Accused is a recalcitrant person who has been committing property offences, among others, since 1992 when he was just 17 years old. Between 1992 and 2017, ie, the year of his first conviction and the year that he committed the present set of offences, the Accused has been sentenced to a total imprisonment term of nine years and nine months’ imprisonment and 12 strokes of the cane. What this means is that the Accused has spent a significant part of a 25- year period from 1992 to 2017 in prison. Despite this significant period in prison, the Accused has not demonstrated any commitment to move away from a life of crime. On the contrary, the Accused has instead proceeded to commit two offences which are significantly more serious. The Rape Charge carries a maximum sentence of 20 years’ imprisonment. The House-breaking Charge carries a maximum sentence of five years’ imprisonment. 56 The Accused has shown a complete disregard for the law. His antecedents show a consistent pattern of reoffending. More significantly, beyond the repeated nature of his reoffending, the Accused has also committed far more serious offences in the present case. In sentencing the Accused, therefore, I am mindful that the sentences imposed by this Court have to deter the Accused from committing further offences.”

Maka, faktor ini seharusnya dipertimbangkan dengan sewajarnya dalam menentukan hukuman yang sewajarnya terhadap Tertuduh.

Walaupun Mahkamah telah mempertimbangkan faktor-faktor pemberatan yang dinyatakan di atas, ini tidak bermakna Mahkamah ini telah mengabaikan faktor-faktor peringanan yang berpihak kepada Tertuduh. Mahkamah telah membuat imbangan di antara kepentingan awam dan kepentingan Tertuduh sebagaimana diputuskan dalam kes PP v Md Rashid Harun [2000] 3 MLJ 503; [1999] 4 MLRH 370; [2000] 3 CLJ 832 di mana Mahkamah telah memutuskan bahawa:- "Courts are duty bound to consider all these matters before deciding upon a suitable sentence"…The sentence must be one appropriate to the gravity of the offence... Accordingly, the sentence should reflect the seriousness of the offence... Mitigating factors are not to be disregarded, even if the offence calls for a deterrent sentence… That is not to say though, that "the circumstances of the individual offender are more important than the protection of innocent members of the community from injury to their persons, or from risk even to their lives"… Public interest must not be relegated to the background. "The correct approach is to strike a balance, so far as possible, between the interest of the public and the interest of the accused"

Mahkamah telah mempertimbangkan faktor-faktor yang menyebelahi Tertuduh dalam membuat imbangan tersebut seperti berikut:-

Pengakuan salah Tertuduh

Tertuduh dalam kes ini telah mengaku bersalah pada tarikh pertama pertuduhan dibacakan terhadapnya. Kepentingan awam memerlukan Mahkamah mempertimbangkan pengakuan salah Tertuduh pada peluang terawal dalam menjatuhkan hukuman yang sewajarnya. Sekiranya Mahkamah langsung tidak memberi sebarang pertimbangan terhadap pengakuan salah Tertuduh, maka perkara ini tidak akan menggalakkan pesalah-pesalah lain untuk turut menimbang untuk membuat pengakuan salah, kerana pengakuan salah mereka tidak akan bermanfaat dalam mengurangkan hukuman mereka. Hal ini secara tidak langsung akan menyebabkan peningkatan kes-kes tertunggak, yang nyata akan bertentangan dengan kepentingan awam. Dalam kes PP v Khairil Anwar Abdul Rahim [2016] 3 MLJ 458; [2016] MLRAU 201; [2016] 1 LNS 403, Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa:- “[16] Nevertheless, it is an accepted policy of the courts that a plea of guilty should in most cases be treated as a mitigating factor. The reasons for this are obvious. A guilty plea avoids the expense and inconvenience of a trial. A discount for a guilty plea serves as a strong incentive and encourages such pleas. On the other hand, if there is no such incentive, accused persons may then all insist on a trial as they have nothing to lose since the sentence will be the same. (Sau Soon Kim v. PP [1975] 2 MLJ 134; Mohamed Abdullah Ang Swee Kang v. PP [1987] CLJ Rep 209; [1988] 1 MLJ 167; R v. Boyd [1989] 2 Cr App(S) 234). [17] There is no fixed rule as to the discount but it should be between one-quarter and one-third of not the maximum sentence imposed by the statute but on what would have been the sentence if the accused had claimed trial and found guilty (Mohamed Abdullah Ang Swee Kang v. PP, supra and Christopher Khoo Ewe Cheng v. PP [1998] 3 CLJ 705; [1998] 3 MLJ 881).”

Mahkamah juga mengambil maklum bahawa faktor pengakuan salah Tertuduh turut pernah dipertimbangkan Mahkamah dalam kesalahan-kesalahan yang lebih serius, umpamanya dalam kes Public Prosecutor v Nazarudin Ahmad & Ors [1993] 2 MLJ 9; [1993] 1 MLRH 507; [1993] 2 CLJ 543, Mahkamah telah memberikan potongan ¼ dari hukuman yang bakal dijatuhkan sekiranya kes dibicarakan, walaupun Tertuduh dalam kes tersebut disabitkan atas kesalahan mematikan orang dengan salah yang boleh dihukum di bawah seksyen 304 Kanun Keseksaan. Mahkamah dalam kes tersebut memutuskan bahawa:- "This Court is of the view that the plea of guilt by the accused is a consideration which should be taken into account in determining their sentence. However, considering the serious nature of the offence, I hold that the accused persons should be given a discount of one-quarter of the sentence rather than one-third which would be imposed on them had they pleaded not guilty and had been found guilty after a long and protracted trial. On this aspect of the sentencing principle, it is stated by the leading writer on sentencing DA Thomas in the most recent edition of Archbold, Criminal Pleadings, Evidence and Practice 1993 as folows: As a general principle, an offender who pleads guilty may expect some credit, in the form of a reduction in the sentence which would have been imposed if he had been convicted by the jury on a plea of not guilty... The discount for a plea of guilty is normally allowed even in cases of extreme seriousness. [Paragraph 5-152]."

Berdasarkan alasan-alasan di atas, setelah mengambil kira fakta kes secara menyeluruh, Mahkamah juga telah mengambil kira pengakuan salah Tertuduh pada hari pertama pertuduhan dibacakan sebagai salah satu faktor dalam menjatuhkan hukuman terhadap Tertuduh.

Rayuan mitigasi Tertuduh

Selain itu, undang-undang juga adalah mantap bahawa rayuan mitigasi Tertuduh juga perlu dipertimbangkan Mahkamah dengan sewajarnya dan tidak seharusnya diketepikan tanpa pertimbangan. Mahkamah merujuk kepada kes Raja Izzuddin Shah v Public Prosecutor [1979] 1 MLJ 270; [1978] 1 MLRH 248; [1978] 1 LNS 165 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “In his grounds of judgment the learned Magistrate seemed to be unduly influenced by the submission of Counsel for the prosecution that the plea in mitigation did not amount to a mitigation at all and therefore rejected all of them. I disagree. No plea in mitigation should be thrown aside lightly but must be examined and considered equally with the facts presented by the prosecution. Both aspects of the case must be considered in their true perspective so as to strike if possible, a true balance in the scale of justice.”

Malah, dalam nada yang sama, Mahkamah dalam kes Teo Siew Peng & 4 Ors v Public Prosecutor [1985] 2 MLJ 125; [1984] 2 MLRH 621; [1984] 1 LNS 71 memutuskan bahawa:- “There is no doubt whatsoever that the offence of which the appellants were convicted is a very serious one. However, it is also established that in dealing with the individual offender the circumstances of the offence and the character and antecedents of the offender should also be taken into account. Apart from briefly mentioning that the interest of the accused should be taken into account in the sentence, the lower court does not appear, in my view, to have dealt fully with the character and antecedents of the appellants and, as earlier stated, with the reformative factor involved in sentencing.”

Dalam kes ini, disamping memberi penekanan kepada kepentingan awam, Mahkamah juga telah mengambil kira rayuan mitigasi Tertuduh dengan sewajarnya iaitu Tertuduh berusia 28 tahun, sudah berkahwin dan mempunyai 4 orang anak masing-masing berusia 6, 5, 4 dan 3 tahun. Tertuduh bekerja sebagai peniaga air balang di tepi jalan dengan pendapatan RM1,500.00 dan isteri tidak bekerja. Tertuduh adalah penanggung tunggal keluarga. Rayuan mitigasi ini diambil kira secara bersesama dengan faktor-faktor lain sebagaimana dibincangkan di atas.

Pertimbangan faktor-faktor mitigasi ini yang menyebabkan Mahkamah memerintahkan hukuman penjara 6 bulan dari tarikh tangkap (31.1.2025) dan denda RM2,000.00 gagal bayar 2 bulan penjara. Sekiranya dipertimbangkan trend penghukuman, hukuman yang dijatuhkan ini jauh lebih rendah apabila dipertimbangkan dengan rekod kesalahan lampau Tertuduh. Trend penghukuman Mahkamah sememangnya diputuskan sebagai faktor relevan dalam menentukan hukuman terhadap seseorang Tertuduh. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Mahkamah Rayuan Narayanan Thiruvengada Ramanujam v PP [2018] MLJU 1836; [2018] MLRAU 460; [2018] 1 LNS 1924; [2018] AMEJ 1566 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[19] Kami turut bersetuju dengan Puan TPR bahawa trend hukuman dalam kes-kes yang diputuskan oleh Mahkamah sebelum ini turut dipertimbangkan oleh Mahkamah ini.”

Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kes Hairul Ridzuan Bin Yaakub lwn Pendakwa Raya [2022] MLJU 2856. Menurut fakta kes tersebut, pada 20.6.22, Pengadu (Inspektor) sedang menjalankan operasi aktiviti penyeluduhan minyak petrol bersubsidi. Pengadu cuba menghampiri kereta Tertuduh dan kereta pasukan telah cuba menghalang kereta Tertuduh namun Tertuduh melanggar kereta pasukan. Tertuduh seterusnya melarikan diri dari sekatan pasukan polis dengan mengundurkan kenderaan dinaikinya dan melanggar bahagian hadapan kereta pasukan. Tertuduh meluru ke arah Pengadu, Pengadu memberi amaran dengan cara melepaskan 1 das tembakan ke udara. Tertuduh masih memandu laju meluru ke arah Pengadu. Pengadu melepaskan tembakan sekali ke arah kereta dan mengenai tayar belakang kanan Tertuduh. Namun Tertuduh masih melarikan diri. Setelah itu, berlaku kejar mengejar di antara pihak polis dan Tertuduh. Tertuduh keluar dari kereta dan terjun ke dalam sungai untuk menyeberang dan melepasi negara jiran, Thailand. Seterusnya, Tertuduh telah ditangkap pada 6.8.2022. Tertuduh kemudian dituduh di Mahkamah di bawah seksyen 186 Kanun Keseksaan. Tertuduh mengaku bersalah. Walaupun Tertuduh dalam kes tersebut tidak mempunyai sebarang rekod lampau, setelah mengambil kira keseriusan kesalahan, Mahkamah memerintahkan supaya Tertuduh dikenakan hukuman pemenjaraan selama 10 bulan bermula daripada tarikh tangkapan dan dikenakan denda sebanyak RM7000 gagal bayar tambahan 8 bulan pemenjaraan.

Mahkamah seterusnya merujuk kepada kes Chow Hai Guan (supra).

Dalam kes di hadapan Mahkamah, berbeza dengan kes Chow Hai Guan (supra), Tertuduh telah diwakili peguam YBGK dari awal sehingga dijatuhkan hukuman. Tertuduh dalam kes ini yang telah melarikan diri pada 20.1.2025 dan hanya berjaya ditangkap semula pada 31.1.2025, juga telah tidak memberikan kerjasama semasa tangkapan sehingga berlaku pergelutan. Berbeza dengan kedua-dua kes di atas, Tertuduh mempunyai 9 rekod jenayah lampau. Maka, hukuman yang dikenakan Mahkamah jelas menunjukkan bahawa Mahkamah ini telah mempertimbangkan pengakuan bersalah Tertuduh dan rayuan mitigasi Tertuduh dengan sewajarnya.

Tertuduh dalam kes ini telah diwakili peguam YBGK dari awal prosiding sehingga dijatuhkan hukuman. Tertuduh mengaku bersalah tanpa syarat apabila Pertuduhan Pindaan dibacakan kepada Tertuduh. Fakta kes telah dibacakan dua kali kepada Tertuduh iaitu sebelum dan selepas pindaan dan pada kedua-dua tahap, Tertuduh masih mengaku benar fakta yang dikemukakan tanpa syarat. Fakta kes telah mendedahkan kesemua elemen kesalahan di bawah seksyen 186 Kanun Keseksaan. Sebagaimana diakui Tertuduh sendiri, Tertuduh mempunyai 9 rekod kesalahan lampau, maka Tertuduh sememangnya arif tentang proses pembacaan pertuduhan dan proses jatuh hukum di Mahkamah, maka adalah di luar batasan logik untuk Tertuduh menyatakan telah tidak memahami proses dan prosedur Mahkamah. Maka, berdasarkan fakta-fakta ini, Mahkamah berpendapat bahawa rayuan Tertuduh terhadap sabitan sememangnya tidak mempunyai merit dan wajar ditolak.

Berkenaan hukuman, Mahkamah berpendapat bahawa hukuman yang diperintahkan Mahkamah jauh lebih rendah berbanding trend penghukuman kepada Tertuduh-tertuduh yang tidak mempunyai sebarang rekod lampau. Perkara tersebut dengan jelas menunjukkan bahawa Mahkamah telah mempertimbangkan rayuan mitigasi Tertuduh dengan sewajarnya dalam menentukan hukuman dalam kes ini. Namun, sekiranya Mahkamah Tinggi berpendapat hukuman yang diperintahkan Mahkamah ini adalah terlalu rendah berdasarkan faktor-faktor yang dinyatakan di atas, saya dengan rendah diri memohon Mahkamah Tinggi menggunakan kuasa semakan Mahkamah untuk meningkatkan hukuman yang sewajarnya kepada Tertuduh. Bertarikh: 21 Februari 2025 Disediakan oleh, …………………………………. ARUN A/L NOVAL DASS Majistret Mahkamah Majistret Yong Peng Johor Pendakwaan: Puan Farah Wahida Binti Mohd Sharip Timbalan Pendakwa Raya Johor Peguambela: Puan Normahani Raais Yayasan Bantuan Guaman Kebangsaan Kes-kes yang dirujuk:-

PP v Ravichanthiran Ganesan [2022] 8 MLJ 82; [2021] MLRHU 1913; [2022] 1 CLJ 804; [2021] AMEJ 1852

Masni bin Yusoff v Public Prosecutor [2019] MLJU 1729; [2019] MLRAU 440; [2019] CLJU 1984

Mahahdir Siron v PP [2022] MLJU 97; [2022] MLRHU 107; [2022] CLJU 120

Pendakwa Raya v Jegatheswaren A/L Raju [Semakan Jenayah No.:JA-43-2- 01/2025]

Public Prosecutor v Banphanuk & Anor [1995] 2 SLR 225

PP v Morah Chekwube Chukwudi [2017] MLJU 958; [2017] MLRAU 276; [2017] 1 LNS 864; [2017] AMEJ 0782

Hasanuddin Abd Hamid v PP [2002] 2 MLJ 157; [2002] 1 MLRH 454; [2002] 3

CLJ 495; [2002] AMEJ 0008 PP v Loo Choon Fatt [1976] 2 MLJ 256; [1976] 1 MLRH 23; [1976] 1 LNS 102

R v Ball 35 Cr. App. R164

PP v Chow Hai Guan [2021] 2 SMC 421

Gek Sing Kaliappan v PP [1999] 6 MLJ 641; [1999] 2 MLRH 75; [1999] 4 CLJ 292; [2000] 1 AMR 1198

PP v Zulkifli Ariffin [2022] MLJU 2623; [2022] SMCU 225

Chandrasekaran & Ors v Public Prosecutor [1970] 1 MLJ 153; [1970] 1

MLRH 37; [1970] CLJU 11 Sinnathurai Subramaniam v PP [2011] MLJU 1582; [2011] 1 MLRA 229; [2011] 5 CLJ 56

Jaya Nantha Kumaran Sivarathinam v PP [2022] CLJU 987

PP v Mohd Rafi Gunasegaran Abdullah [2009] 13 MLRH 750; [2009] 1 LNS 89

Public Prosecutor v Yap Pow Foo [2023] SGHC 79

PP v Md Rashid Harun [2000] 3 MLJ 503; [1999] 4 MLRH 370; [2000] 3 CLJ 832

PP v Khairil Anwar Abdul Rahim [2016] 3 MLJ 458; [2016] MLRAU 201; [2016] 1 LNS 403

Public Prosecutor v Nazarudin Ahmad & Ors [1993] 2 MLJ 9; [1993] 1 MLRH 507; [1993] 2 CLJ 543

Raja Izzuddin Shah v Public Prosecutor [1979] 1 MLJ 270; [1978] 1 MLRH 248; [1978] 1 LNS 165

Teo Siew Peng & 4 Ors v Public Prosecutor [1985] 2 MLJ 125; [1984] 2

MLRH 621; [1984] 1 LNS 71 Narayanan Thiruvengada Ramanujam v PP [2018] MLJU 1836; [2018]

MLRAU 460; [2018] 1 LNS 1924; [2018] AMEJ 1566 Hairul Ridzuan Bin Yaakub lwn Pendakwa Raya [2022] MLJU 2856