Muhammad Daniel Marican Bin Kamaruddin v Pendakwa Raya (AA-41H-7-03/2023)

Muhammad Daniel Marican bin Kamaruddin (selepas ini disebut sebagai Perayu) telah dituduh dengan 3 kes dan setiap kes mempunyai 1 pertuduhan di Mahkamah Sesyen di mana kesemua kes dibicarakan bersama atas permohonan pihak pendakwaan (selepas ini disebut sebagai Responden). Di peringkat Mahkamah Sesyen, bagi pertuduhan di bawah seksyen 39A(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 (selepas ini disebut sebagai Akta 234), diakhir kes pendakwaan, Hakim Mahkamah Sesyen (HMS) yang bijaksana telah melepaskan dan membebaskan Perayu kerana Responden telah gagal membuktikan kes prima facie bagi pertuduhan tersebut. Pihak Responden telah menfailkan rayuan ke atas keputusan HMS. Setelah mempertimbangkan rayuan Responden, Mahkamah ini telah menolak rayuan Responden dan mengekalkan keputusan HMS. Pihak Responden tidak menfailkan rayuan ke Mahkamah Rayuan ke atas keputusan Mahkamah ini.

Manakala bagi 2 pertuduhan lagi, iaitu pertuduhan di bawah seksyen 39A(1) Akta 234 (pertuduhan kedua) dan seksyen 15(1)(a) Akta 234 (pertuduhan ketiga), HMS telah memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie dan Perayu dipangil membela diri. Setelah 3 pilihan dibacakan dan diterangkan, Perayu memilih untuk berdiam diri. HMS telah mensabitkan Perayu terhadap pertuduhan kedua dan setelah mendengar rayuan mitigasi dan pemberatan hukuman, menjatuhkan hukuman penjara selama 2 tahun mulai tarikh tangkap dan 3 sebatan bagi pertuduhan kedua ini, manakala hukuman 6 bulan penjara bagi pertuduhan ketiga. Hukuman 3 penjara bagi kedua-dua pertuduhan berjalan serentak mulai tarikh tangkap.

Tidak berpuashati dengan sabitan dan hukuman bagi pertuduhan kedua dan pertuduhan ketiga, Perayu telah memfaikan rayuan ke Mahkamah ini manakala Responden telah menfailkan rayuan ka atas hukuman bagi pertuduhan kedua dan pertuduhan ketiga.

Pertuduhan Kedua (Rayuan Jenayah No: AA-41H-7-03/2023) adalah seperti berikut: Bahawa kamu pada 4.7.2021 jam lebih kurang 2.05 petang, di dalam premis J&T Express (M) Sdn Bhd beralamat di Ground Floor, A-G-2, Menara Majestic, Jalan CM Yusuf, 30250 Ipoh di dalam Daerah Kinta, di dalam Negeri Perak, telah ada dalam milikan kamu dadah berbahaya iaitu dadah jenis Cannabis seberat 38.45 gram. Dengan itu, kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah seksyen 6 Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 39A(1) Akta yang sama.

Pertuduhan Ketiga (Rayuan Jenayah No: AA-41S-8-03/2023 adalah seperti berikut: Bahawa kamu pada 4.7.2021 jam lebih kurang 5.45 petang bertempat di Pejabat Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik Ibu Pejabat Daerah Ipoh, di dalam Daerah Kinta, di dalam Negeri Perak, telah didapati 4 memasukkan dadah berbahaya iaitu jenis 11-nor-delta-tetrahydrocannabinol-9-carboxylic acid ke dalam badan kamu. Oleh itu, kamu telah melakukan kesalahan di bawah seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen yang sama dan dibaca bersama seksyen 38B Akta yang sama.

Setelah mempertimbangkan alasan penghakiman HMS dan hujahan pihak-pihak, Mahkamah ini berpendapat bahawa rayuan Perayu ke atas sabitan dan hukuman bagi pertuduhan kedua dan pertuduhan ketiga dan Rayuan Responden ke atas hukuman bagi pertuduhan kedua dan pertuduhan ketiga adalah tidak bermerit dan ditolak. Sabitan dan hukuman bagi pertuduhan kedua dan pertuduhan ketiga yang dijatuhkan oleh HMS dikekalkan.

Tidak berpuashati dengan keputusan Mahkamah ini, hanya pihak Perayu telah memfailkan rayuan ke Mahkamah Rayuan. Perlu ditekankan di sini bahawa Perayu telah menjalani hukuman penjara dan tempoh pemenjaraan selama 2 tahun ke atas Perayu telah tamat. Hanya tinggal 3 sebatan rotan sahaja yang Perayu belum jalani.

Pada tarikh 4.7.2021 tersebut, bertindak atas maklumat, pegawai serbuan (SP9) dan anggota serbuan (SP6) telah menjalankan pemerhatian di premis J&T yang berkenaan. Pada jam lebih kurang 2.05 petang, mereka telah menahan seorang pelanggan lelaki yang hadir ke 5 kaunter untuk mengepos 1 kotak pelitup muka. Hasil pemeriksaan terhadap kotak pelitup muka yang dibawanya mendapati ia mengandungi 2 peket plastik lutsinar berisi tumbuhan kering disyaki dadah jenis ganja. Pelanggan lelaki tersebut ialah Perayu (Tertuduh). SP9 telah menahan Perayu dan merampas kotak pelitup muka tersebut. SP9 membuat tandaan ‘E’ kepada kotak pelitup muka tersebut dan tandaan ‘E1’ dan ‘E2’ kepada 2 peket plastik lutsinar tersebut. Apabila sampai di Balai Polis, Perayu juga diarahkan membuat ujian saringan awal urin dan keputusannya positif THC. SP9 membuat laporan polis berkenaan tangkapan, rampasan dan ujian saringan awal urin tersebut sebelum menyerahkan Perayu dan barang kes yang dirampas bersama dengan sampel urin Perayu kepada Pegawai Penyiasat (SP10).

Pada 15.7.2021, SP10 telah menghantar peket plastik tandaan ‘E1’ dan ‘E2’ tersebut ke Jabatan Kimia untuk dianalisa dan diterima oleh Ahli Kimia (SP8). SP8 telah menjalankan analisa kepada kandungan peket plastik tersebut dan keputusannya ialah ia mengandungi 38.45 gram cannabis. SP8 telah mengemukakan laporan kimia analisa tersebut iaitu Eksibit P31.

SP10 juga telah mengarahkan untuk sampel urin Perayu di hantar ke makmal Jabatan Patologi Hospital Raja Permaisuri Bainun untuk di analisa. Hasil ujian pengesanan dadah yang dijalankan oleh Pegawai Sains Kimia Hayat (SP7) mengesahkan urin Tertuduh Mengandungi 11- nor-delta-9 tetrahydrocannabinol-9 carboxylic acid. Laporan ujian pengesanan dadah tersebut adalah sepertimana di Eksibit P29.

Peguamcara Perayu berhujah bahawa dari Alasan Penghakiman boleh dirumuskan terdapat dua (2) isu penting iaitu:

Kotak pelitup muka berkenaan yang dirampas oleh SP9 dari pegangan tangan Perayu;

(ii) Pada pendapat saya, dalam keadaan ini hanya satu inferens yang boleh dibuat iaitu Perayu sememangnya memiliki milikan, jagaan dan kawalan terhadap kotak pelitup muka. [12] Tiada pemutusan dibuat oleh HMS samada Perayu mempunyai pengetahuan mengenai dadah yang dijumpai dalam kotak pelitup muka. Tanpa pengetahuan, tidak boleh dikatakan Perayu mempunyai pemilikan. [13] Peguamcara Perayu juga menegaskan bahawa jelas dari keterangan saksi-saksi pendakwaan, terdapat putus dalam talian rangkaian mengenai eksibit yang dirampas dan eksibit yang dikemukakan kepada Mahkamah:

(1)

(2)

Dadah tersebut tersenarai di bawah Akta 234 dan dengan berat seperti yang dinyatakan di dalam pertuduhan.

Dadah yang dirampas ada di dalam milikan Perayu dan Perayu mempunyai jagaan dan kawalan ke atas dadah tersebut serta mempunyai pengetahuan bahawa dadah tersebut adalah dadah berbahaya. [22] Selepas tangkapan dan rampasan dibuat, SP9 telah menyerahkan barang-barang tersebut kepada SP10. Apabila SP10 menerima barang rampasan tersebut, beliau telah pada 15.7.2021 menghantar barang rampasan tersebut ke Jabatan Kimia untuk dianalisa oleh SP8. SP8 mengesahkan setelah menjalankan analisa terhadap bahan di dalam peket plastic mengandungi 38.45 gram cannabis. [23] Keterangan SP8 tidak dicabar berkenaan identiti dadah tersebut dan perjalanan barang kes juga tidak terganggu. Oleh itu, saya perlu menerima secara prima facie keterangan SP8 melainkan ianya sukar untuk dipercayai. SP8 juga tidak perlu memperincikan apakah yang diperlakukannya di makmal semasa menjalankan ujian-ujian untuk mengetahui jenis dan berat dadah. Di dalam kes Tarmizi bin Yaacob dan satu lagi v PP [2006] 6 MLJ 197 (Mahkamah Rayuan), menyatakan iaitu: “Bagi maksud itu, Mahkamah perbicaraan seperti juga Mahkamah ini seharusnya mengambil pendekatan yang disarankan oleh Mahkamah Agong dalam kes Munusamy v PP[1987] 1MLJ 492 (diikuti) yang diikuti dalam kes PP v Lam San [1991] 3 MLJ 426 (diikuti) dalam menangani keterangan ahli kimia. Panduan pertama yang ditetapkan dalam kes-kes itu ialah supaya Mahkamah pebicaraan menerima prima facie keterangan ahli kimia melainkan ia ternyata sukar dipercayai hingga tiada orang yang berfikiran waras boleh percaya kebenarannya. Keduanya, selagi keterangan itu boleh dipercayai ahli kimia tidak perlu menunjukkan secara terperinci apa yang dibuat di dalam makmalnya.” [24] Di dalam kes ini, saya dapati rantaian keterangan dalam pengendalian barang kes telah dicabar oleh pihak Perayu. Walau bagaimanpun, barang kes dadah telah dapat dicam dengan baik oleh saksi-saksi pendakwaan terutamanya SP9, SP10 dan SP8. Dalam kes Hasbala Mohd Sarong v PP [2013] 6 CLJ 945, Mahkamah Persekutuan Malaysia menyatakan: “Perbezaan dalam berat ekshibit-ekshibit dadah itu sendiri seperti yang didapati oleh PW6 dan PW3 tidak cukup untuk membentuk keraguan munasabah terhadap kes pihak Pendakwaan. Tiada keraguan bahawa ekshibit-ekshibit dadah yang dirampas daripada perayu-perayu dan yang dianalisa oleh PW3 adalah ekshibit-ekshibit dadah yang sama yang menjadi perkara pertuduhan terhadap perayu. Tidak ada pemutusan dalam rangkaian keterangan dan ekshibit-ekshibit dadah telah dikenalpasti secara positif oleh saksi-saksi Pendakwaan.” [25] Oleh itu, intipati pertama bahawa dadah-dadah sebagaimana pertuduhan-pertuduhan telah berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan sebagai dadah-dadah yang tersenarai dalam Jadual di bawah Akta 234. [26] Peguamcara Perayu membangkitkan isu bahawa HMS tidak membuat dapatan sama ada Perayu mempunyai pengetahuan mengenai dadah yang ditemui di dalam kotak pelitup muka. [27] Pada hemat saya, ketiadaan dapatan HMS secara spesifik bahawa Perayu mempunyai pengetahuan mengenai dadah yang ditemui tidak memudaratkan kes pendakwaan. Malah undang-undang tidak menghalang dari saya menilai kembali keterangan yang dikemukakan oleh pihak Responden semasa perbicaraan. [28] Dalam menentukan elemen pengetahuan Perayu ke atas dadah yang ditemui dari pegangan tangan Perayu sendiri, ia perlulah dilihat dari keadaan sekeliling tempat kejadian dan tingkah laku Perayu sebelum dan semasa dadah tersebut ditemui (rujuk kes Public Prosecutor v. Tan Tatt Eek [2005] 4 CLJ 460,465-466; kes PP v. Chia Leong Foo [2006] MLJ 705). [29] Dalam kes ini, Perayu ditahan ketika memasuki premis J&T dengan memegang kotak pelitup muka yang mengandungi dadah cannabis tersebut. Tiada orang lain bersamanya ketika itu. Dan SP9 merampas kotak pelitup muka berkenaan dari pegangan tangan Perayu sendiri. Sebagai pembawa kepada kotak pelitup muka yang di dalamnya mengandungi dadah, semestinya Perayu mempunyai pengetahuan mengenai dadah tersebut. Dadah sengaja dimasukan oleh Perayu ke dalam kotak pelitup muka bagi mengelakkan dadah itu dilihat dan dikesan yang mana ianya merupakan suatu faktor yang menunjukkan wujud pengetahuan kepada pembawanya: Teh Hock Leong v. PP [2008] 4 CLJ 764: kes Mad Rozi Che Din v. PP [2013] 8 CLJ 297 [30] Sehubungan dengan itu, berdasarkan kepada pemerhatian saya di atas, Perayu mempunyai kawalan, jagaan dan pengetahuan ke atas dadah jenis dan berat dadah sebagaimana pertuduhan di bawah seksyen 39A(1). Maka, Rayuan Perayu ke atas sabitan bagi rayuan No. Kes Rayuan AA-41H-7-03/2023 adalah tidak bermerit dan ditolak. Isu yang diketengahkan oleh Perayu dalam rayuan No. Kes Rayuan Jenayah No: AA-41S-8-03/2023 [31] Peguamcara Perayu berhujah bahawa tiada keterangan diberi oleh saksi pendakwaan SP10 selepas menerima specimen pada 4/7/2021 di mana dalam keadaan apa dan oleh siapa disimpan sehingga dihantar ke Jabatan Kimia pada 7/7/2021. Tiada keterangan diantara 4/7/2021 sehingga 7/7/2021 sebelum dihantar ke Jabatan Kimia di mana specimen itu disimpan. Tiada keterangan dikemukakan dalam tempoh 4 hari itu, specimen itu tidak diganggu atau ditukar kandungan atau telah dicampurkan. Di atas alasan-alasan tersebut di atas, jelas menunjukkan terdapat putus dalam rangkaian keterangan dan ini menimbulkan keraguan dalam kes pendakwaan, samada specimen yang diambil dari Perayu adalah specimen yang dihantar ke Jabatan Kimia. [32] Responden juga berhujah bahawa HMS telah membuat dapatan yang betul dan tepat apabila memutuskan bahawa rantaian keterangan berkaitan dengan pengendalian sampel urin tidak terputus dan anggapan di bawah seksyen 37(k) ADB 1952 terpakai terhadap Perayu apabila ujian saringan awal urin milik Perayu disahkan positif dadah jenis THC setelah test trip dicelupkan ke dalam sampel urin milik Perayu. DAPATAN DAN KEPUTUSAN [33] Dari keterangan adalah jelas bahawa SP9 telah melabelkan dan memeterai botol sampel urin tersebut di hadapan Perayu. Selepas itu, SP9 membuat laporan polis berkenaan ujian saringan awal tersebut. Kemudian, pada jam lebih kurang 6.30 petang, SP9 telah menyerahkan tangkapan dan botol sampel urin kepada SP10. SP10 menyimpan botol sampel tersebut di peti besi berkunci di pejabatnya sebelum dihantar ke makmal Hospital Raja Permaisuri Bainun untuk dianalisa. Dapat disimpulkan bahawa tempoh 4 hari sampel urin Perayu berada di dalam simpanan selamat SP10 sehinggalah ianya diserahkan kepada SP7. [34] SP7 yang telah menerima botol sampel urin tersebut telah menjalankan analisa dan keputusannya ialah urin Perayu mengandungi 11-nor-delta-9- tetrahydrocannabinol-9-carboxylic acid yang tersenarai dalam Jadual Pertama Bahagian 3 Akta 234 sebagai dadah berbahaya. SP7 selanjutnya telah mengeluarkan laporan ujian pengesanan dadah iaitu Eksibit P29. [35] HMS dalam membuat keputusan untuk mensabitkan Perayu dalam penghakimannya telah menyatakan seperti berikut: Berdasarkan keputusan analisa tersebut, saya berpendapat rantaian keterangan pertuduhan memasukkan dadah berbahaya ke dalam badan sendiri ini telah dibuktikan oleh pendakwaan. Anggapan di bawah seksyen 37(k) ADB terpakai dan tiada sebarang keterangan yang menimbulkan keraguan terhadap identiti sampel urin tersebut mahupon rantaian keterangan pengendalian botol sampel tersebut sehinggalah ia dianalisa di makmal. Proses pengambilan sampel urin di buat dengan teratur dan proses penglabelan juga dilakukan di hadapan Tertuduh. Tiada keperluan untuk 2 botol sampel urin diambil berdasarkan prinsip undang-undang di dalam kes Mahkamah Rayuan Pendakwaraya lawan Ahmad Saiful Islam bin Mohamad No. W- 09-282-11/2021. Oleh itu, saya memutuskan satu kes prima facie telah berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan bagi pertuduhan di bawah seksyen 15(1)(a) Akta ADB. [36] Dalam meneliti isu ini, saya telah membuat rujukan terhadap peruntukan di bawah seksyen 37(k) yang menyatakan seperti berikut: “Section 37. Presumptions. In all proceedings under this Act or any regulation made thereunder—

if a person is charged for an offence of consuming a dangerous drug or administering a dangerous drug to himself or suffering any other person to administer a dangerous drug to him, and any dangerous drug is found in the urine of the person charged as a result of a urine test conducted under section 31A, the person shall be presumed, until the contrary is proved, to have consumed the drug or to have administered the drug to himself or to have suffered any other person to administer the drug to him in contravention of this Act or its regulations.” [37] Dalam kes terhadap Perayu, tiada mana-mana saksi melihat Perayu menggunakan atau memasukkan dadah berbahaya ke dalam badannya. Walaupun begitu, berdasarkan laporan ujian pengesanan dadah dalam air kencing jelas menunjukkan bahawa sampel atau spesimen air kencing yang diberikan secara teratur oleh Perayu di bawah seksyen 31A ADB 1952 yang telah dianalisa mendapati di dalamnya mengandungi 11-nor-delta-9- tetrahydrocannabinol-9- carboxylic acid yang tersenarai dalam Jadual Pertama Bahagian 3 Akta 234 sebagai dadah berbahaya. Oleh itu, Perayu dianggap telah menggunakan atau memasukkan dadah berbahaya ke dalam badannya. Bagi membuktikan kesnya pihak pendakwaan boleh bergantung kepada keterangan langsung dan juga anggapan yang terpakai. [38] Persoalannya, adakah pembelaan yang dikemukakan oleh pihak Perayu telah berjaya mematahkan anggapan tersebut atas imbangan kebarangkalian atau menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan? Dalam hal ini, saya telah meneliti keseluruhan keterangan pembelaan dan hujahan-hujahan yang telah dikemukakan oleh pihak Perayu di hadapan HMS. Secara rumusannya, Perayu menafikan beliau ada mengambil sebarang dadah dan mendakwa ujian air kencingnya dibuat secara tidak mengikut peraturan kerana tiada pengiring dan tandas tiada berair. Namun, Perayu tidak dapat memberikan apa-apa alasan atau pembelaan bagi menjelaskan bagaimana dadah 11-nor-delta-9- tetrahydrocannabinol-9-carboxylic acid tersebut boleh dikesan berada di dalam air kencingnya itu yang disahkan. Oleh yang demikian, pembelaan Perayu hanya berupa penafian semata-mata dan menjadi prinsip undang-undang yang mantap bahawa penafian bukan suatu pembelaan yang wajar diterima (rujuk kes Losali v. PP [2012] 2 CLJ 178). [39] Berkenaan dakwaan Perayu bahawa ujian air kencingnya tidak dibuat mengikut peraturan telah disentuh oleh saya berdasarkan pemerhatian saya bagi dua isu terawal di atas. Berdasarkan pemerhatian saya secara keseluruhannya, pengambilan spesimen dan ujian yang telah dilakukan ke atas spesimen air kencing Perayu adalah teratur menurut kehendak di bawah seksyen 31A(1A) ADB 1952. Oleh itu, pembelaan Perayu berkenaan perkara ini juga tidak mampu menggugat kes pendakwaan. Oleh yang demikian, jelas pada saya bahawa Perayu gagal mematahkan anggapan di bawah seksyen 37(k) ADB 1952. [40] Sehubungan dengan pemerhatian dan dapatan-dapatan saya di atas, saya berpendapat rayuan Perayu ke atas sabitan adalah tidak bermerit. Maka, sabitan bagi pertuduhan di bawah seksyen 15(1)(a) 1952 yang diperintahkan ke atas Perayu oleh HMS dikekalkan dan rayuan Perayu ditolak. RAYUAN KE ATAS HUKUMAN [41] Dalam kes ini, kedua-dua pihak telah memfailkan rayuan ke atas hukuman di mana pihak Perayu memohon agar hukuman di kurang manakala pihak Responden (Pendakwaan) memohon supaya hukuman pemenjaran ke atas Perayu ditambah. Mahkamah ini tidak memberi perhatian kepada hujahan pihak Responden kerana pihak Responden tidak memfailkan rayuan ke atas keputusan Mahkamah ini yang telah menolak rayuan Responden ke atas hukuman. [42] Dalam kes ini, pihak Perayu telah berhujah mengenai hukuman di bawah pertuduhan S39(A)(1) Rayuan kes No. AA-41H-7-03/2023 dan hukuman di bawah S15(1)(a) Akta 234 Rayuan Jenayah No. AA-41H- 05-03/2023 bahawa bagi kedua-dua pertuduhan ini, Perayu telah menjalani hukuman penjara dan hanya tinggal 3 sebatan rotan bagi kes S39A(1) ADB 1952. Perayu merayu kepada Mahkamah dan memohon kepada Mahkamah ini agar hukuman dibawah kedua-dua tuduhan diketepikan dan diganti dengan Bon Kelakuan Baik dibawah S173 KTJ di atas fakta-fakta berikut:

Perayu telah menjalani hukuman penjara bagi kedua-dua pertuduhan dan hanya tinggal sebatan 3 rotan sahaja;

Perayu berusia 21 tahun dan 4 bulan semasa kejadian;

Perayu semasa kejadian adalah penuntut di Quest Universiti dalam bidang Bachelor of Business;

Sebaik Perayu keluar dari Penjara, beliau telah sambung pelajaran beliau di UOW Malaysia KDU Universiti College sejak 26/5/2023 dan sedang belajar disitu;

Ini adalah kesalahan pertama Perayu dan beliau memohon diberi peluang kepada beliau, supaya ‘rekod sabitan’ diketepikan demi masa depan beliau;

Perayu merayu dan katakan beliau berasa kesal terhadap perbuatan beliau dan perkara ini berlaku semasa ‘wabak covid’ melanda negara kita;

Perayu berjanji tidak akan melibatkan diri dalam apa-apa kes jenayah pada masa akan datang;

Perayu merayu agar Mahkamah ini menganggap ini satu kes istimewa (special case) terutama Perayu telah habis tempoh penjara dan kini seorang penuntut Universiti dan sebatan rotan pohon dielakkan kerana beliau terpaksa dihantar ke Penjara untuk menjalani sebatan rotan dan pohon hukuman bagi kedua-dua kes tersebut di atas diketepikan dan digantikan dengan Bon Kelakuan Baik di bawah Seksyen 173A KAJ. DAPATAN DAN KEPUTUSAN MAHKAMAH [43] Dalam memberi pertimbangan ke atas rayuan ini, prinsip undang-undang yang mantap berkaitan dengan rayuan ke atas hukuman adalah Mahkamah yang mendengar rayuan tidak seharusnya campur tangan dengan hukuman yang dijatuhkan oleh hakim perbicaraan dan selalunya tidak akan menukar hukuman melainkan hukuman yang telah dijatuhkan itu berlawanan dengan prinsip-prinsip hukuman atau berlawanan dengan undang-undang. Dalam kes Bhandulananda Jayatilake & PP [1981] 1 LNS 139, Raja Azlan Shah, Hakim Mahkamah persekutuan telah berkata seperti berikut : “Is the sentence harsh and manifestly excessive? We would paraphrase it in this way. As this is an appeal against the exercise by the learned judge of a discretion vested in him, is the sentence so far outside the normal discretionary limits as to enable this court to say that its imposition must have involved an error of law of some description? I have had occasion to say elsewhere, that the very concept of judicial discretion involves a right to choose between more than one possible course of action upon which there is room for reasonable people to hold differing opinions as to which is to be preferred. That is quite inevitable. Human nature being what it is, different judges applying the same principles at the same time in the same country to similar facts may sometimes reach different conclusions (see Jamieson v Jamieson [1952] ac 525 at 549). It is for the reason that some very conscientious judges have thought it their duty to visit particular crimes with exemplary sentence; whilst others equally conscientious have thought in their duty to view the same crimes the leniency. Therefore sentences do vary in apparently similar circumstances with the habit of mind of the particular judges. It is for the reason also that this court has said it again and again that it will not normally interfere with sentences, and the possibility or even the probability that another court would have imposed a different sentence is not sufficient, per se, to warrant this court’s interference.” [44] Nada yang sama telah diucapkan oleh YA Azahar Mohamed JCA (pada ketika itu) dalam kes PP v. Ramakrishnan Subramaniam & Ors [2012] 9 CLJ 443 seperti berikut : “Mengikut prinsip penghukuman yang sedia ada , setiap orang yang bersalah akan menerima hukuman yang setimpal dengan bentuk kesalahan yang dilakukan. Mahkamah hendaklah menjatuhkan hukuman menurut undang-undang untuk menentukan supaya hukuman yang dikenakan terhadap pesalah itu adil, bersesuaian dan setimpal dengan apa-apa kesalahan yang dilakukannya itu. Adalah juga menjadi prinsip undang-undang yang mantap bahawa Mahkamah yang mendengar rayuan tidak seharusnya campur tangan dengan hukuman yang dikenakan oleh hakim perbicaraan dan selalunya tidak akan menukar hukuman melainkan ianya berpuas hati bahawa hukuman yang dijatuhkan oleh hakim berkenaan itu ternyata amat tidak memadai atau mencukupi atau keterlaluan atau tidak sah atau pun tidak merupakan hukuman yang wajar memandangkan semua fakta yang didedahkan, atau bahawa Mahkamah tersebut jelas tersalah didalam memakai prinsip yang betul dalam penilaian hukuman. Prinsip undang-undang yang menentukan kawalan dan semakan keputusan berkaitan dengan hukuman telah digariskan dengan jelas dalam kes Bhandulananda Jayatilake v P P[1981] 1 LNS 139 dan kes Dato’ Seri Anwar Ibrahim v PP [2002] 3 CLJ 457” [45] Dalam kes PP v Nguyen Thi Huong [2015] 2 CLJ 102 pula, Mahkamah telah membuat keputusan seperti berikut: Principle regarding appellate interference of sentence The principles regarding appellate interference of sentences imposed have been set out in the case of Dato’ Seri Anwar Ibrahim v PP [2002] 3 AMR 3101; [2002] 3 MLJ 193 as follows: “It is of utmost importance to stress here that the appellate court will not normally alter the sentence unless it is satisfied that the sentence passed by the lower court is manifestly inadequate or excessive or illegal or otherwise not a proper sentence having regard to all the facts disclosed or that the court has clearly erred in applying correct principles in the assessment of sentence, see PP v Loo Choon Fatt [1976]2MLJ 256” In the case of PP v Loo Choon Fatt referred to above it was held as follows: “The principles to be applied in imposing sentence however are the same in every case. The high court sitting in the exercise of its revisionary powers will not normally alter the sentence unless it is satisfied that the sentence of the lower court is either manifestly inadequate or grossly excessive or illegal or otherwise not a proper sentence having regard to all the facts disclosed on the record or to all the facts which the ought to take judicial notice of, that is to say, that the lower court clearly has erred in applying the correct principles in the assessment of the sentence. It is a firmly established practice that the court will not alter sentence merely because it might have passed a different sentence. [46] Sehubungan dengan nas-nas yang dibentangkan di atas, saya telah meneliti jumlah hukuman penjara dan sebatan yang telah dikenakan ke atas Perayu oleh HMS. Pada hemat saya, hukuman yang diberikan itu adalah tidak keterlaluan beratnya dan masih dalam ruang lingkup hukuman yang dibenarkan oleh undang-undang berkaitan. Malah, hukuman tersebut juga tidak terlalu ringan mengambil kira kepentingan awam yang mewajarkan hukuman berat dikenakan ke atas pesalah-pesalah bagi kes melibatkan dadah. Tambahan pula, berat dadah yang terlibat adalah agak banyak iaitu Cannabis seberat 38.45 gram yang diperuntukan oleh seksyen 39A(1) Akta 234 bagi dadah berbahaya jenis Canabis. Oleh yang demikian, saya tidak berhasrat untuk mengubah hukuman yang telah diperintahkan oleh HMS tersebut sepertimana prinsip undang-undang yang telah diputuskan dalam kes Dato' Seri Anwar bin Ibrahim v. Public Prosecutor [2002] 3 CLJ 457 di mana Mahkamah Persekutuan di m.s. 228 telah memutuskan seperti berikut: "It is of the utmost importance to stress here that the appellate court will not normally alter the sentence unless it is satisfied that the sentence passed by the lower court is manifestly inadequate or excessive or illegal or otherwise not a proper sentence having regard to all the facts disclosed or that the court has clearly erred in applying correct principles in the assessment of sentence". [47] Rujukan juga dibuat ke atas kes Bhandulananda Jayatilake v. PP [supra], PP v. Loo Choon Fatt [1976] 1 LNS 102, PP v. Jafa bin Daud [1981] 1 LNS 28, R v. Sargent [1974] 60 Cr App R 74 dan Rex v. Kenneth John Ball [1951] 35 Cr App R 164. KESIMPULAN [48] Bersandarkan kepada nas-nas yang dibentangkan di atas, saya berpendapat tidak ada sebab untuk saya mengganggu atau mengubah hukuman penjara selama dua (2) tahun dan tiga (3) sebatan rotan bagi pertuduhan di bawah seksyen 39A(1) dan hukuman penjara selama enam (6) bulan bagi pertuduhan di bawah seksyen 15(1)(a) Akta 234. Sehubungan dengan itu, rayuan Perayu ke atas hukuman juga ditolak dan hukuman HMS dikekalkan. Tarikh:

16.12.2024 Pihak-pihak: Tetuan Naran Singh & Co bagi pihak Perayu Peguamcara & Peguambela No. 39, First Floor, Market Street 30000 Ipoh Perak

05.2538398 Ruj: NS/MK/5981/21A Emel: naransingh56@gmail.com Peguamcara: Dato Naranya Singh a/l Asa Singh Timbalan Pendakwa Raya bagi pihak Responden Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Perak Aras 1, Bangunan Perak Darul Ridzuan

05.2553077 Faks: 05.2555880