MUHAMMAD FAIZ BIN NASRI v Pendakwa Raya (K-05(SH)-398-08/2024)

Rayuan ini difailkan oleh Perayu, Muhammad Faiz bin Nasri terhadap keputusan Mahkamah Tinggi Malaya di Sungai Petani pada 8 Ogos 2024. Di Mahkamah Tinggi, Perayu telah dihadapkan atas dua pertuduhan di bawah Akta Dadah Berbahaya 1952 (ADB 1952). Pertuduhan-pertuduhan terhadap Perayu adalah sebagaimana berikut:

Pertuduhan Pertama: Kes No: KB-45A-38-11/2021 “Bahawa kamu, pada 3.8.2020, jam lebih kurang 6:50 petang, di tepi jalan Kampung Sentosa, Padang Serai, di dalam daerah Kulim, di dalam Negeri Kedah Darul Aman, telah didapati mengedar dadah berbahaya iaitu Methampetamine seberat 102.0 gram. Oleh yang demikian, kamu, telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama.”

(ii) Pertuduhan Kedua: Kes No: KB-45-10-11/2021 “Bahawa kamu, pada 3.8.2020, jam lebih kurang 6:50 petang, di tepi jalan Kampung Sentosa, Padang Serai, di dalam daerah Kulim, di dalam Negeri Kedah Darul Aman, telah ada dalam milikan kamu dadah berbahaya seberat 12.6 gram (iaitu gabungan dadah merbahaya Heroin seberat 8.6 gram dan monoacetylmorphines seberat 4.0 gram). Oleh yang demikian, kamu, telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 [Akta 234] dan boleh dihukum di bawah seksyen 39A(2) Akta yang sama.”

Di akhir kes pembelaan, Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi telah mensabitkan Perayu untuk kedua-dua pertuduhan tersebut. Bagi Pertuduhan Pertama, Perayu dijatuhkan hukuman pemenjaraan seumur hidup, iaitu selama tiga puluh

tahun dan lima belas (15) kali sebatan. Bagi Pertuduhan Kedua, Perayu dijatuhkan hukuman lapan (8) tahun pemenjaraan dan dua belas (12) kali sebatan, dengan kedua-dua hukuman pemenjaraan berjalan serentak.

Perayu yang tidak berpuas hati dengan sabitan dan hukuman tersebut telah mengemukakan rayuan ini. Setelah Mahkamah ini mendengar penghujahan secara teliti daripada kedua-dua pihak, kami telah membenarkan rayuan Perayu secara sebahagiannya, di mana sabitan dan hukuman bagi Pertuduhan Pertama di bawah Seksyen 39B(1)(a) ADB 1952 telah diketepikan dan digantikan dengan sabitan bersalah di bawah Seksyen 12(2) Akta yang sama, serta dijatuhkan hukuman lapan (8) tahun pemenjaraan dan sepuluh (10) kali sebatan di bawah Seksyen 39A(2) ADB 1952. Hukuman pemenjaraan bagi kedua-dua pertuduhan adalah berjalan secara serentak. Berikut adalah alasan-alasan penghakiman kami. B.

Pihak pendakwaan mengemukakan keterangan melalui enam

orang saksi. Ringkasan kes pendakwaan adalah sebagaimana di bawah:

Siasatan bermula pada 3 Ogos 2020 apabila pasukan polis yang diketuai oleh SP3 (D/Sjn Ahmad Suhaimi bin Mustafa) menjalankan “Ops Tapis” di Kampung Sentosa, Padang Serai, Kulim, Kedah. Pada jam lebih kurang 6:50 petang, SP3 melihat Perayu berjalan kaki dalam keadaan mencurigakan. Apabila SP3 memperkenalkan diri sebagai polis, Perayu cuba melarikan diri namun berjaya ditangkap.

(ii) Pemeriksaan fizikal dilakukan dan polis telah merampas sebuah beg galas berwarna biru jenama “Quechua” (Eksibit P22) yang digalas oleh Perayu. Di dalam beg tersebut, SP3 menemui satu beg plastik hitam (Eksibit P10) yang mengandungi heroin dan monoacetylmorphines, serta satu lagi beg plastik hitam (Eksibit P13) yang mengandungi paket syabu (Methamphetamine) dan pil Erimin.

(iii) Ahli Kimia (SP2) mengesahkan berat bersih dadah tersebut ialah 102.0 gram Methamphetamine (sebagaimana Pertuduhan Pertama) dan 12.6 gram gabungan Heroin serta monoacetylmorphines (sebagaimana Pertuduhan Kedua).

Di akhir kes pendakwaan, YA Hakim Mahkamah Tinggi (“YA HMT”) selaku Hakim Bicara telah mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap Perayu bagi kedua-dua pertuduhan melalui penilaian maksimum ke atas keterangan saksi-saksi. Bagi Pertuduhan Pertama, memandangkan berat dadah Methamphetamine adalah 102.0 gram (melebihi had minimum statutori 50 gram), Hakim Bicara telah menggunapakai anggapan statutori pengedaran di bawah Seksyen 37(da) ADB 1952. C.

Perayu memilih untuk memberikan keterangan bersumpah dan memanggil seorang saksi pembelaan, iaitu Mohd Naim bin Abdul Halim (SD2). Naratif pembelaan Perayu adalah bahawa dia telah pergi ke rumah rakan sekolahnya iaitu SD2 untuk melepak dan telah tertidur di sana. Dia terjaga pada jam 2.30 petang dan mendapati terdapat 6 hingga 7 orang rakan lain berada di ruang tamu. Apabila Perayu ingin pulang, motosikalnya tidak dapat dihidupkan, lalu dia mengambil keputusan untuk berjalan kaki. Setelah berjalan kaki sejauh 500 meter, dia telah ditahan oleh pihak polis.

Perayu mendakwa tiada apa-apa barangan terlarang ditemui pada badannya, sebaliknya dia dibawa semula ke rumah SD2. Di rumah tersebut, polis menemui dadah pada seorang lelaki bernama Hamizan dan menjumpai beg biru (Eksibit P22) di atas lantai bilik hadapan/ ruang tamu. Perayu menafikan beg P22 dan dadah yang terkandung di dalam P22 tersebut adalah miliknya, serta mendakwa naratif tangkapan di tepi jalan adalah rekaan pihak polis.

SD2 pula, di dalam keterangannya telah menyokong penceritaan Perayu bahawa tangkapan dan rampasan beg berlaku di dalam rumahnya, bukan di tepi jalan.

Di akhir kes pembelaan, Hakim Bicara memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes melampaui keraguan munasabah. Hakim Bicara menolak pembelaan Perayu yang disifatkan sebagai penafian semata-mata (bare denial) dan pemikiran terkemudian (afterthought). Bagaimanapun, Mahkamah ini telah meneliti perenggan 89 Alasan Penghakiman Mahkamah Tinggi di mana Hakim Bicara memutuskan seperti berikut: “Pembelaan Tertuduh tidak mampu mematahkan dapatan fakta pemilikan dan pengetahuan atas imbangan kebarangkalian atau mewujudkan suatu keraguan munasabah dalam kes pendakwaan.” D.

Peguam Perayu yang terpelajar telah membangkitkan isu kekhilafan undang-undang yang serius oleh Hakim Bicara di akhir kes pembelaan, sebagaimana berikut:

Isu 1: Hakim Bicara telah terkhilaf apabila gagal menganalisis dan memutuskan sama ada anggapan statutori pengedaran di bawah Seksyen 37(da) ADB 1952 berjaya disangkal atau tidak oleh Perayu atas imbangan kebarangkalian di akhir kes pembelaan; dan

(ii) Isu 2: Hakim Bicara telah salah mengarahkan dirinya (misdirected) di perenggan 89 Alasan Penghakiman Mahkamah Tinggi apabila memutuskan pembelaan Perayu gagal mematahkan “dapatan fakta pemilikan dan pengetahuan” atas imbangan kebarangkalian.

Perayu berhujah bahawa di akhir kes pendakwaan, Hakim Bicara telah menggunakan anggapan pengedaran di bawah Seksyen 37(da) ADB 1952, dan bukannya anggapan pemilikan dan pengetahuan di bawah Seksyen 37(d) ADB 1952. Oleh itu, keputusan Hakim Bicara yang telah meletakkan beban kepada Perayu untuk mematahkan fakta pemilikan dan pengetahuan atas imbangan kebarangkalian adalah satu salah arahan undang-undang yang nyata.

Pihak Responden menghujahkan bahawa sabitan terhadap Perayu bagi kedua-dua pertuduhan adalah selamat untuk dikekalkan kerana disokong kuat oleh keterangan saksi-saksi pendakwaan yang konsisten. Responden menegaskan bahawa pembelaan Perayu adalah belated disclosure dan sekadar penafian kosong.

Mengenai isu di perenggan 89 Alasan Penghakiman Mahkamah Tinggi, pihak Responden berhujah bahawa Hakim Bicara telah membuat penilaian menyeluruh dan ungkapan yang digunakan tidak memudaratkan intipati keputusan keseluruhan bahawa kes pendakwaan telah dibuktikan melampaui keraguan munasabah. E.

Kami telah meneliti nota-nota keterangan dan Alasan Penghakiman Hakim Bicara dengan penuh hemat dan berhati-hati. Berkenaan Pertuduhan Pertama, kami mendapati terdapat kekhilafan undang-undang yang nyata dan serius yang dilakukan oleh Hakim Bicara dalam mengendalikan rantaian beban pembuktian di akhir kes pembelaan.

Berdasarkan rekod, di akhir kes pendakwaan, Hakim Bicara telah membuat dapatan kes prima facie atas asas bahawa milikan fizikal dan pengetahuan Perayu terhadap dadah tersebut telah dibuktikan melalui keterangan langsung, iaitu melalui penemuan beg P22 yang digalas oleh Perayu. Lanjutan daripada berat dadah Methamphetamine seberat 102.0 gram yang melebihi 50 gram, Hakim Bicara telah mengguna pakai anggapan statutori pengedaran di bawah Seksyen 37(da) ADB 1952 untuk melengkapkan elemen ketiga iaitu pengedaran.

Oleh yang demikian, apabila kes pembelaan dipanggil, memandangkan milikan dan pengetahuan telah dibuktikan sebagai fakta langsung, satu-satunya anggapan undang-undang yang wujud yang perlu disangkal oleh Perayu atas imbangan kebarangkalian (balance of probabilities) adalah anggapan pengedaran menurut Seksyen 37(da) ADB 1952. Dalam hal ini, Perayu sesungguhnya tidak mempunyai beban untuk mematahkan fakta pemilikan dan pengetahuan atas imbangan kebarangkalian; sebaliknya beban Perayu terhadap fakta pemilikan dan pengetahuan hanyalah untuk menimbulkan keraguan munasabah (reasonable doubt) melalui versi pembelaannya.

Melalui penelitian kami terhadap perenggan 89 Alasan Penghakiman Mahkamah Tinggi, Hakim Bicara jelas telah terkhilaf dari segi undang-undang apabila memutuskan bahawa pembelaan Perayu gagal mematahkan “dapatan fakta pemilikan dan pengetahuan atas imbangan kebarangkalian”. Ini adalah satu salah arahan (misdirection) yang parah. Jelas di sini, Hakim Bicara telah tersilap mengadunkan beban pembuktian dengan meletakkan beban yang lebih berat (imbangan kebarangkalian) kepada Perayu untuk mencabar elemen pemilikan, sedangkan di akhir kes pendakwaan, anggapan yang digunapakai adalah anggapan pengedaran di bawah Seksyen 37(da) 1952, dan bukannya anggapan pemilikan dan pengetahuan di bawah seksyen 37(d) ADB 1952.

Tambahan lagi, kami mendapati Hakim Bicara telah tersalah arah (non-direction) apabila gagal membuat keputusan atau dapatan yang khusus, sama ada Perayu berjaya menyangkal anggapan pengedaran di bawah Seksyen 37(da) ADB 1952 tersebut ataupun tidak. Kegagalan dwi-aspek ini; iaitu salah arahan beban pembuktian di perenggan 89 Alasan Penghakiman Mahkamah Tinggi dan kegagalan menganalisis penyangkalan anggapan statutori pengedaran, menyebabkan sabitan di bawah Seksyen 39B(1)(a) ADB 1952 bagi Pertuduhan Pertama menjadi tidak selamat dan tidak boleh dikekalkan.

Berhubung isu ini, kami merujuk kepada penghakiman Mahkamah Rayuan terdahulu dalam kes Mat Seyedalireza Seyedhedayatollah Ehteshamiardestani v. PP [2014] 6 MLJ 408, di mana Tengku Maimun Tuan Mat, HMR (pada ketika itu) yang menyampaikan keputusan beliau telah memutuskan sebagaimana berikut: “[21] In our view, the approach of not electing or making a finding on which presumption that was invoked but by merely relying on the alternative, is most undesirable. It reflects the uncertainty on the part of the trial judge to make a finding. The trial judge ought to make the necessary finding, ie whether it was actual or presumed possession and whether it was presumed or actual trafficking based on the evidence before her. We are further of the view that it is important that such a finding be made as it impacts the burden placed on the defence. … [23] In the instant case, it is our judgment that the failure of the learned trial judge to make a finding as to which presumption was relied upon for possession and trafficking and the failure to consider whether the appellant had rebutted the presumption, amounts to a misdirection by way of non-direction which has prejudiced the appellant. [24] Having found that there are merits in the grounds raised by learned counsel, we unanimously allowed the appeal. The conviction and sentence of the High Court was set aside. The appellant was acquitted and discharged.”

Selanjutnya, prinsip sama juga telah dibincangkan oleh Mahkamah ini dalam kes Mohammad Syafiq bin Shah Dahli lwn Pendakwa Raya [2025] 6 MLJ 600, di mana Che Mohd Ruzima, HMR (pada ketika itu) menyatakan seperti berikut: “Kami mendapati wujud kecelaruan yang sangat serius dalam dapatan yang diputuskan oleh YA HMT di peringkat akhir kes pendakwaan berdasarkan apa yang dinyatakan di perenggan [26] AP. Kecelaruan tersebut menimbulkan prejudis kepada OKT kerana ianya akan melibatkan tahap pembelaan yang perlu dikemukakan kemudiannya. Sekiranya OKT dipanggil membela diri berasaskan keterangan terus, dia hanya perlu menimbulkan keraguan kepada kes PP. Sebaliknya, jika OKT dipanggil membela diri berasaskan kepada anggapan oleh undang-undang, dia perlu melepaskan beban pembuktian pembelaan atas neraca imbangan kebarangkalian, suatu beban yang lebih berat untuk dilepaskan. Sudah tentulah, kecelaruan dapatan di akhir kes PP tersebut terjumlah kepada salah arahan yang tidak boleh dipulihkan kerana ianya akan memberikan impak yang besar kepada pertimbangan YA HMT di akhir kes pembelaan. Lihat keputusan mahkamah ini di dalam kes-kes Seyedalireza Seyedhedayatollah Ehteshamiardestani v Public Prosecutor [2014] 6 MLJ 408; [2014] 4 CLJ 406; Khalid Mehmood v Pendakwa Raya and another appeal [2019] MLJU 1185; [2020] 1 CLJ 683; Lim Tan Yi lwn Pendakwa Raya [2021] MLJU 1527; [2021] 9 CLJ 523; dan juga keputusan Mahkamah Tinggi di dalam kes Chia Leong Foo.”

Justeru, Mahkamah ini sebulat suara mendapati bahawa hujahan Peguam Perayu berhubung isu ini adalah bermerit. Namun demikian, setelah meneliti keseluruhan Rekod-rekod rayuan, hujahan lisan dan bertulis pihak-pihak serta alasan penghakiman Hakim Bicara, kami bersetuju dengan penilaian fakta oleh Hakim Bicara bahawa penceritaan Perayu dan SD2 mengenai tangkapan di dalam rumah adalah satu pemikiran terkemudian (afterthought) dan penafian kosong (bare denial) semata-mata. Keterangan SP3 adalah mantap dan konsisten bahawa Perayu ditangkap di tepi jalan bersama beg P22 yang mengandungi dadah-dadah tersebut. Oleh itu, dapatan fakta bahawa Perayu mempunyai milikan fizikal dan pengetahuan terhadap dadah Methamphetamine seberat 102.0 gram tersebut adalah selamat dan tidak tergugat, melampaui keraguan munasabah.

Atas dapatan di atas, kami sebulat suara mendapati bahawa bagi Pertuduhan Pertama; sungguhpun elemen pengedaran di bawah Seksyen 39B(1)(a) ADB 1952 telah terjejas akibat salah arahan undang-undang oleh Hakim Bicara, namun demikian, elemen pemilikan dan pengetahuan di bawah Seksyen 12(2) ADB 1952 telah dibuktikan dengan selamat. Justeru, kami mengambil keputusan untuk mengetepikan sabitan berhubung pengedaran dan menggantikannya dengan kesalahan berhubung pemilikan dadah di bawah Seksyen 12(2) ADB 1952 yang boleh dihukum di bawah Seksyen 39A(2) Akta yang sama.

Begitu juga bagi Pertuduhan Kedua, kami sebulat suara memutuskan bahawa sabitan terhadap Perayu berhubung pemilikan menurut Seksyen 12(2) ADB 1952 adalah selamat untuk dikekalkan, memandangkan keterangan adalah melimpah ruah yang menunjukkan Perayu mempunyai kawalan, jagaan serta pengetahuan atas dadah yang dirampas. F.

Berdasarkan alasan-alasan di atas, kami membenarkan rayuan Perayu secara sebahagiannya, sebagaimana berikut:

Pertuduhan Pertama: Sabitan di bawah Seksyen 39B(1)(a) ADB 1952 diketepikan dan digantikan dengan sabitan bersalah di bawah Seksyen 12(2) ADB 1952 dan dijatuhkan hukuman di bawah Seksyen 39A(2) Akta yang sama, dan dijatuhkan hukuman lapan (8) tahun pemenjaraan dan sepuluh (10) kali sebatan.

(ii) Pertuduhan Kedua: Sabitan di bawah Seksyen 12(2) ADB 1952 adalah dikekalkan. Demi keadilan dan keselarasan hukuman, bagi pertuduhan memiliki 12.6 gram gabungan heroin dan monoacetylmorphines ini, diselaraskan kepada hukuman lapan (8) tahun pemenjaraan dan sepuluh (10) kali sebatan.

(iii) Hukuman pemenjaraan bagi kedua-dua pertuduhan ini adalah berjalan secara serentak, bermula dari tarikh tangkap iaitu pada 3 Ogos 2020. Bertarikh: 13 Julai 2026 -sgd-AZMAN BIN ABDULLAH Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Bagi pihak Perayu :

Dato Naran Singh

Muhammad Aiman Haziq Bin Saiful Kamal [NARAN SINGH & CO. (IPOH)] Bagi pihak Responden: TPR Solehah Noratikah binti Ismail [Jabatan Peguam Negara]