Muhammad Ghazali Bin Mat Rejab v Pendakwa Raya (NA-89-734-11/2025)

Alasan Penghakiman ini disediakan atas rayuan yang difailkan oleh Pemohon kerana tidak berpuas hati di atas keputusan Mahkamah ini yang menolak permohonan Pemohon di Lampiran 1 bagi membuat perintah untuk merujuk soal kesahan undang-undang yang dibuat oleh Parlimen dan atau tafsiran Perlembagaan Persekutuan kepada Mahkamah Tinggi di bawah Seksyen 30(1) Akta Mahkamah Kehakiman 1964 (Akta 91) (“selepas ini dirujuk sebagai

Mahkamah ini merujuk kepada kertas-kertas kausa yang telah difailkan oleh pihak-pihak dalam tindakan ini sepertimana yang berikut: -

Kertas pertuduhan bagi kes saman No. NA-87-397-02/2025 dan No. NA-87-396-02/2025;

(ii) Notis Permohonan Pemohon bertarikh 10 November 2025;

(iii) Afidavit Sokongan yang diikrarkan oleh Muhammad Ghazali bin Mat Rejab pada 6 November 2025;

(iv) Afidavit Jawapan Responden diikrarkan oleh Alimah binti Mohd Sanusi pada 19 Disember 2025;

Afidavit Balasan Pemohon diikrarkan oleh Muhammad Ghazali bin Mat Rejab pada 21 Januari 2026;

(vi) Afidavit Balasan Responden diikrarkan oleh Shahmin Amizah binti Abu Bakar pada 10 Februari 2026;

(vii) Afidavit Balasan Kedua Pemohon diikrar oleh Muhammad Ghazali bin Mat Rejab pada 26 Februari 2026;

(viii) Hujahan Bertulis Pemohon difailkan pada 31 Mac 2026;

(ix) Hujahan Bertulis Responden difailkan pada 10 April 2026;

Hujahan Balas Pemohon difailkan pada 15 April 2026; dan

(xi) Hujahan Balas Responden difailkan pada 29 April 2026.

Mahkamah telah meneliti kesemua dokumen dan kertas kausa di atas dan selanjutnya menolak permohonan Pemohon untuk kes ini dirujuk ke Mahkamah Tinggi di bawah Seksyen 30 Akta 91.

Pemohon dalam permohonan ini merupakan Orang Kena Saman (OKS) dalam kes-kes yang sedang dibicarakan di hadapan Mahkamah ini. Pemohon, Muhammad Ghazali bin Mat Rejab, merupakan Pengarah Syarikat Raza Holidays Sdn. Bhd.

Pemohon berhadapan dengan dua prosiding jenayah berkaitan dengan kegagalan mematuhi suatu award yang dikeluarkan oleh TTPM (“selepas ini dirujuk sebagai TTPM”), iaitu satu prosiding terhadap Pemohon atas kapasiti peribadinya sebagai individu dan satu lagi terhadap Pemohon atas kapasitinya sebagai Pengarah Syarikat Raza Holidays Sdn. Bhd.

Dalam kes yang didengar di hadapan Mahkamah ini, Pemohon telah dihadapkan atas dua pertuduhan dalam Kes Saman No. NA-87-396-02/2025 dan NA-87-397- 02/2025. Setelah pertuduhan dibacakan dan diterangkan, Pemohon telah mengaku tidak bersalah terhadap kedua-dua pertuduhan tersebut dan memohon agar kes-kes tersebut dibicarakan.

Seterusnya, pada 10 November 2025, Pemohon telah memfailkan satu Notis Permohonan Jenayah bagi kedua-dua kes tersebut untuk menangguhkan prosiding Kes Saman No. NA-87-396-02/2025 dan NA-87-397-02/2025 bagi memohon agar persoalan undang-undang yang dibangkitkan dirujuk kepada Mahkamah Tinggi menurut Seksyen 30 Akta 91.

Pemohon memohon supaya Mahkamah Tinggi menentukan persoalan perlembagaan berhubung sama ada pendakwaan jenayah yang diasaskan atas dakwaan kegagalan mematuhi suatu award TTPM adalah sah di sisi Perlembagaan Persekutuan dan undang-undang serta sama ada pendakwaan tersebut boleh diteruskan.

Oleh yang demikian, Mahkamah ini perlu mempertimbangkan sama ada permohonan tersebut memenuhi kehendak Seksyen 30 Akta 91 sehingga mewajarkan isu yang dibangkitkan dirujuk kepada Mahkamah Tinggi untuk diputuskan.

Seksyen 30 Akta 91 memperuntukkan mekanisme bagi Mahkamah Rendah merujuk persoalan berkaitan kesan atau tafsiran sesuatu peruntukan Perlembagaan Persekutuan kepada Mahkamah Tinggi. Seksyen tersebut memperuntukkan seperti berikut:

Where in any proceedings in any subordinate court any question arises as to the effect of any provision of the Constitution the presiding officer of the court may stay the proceedings and may transmit the record thereof to the High Court.

Any record of proceedings transmitted to the High Court under this section shall be examined by a Judge of the Court and where the Judge considers that the decision of a question as to the effect of a provision of the Constitution is necessary for the determination of the proceedings he shall deal with the case in accordance with section 84 as if it were a case before him in the original jurisdiction of the High Court in which the question had arisen.

Subsections (1) and (2) shall be deemed to be rules of court for the purposes of Article 128 (2) of the Constitution.

Berdasarkan kepada peruntukan di atas rujukan ke Mahkamah Tinggi hanya boleh dibuat apabila wujud suatu persoalan perlembagaan yang melibatkan kesan, tafsiran atau pemakaian sesuatu peruntukan Perlembagaan Persekutuan, dan penentuan terhadap persoalan tersebut adalah perlu bagi membolehkan prosiding yang sedang berjalan diputuskan.

Persoalan yang hanya melibatkan tafsiran atau pemakaian sesuatu peruntukan statut, pertikaian mengenai fakta, atau cabaran terhadap cara sesuatu undang-undang dilaksanakan, tidak dengan sendirinya menjadi suatu persoalan perlembagaan hanya kerana pihak yang memohon merujuk kepada mana-mana peruntukan Perlembagaan Persekutuan.

Dengan kata lain, Mahkamah hendaklah berpuas hati bahawa persoalan yang dibangkitkan benar-benar memerlukan penentuan mengenai maksud, kesan atau kesahan sesuatu peruntukan Perlembagaan dan bukannya sekadar melibatkan tafsiran undang-undang yang biasa.

Prinsip pemakaian Seksyen 30 Akta 91 telah dijelaskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Gan Boon Aun [2016] 6 CLJ 647. Dalam kes tersebut, Mahkamah Persekutuan menegaskan bahawa: - [33] We would like to state here and advise all Sessions Court Judges and Magistrates when dealing with any application made by any party under s. of the CJA to properly ensure that there is merit in such application. It may be just a frivolous application to delay the conduct of the hearing of the trial. If there is no merit in such application the case should proceed to a final conclusion of the trial. A trial should be conducted on a continuous basis without interruption and delay. A trial should not be by instalment. Likewise, High Court Judges when presiding to deal with matters brought before them under s. 30 of the CJA should act and decide promptly and judiciously whether there is merit in such application. If the matter referred to it does not relate to constitutional issue to be determined by the Federal Court, it should be sent back to the transmitting court for speedy disposal of the case.

Dalam kes di atas, Mahkamah Persekutuan memutuskan bahawa sekiranya permohonan tersebut tidak mempunyai merit, perbicaraan hendaklah diteruskan sehingga selesai. Perbicaraan sewajarnya dijalankan secara berterusan tanpa adanya gangguan atau kelewatan yang tidak munasabah.

Mahkamah ini merujuk kes Yap Chin Hwa v PP [2026] 5 CLJ 847 yang mana Hakim Mahkamah Tinggi dalam kes ini menyatakan bahawa bagi sesuatu permohonan di bawah Seksyen 30 Akta 91, hakim atau majistret yang mendengar prosiding hendaklah terlebih dahulu meneliti sama ada persoalan perlembagaan yang dibangkitkan mempunyai merit dan timbulnya persoalan undang-undang berkenaan dengan soalan berperlembagaan.

Jelasnya lagi, jika hakim atau majistret yang mendengar mendapati bahawa persoalan undang-undang tersebut adalah tidak berasas maka prosiding hendaklah diteruskan.

Secara ringkasnya, Pemohon berhujah bahawa isu utama adalah berkenaan dengan kesahan pendakwaan yang berasaskan kepada Award TTPM yang mana telah diperintahkan kepada Pemohon yang telah digulung dan pengarah yang telah diisytiharkan bankrap tanpa mendapatkan kebenaran Mahkamah Tinggi sebagaimana dikehendaki di bawah Seksyen 471(1) Akta Syarikat 2016 dan Seksyen 8(1) Akta Insolvensi 1967.

Pemohon menyatakan bahawa persoalan yang dibangkitkan melibatkan tafsiran Perlembagaan Persekutuan serta kesahan pemakaian undang-undang dan syarat bagi rujukan di bawah Seksyen 30 Akta 91 telah dipenuhi berdasarkan kes-kes Gan Boon Aun v PP, PP v Syarikat Tekala Sdn Bhd dan Nooralina Mohd Shah v PP. Pemohon menegaskan bahawa Award TTPM tersebut adalah tidak sah dan pendakwaan jenayah yang bersandarkan award berkenaan tidak mempunyai asas undang-undang.

Sehubungan dengan itu, Pemohon memohon agar Mahkamah Tinggi menentukan persoalan berkaitan kesahan Award TTPM, kesan Seksyen 471(1) Akta Syarikat 2016 dan Seksyen 8(1) Akta Insolvensi 1967 terhadap prosiding TTPM, serta isu berkaitan Perkara 8 dan Perkara 121 Perlembagaan Persekutuan. Pemohon berhujah bahawa penggantungan prosiding adalah perlu bagi mengelakkan prejudis dan memastikan pematuhan kepada prinsip kedaulatan undang-undang.

Manakala Responden pula berhujah bahawa ialah Seksyen 471(1) Akta Syarikat 2016 tidak terpakai kepada prosiding Jenayah kerana peruntukan tersebut hanya menyentuh tindakan atau prosiding sivil berkaitan penggulungan syarikat dan tidak menyatakan bahawa ia termasuk pendakwaan jenayah.

Responden berhujah bahawa jika Seksyen 471(1) Akta Syarikat 2016 ditafsirkan terpakai kepada prosiding jenayah, maka Pendakwa Raya perlu mendapatkan kebenaran Mahkamah Tinggi sebelum memulakan pendakwaan, yang mana ini adalah bercanggah dengan Perkara 145(3) Perlembagaan Persekutuan, yang memberikan kuasa eksklusif kepada Pendakwa Raya untuk memulakan, menjalankan atau memberhentikan prosiding jenayah.

Oleh itu, Responden menegaskan bahawa tiada persoalan perlembagaan yang sebenar atau yang perlu dirujuk di bawah Seksyen 30 Akta 91 kerana persoalan undang-undang yang dibangkitkan hanyalah berkaitan tafsiran undang-undang biasa mengenai pemakaian Seksyen 471(1) Akta Syarikat 2016 terhadap prosiding jenayah.

Persoalan undang-undang yang ingin dirujuk oleh Pemohon adalah sepertimana berikut: -

Adakah Seksyen 471(1) Akta Syarikat 2016 dan/atau Seksyen 8(1) Akta Insolvensi 1967 (yang memerlukan kebenaran Mahkamah Tinggi sebelum sebarang tindakan undang-undang dimulakan atau diteruskan terhadap syarikat yang digulung atau individu yang diisytihar muflis) mengatasi dan terpakai ke atas prosiding di TTPM (TTPM) yang dibawa di bawah Akta Perlindungan Pengguna 1999, dan oleh itu pemfailan tindakan di Tribunal tanpa kebenaran Mahkamah Tinggi dan seterusnya penganugerahan award Tribunal menjadi terbatal dan tidak sah ab initio?;

(ii) Adakah Seksyen 471(1) Akta Syarikat 2016 dan/atau Seksyen 8(1) Akta Insolvensi 1967 mengatasi atau mengecualikan kuasa Mahkamah Majistret daripada melaksanakan penguatkuasaan Award TTPM yang diperoleh tanpa kebenaran Mahkamah Tinggi?; dan

(iii) Adakah pelaksanaan penguatkuasaan Award TTPM tersebut oleh Mahkamah Majistret adalah bercanggah dengan Perkara 121 dan Perkara 8 Perlembagaan Persekutuan berkenaan bidang kuasa kehakiman dan hak kesaksamaan di sisi undang-undang?

Mahkamah merujuk kepada Seksyen 471 Akta Syarikat 2016 yang mana telah menjelaskan seperti berikut: - Action or proceeding stayed after winding up order

When a winding up order has been made or an interim liquidator has been appointed, no action or proceeding shall be proceeded with or commenced against the company except by leave of the Court and in accordance with such terms as the Court imposes.

The application for leave under subsection (1) shall be made in the Court granting the winding up order and shall be served on the liquidator.

The office copy of the order for leave under subsection (1) shall be lodged by the applicant referred to in subsection 470(1) with the Registrar and with the Official Receiver within fourteen days from the making of the order.

Manakala Seksyen 8(1) Akta Insolvensi menerangkan sedemikian: - Effect of bankruptcy order

On the making of a bankruptcy order-

except as provided by this Act, no creditor to whom the bankrupt is indebted in respect of any debt provable in bankruptcy shall have any remedy against the property or person of the bankrupt in respect of the debt, or shall proceed with or commence any action or other legal proceeding in respect of such debt unless with the leave of the court and on such terms as the court may impose; and

all the property of the bankrupt shall become divisible among his creditors and shall vest in the Director General of Insolvency and the Director General of Insolvency shall be the receiver, manager, administrator and trustee of all properties of the bankrupt.

Secara ringkasnya, kedua-dua peruntukan di atas mensyaratkan bahawa selepas sesuatu syarikat digulung atau sesuatu individu telah diisyhtiharkan bankrap, tiada tindakan atau prosiding boleh dimulakan atau diteruskan terhadap syarikat tersebut tanpa terlebih dahulu memperoleh kebenaran Mahkamah.

Mahkamah bersetuju dengan hujahan Responden yang mana jika pun Seksyen 471(1) Akta Syarikat 2016 dan Seksyen 8(1) Akta Insolvensi 1967 terpakai kepada prosiding jenayah maka ianya bermaksud Pendakwa Raya dikehendaki untuk mendapatkan kebenaran daripada Mahkamah yang mana ianya adalah bertentangan dengan Perkara 145(3) Perlembagaan Persekutuan yang memperuntukkan seperti di bawah: -

The Attorney General shall have power, exercisable at his discretion, to institute, conduct or discontinue any proceedings for an offence, other than proceedings before a Syariah court, a native court or a court-martial.

Mahkamah merujuk kepada kes yang juga telah dirujuk oleh Responden iaitu kes Long bin Samat [1974] 2 MLJ 152 yang menjelaskan secara mendalam berkenaan dengan kuasa Pendakwa Raya di bawah peruntukan di atas. Mahkamah Persekutuan telah memutuskan seperti yang berikut: - “On independence the Federal Constitution came into force, and clause (3) of its Article 145 (as amended) provides: – “The Attorney-General shall have power exercisable at his discretion, to institute, conduct or discontinue any proceedings for an offence, other than proceedings before a Muslim court, a native court or a court-martial.” In our view, this clause from the supreme law clearly gives the Attorney-General very wide discretion over the control and direction of all criminal prosecutions. Not only may he institute and conduct any proceedings for an offence, he may also discontinue criminal proceedings that he has instituted, and the courts cannot compel him to institute any criminal proceedings which he does not wish to institute or to go on with any criminal proceedings which he has decided to discontinue. (For the position in England, please see Viscount Dilhorne's speech at pages 32—3 in Smedleys Ltd v Breed [1974] 2 All ER 21). Still less then would the court have power to compel him to enhance a charge when he is content to go on with a charge of a less serious nature.”

Mahkamah Persekutuan dalam kes tersebut telah menjelaskan bahawa kuasa Pendakwa Raya di bawah Perkara 145(3) Perlembagaan Persekutuan merupakan suatu kuasa budi bicara yang eksklusif untuk memulakan, menjalankan atau menghentikan prosiding jenayah. Kuasa tersebut hanya tertakluk kepada batasan yang diperuntukkan oleh Perlembagaan Persekutuan sendiri dan tidak boleh dihadkan secara tersirat melalui tafsiran sesuatu undang-undang melainkan jika Parlimen telah memperuntukkannya secara jelas.

Dengan itu, Mahkamah berpendapat bahawa tafsiran yang dikemukakan oleh Pemohon, iaitu bahawa Pendakwa Raya perlu terlebih dahulu mendapatkan kebenaran Mahkamah sebelum sesuatu pendakwaan jenayah boleh dimulakan terhadap syarikat yang digulung atau individu yang telah diisytiharkan bankrap, adalah suatu tafsiran yang tidak selaras dengan Perkara 145(3) Perlembagaan Persekutuan.

Mahkamah juga mendapati bahawa Seksyen 471 Akta Syarikat 2016 mahupun Seksyen 8 Akta Insolvensi 1967 tidak mengandungi sebarang peruntukan yang secara nyata menyatakan bahawa ia terpakai kepada prosiding jenayah. Sebaliknya, kedua-dua peruntukan tersebut jelas bertujuan mengawal tindakan atau prosiding yang melibatkan tuntutan terhadap aset syarikat yang digulung atau harta seorang bankrap demi melindungi kepentingan pemiutang dan memastikan proses penggulungan atau pentadbiran insolvensi berjalan dengan teratur.

Malah, jika hasrat Parlimen adalah untuk mengenakan syarat bahawa setiap pendakwaan jenayah terhadap syarikat yang digulung atau individu bankrap memerlukan kebenaran Mahkamah terlebih dahulu, Mahkamah berpendapat bahawa perkara tersebut sudah tentu akan dinyatakan dengan jelas. Ketiadaan peruntukan sedemikian menunjukkan bahawa Seksyen 471 Akta Syarikat 2016 dan Seksyen 8 Akta Insolvensi 1967 tidak boleh ditafsirkan sebagai mengehadkan kuasa Pendakwa Raya di bawah Perkara 145(3) Perlembagaan Persekutuan.

Berhubung dengan persoalan pertama yang dikemukakan oleh Pemohon, iaitu sama ada Seksyen 471(1) Akta Syarikat 2016 dan Seksyen 8(1) Akta Insolvensi 1967 mengatasi serta terpakai kepada prosiding di TTPM sehingga menyebabkan Award Tribunal tersebut terbatal dan tidak sah ab initio, Mahkamah berpendapat bahawa persoalan tersebut pada asasnya merupakan persoalan tafsiran dan pemakaian peruntukan statut biasa.

Sama ada prosiding Tribunal tersebut memerlukan kebenaran Mahkamah atau sebaliknya adalah suatu isu undang-undang yang hendaklah diputuskan berdasarkan tafsiran kedua-dua peruntukan tersebut dan bukannya berdasarkan tafsiran mana-mana peruntukan Perlembagaan Persekutuan. Oleh yang demikian, persoalan tersebut tidak menimbulkan suatu persoalan perlembagaan yang melayakkan rujukan dibuat di bawah Seksyen 30 Akta 91.

Begitu juga dengan persoalan kedua yang dikemukakan oleh Pemohon, iaitu sama ada Seksyen 471(1) Akta Syarikat 2016 dan Seksyen 8(1) Akta Insolvensi 1967 mengehadkan bidang kuasa Mahkamah Majistret untuk menguatkuasakan Award TTPM. Pada pandangan Mahkamah, persoalan tersebut juga berpunca daripada tafsiran terhadap kedua-dua peruntukan statut tersebut dan bukannya daripada sebarang persoalan mengenai kesan atau tafsiran Perlembagaan Persekutuan.

Tambahan pula, setelah Mahkamah mendapati bahawa kedua-dua peruntukan tersebut tidak terpakai kepada prosiding jenayah, maka tiada asas untuk mengatakan bahawa Mahkamah ini terhalang daripada menjalankan bidang kuasa yang diperuntukkan oleh undang-undang.

Berhubung dengan persoalan ketiga pula, Pemohon mendakwa bahawa penguatkuasaan Award Tribunal tersebut adalah bercanggah dengan Perkara 8 dan Perkara 121 Perlembagaan Persekutuan. Mahkamah berpendapat bahawa rujukan kepada kedua-dua peruntukan Perlembagaan tersebut semata-mata tidak menjadikan sesuatu isu itu sebagai persoalan yang menimbulkan isu perlembagaan.

Pemohon masih perlu menunjukkan bahawa terdapat suatu pertikaian sebenar mengenai kesan atau tafsiran Perlembagaan Persekutuan yang perlu diputuskan bagi menentukan prosiding ini. Dalam kes ini, Mahkamah mendapati bahawa Pemohon gagal berbuat demikian kerana isu sebenar yang dibangkitkan kekal berkisar kepada tafsiran dan pemakaian Seksyen 471 Akta Syarikat 2016 serta Seksyen 8 Akta Insolvensi 1967.

Mahkamah juga merujuk kepada kes Chan Kok Poh V PP [2022] 2 SMC 13 yang mana Hakim Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa: - “There must be something within the framework of s. 18 of the Sexual Offences Against Children Act against the provisions of the Federal Constitution before it could be declared unconstitutional. Measuring one provision of a federal law against another provision of another federal law is not the manner by which a legislation may be declared unconstitutional.”

Berpandukan prinsip yang diputuskan dalam kes tersebut, Hakim Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa sesuatu persoalan undang-undang tidak boleh dianggap sebagai suatu persoalan perlembagaan semata-mata kerana pihak yang memohon mengaitkannya dengan Perlembagaan Persekutuan.

Sebaliknya, pihak yang memohon hendaklah menunjukkan bahawa wujud suatu isu perlembagaan yang sebenar, nyata dan mempunyai merit untuk diputuskan oleh Mahkamah Tinggi. Tanpa kewujudan isu sedemikian, sesuatu permohonan tidak memenuhi kehendak Seksyen 30 Akta Mahkamah Kehakiman 1964 untuk dirujuk kepada Mahkamah Tinggi.

Secara keseluruhannya dalam kes ini, Mahkamah mendapati bahawa isu sebenar yang dibangkitkan adalah berkaitan tafsiran undang-undang biasa dan bukannya tafsiran Perlembagaan Persekutuan.

Sekali lagi, Mahkamah mengambil kira prinsip yang ditegaskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Gan Boon Aun [2016] 6 CLJ 647 bahawa Mahkamah Rendah hendaklah memastikan setiap permohonan di bawah Seksyen 30 Akta 91 benar-benar mempunyai merit dan bukan sekadar suatu permohonan yang berpotensi melengahkan perjalanan perbicaraan. Mahkamah juga telah diingatkan bahawa sesuatu perbicaraan hendaklah dijalankan secara berterusan tanpa ada gangguan.

Sekiranya Pemohon berhasrat untuk mencabar kesahan Award TTPM atas alasan prosiding Tribunal tersebut dimulakan tanpa kebenaran Mahkamah, persoalan tersebut tetap merupakan isu yang boleh dibangkitkan semasa perbicaraan jenayah atau melalui prosiding semakan kehakiman. Isu sedemikian hendaklah diputuskan berdasarkan fakta dan undang-undang yang terpakai dalam perbicaraan dan bukan melalui mekanisme rujukan di bawah Seksyen 30 Akta 91.

Setelah meneliti afidavit-afidavit yang difailkan, hujahan bertulis kedua-dua pihak serta autoriti yang dirujuk, Mahkamah tidak berpuas hati bahawa persoalan-persoalan yang dikemukakan oleh Pemohon memenuhi syarat-syarat yang diperuntukkan di bawah Seksyen 30 Akta 91.

Mahkamah berpendapat bahawa isu mengenai kesahan Award TTPM, pemakaian Seksyen 471 Akta Syarikat 2016, Seksyen 8 Akta Insolvensi 1967 ataupun kesan undang-undang daripada penggulungan syarikat dan kebankrapan Pemohon tidak memerlukan suatu rujukan perlembagaan kepada Mahkamah Tinggi.

Mahkamah juga tidak mendapati bahawa terdapat sebarang isu yang menunjukkan bahawa Perkara 8 atau Perkara 121 Perlembagaan Persekutuan perlu ditafsirkan bagi membolehkan prosiding jenayah ini diputuskan.

Berdasarkan keseluruhan alasan yang dihuraikan di atas, Mahkamah mendapati bahawa Pemohon telah gagal menunjukkan kewujudan suatu persoalan perlembagaan yang sebenar dan mempunyai merit sebagaimana yang disyaratkan oleh Seksyen 30 Akta 91. Persoalan yang dibangkitkan oleh Pemohon pada hakikatnya merupakan isu tafsiran undang-undang statut dan bukannya persoalan mengenai kesan atau tafsiran Perlembagaan Persekutuan.

Oleh yang demikian, Mahkamah dengan ini menolak Permohonan Jenayah Pemohon bertarikh 10 November 2025 untuk merujuk persoalan-persoalan tersebut kepada Mahkamah Tinggi di bawah Seksyen 30 Akta 91. Prosiding dalam Kes Saman No. NA-87-396-02/2025 dan Kes Saman No. NA-87-397-02/2025 hendaklah diteruskan mengikut peruntukan undang-undang. Walau bagaimanapun, sekiranya Mahkamah Tinggi kemudiannya mengambil pendirian yang berbeza terhadap isu ini, Mahkamah ini dengan penuh hormat akur dan terikat kepada keputusan Mahkamah Tinggi tersebut. Bertarikh pada 13 Julai 2026 Disediakan oleh, t.t Nurul Azuin binti Mohd Talhah Majistret Mahkamah Majistret Khas Trafik Seremban