Muhammad Haikal Hakimi Bin Abdullah (PB-83D-3272-08/2025)

Tertuduh ini telah dibawa di hadapan Mahkamah ini untuk satu pertuduhan di bawah Seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 pada 14 Ogos 2025. Setelah pertuduhan dibacakan dan diterangkan, tertuduh telah membuat pengakuan salah. Mahkamah ini telah menerima pengakuan salah tertuduh tersebut.

Setelah meneliti fakta kes yang dikemukakan oleh Pendakwaan serta latar belakang tertuduh, Mahkamah kemudiannya menjatuhkan hukuman penjara 4 bulan bermula dari tarikh sabitan terhadap tertuduh. Tertuduh merupakan pesalah muda berumur 18 tahun 3 bulan. Semasa pertuduhan dibacakan, tertuduh ini sedang dalam tempoh menjalani perintah di Henry Gurney selama 3 tahun.

Tertuduh tidak berpuashati dan telah memfailkan rayuan terhadap sabitan dan hukuman yang dijatuhkan. Ini adalah Alasan Penghakiman terhadap sabitan dan hukuman yang dikenakan ke atas tertuduh tersebut. B. FAKTA KES [4] Pertuduhan adalah seperti berikut:- “Bahawa kamu pada 17/03/2025 jam lebih kurang 11.30 pagi, di Pejabat Siasatan Jenayah Narkotik di dalam Daerah Seberang Perai Utara, di dalam Negeri Pulau Pinang, telah didapati memasukkan dadah berbahaya ke dalam tubuh badan kamu sendiri iaitu dadah jenis Amphetamine dan Methamphetamine, oleh itu kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah Seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 15(1) Akta yang sama. HUKUMAN Jika disabit kesalahan, boleh dikenakan hukuman denda tidak lebih daripada lima ribu ringgit atau dikenakan hukuman penjara selama tempoh tidak lebih daripada dua tahun

Dalam membuktikan elemen-elemen pertuduhan, pihak pendakwaan telah mengemukakan eksibit-eksibit berikut:-

Fakta kes yang dikemukakan di hadapan Mahkamah diringkaskan seperti berikut:- i. Pada 17/3/2025 jam lebih kurang 11:30 pagi, pengadu SI Nazir bin Ibrahim bersama anggota telah bawa tertuduh ke cawangan Narkotik IPD SPU untuk menjalankan ujian saringan awal air kencing. Pada masa tangkapan, tertuduh merupakan kanak-kanak berumur 17 tahun 10 bulan. ii. Pengadu telah menggunakan satu botol urine bernombor siri D0589277 serta test strip yang dibekalkan oleh PDRM untuk menjalankan ujian saringan tersebut. iii. Hasil ujian saringan awal air kencing mendapati tertuduh positif dadah jenis Methamphetamine. Sampel air kencing tertuduh kemudiannya dihantar ke Jabatan Patologi Hospital Sultanah Bahiyah Alor Setar, Kedah untuk ujian saintifik secara rasmi oleh Ahli Patologi. iv. Keputusan Laporan Patologi yang diterima bertarikh 11 Jun 2025 mengesahkan bahawa specimen air kencing tertuduh mengandungi Amphetamine dan Methamphetamine.

Kesemua fakta kes dan juga hasil analisa Laporan Patologi ini telahpun diterangkan dan dibacakan kepada tertuduh. Tertuduh mengakui faham akan kandungan dan kesahihan fakta kes yang diterangkan kepadanya. Tertuduh di sepanjang kes ini berlangsung, telah diwakili oleh Peguam YBGK.

Mahkamah ini, setelah mendengar pengakuan bersalah tertuduh, dan selepas fakta kes diterangkan kepada tertuduh kemudiannya telah menerima pengakuan bersalah tersebut. Mahkamah mendapati tertuduh salah atas pertuduhan ke atasnya. Setelah mengambil kira faktor umur, latar belakang dan keadaan tertuduh yang sedang menjalani perintah di Henry Gurney, Mahkamah ini kemudiannya menjatuhkan hukuman penjara 4 bulan bermula daripada tarikh sabitan.

Isu yang dibangkitkan oleh peguambela dalam Notis Rayuan bertarikh 28 Ogos tersebut adalah berkenaan keputusan Mahkamah ini yang telah menerima pengakuan bersalah tertuduh. Bagi kemudahan, eloklah kiranya penghakiman Mahkamah ini menjurus kepada isu yang diketengahkan dalam rayuan tersebut sahaja. C. ISU SABITAN i. Pemakaian Seksyen 178(2) Kanun Tatacara Jenayah

Dalam mengambil kira pengakuan bersalah tertuduh, Mahkamah ini membuat rujukan kepada Seksyen 178(2) Kanun Tatacara Jenayah yang menyatakan berikut:-

If the accused pleads guilty the plea shall be recorded, and he may be convicted on it: Provided that before a plea of guilty is recorded the Court shall ascertain that the accused understands the nature and consequences of his plea and intends to admit, without qualification, the offence alleged against him. [11] Adalah jelas bahawa Mahkamah ini sebelum menerima pengakuan bersalah tertuduh perlulah berpuas hati bahawa tertuduh faham sebab dan akibat pengakuan dan tertuduh berniat untuk mengaku salah tanpa syarat, terhadap kesalahan yang dipertuduh ke atasnya. [12] Garis panduan lebih terperinci berkenaan pemakaian Seksyen ini diterangkan dalam kes Mahkamah Agung Lee Weng Tuck & Anor v. PP [1989] 1 CLJ Rep 75 yang mana perenggan berkaitan diperturunkan semula di sini:-

In the case of Reg v. Mc Nally relied upon the Judge there was obviously no grounds for the Court to allow the accused there to withdraw the plea – further the trial of the sole accused there claiming trial enabled the Judge to have all the relevant facts before him as the Judge there dealt with the withdrawal of plea after the trial of the said accused.

(ii) The Judge has a discretion to allow a plea of guilty to be withdrawn but must exercise the same judicially and on valid grounds, depending on the facts and circumstances of each case, for example, if there was a question of mistake or misunderstanding or that it would be desirable on any ground that the accused should be allowed to join issue.

(iii) The functus officio argument cannot have any application in considering a withdrawal of plea of guilty before sentence where the conviction and sentence are before the same Court.

(iv) Where the plea is equivocal, i.e. where it is not clear, or is doubtful or qualified, the plea must in law be treated as one of not guilty and the Court shall proceed to try the case.

A Judge can accept a plea of guilty in capital cases.

(vi) The safeguards for ensuring that a plea of guilty is valid and unequivocal are:

the Court must ensure that it is the accused himself who wishes to plead guilty;

the Court must ascertain that accused understands the nature and consequences of his plea; and

the Court must ascertain that the accused intends to admit without qualification the offence against him.

(vii) Even if the accused is represented by Counsel, in capital cases there must be something on record to show (vi)(b) above – it also cannot be presumed that the accused actually knew the consequences of his plea of guilty.

(viii) In capital cases, it is suggested that the Court read the statement of facts to ascertain whether the facts alleged amount to an offence as contained in the charge – if the accused admits the statement with qualification or his admission is not clear or doubtful, then the Court should proceed with trial.

(ix) The reasons given by the 1st appellant for wanting to withdraw his plea showed that he did not understand the nature and consequences of his plea – the records do not indicate that the appellants had been told or knew that the offence to which he pleaded guilty carried the death sentence although it was not mandatory and about the current sentencing policy on trafficking in drugs which imposes the death sentence in the absence of most exceptional circumstances – there was therefore a breach of proper safeguards rendering the plea invalid.

The reasons by the 2nd defendant showed that he did not admit the statement of facts, and even if he did, the admission was with qualification.

(xi) The statement of facts here was defective as it was completely silent about the alleged commission of trafficking in furtherance of a common intention – it also did not disclose what the appellants were supposed to be doing at the shed.

(xii) The appellants were not given the opportunity to deny that they were involved in manufacture of heroin in the shed, a missing link added by the Judge in his written judgment.

(xiii) There was therefore a breach of proper safeguards and the appeal is allowed.". [13] Berlandaskan kepada nas undang-undang dan kes duluan yang dirujuk, Mahkamah ini memutuskan untuk menerima pengakuan bersalah tertuduh setelah mengesahkan bahawa pengakuan tersebut adalah “valid and unequivocal”. [14] Keputusan Mahkamah ini dibuat setelah keadaan-keadaan berikut diperhalusi:- i) Sebelum pertuduhan dibacakan, Mahkamah telah mendapatkan pengesahan lisan tertuduh bahawa beliau sudah cukup berumur 18 tahun. ii) Pertuduhan pula dibacakan dan diterangkan kepada tertuduh dalam bahasa yang mudah difahami. Tertuduh, setelah dibacakan pertuduhan dan hukuman ke atasnya lantas telah membuat pengakuan bersalah. iii) Kemudiannya, keseluruhan fakta kes berkenaan butiran kesalahan di bawah Seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 tersebut telah dibacakan sepenuhnya kepada tertuduh. Tertuduh sekali lagi telah mengakui benar akan keesahan fakta kes tersebut. [15] Di sepanjang proses ini berlangsung juga, tertuduh tidak membangkitkan sebarang bantahan dan tertuduh ini tidak pernah terhalang daripada berbuat demikian. Justeru, Mahkamah ini dengan tulus percaya bahawa pengakuan salah tertuduh dibuat tanpa syarat, dan sekiranya ada, tidak pernah diutarakan untuk perhatian Mahkamah semasa prosiding berlangsung. Faktor umur Tertuduh juga dilihat bukanlah penghalang untuk Tertuduh memahami sifat kesalahan yang dipertuduh ke atasnya. Mahkamah ini sempat meneliti bahawa ini bukan kali pertama Tertuduh ini dihadapkan ke Mahkamah walaupun Tertuduh masih muda. [16] Perlu juga dinyatakan di sini bahawa tertuduh pada masa prosiding berlangsung, adalah diwakili oleh Peguam dari Yayasan Bantuan Guaman Kebangsaan. Mahkamah ini telahpun memberikan ruang dan masa untuk Peguam YBGK bertugas menemubual tertuduh sebelum hukuman dijatuhkan. Justeru, Mahkamah berpendapat dalam keadaan tersebut, Peguam YBGK bertugas telahpun bertindak munasabah dalam kapasiti dan peluang yang diberikan untuk melaksanakan tanggungjawabnya. Tertuduh pada setiap masa telahpun diberikan kebebasan untuk menggunapakai “right to counsel’ yang terletak ke atasnya. [17] Mahkamah ini juga mendapati pengakuan salah tertuduh ini tidak dipengaruhi oleh sesiapa dan dibuat di hadapan Mahkamah setelah diterangkan tentang butiran kesalahan dan hukuman yang boleh dijatuhkan ke atasnya. Setelah mengambil kira keadaan-keadaan yang dinyatakan inilah, Mahkamah kemudiannya menerima pengakuan bersalah tertuduh dan seterusnya membuat timbang tara terhadap hukuman yang bersesuaian. ii. Pemakaian Seksyen 83(3) Akta Kanak-kanak 2001 [18] Persoalan dasar dalam kes ini adalah sama ada Mahkamah ini boleh menerima pengakuan bersalah tertuduh yang dibuat pada umur 18 tahun tanpa mengambil kira laporan akhlak dan kehadiran Penasihat. [19] Undang-undang adalah mapan, yang mana individu berumur 18 tahun ke bawah adalah kanak-kanak dan tertakluk kepada peruntukan khas di bawah Akta Kanak-kanak 2001. Perkara ini juga selari sepertimana disebut dalam Seksyen 3 Age of Majority Act 1971. Selanjutnya, menurut Seksyen 3 Akta itu juga, apabila kanak-kanak itu telah melepasi umur 18 tahun, maka ianya bukan lagi “minor” dan lantas tidak lagi tertakluk kepada Akta Kanak-kanak tersebut. [20] Seterusnya, Mahkamah merujuk kepada kerangka undang-undang yang berkaitan. Seksyen 83 Akta Kanak-kanak 2001 yang relevan diperturunkan di sini untuk kemudahan rujukan:- Seksyen 83. Tatacara jenayah bagi kanak-kanak hendaklah menepati Akta ini …..

Apabila seseorang kanak-kanak dipertuduh atas suatu kesalahan di hadapan Mahkamah Bagi Kanak-Kanak dan semasa kes sedang berjalan dia mencapai umur lapan belas tahun Mahkamah Bagi Kanak-Kanak itu hendaklah, walau apa pun mana-mana peruntukan Akta ini, terus mendengar pertuduhan terhadap kanak-kanak itu dan boleh-

menjalankan kuasa di bawah seksyen 76;

menjalankan kuasa di bawah perenggan 91(1)(a), (b), (c), (d) atau (da); atau [(b) Dipinda. Akta A1511:s.61]

jika kesalahan itu boleh dihukum dengan hukuman pemenjaraan, mengenakan apa-apa tempoh pemenjaraan yang boleh dijatuhkan oleh Mahkamah Sesyen.

Apabila suatu kesalahan dilakukan oleh seseorang kanak-kanak tetapi pertuduhan berkenaan dengan kesalahan itu dibuat terhadap kanak-kanak itu selepas dia mencapai umur lapan belas tahun, pertuduhan itu hendaklah didengar oleh suatu Mahkamah selain Mahkamah Bagi Kanak-Kanak dan Mahkamah yang lain itu boleh menjalankan kuasa yang disebut dalam perenggan (2)(a), (b) atau (c).

Sesuatu pertuduhan yang dibuat bersesama terhadap seseorang kanak-kanak dan seseorang yang sudah mencapai umur lapan belas tahun hendaklah didengar oleh suatu Mahkamah selain Mahkamah Bagi Kanak-Kanak dan Mahkamah yang lain itu hendaklah-

menjalankan berkenaan dengan kanak-kanak itu segala kuasa yang boleh dijalankan di bawah Akta ini oleh Mahkamah Bagi Kanak-Kanak; dan

sebelum menjalankan kuasa yang disebut dalam perenggan (a), menimbangkan laporan akhlak. [21] Bagi kes di hadapan Mahkamah ini, adalah tidak dinafikan bahawa tertuduh telah mencapai umur 18 tahun semasa pertama kali pertuduhan ke atasnya dibacakan. Namun demikian, semasa kejadian sepertimana dalam pertuduhan, tertuduh ini berumur 17 tahun 10 bulan dan masih dikira sebagai kanak-kanak seperti yang didefinisikan sebelum ini. Oleh itu, Seksyen 83(3) Akta ini adalah terpakai. [22] Mahkamah adalah terpandu dengan Seksyen 83(3) Akta Kanak-kanak di atas yang jelas memberikan garis panduan berkenaan pendengaran kes yang melibatkan kanak-kanak yang dituduh selepas mencapai umur 18 tahun. Selaras dengan pembacaan Seksyen 83(3) tersebut, Mahkamah ini diberikan budi bicara untuk memberikan hukuman berikut, secara ringkasnya:- a) memberikan perintah untuk diletakkan di Henry Gurney di bawah Seksyen 76 Akta Kanak-kanak 2001; atau b) memberikan apa-apa perintah yang termaktub di bawah Seksyen 91 Akta Kanak-kanak 2001; atau c) mengenakan apa-apa tempoh pemenjaraan yang boleh dijatuhkan oleh Mahkamah Sesyen. [23] Bagi budi bicara Mahkamah berkenaan hukuman pemenjaraan di bawah Perenggan

Seksyen 83(2) Akta tersebut, peruntukan berikut perlu dibaca bersekali dengan Seksyen 64 Subordinate Courts Act 1948 yang menyatakan berikut:- A Sessions Court may pass any sentence allowed by law other than the sentence of death. [24] Manakala bagi hukuman yang boleh dijatuhkan oleh Mahkamah ini pula adalah tertakluk di bawah limitasi Seksyen 87 Akta yang sama:- `

A First Class Magistrate may pass any sentence allowed by law not exceeding-

five years' imprisonment;

a fine of ten thousand ringgit;

whipping up to twelve strokes; or

any sentence combining any of the sentences aforesaid: Provided that where, by any law for the time being in force, jurisdiction is given to the Court of any Magistrate to award punishment for any offence in excess of the power prescribed by this section, a First Class Magistrate may, notwithstanding anything herein contained, award the full punishment authorized by that law. [25] Pembacaan Seksyen 83(3) Akta Kanak-kanak 2001 ini perlu dibezakan dengan kehendak undang-undang di bawah Seksyen 83(4) Akta Kanak-kanak 2001. Seksyen 83(4) merangkumi situasi melibatkan seorang kanak-kanak yang dituduh bersama dengan seorang lain yang sudah mencapai umur 18 tahun. Dalam situasi sedemikian, Akta Kanak-kanak tersebut secara spesifiknya mengkehendaki Mahkamah yang mendengar kes tersebut untuk menimbangkan suatu laporan akhlak yang disediakan oleh pegawai JKM. Laporan akhlak yang dikehendaki tersebut perlulah selaras dengan Seksyen 90 (13) Akta yang sama. [26] Sepertimana maxim undang-undang “A verbis legis non recedendum est”, takrifan undang-undang seharusnya dibuat dalam maksud biasa dan harfiahnya. Mahkamah ini berpendapat bahawa perbezaan kehendak dalam Seksyen 83(3) dan 83(4) ini lantas menunjukkan bahawa dalam situasi di mana Seksyen 83(3) adalah terpakai, undang-undang sedia ada tidak meletakkan kewajipan bagi sesuatu Mahkamah itu untuk mendapatkan laporan akhlak dalam mempertimbangkan bentuk hukuman yang akan dijatuhkan. Dalam keadaan ini, adalah jelas juga bahawa Mahkamah ini boleh memilih, jenis hukuman atau perintah seperti yang tersenarai dalam Seksyen 83(2)(a),

dan (c) tersebut mengikut kesesuaian keadaan, tertakluk kepada had undang-undang ke atas Mahkamah ini. [27] Seterusnya, Mahkamah turut merujuk kepada Seksyen 11 Akta Kanak-kanak 2001 yang memerihalkan fungsi penasihat dalam prosiding di hadapan Mahkamah Kanak-kanak:-

A Court For Children shall consist of a Magistrate who, in the exercise of his functions as a Court For Children except when making an order under subsection 39(4), 42(4), 84(3) or 86(1), as the case may require, shall be assisted by two advisers to be appointed by the Minister from a panel of persons resident in the State.

One of the two advisers mentioned in subsection (2) shall be a woman.

The functions of the advisers are-

to inform and advise the Court For Children with respect to any consideration affecting the order made upon a finding of guilt or other related treatment of any child brought before it; and

if necessary, to advise the parent or guardian of the child. [28] Dalam konteks kes semasa, Mahkamah berpendapat bahawa Seksyen 11 ini perlu dibaca bersama dengan Seksyen 83(1) Akta Kanak-kanak seperti berikut:-

Walau apa pun apa-apa jua yang terkandung dalam mana-mana undang-undang bertulis berhubung dengan penangkapan, penahanan dan perbicaraan orang yang melakukan apa-apa kesalahan tetapi tertakluk kepada subseksyen (3) dan (4), seseorang kanak-kanak yang dikatakan telah melakukan suatu kesalahan tidak boleh ditangkap, ditahan atau dibicarakan kecuali mengikut Akta ini. [29] Peruntukan Seksyen 11 Akta Kanak-kanak adalah jelas yang mana Mahkamah bagi Kanak-kanak adalah terdiri daripada Majistret dan juga dua orang Penasihat. Fungsi Penasihat-penasihat ini adalah untuk memberi saranan kepada Mahkamah Kanak-kanak dalam memutuskan perintah yang bersesuaian untuk diberikan ke atas seseorang pesalah kanak-kanak tersebut. [30] Manakala Seksyen 83(1) Akta yang sama pula memberikan pengecualian kepada penggunaan tatacara Mahkamah Kanak-kanak dalam kes-kes melibatkan Seksyen 83(3) dan 83(4) Akta yang sama. Pada hemat Mahkamah, pengecualian ini termasuk jua kepada keperluan Penasihat di bawah Seksyen 11 tersebut. [31] Seperti mana disebut di atas, kes di hadapan Mahkamah ini melibatkan pemakaian Seksyen 83(3) Akta Kanak-kanak 2001. Memandangkan Tertuduh merupakan pesalah muda dan bukan lagi kanak-kanak, Tertuduh ini telah dihadapkan di hadapan Mahkamah ini, iaitu Mahkamah selain dari Mahkamah Kanak-kanak. Dalam hal sedemikian, Mahkamah ini perlu menjalankan fungsi biasanya, namun berpandukan kepada kuasa yang diberikan di bawah Seksyen 83(3) Akta tersebut. Oleh itu, Mahkamah ini berpendapat bahawa kehadiran Penasihat sepertimana Seksyen 11, dalam konteks kes semasa, adalah tidak terpakai. D. ISU HUKUMAN [32] Selaras dengan Seksyen 83(3) Akta tersebut, Mahkamah ini telah memilih untuk menjatuhkan hukuman terhadap tertuduh ini sepertimana tertera di bawah Seksyen 83(2)(c) Akta Kanak-kanak tersebut. Sebab-sebab yang menjurus kepada keputusan tersebut dinyatakan di sini. i. Undang-undang berkaitan hukuman [33] Mahkamah terlebih dahulu menggariskan prinsip hukuman yang disebut dalam kes Letitia Bosman v. PP & Other Appeals [2020] 8 CLJ 147 yang dipetik secara verbatim seperti berikut:- “[124] ... Generally, the law does not fix a mandatory sentence for a certain offence. A maximum sentence is prescribed for the offence and the court is left to decide the appropriate sentence within the ambit of the punishment provision. In such a case, the accused will then make a plea of mitigation, which is a submission to move the court to pass a lenient sentence. It bears noting that under the scheme of Chapter XX of the CPC that governs the procedure of criminal trials in the High Court, there is no statutory requirement for mitigating factors to be considered by the court before it passes sentence according to law. Although there is no provision in the CPC for a plea in mitigation in High Court trials, nevertheless as a matter of fact, in practice it is quite common to allow a plea in mitigation before the court imposes sentence. After the accused has submitted the mitigation plea, the prosecution will submit the aggravating factors for the purpose of pressing for a heavy sentence. [125] In passing sentence, the court takes into consideration the mitigating and aggravating factors in order to ensure that the sentence is in accordance with the law. Passing a sentence according to law means the sentence imposed must not only be within the ambit of the sentence period stipulated but also assessed and passed according to established judicial principles (see Jafa bin Daud at p 316 of the judgment of Mohamed Azmi J).” [34] Pembacaan kes tersebut jelas menunjukkan bahawa Mahkamah bicara mempunyai budi bicara luas untuk menentukan hukuman yang wajar diberikan kepada tertuduh. Namun begitu, penentuan hukuman ini perlu dibuat dalam ruang lingkup dan limitasi undang-undang yang diberikan. [35] Secara lazimnya, pengakuan bersalah seseorang itu merupakan satu faktor mitigasi yang perlu dititikberatkan oleh Mahkamah. Namun demikian, ianya perlu juga ditimbal semula dengan kepentingan awam. Rujukan dibuat dalam penghakiman PP v. Tia Ah Leng [2000] 5 CLJ 614:- Another principle of sentencing, rendered significant by the facts of this case, is the effect of a guilty plea on the sentence to be imposed. It is settled law that a plea of guilt will operate as a mitigating factor in favour of an accused. Cases such as Sau Soo Kim v. PP [1975] 1 LNS 158, PP v. Sulaiman bin Ahmad [1992] 3 CLJ (Rep) 447; [1993] 1 MLJ 74 and PP v. Ravindran & Ors [1992] 1 LNS 47; [1993] 1 MLJ 45 lay down the rule that an accused person should be given credit or discount for pleading guilty as it saves time and costs. However, that is only a statement of the general rule. The demands of public interest may, in the circumstances of a particular case, far outweigh any mitigating effect which might have been attached to an accused’s guilty plea (see Sim Gek Yong v. PP [1995] 1 SLR 537). In PP v. Govindnan a/l Chinden Nair [1998] 2 CLJ 370 I considered the applicable principles governing a guilty plea at pp 191-192: It is generally accepted that an accused person should be given credit or discount for pleading guilty (see PP v. Ravindran & Ors [1992] 1 LNS 47, [1993] 1 MLJ 45). However, as I had the occasion to observe in Zaidon Shariff v. PP [1996] 4 CLJ 441 (refd) [1996] 4 CLJ 441 at p 446: 205 Be that as it may, this rule is not a strict rule as the court may in the exercise of its discretion, refuse to grant any discount in appropriate cases (see Lee Say & Ors v. PP [1985] 2 CLJ 155). [36] Selanjutnya, adalah undang-undang mantap bahawa dalam menentukan hukuman yang bersesuaian dengan kesalahan dilakukan, Mahkamah juga perlu melihat kepada beberapa faktor yang wujud dalam satu-satu kes tersebut. Mahkamah merujuk kepada nas kes PP v. Morah Chekwube Chukwudi [2017] CLJU 864 yang memutuskan seperti berikut:- "Jurisprudence relating to sentence [5] It is well established that there are a number of factors that courts take into consideration before sentencing. Some of them are as follows: (a) the gravity or severity of the facts constituting the offence; (b) the circumstances in which it was committed; (c) the rampancy of such offence in the area; (d) the offender's previous record; (e) the offender's contribution and support to his family members; (f) the offenders means; (g) the effect of conviction and sentence on his job opportunities; (h) the age and health of the accused; (i) whether it is his first offence; (j) whether the accused had cooperated with the police after the commission of the offence; (k) whether the accused had pleaded guilty; (i) status of the accused; (m) whether there was violence during the crime; (n) public interest, etc. [6] All these factors where applicable need to be addressed by the defence to secure a just sentence. It is equally important for the prosecution to rebut the facts adduced by the accused if they are not bona fide, as ultimately the power to sentence is placed on the trial judge and the judge had to rely on the facts adduced in court..." ii. Mitigasi dan Pemberatan Pihak-pihak [37] Mahkamah berpeluang mendengar rayuan mitigasi daripada Peguam YBGK. Hujahan pembelaan adalah bahawa tertuduh ini berumur 18 tahun, belum berkahwin dan tidak bekerja. Pengakuan salah tertuduh juga telah jimatkan masa dan kos dan menurut Peguam YBGK, tertuduh ini memohon suatu hukuman pemenjaraan yang minimum. Manakala pendakwaan pula telah memohon hukuman setimpal dijatuhkan ke atas tertuduh. iii. Analisa Mahkamah dalam menjatuhkan hukuman [38] Prinsip-prinsip dalam menentukan sesuatu hukuman yang disebutkan di atas ini pula perlulah dilihat bersekali dengan fakta kes yang diutarakan di hadapan Mahkamah ini. Mahkamah ini telah berpeluang meneliti fakta berikut sebelum menjatuhkan hukuman:- a. Tertuduh semasa kejadian berumur 17 tahun 10 bulan dan berumur 18 tahun 3 bulan semasa dituduh di hadapan Mahkamah ini; b. Semasa dibawa ke hadapan Mahkamah, Mahkamah berpeluang meneliti bahawa Tertuduh ini sedang menjalani tiga lagi Perintah Mahkamah lain bagi kes-kes berikut:- KA-83RS-19-12/2024 Seksyen 379/511 Kanun Keseksaan Perintah untuk dihantar ke Henry Gurney bermula tarikh 25 Jun 2025 selama 3 tahun KA-84-19-12/2024 Seksyen 15(1) Akta Dadah Berbahaya 1952 Perintah untuk dihantar ke Henry Gurney bermula tarikh 31 Julai 2025 selama 3 tahun KA-83-925-12/2024 Seksyen 29(1) Akta Kesalahan Kecil Perintah untuk dihantar ke Henry Gurney bermula tarikh 31 Julai 2025 selama 3 tahun c. Salah satu daripada Perintah Henry Gurney yang dikeluarkan oleh Mahkamah lain tersebut adalah berkait kesalahan di bawah Seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952; [39] Selanjutnya, Mahkamah ini turut melihat kepada sifat kesalahan yang dilakukan. tertuduh dalam kes ini telah dituduh di bawah Seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan dibaca bersama Seksyen 38B Akta yang sama. [40] Adalah tidak dinafikan bahawa masalah penagihan dadah ini adalah barah dalam masyarakat semasa. Pandangan ini telah disuarakan dalam penghakiman Mahkamah Rayuan dalam kes ADAM ATAN V. PP [2009] 1 CLJ 33 yang menyatakan seperti berikut:- “[7] There is no gain say that drug offenders are a menace to society. They are nothing less than serpents on the front lawn of justice and should be dealt with accordingly. Every day we read in the newspapers about the efforts of the law enforcement agencies in seizing large quantities of dangerous drugs and of the deleterious nature of these drugs which is visited upon members of our society, in particular our youth. The courts will be failing in their duty if they do not take a serious view towards the offences of this nature. The sentence imposed must not only be commensurate with the offence in this case but must also stop would be offender’s dead in their tracks from committing it. [41] Walaupun kesalahan seumpama ini tidak melibatkan mangsa lain, namun adalah tidak dipertikai bahawa gejala dadah yang berleluasa dalam negara ini adalah satu perjuangan yang panjang buat semua pihak berwajib dalam membanterasnya. Fakta bahawa tertuduh dalam kes ini masih belasan tahun menguatkan lagi kerunsingan yang ada untuk menghentikan pemasalahan ini. [42] Sepertimana disebut dalam kes PP v Md Rashid Harun [2000] 3 CLJ 832, Mahkamah perlu menyeimbangkan kepentingan awam dan kepentingan Tertuduh dalam menentukan hukuman yang bersesuaian. [43] Mahkamah telah mengambilkira umur tertuduh yang baru sahaja menjangkau 18 tahun. Nas-nas kes duluan adalah secara umumnya menggalakkan untuk tertuduh seperti ini diberikan peluang untuk “turn over a new leaf” dan cenderung untuk memilih bentuk-bentuk perintah lain sepertimana disebutkan dalam Seksyen 83(2) Akta Kanak-kanak tersebut. Namun demikian, Mahkamah ini juga mempunyai tanggungjawab untuk meletakkan kepentingan awam dalam pertimbangan hukuman. Kepentingan awam dilihat dapat dijaga sekiranya pesalah dapat berubah ke jalan kebaikan dan seterusnya menyumbang kepada kemaslahatan masyarakat. [44] Tertuduh ini adalah pada masa material, ditahan di Henry Gurney selama 3 tahun sepertimana Seksyen 91(f) Akta Kanak-kanak berdasarkan tiga perintah Mahkamah sedia ada. Oleh itu, Mahkamah ini berpendapat, sekiranya suatu lagi perintah yang sama diberikan ke atas tertuduh, ianya bersifat “redundant” dan tidak memberikan implikasi kepada tahap kesedaran tertuduh. Perintah-perintah seperti di bawah Seksyen 91(a),(b),(c),(d) dan (e) Akta yang sama juga adalah tidak sesuai diberikan memandangkan tertuduh ini akan menjalani perintah di Henry Gurney selama 3 tahun. Manakala bagi hukuman berbentuk denda pula, rayuan ini tidak diketengahkan di hadapan Mahkamah ini oleh Peguam YBGK setelah tertuduh ditemubual. [45] Sepertimana disebut di atas, kesalahan di bawah Seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 di hadapan Mahkamah ini bukanlah kesalahan kali pertama yang dilakukan oleh tertuduh untuk pertuduhan di bawah Seksyen yang sama. Malahan, kesalahan ini dilakukan pada bulan Mac 2025, semasa tertuduh ini sedang menunggu keputusan Mahkamah lain bagi kes melibatkan tertuduh (kes KA-84-19-12/2024 tersebut). Hal ini menunjukkan bahawa, walaupun tertuduh ini sedang menjalani proses Mahkamah, tertuduh masih lagi terlibat dalam kancah dadah yang sama sehingga ditangkap semula pada bulan Mac 2025. [46] Oleh yang demikian, Mahkamah ini berpendapat bahawa keadaan seumpama ini memerlukan hukuman Seksyen 83(2)(c) itu untuk digunapakai. Mahkamah turut mengambil kira bahawa Tertuduh ini juga sekiranya menjalani hukuman pemenjaraan, akan dihantar ke Penjara Sungai Petani yang dikhaskan untuk tertuduh dan kanak-kanak dan tidak akan bercampur dengan banduan dewasa selaras dengan Seksyen 96(3) Akta Kanak-kanak 2001. [47] Oleh itu, setelah mempertimbangkan kesemua faktor yang dinyatakan di atas, berserta rujukan selaras dengan peruntukkan undang-undang yang berkaitan, Mahkamah berpendapat suatu hukuman pemenjaraan adalah sesuai untuk diberikan ke atas tertuduh. [48] Berkaitan tempoh sesuatu hukuman pemenjaraan ini, nas kes Mahkamah Tinggi PP v Shariffah Syed Hashim [2006] 6 CLJ 503 dirujuk:- “Hukuman yang wajar dikenakan terhadap tertuduh hendaklah merupakan suatu hukuman yang berunsurkan pencegahan dan dapat menimbulkan kesedaran dan keinsafan kepada tertuduh. Dalam pada itu hukuman tersebut hendaklah juga merupakan suatu hukuman yang dapat memberikan peluang pemulihan dan rehabilitasi kepada tertuduh. Proses rehabilitasi di dalam penjara memerlukan masa dan sekiranya sesuatu hukuman itu terlalu pendek, proses tersebut mungkin tidak dapat dilakukan dan memberikan apa-apa kesan. Dalam masa yang sama juga hukuman penjara yang terlalu lama juga akan menimbulkan kesan negatif dan mungkin akan menjadikan seseorang pesalah itu sebagai 'hard core criminal' kelak.” [49] Mengambil kira usia pesalah yang masih muda dan dengan harapan besar bahawa tempoh pemenjaraan ini akan memberikan rehabilitasi sewajarnya, Mahkamah ini membuat keputusan untuk suatu hukuman pemenjaraan selama 4 bulan bermula dari tarikh sabitan dikenakan ke atasnya. Tempoh 4 bulan ini juga telah mengambil kira semakan dengan pihak penjara yang mana tertuduh ini akan dibebaskan seawal November 2025 setelah pengiraan pembebasan hukuman dibuat. [50] Mahkamah ini berpendapat hukuman penjara 4 bulan bermula daripada tarikh sabitan ke atas tertuduh dan pengawasan AADK selama 2 tahun selepas tamat menjalani perintah Henry Gurney adalah setimpal dan wajar untuk kesalahan yang dilakukan. Tempoh masa pemenjaraan ini juga adalah masih dalam kerangka undang-undang sedia ada dan dilihat sebagai suatu jangka masa yang membolehkan pemulihan diberikan kepada tertuduh untuk membuka lembaran baru dalam hidupnya. Pengawasan yang dikenakan ke atas tertuduh di bawah Seksyen 38B Akta Dadah Berbahaya pula adalah mandatori untuk kesalahan di bawah Seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya tersebut dan juga adalah perlu untuk memastikan pesalah ini tidak lagi terjerumus dalam kegiatan yang sama. [51] Penghakiman ini dibuat berdasarkan pandangan dan dapatan terhadap fakta kes semasa, dan Mahkamah ini seterusnya menyerahkan kepada pertimbangan Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi untuk diteliti bagi menjadi panduan kepada Mahkamah ini kelak. Bertarikh: 20 Oktober 2025 (AINI ADILAH MUHAMMAD FAIZAL) Majistret Mahkamah Majistret Jenayah Butterworth Pulau Pinang Kaunsel:- Bagi pihak Pendakwaan:- Timbalan Pendakwa Raya Negeri Pulau Pinang PPUUN Pulau Pinang , Aras 10, Wisma Persekutuan Jalan Anson 10400 Pulau Pinang Bagi pihak Pembelaan:- Tetuan Khairudin & Co 33A, Lorong BLM 6/2, Bandar Laguna Merbok, 08000 Sungai Petani, Kedah