Muhammad Halimi Bin Muhamad v Pendakwa Raya (RA-42JSKS-1-01/2025)

Kes ini melibatkan satu rayuan oleh tertuduh (perayu) ke atas keputusan Puan Hakim Mahkamah Sesyen (Puan HMS) yang telah mensabitkan perayu bagi satu kesalahan di bawah seksyen 14(a) Akta Kesalahan-kesalahan Seksual Terhadap Kanak-kanak 2017 (Akta 792).

Kesalahan dikatakan telah dilakukan pada 20/5/2022 pada jam 6 petang di bilik nombor 210, Hotel Soon Guan Villa, Arau, Perlis di mana perayu didakwa dan menghisap payudara seorang kanak-kanak. Perayu telah disabitkan dan dikenakan hukuman penjara selama 9 tahun. Rayuan perayu adalah ke atas sabitan serta hukuman. Fakta kes

Fakta kes ini adalah sepertimana telah diringkaskan oleh Puan HMS dalam alasan penghakimannya secara khususnya di perenggan 2 – 10 seperti berikut:

menurut SP1, pada 20.5.2022, jam lebih kurang 4.00 petang, SP1 telah dibawa oleh OKT dengan menaiki kereta OKT dari tempat SP1 bekerja ke kedai salon rambut. Selepas itu, dari kedai salon rambut, lebih kurang pada pukul 6 petang, OKT mengajak SP1 ke Hotel Soo Guan Villa, Jejawi, Arau untuk tujuan melepak. OKT merupakan majikan SP1 di mana OKT menjalankan perusahaan mencuci kenderaan. Pada waktu itu, SP1 baru seminggu bekerja di tempat OKT;

setelah sampai di hotel tersebut, OKT telah keluar dari kereta dan mendaftar masuk ke sebuah bilik di hotel tersebut iaitu di nombor bilik 210. Semasa proses mendaftar masuk dibuat oleh OKT, SP1 menunggu di dalam kereta;

selepas itu, OKT terus mengajak SP1 naik ke tingkat dua hotel tersebut dengan tujuan melepak dan bersembang;

semasa berada di dalam bilik tersebut, menurut SP1, OKT duduk di atas katil manakala SP1 masih berdiri. OKT kemudiannya mengajak SP1 untuk duduk bersama di atas katil dan SP1 menuruti arahan OKT;

selepas itu, SP1 menegaskan, OKT telah memegang payudara SP1 dan OKT telah membuka baju SP1 serta seluar SP1. SP1 juga menyatakan OKT telah menghisap payudara SP1 serta telah mengangkangkan kedua-dua belah kaki SP1 dan telah memasukkan kemaluan OKT ke dalam kemaluan SP1;

selepas kejadian tersebut, SP1 telah pulang ke rumahnya. Di rumah SP1, SP1 telah terserempak dengan bapa saudara SP1, iaitu SP2. Memandangkan SP1 tidak pulang ke rumah semalaman, SP2 telah mendesak SP1 perihal kenapa dia tak kembali ke rumah malam sebelumnya. Setelah didesak, SP2 merupakan orang pertama d mana SP1 menceritakan kejadian yang berlaku; dan

setelah mendengar cerita SP1, SP2 terus meminta SP1 un membuat laporan polis kerana SP1 pada ketika itu baru berumur tahun 4 bulan. Laporan Polis telah dibuat oleh SP1 sendiri 22.5.2022 jam lebih kurang 2.05 pagi sepertimana Arau/001476/22 (eksibit P2). Analisis dan dapatan mahkamah

Isu teras dalam rayuan ke atas sabitan adalah berkaitan kredibiliti keterangan mangsa dalam kes ini iaitu SP1. Peguam perayu dalam penghujahan mereka telah menekankan bahawa Puan HMS telah terkhilaf dalam menilai keterangan SP1 kerana keterangan SP1 dihujahkan sebagai diselaputi oleh beberapa percanggahan dan ianya turut tidak konsisten.

Tuan TPR sebaliknya berhujah bahawa percanggahan keterangan SP1 adalah tidak material dan tidak menganggu dapatan fakta yang kukuh iaitu perayu ada meraba dan menghisap payudara SP1. Tuan TPR telah merujuk kepada keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes Ahmad Sukri Ariffin v PP & other appeals [2024] CLJU 2693 yang telah memutuskan seperti berikut: “Kami juga mendapati percanggahan yang wujud di antara saksi-saksi pihak pendakwaan adalah sesuatu yang tidak material sama sekali dan hanyalah merupakan percanggahan-percanggahan biasa yang berlaku di dalam mana-mana kes pendakwaan, namun ini tidak menggugat keterangan substantif pihak pendakwaan berhubung dengan pertuduhan.”

Adalah menjadi prinsip undang-undang yang mantap bahawa dalam mendengar kes-kes rayuan, mahkamah di peringkat rayuan seharusnya mengambil pendirian untuk tidak menganggu keputusan yang telah dibuat oleh mahkamah perbicaraan melainkan ternyata keputusan tersebut mempunyai salah arah dan tidak menurut undang ini. Dalam kes KS Saravanan Krishnan v. PP [2016] CLJU 1037 Hakim Hashim Hamzah HMT (pada ketika itu) telah memutuskan: "Prinsip undang-undang adalah jelas iaitu Mahkamah yang mendengar rayuan agak keberatan dalam mengganggu hukuman yang dijatuhkan oleh Mahkamah bawahan melainkan terdapat kesilapan di dalam menjatuhkan hukuman tersebut atau tidak sesuai dengan fakta dan keadaan yang dibuktikan. (Rujuk kes: Bhandulananda Jayatilake v. Public Prosecutor [1981] CLJU 139; PP v. Dato' Waad Mansor [2005] 1 CLJ 421)."

Perkara yang sama pernah disentuh oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Usman Jumasan v. PP [2016] CLJU 1457 melalui penghakiman yang disampaikan oleh Vernon Ong, HMR (pada ketika itu) seperti berikut: "[10] The basic principles governing the role of an appellate court in an appeal against sentence are well settled. In exercising its jurisdiction to review sentence an appellate court does not alter a sentence on the mere ground that if it had been trying the case it might have passed a somewhat different sentence. It is only when a sentence appears to be wrong in law or is manifestly excessive or inadequate having regard to the facts and circumstances that an appellate court will intervene (Public Prosecutor v. Lee Seng Seh [1966] CLJU 142; [1966] 1 MLJ 266). [11] Accordingly, an appellate Court starts on the premise that it should be slow to interfere with the sentence passed by the court below unless the appellate court is satisfied that (i) the sentence is manifestly excessive or inadequate (Dato' Seri Anwar Ibrahim v. PP [2002] 3 CLJ 457; [2002] 3 MLJ 193 (FC); PP v. Loo Choon Fatt (supra); Tan Koon Swan v. PP [1985] SLR 126, (ii) the sentence is manifestly wrong in the sense of being illegal or being unsuitable to the proven facts and circumstances (Fan Yew Teng v. PP [1975] CLJU 38;; [1975] 2 MLJ (FC); Dato' Seri Anwar Ibrahim (supra); Loo Choon Fatt (supra); R v. Teo Cheng Lian [1949] CLJU 81; [1949] MLJ 70, (iii) the trial judge had acted on wrong principles (R v. Leo De Cruz [1935] MLJ 1 (CA); PP v. Dato' Waad bin Mansor (supra); Soosainathan v. PP [2001] 6 CLJ 44; [2001] 2 MLJ 377; (iv) the trial judge had erred by taking into consideration irrelevant matters or by committing some error of law (Bhandulanda Jayatilake v. PP [1981] CLJU 139; [1982] 1 MLJ 83 (FC); Rahim bin Usoff v. PP [1984] 2 CLJ Rep 439; [1985] 1 MLJ 241; PP v. Yap Huat Heng [1986] CLJ Rep 645; [1985] 2 MLJ 424; there has been an infringement of an essential principle of justice as to occasion a substantial miscarriage of justice (Ramli Kechik v. PP [1986] 1 CLJ 308 (SC); PP v. Shari bin Mohd Shariff [2005] 5 CLJ 439; [2005] 3 MLJ 763 Anuar Abdul Aziz v. PP [2005] 6 CLJ 309, (v) the judge failed to appreciate the proper factual basis and materials placed before him (Dato' Waad bin Mansor (supra); Tan Koon Swan (supra), and (v) the judge embarked on some unauthorized or extraneous or irrelevant exercise of discretion (Bhandulandas (supra)."

Oleh yang demikian, mahkamah ini secara amnya agak keberatan untuk mengganggu dapatan yang telah dibuat oleh Puan HMS melainkan terdapat kesilapan dan dalam keputusan atau dapatan tersebut serta bercanggah dengan undang-undang sedia ada.

Puan HMS dalam alasan penghakimannya berkaitan kredibiliti SP1 telah menyatakan bahawa beliau telah berpuashiti dengan keterangan SP1 dan telah menjalankan ujian kebijaksanaan ke atas SP1 sebelum merumuskan SP1 faham sebab dan akibat sumpah yang telah dilafazkan. Puan HMS telah memutuskan seperti berikut: “Mahkamah juga telah meneliti kredibiliti SP1 dan berpuashati dengan keterangan yang diberikan oleh SP1”

Walaubagaimanapun, penelitian mahkamah ke atas keterangan SP1 mendapati bahawa wujud percanggahan berkenaan apa yang sebenarnya berlaku di antara perayu dengan dirinya. Dalam laporan polisnya iaitu Arau 1476/22 di P2, SP1 menyatakan dengan jelas bahawa perayu telah mengajaknya melakukan hubungan seks. Laporan polis tersebut menyatakan seperti berikut: "Pada 20.05.2022 jam lebih kurang 1800 hrs saya telah di ambil oleh

(1)(L)(M) di kenali panggilan abang. Beliau merupakan bos di tempat saya bekerja. Kemudian beliau mengajak saya pergi ke hotel Soo Guan Villa Jejawi 0200 Arau Perlis untuk melepak. Semasa berada di dalam bilik hotel, beliau mengajak saya melakukan hubungan seks. Setelah selesai beliau meninggalkan saya di dalam bilik lalu pergi membeli makanan untuk saya. Setelah memberi saya makanan lalu beliau beredar perg. Pada 21.05.2022 jam lebih kurang 0700 hrs beliau datang ke hotel dan mengambil saya lalu membawa ke tempat kerja untuk memulakan kerja. Saya datang ke balai buat laporan untuk tindakan pihak polis”

Ini disokong semasa SP1 memberikan keterangan di peringkat pemeriksaan utama di mana SP1 mengakui perayu melakukan hubungan seks dengannya. Diperturunkan bahagian yang relevan seperti berikut: "TPR : Dia buat hubungan seks dengan kamu? J : Ya. TPR : Berapa lama dia buat hubungan seks dengan kamu? J : Tak lama, hanya beberapa minit sahaja."

Namun begitu, pegawai penyiasat iaitu SP4 dalam keterangannya telah mengesahkan bahawa SP1 sememangnya tidak dirogol kerana laporan perubatan yang diterimanya menunjukkan tiada kesan koyakan baru ke atas hymen SP1 sebaliknya hanya terdapat kesan lama pada hymen SP1 akibat perlakuan masturbasi. Pernyataan Saksi SP4 menyatakan seperti berikut: "Pada 22/05/2022, jam lebih kurang 1730 hrs, bertempat di pejabat lO BSJD IPD Arau saya telah merakam percakapan saksi/A4 iaitu Dr Hidayatul Naadiah Binti Zulkifli (O&G), KP 94021 6-02-5494 (Pegawai Perubatan) berkaitan kejadian yang telah menimpa pengadu/A1 sepeftimana Arau Repot 1476/22. Secara ringkasnya saksi/A4 memberitahu bahawa telah membuat pemeriksaan fizikal biasa ke atas tubuh serta pemeriksaan dalaman wanita keatas pengadu/A1. Pengadu/Al tidak dirogol dan tiada kesan koyakan baru sebaliknya adalah terdapat kesan lama pada total hymen pengadu/Al akibat kerap melakukan masturbasi. Saya juga telah menyerahkan borang laporan awal pemeriksaan perubatan kepada Dr Hidayatul Naadiah Binti Zulkifli untuk beliau nyatakan hasil pemeriksaan awal yang telah dilakukan ke atas mangsa."

Laporan Perubatan ke atas SP1 telah disediakan oleh Dr Hidayatul Naadiah binti Zulkifli namun beliau tidak dipanggil oleh pihak PR sebaliknya telah ditawarkan kepada pihak pembelaan.

Semasa kes di peringkat pembelaan, Dr Hidayatul Naadiah telah dipanggil memberi keterangan sebagai SD3 dan dalam keterangannya, SD3 telah mengesahkan laporan perubatannya bahawa tidak berlaku perlakuan rogol ke atas SP1.

Keterangan-keterangan ini sekiranya dibandingkan dan diteliti dengan cermat akan menunjukkan bahawa berlaku percanggahan material ke atas keterangan SP1. Ia melibatkan aspek yang sangat material dan ia memberi kesan ke atas kredibiliti SP1. Ini kerana adalah sukar untuk menentukan keterangan manakah yang sebenarnya berlaku di antara SP1 dan perayu iaitu sama ada wujud perlakuan rogol ataupun tidak.

Selanjutnya dalam laporan polis, SP1 tidak menyakan bahawa payudaranya telah diraba, dipegang dan dihisap oleh perayu. Namun semasa pemeriksaan semula ke atasnya, SP1 menyatakan sebaliknya. Ini membangkitkan percanggahan material ke atas keterangannya. Ia sekali lagi menunjukkan keterangan SP1 adalah tidak konsisten dan mungkin merupakan satu pembohongan atau rekaan.

Lebih membangkitkan keraguan ke atas kewibawaan SP1 adalah apabila SP1 mengakui dalam keterangannya bahawa perkara-perkara yang dinyakan dalam laporan polis adalah diajar oleh SP2 yang merupakan bapa saudaranya. Ini adalah satu pendedahan yang sangat serius dan menjejaskan secara lansung kebolehterimaan keterangan dalam laporan polisnya serta kredibiliti SP1 sebagai saksi. Keterangan SP1 adalah seperti berikut: "S:Tolong tengok laporan polis kamu P2. Jika baca repot kamu, beliau mengajak saya pergi ke Hotel Soo Guan Villa untuk melepak. Semasa beliau berada di dalam bilik hotel, beliau mengajak saya melakukan hubungan seks. Sete/ah se/esal beliau pergi meninggalkan saya lalu pergi membeli makanan kepada saya. Betul? J: Betul. S: Jadi, saya cadangkan, perkara-perkara yang kamu beritahu dalam repoft ini Pak Ngah kamu yang aiar?

Selain dari keterangan yang telah dibincangkan di atas, mahkamah turut mendapati beberapa lagi percanggahan semasa SP1 memberi keterangan di mahkamah. Pertamanya adalah berkaitan keberadaan SP1 pada hari kejadian di mana SP1 menyatakan dia berada di rumah Mak Tok sehinggalah ditanya sebanyak 3 kali barulah SP1 menyatakan bahawa dia berada di saloon.

Keduanya, SP1 turut didapati bercanggahan dalam keterangannya berkenaan alasan SP1 ke hotel tempat kejadian. Ini dapat dilihat melalui keterangan utamanya apabila menyatakan bahawa perayu yang kononnya mengajaknya ke hotel namun semasa diperiksa balas, keterangan SP1 berubah apabila menyatakan bahawa SP1 yang sebenarnya mempunyai masalah dengan ayahnya dan SP1 telah meminta bantuan perayu untuk mendapatkan hotel baginya bermalam.

Percanggahan ketiga adalah berkaitan keberadaan perayu dalam bilik hotel pada malam tersebut. Semasa di peringkat pemeriksaan utama, SP1 menyatakan bahawa perayu telah mengajaknya naik ke bilik hotel namun keterangannya bertukar semasa diperiksa balas apabila menyatakan bahawa SP1 naik bersendirian tanpa diikuti oleh perayu.

Percanggahan keempat adalah berkaitan kecelaruan timbul berkaitan sama ada perayu bermalam di bilik hotel bersama-sama dengan SP1. Semasa pemeriksaan utama lagi, SP1 bercangahan apabila pada mulanya menyatakan perayu bermalam di bilik hotel bersama-samanya namun apabila TPR menunjukkan laporan polis di P1, SP1 menyatakan bahawa dia bermalam seorang diri pada malam tersebut.

Kecelaruan keterangan berkaitan keberadaan perayu pada malam tersebut di hotel ini diberatkan lagi apabila SP3 yang merupakan pekerja di hotel tersebut menyatakan bahawa dia tidak nampak perayu membawa perempuan bersama-samanya. Keterangan SP3 ini sepatutnya dapat disahkan melalui keterangan sokongan memandangkan terdapat rakaman CCTV di hotel tersebut.

Namun pihak PR mengambil pendekatan untuk tidak mengemukakan rakaman CCTV tersebut walaupun SP3 telah mengesahkan bahawa rakaman CCTV tersebut telah diserahkan kepada SP4 iaitu pegawai penyiasat. Ini disahkan sendiri oleh SP4 yang bukan sahaja mengesahkan telah merampas rakaman CCTV tersebut, tetapi telah menghantarnya ke makmal Forensik PDRM dan telah menerima laporan forensik berkaitan rakaman CCTV tersebut.

Apabila pihak PR memilih untuk tidak mengemukakan rakaman CCTV serta laporan forensik, maka ia pada pandangan mahkamah membangkitkan anggapan bertentangan di bawah misalan (g) seksyen 114 Akta Keterangan 1950 (Akta 56) di mana mahkamah boleh menganggap kewujudan fakta lain yang jika dikemukakan akan memberi manfaat kepada perayu.

Mahkamah berpandangan bahawa pihak Pendakwaan telah menahan (withheld) atau menyekat (suppressed) keterangan apabila gagal mengemukakan rakaman CCTV dan laporan forensik tersebut yang merupakan keterangan amat penting untuk buktikan kehadiran Perayu. Mahkamah Agung dalam kes Munusamy Vengadasalam v PP [1987] 1 CLJ 250 telah menyatakan: "It ls essential to appreciate the scope of s. 114(g) lest it be carried too far outside its limit. Adverse inference under that illustration can only be drawn if there is withholding or suppression of evidence and not merely on account of failure to obtain evidence. lt may be drawn from withholding not just any document, but material document by a party in his possession, or for non-production of not just any witness but an important and material witness to the case."

Keterangan berkaitan keberadaan perayu di bilik hotel tersebut adalah merupakan tunjang kepada pertuduhan ke atas perayu dan ia sangat material. Percanggahan-percanggahan yang berlaku sama ada semasa pemeriksaan utama mahupun pemeriksaan balas dan semula serta percanggahan di antara keterangan lisan dengan keterangan dalam laporan polis yang dibuat oleh SP1, pada pandangan mahkamah menunjukkan bahawa SP1 menunjukkan sikap untuk tidak bercakap benar dan berdolak dalik dalam keterangannya.

Setiap peringkat semasa saksi-saksi diperiksa perlu diambil perhatian serta pertimbangan oleh hakim perbicaraan. Mahkamah Agung dalam kes Munusamy Vengadasalam (supra) telah menyatakan: "The requirement of s. 180 or s. 173 CPC cannot be properly complied with unless the Judge or Magistrate considers and evaluates all the evidence adduced by the prosecution as tested in cross-examination."

Manakala Mahkamah Rayuan dalam kes Shah Irwan Ton v. PP & Another Case [20131 1 LNS 377 telah bersetuju dengan cara penilaian yang digunakan Hakim Mahkamah Tinggi bahawa keterangan pada dasarnya hendaklah diterima melainkan ia tergugat semasa diperiksa balas atau bertentangan dengan keterangan lain apabila menyatakan: "At pages 115 -118 of the appeal record, in appreciating the evidence of these two prosecution witnesses, Her Ladyship has put a caution before accepting their evidence and stated as follows: Both SP4 and and SP-7 were pollce wlfnesses and their evidence was not inherently improbable. Following PP v. Mohamed Ali [1962] CLJU 129; [1962] 1 LNS 129: [1962] MLJ 257 and applied in Timhar Jimdani Ong v. PP [2010] 3 CLJ 938; [2009] QLJU 1130: [2009] 1 LNS 1130: [2010] 7 MLJ 775, CA, such evidence should at first instance be accepted unless shaken in cross-examination or contradicted by other evidence. There were contradictions in the prosecution case as discussed above but I did not find the contradictions so serious as to strike at each other such that the prosecution was left with no case. There was no suggestion that there had been any fabrication by those witnesses.” We do not find anylhing wrong with the approach and the conclusion reached by the learned JC".

Perkara-perkara yang dibincangkan oleh mahkamah ini sepertimana di perenggan-perenggan atas tidak lansung diberi pertimbangan oleh Puan HMS. Sebaliknya, Puan HMS dalam penialan ke atas kredibiliti SP1 hanya bersandar kepada ujian kebijaksanaan yang dilakukan olehnya bagi memenuhi keperluan seksyen 114A Akta 56 memandangkan SP1 adalah merupakan seorang saksi kanak-kanak.

Mahkamah sebaliknya berpandangan bahawa pendekatan Puan HMS adalah satu salah arah undang-undang kerana ujian kebijaksanaan adalah semata-mata untuk menentukan sama ada SP1 sebagai seorang kanak-kanak memahami sumpah yang diambilnya sebagai saksi dan faham sebab dan akibat ke atas keterangannya. Ia berlainan dari ujian kredibiliti iaitu satu proses yang perlu dijalankan oleh Puan HMS untuk menilai sama ada seseorang saksi iaitu SP1 boleh dipercayai dan jujur. Kebiasaannya ia dilakukan melalui pemeriksaan balas untuk menguji ketepatan, kebenaran, kebolehan ingatan dan watak saksi bagi menentukan sama ada keterangannya boleh diterima pakai dalam membuat keputusan, seperti termaktub dalam Seksyen 146 Akta 56.

Apabila mahkamah menilai keseluruhan keterangan-keterangan ini, mahkamah yakin bahawa dapatan Puan HMS berkaitan kredibiliti SP1 adalah tersalah arah dan memerlukan campur tangan mahkamah ini. Penilaian mahkamah mewajarkan mahkamah ini untuk merumuskan bahawa SP1 adalah saksi yang tidak berkredibel dan kewibawaannya sebagai saksi adalah dipertikaikan.

Atas alasan ini, keterangan SP1 tidak sewajarnya diterima masuk bagi menyokong kes ke atas perayu. Memandangkan keterangan SP1 adalah keterangan tunjang bagi pertuduhan ke atas perayu, maka apabila ianya tidak diterima masuk, maka tiada apa-apa keterangan lagi yang boleh disandarkan oleh pihak pihak PR dalam membuktikan satu kes tanpa keraguan munasabah ke atas perayu.

Sehubungan dengan itu, mahkamah memutuskan bahawa wujud merit dalam rayuan perayu. Mahkamah dengan ini mengenepikan sabitan ke atas perayu dan sekaligus hukuman ke atasnya adalah turut diketepikan. Rayuan perayu adalah dibenarkan menjadikan sabitan serta hukuman yang dijatuhkan oleh Puan HMS adalah diketepikan. Bertarikh: 5hb. Februari, 2026 (DATUK MOHAMAD ABAZAFREE BIN MOHD ABBAS) Hakim Mahkamah Tinggi Malaya Kangar, Perlis. Pihak-Pihak: Bagi Pihak Pendakwa Raya : TPR Mohd Hadi Hakimi Bin Harun Timbalan Pendakwa Raya Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Perlis Aras 3, Blok B, Kompleks Pentadbiran Kerajaan Negeri Perlis Persiaran Wawasan 01000 Kangar Perlis Bagi Pihak Perayu : Encik Mohd Hanif Bin Abdul Rahman bersama Encik Zamri Bin Ibrahim Tetuan Zamri Ibrahim & Co Peguam Bela & Peguam Cara No.33, Jalan Sena Indah Taman Sena Indah 01000 Kangar Perlis Tarikh Keputusan : 09hb Januari, 2026 Undang-Undang Yang Dirujuk :  Akta Kesalahan-kesalahan Seksual Terhadap Kanak-kanak 2017  Akta Keterangan 1950 Kes-Kes Yang Dirujuk :  Ahmad Sukri Ariffin v PP & other appeals [2024] CLJU 2693  KS Saravanan Krishnan v. PP [2016] CLJU 1037  Usman Jumasan v. PP [2016] CLJU 1457  Munusamy Vengadasalam v PP [1987] 1 CLJ 250  Shah Irwan Ton v. PP & Another Case [20131 1 LNS 377