Muhammad Huzairi Bin Razali v Pendakwa Raya (J-05(M)-50-02/2025)

Ini adalah rayuan oleh Perayu, Muhammad Huzairi bin Razali, terhadap keputusan Hakim Mahkamah Tinggi Malaya di Muar yang telah mendapati Perayu bersalah dan menjatuhkan hukuman gantung sampai mati menurut Seksyen 302 Kanun Keseksaan bagi dua pertuduhan membunuh, sebagaimana di bawah: Pertuduhan Pertama: "Bahawa kamu pada tarikh 12 Julai 2019 jam lebih kurang 5.50 petang bertempat di Kedai Kopi Sin Yew Yee, No. 12, Jalan Abdullah, Pekan Buloh Kasap, di dalam Daerah Segamat, di dalam Negeri Johor Darul Ta'zim, telah melakukan bunuh ke atas Ku Cheng Liong @ Ku Sot (No. KP: 441031-01-5197). Oleh yang demikian kamu telah melakukan suatu kesalahan yang boleh dihukum di bawah Seksyen 302 Kanun Keseksaan." Pertuduhan Kedua: "Bahawa kamu pada tarikh 12 Julai 2019 jam lebih kurang 6.03 petang bertempat di Gerai Buah Durian di hadapan Kedai No. 18, Jalan Ibrahim, Pekan Buloh Kasap, di dalam Daerah Segamat, di dalam Negeri Johor Darul Ta'zim, telah melakukan bunuh ke atas Ng Wan Hong (No. KP: 581013-01-6019). Oleh yang demikian kamu telah melakukan suatu kesalahan yang boleh dihukum di bawah Seksyen 302 Kanun Keseksaan."

Mahkamah Rayuan ini, setelah meneliti keseluruhan Rekod-rekod Rayuan serta mendengar hujahan lisan dan bertulis daripada kedua-dua pihak, sebulat suara bersetuju dengan keputusan Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi ("YA HMT") berkenaan dengan sabitan kesalahan Perayu. Kami mendapati tiada sebarang kekhilafan di pihak YA HMT dalam menolak pembelaan ketidakwarasan akal yang dibangkitkan oleh Perayu menurut Seksyen 84 Kanun Keseksaan. Sehubungan dengan itu, sabitan bersalah ke atas Perayu bagi kedua-dua pertuduhan adalah selamat dan dikekalkan.

Berkenaan rayuan Perayu terhadap hukuman, kami memutuskan bahawa Mahkamah ini mempunyai kuasa budi bicara untuk meminda hukuman gantung sampai mati kepada pemenjaraan minima selama tiga puluh (30) tahun dari tarikh tangkap berserta dua belas (12) kali sebatan rotan bagi setiap pertuduhan. Kami juga memerintahkan bahawa hukuman pemenjaraan bagi kedua-dua pertuduhan berjalan secara berasingan, memandangkan terdapat dua mangsa yang terkorban di tangan Perayu.

Kami kini memberikan alasan penuh bagi keputusan kami.

Pihak pendakwaan telah mengemukakan lapan belas (18) orang saksi bagi membuktikan kesnya. Naratif kes pendakwaan adalah sebagaimana berikut: Insiden si mati pertama (Ku Cheng Liong @ Ku Sot):

Pada 12 Julai 2019 jam lebih kurang 5.30 petang, si mati pertama telah pergi ke Kedai Kopi Sin Yew Yee di Jalan Abdullah, Pekan Buloh Kasap, Segamat.

Ong Chak Onn (SP9) melihat Perayu berlari masuk ke kedai kopi dengan memegang sebilah parang. PW9 yang ketakutan melarikan diri.

Ong Chak Seng (SP17) yang berada di tingkat atas mendengar kekecohan dan turun ke tangga. PW17 menyaksikan Perayu memegang mangsa pertama dan menikamnya dengan parang sebanyak 3 kali di bahagian dada.

Pakar Patologi, Dr. Haryanti Sara Azmeen (SP12) mendedahkan bahawa punca kematian si mati pertama adalah disebabkan luka tikaman di dada berserta beberapa luka tetakan di muka (Eksibit P82). Insiden si mati kedua (Ng Wan Hong):

Sejurus selepas kejadian pertama, insiden kedua berlaku di gerai buah durian berhampiran No.18, Jalan Ibrahim, Buloh Kasap.

Koperal Zikhri Midin (SP11) dan Lans Koperal Amirul Izzat (SP13) yang menerima maklumat kejadian amok bergegas ke lokasi dan melihat Perayu bergelut dengan si mati kedua.

Si mati kedua jatuh tersungkur dan Perayu duduk di atas badan si mati kedua lalu menikam bahagian dada/ abdomen si mati kedua menggunakan parang.

Keterangan ini disokong oleh saksi awam, Shee Boon Heng (SP16). SP11 dan SP13 telah menahan Perayu di lokasi kejadian.

Si mati kedua dirawat di Klinik Kesihatan Buloh Kasap tetapi meninggal dunia tidak lama kemudian. SP12 mengesahkan punca bahawa kematian mangsa kedua adalah akibat luka tikaman pada bahagian abdomen (Eksibit P83).

Di akhir kes pendakwaan, YA HMT berpuas hati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan satu kes prima facie ke atas Perayu bagi kedua-dua pertuduhan. Perayu selanjutnya diperintahkan untuk membela diri.

Perayu (SD1) memilih untuk memberi keterangan bersumpah dan memanggil dua orang saksi pembelaan:

Perayu menyatakan bahawa dia tidak mengingati kejadian membunuh kedua-dua mangsa. Perayu mendakwa dia mengalami masalah mental serta mempunyai sejarah ketagihan ganja. Perayu menafikan pernah pergi ke lokasi kejadian atau membunuh mangsa.

SD2 merupakan Pegawai Perubatan di Pusat Koreksional Muar yang merawat Perayu. SD2 mengesahkan bahawa beliau bukannya seorang pakar psikiatri bertauliah. SD2 menyatakan Perayu tidak menderita sebarang penyakit psikiatri utama (major mental illness) atau halusinasi/ delusi, tetapi mempunyai kecelaruan tingkah laku (Intermittent Explosive Disorder) yang menyebabkan tindakan agresif apabila terganggu.

SD2 juga menyatakan bahawa kelakuan bermasalah Perayu mengakibatkan Perayu bermasalah untuk bergaul dan sering bergaduh dengan banduan lain. SD2 turut mengesahkan Perayu sedar akan perbuatannya, dan Perayu juga mampu menguruskan dirinya. Keterangan abang kandung Perayu (SD3):

SD3 menyatakan Perayu tidak gila sepenuhnya, mampu bekerja, serta berkeluarga. Oleh kerana itu, Perayu tidak dirujuk untuk rawatan.

Menurut SD3, sebelum kejadian pembunuhan tersebut, Perayu ada berjumpanya menaiki motosikal dan memaklumkan hendak "pergi Pulau Babi dan Pulau Biawak".

Di akhir kes pembelaan, YA HMT memutuskan bahawa pihak pembelaan telah gagal membuktikan pembelaan menurut Seksyen 84 Kanun Keseksaan atas imbangan kebarangkalian dan gagal menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. Justeru, Perayu didapati bersalah dan disabitkan dengan kedua-dua pertuduhan, serta dihukum gantung sampai mati.

Peguam bela Perayu berhujah bahawa YA HMT telah terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta apabila menolak pembelaan ketidakwarasan akal menurut Seksyen 84 Kanun Keseksaan. Menurut Peguam bela Perayu, keterangan SD2 dan SD3 menunjukkan Perayu mempunyai gangguan mental (abnormality of mind) atau Intermittent Explosive Disorder semasa kejadian berlaku.

Peguam bela Perayu turut memohon agar Perayu dihantar semula untuk pemerhatian (observation) psikiatri.

Mengenai hukuman, Peguam bela Perayu memohon agar hukuman mati yang telah diperintahkan oleh YA HMT diringankan kepada hukuman pemenjaraan, berdasarkan kepada peruntukan undang-undang terkini.

Berhubung sabitan, pihak Timbalan Pendakwa Raya (TPR) menghujahkan bahawa YA HMT telah membuat penilaian fakta dan undang-undang yang betul bahawa Perayu gagal membuktikan pembelaan ketidakwarasan akal menurut Seksyen 84 Kanun Keseksaan atas imbangan kebarangkalian.

Menurut pihak TPR, SD2 yang telah dipanggil oleh pihak pembelaan bukannya saksi pakar psikiatri dan keterangan SD2 sendiri telah mendedahkan bahawa Perayu tidak menderita gangguan psikiatri utama. Selain SD2, Perayu juga gagal mengemukakan sebarang keterangan pakar untuk menyokong dakwaan sakit mental yang dialaminya.

Pihak TPR selanjutnya menghujahkan bahawa perlakuan Perayu sebelum, semasa, dan selepas kejadian menunjukkan Perayu mengetahui sifat perbuatannya dan sedar bahawa tindakan tersebut adalah salah di sisi undang-undang.

Mengenai hukuman pula, Pihak TPR memohon agar hukuman yang setimpal iaitu gantung di leher sampai mati dikekalkan oleh Mahkamah ini, memandangkan dalam kejadian tragis ini, dua nyawa telah terkorban.

Kami telah meneliti dengan penuh cermat, Rekod-rekod Rayuan, Alasan Penghakiman Mahkamah Tinggi, dan hujahan bertulis serta lisan kedua-dua belah pihak. Analisis dan dapatan kami adalah sebagaimana di bawah: Pembelaan ketidaksempurnaan akal di bawah Seksyen 84

Kami mendapati bahawa teras rayuan Perayu adalah bersandarkan kepada pembelaan ketidaksempurnaan akal menurut Seksyen 84 Kanun Keseksaan, di mana Peguam bela Perayu menghujahkan bahawa pihak pembelaan telah berjaya membuktikan pembelaan tersebut.

Sebelum meneliti serta memperincikan perbincangan mengenai isu ketidaksempurnaan akal yang dibangkitkan oleh Perayu, eloklah diperturunkan dahulu peruntukan undang-undang berkaitan pembelaan ketidaksempurnaan akal di dalam prinsip undang-undang jenayah di Malaysia.

Pertama sekali, Seksyen 84 Kanun Keseksaan memperuntukkan seperti berikut: "Nothing is an offence which is done by a person who, at the time of doing itu, by reason of unsoundness of mind, is incapable of knowing the nature of the act, or that he is doing what is either wrong or contrary to the law."

Selanjutnya, Seksyen 105 Akta Keterangan 1950 memperuntukkan seperti berikut: "105. Burden of proving that case of accused comes within exceptions When a person is accused of any offence, the burden of proving the existence of circumstances bringing the case within any of the general exceptions in the Penal Code, or within any special exception or proviso contained in any other part of the same Code, or in any law defining the offence, is upon him, and the court shall presume the absence of those circumstances.

A accused of murder alleges that by reason of unsoundness of mind he did not know the nature of the act. The burden of proof is on A.

A accused of murder alleges that by grave and sudden provocation he was deprived of the power of self control. The burden of proof is on A.

Section 325 of the Penal Code provides that whoever, except in the case provided for by section 335, voluntarily causes grievous hurt shall be subject to certain punishments. A is charged with voluntarily causing grievous hurt under section 325. The burden of proving the circumstances, bringing the case under section 335, lies on A.

Adalah jelas daripada nas undang-undang di atas, apa yang perlu dibuktikan dalam membangkitkan pembelaan ketidaksempurnaan akal ini adalah; seseorang Tertuduh adalah tidak waras dan atas sebab tidak waras itu, dia tidak mengetahui bahawa perbuatan itu adalah salah. Beban pembuktian adalah terletak di bahu Tertuduh untuk membuktikannya, pada tahap imbangan kebarangkalian (on the balance of probabilities) sebagaimana peruntukan Akta Keterangan 1950.

Kami merujuk kepada kes John Nyumbei v PP [2007] 2 CLJ 509, yang mana Panel Mahkamah Persekutuan telah memutuskan sebagaimana berikut: "The specie of insanity addressed by s.84 is the one that impairs the cognitive faculties of a person. Its nature and extent must be that to make the offender incapable of knowing the nature of his act, or that he is doing is wrong or contrary to law. The criminality of an act therefore must be determined by this test laid down in s.84 as distinguished from the medical test (see Ratanlal and Dhirajlal's Law of Crimes, 25 edn. p. 280). As was stated recently by this court through the judgment of Ariffin Zakaria JCA (as he then was) in PP v. Muhammad Suhaimi Abdul Aziz [2004] 1 CLJ 378: "It is settled law that the defence of insanity under s. 84 is concerned with the accused's legal responsibility at the time of the alleged offence and not with whether he was medically insane at that time. See Pendakwa Raya v. Zainal Abidin bin Mat Zaid [1993] 1 CLJ 147; PP v. Misbah bin Saat [1998] 1 CLJ 759; [1997] 3 MLJ 495."

Sebelum kami membuat dapatan mengenai isu pembelaan ketidaksempurnaan akal yang dibangkitkan oleh Perayu ini, adalah penting untuk terlebih dahulu difahami, perbezaan antara legal insanity dan medical insanity. Ratanlal and Dhirajlal's Law of Crimes edisi ke-26, di muka surat 307, telah menjelaskan sebagaimana berikut: "Medical insanity" and "legal insanity". - There is a good deal of difference between 'medical insanity' and 'legal insanity' and courts are concerned only with the legal and not the medical aspect of the matter. It is not every kind of frantic humour or something unaccountable in a men's action, that points him out to be a mad man, to be excepted from punishment. It is not mere eccentricity or singularity of manner that would suffice the plea of insanity. Abnormality of mind is not by itself sufficient to show that the accused must have acted while of unsound mind. Such exemption can be claimed only when the insane person is incapable of knowing the nature of the act or he is doing either wrong or contrary to law."

Seterusnya, dalam kes PP v. Mohd Rozani Yahaya [2025] 2 CLJ 21, Panel Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman oleh Zabariah Mohd Yusof, HMP (pada masa tersebut) telah dengan panjang lebar menerangkan prinsip undang-undang berhubung pembelaan tidak waras serta perbezaan antara legal insanity dan medical insanity, sebagaimana berikut: "The law on the defence of insanity - Medical Insanity and legal insanity: [37] Within the labyrinth of mental health and the legal system, stood the concepts of medical and legal insanity, which are distinct but interconnected in their realm. Undeniably, both the terms appear to share some common traits, as they deal with conditions affecting the human mind. However, each term serves different purposes and has varying implications for individuals in areas of medicine and in court proceedings. [38] It is important to be borne in mind of the distinct nature of these two terms, more so when the defence of insanity is raised in criminal proceedings, as it affect the ultimate order given by the court against the accused. [39] The term "medical insanity" refers to a disorder of the mind which covers a whole range of mental health conditions which may impair one's cognitive or emotional functions. It encompasses disorders such as anxiety, depression and other psychiatric conditions that may require medical attention and treatment. These conditions, however do not necessarily render one as legally insane under section 84 of the Penal Code, so as to accord a complete defence in criminal law when an offence has been committed. [40] In medical insanity, the emphasis is on one's mental health and well-being or psychological disorder, with the primary goal being the diagnosis, treatment and management of the mental disorder. It is a medical diagnosis based on one's mental health condition. Persons experiencing medical insanity may still possess the capability to make informed decisions and can lead a life of normalcy with the appropriate medical intervention. Medical insanity is diagnosed by healthcare professionals premised on medical criteria and considerations, symptoms and the impact of mental illness on the individual's daily functions. The consequences of a finding of medical insanity will primarily lead to medical treatment, therapy and other interventions aimed at managing and improving the individual's mental health. Every person who is mentally ill is not, ipso facto, exempted from criminal responsibility. [41] Whereas, legal insanity involves a distinct set of criteria and considerations within the framework of the legal system. Unlike medical insanity, which involves a question of mental health only, legal insanity goes beyond mental health and pertains to one's legal capacity and responsibility for their actions. It involves a legal determination that a person, due to a severe mental disorder, is not criminally responsible for their actions. It is a legal status that affects the person's accountability to his actions in a court of law. This accords the rationale of legal insanity being a recognised defence in criminal law, as it implies that, at the time when committing an offence, the accused was found to be in a state of not understanding the nature and consequences of his/her actions. Legal insanity is determined by legal standards, which may vary by jurisdiction. It entails assessments by mental health experts and legal professionals to analyse and evaluate the accused's mental state at the time of the alleged offence committed. The consequences of legal insanity may result in the accused being declared not criminally responsible or being committed to a psychiatric institution instead of facing traditional criminal penalties. [42] For the accused, to succeed on the defence of legal insanity, the accused must establish, often through psychiatric or psychological evaluations, that he/ she was not in control of his/her reasoning during the commission of the offence. This defence is anchored in section 84 of the Penal Code, which outlines the conditions under which an accused can be considered legally insane. [43] The burden of proof for medical and legal insanity also differs. In legal insanity, the onus lies with the accused to prove his/her mental state at the time when the offence was committed pursuant to section 105 of the Evidence Act 1950. This burden though significant is not as onerous as the prosecution to prove the accused's guilt. It is on a balance of probabilities and not merely to cast a reasonable doubt in the prosecution's case (see Rajagopal v. PP [1976] CLJU 122 and Goh Yoke v. PP [1969] CLJU 48) [44] To establish legal insanity, the accused must present a prima facie case, supported by reasonable materials. This involves presenting evidence of the accused's conduct, before, during and immediately after the commission of the alleged offence, corroborated with the relevant medical documentation. The purpose is to convince the court that due to the accused's mental capacity, the accused should be exempt from full criminal responsibility."

Selanjutnya, Mahkamah Persekutuan dalam kes Mohd Rozani Yahaya (supra) turut menggariskan prinsip bahawa apabila seseorang tertuduh membangkitkan pembelaan ketidakwarasan akal, terdapat dua (2) peringkat pembuktian yang perlu dipatuhi oleh pihak pembelaan, atas imbangan kebarangkalian. Mahkamah Persekutuan dalam kes ini telah membuat rujukan terhadap penghakiman Mahkamah Rayuan (yang selanjutnya telah disahkan oleh Mahkamah Persekutuan pada 24 September 2019) dalam kes Tiong Ing Soon v. PP [2019] 7 CLJ 341, yang menggariskan sebagaimana berikut: "[30] From the authorities, firstly, there must be a finding based upon medical evaluation that the accused was suffering from some kind of psychiatric condition that impaired his cognitive faculties at the material time so as to be classified as medically insane. This of course is a matter for a medical expert to determine. But is not conclusive. Secondly, in order to be legally insane, the accused must be determined by reason of that psychiatric condition to have lost his cognitive faculties to a degree such that he is incapable of knowing the nature of his act or that what he is doing is wrong or contrary to the law. This stage is for the court to determine from the evidence adduced during the trial. The defence of insanity under s. 84 of Penal Code is concerned with the accused's legal responsibility at the time of the alleged offence and not whether he was medically insane at that time (see: Pendakwa Raya v. Zainal Abidin Mohd Zaid [1993] 1 CLJ 147; PP v. Misbah Saat [1998] 1 CLJ 759; [1997] 3 MLJ 495). The burden is on the appellant to prove his insanity as required under s. 84 of the Penal Code and the standard of proof is on a balance of probabilities (see: Goh Yoke v. PP [1969] CLJU 48; [1969] 1 LNS 48; [1970] 1 MLJ 63; Rajagopal v. PP [1976] CLJU 122; [1976] 1 LNS 122; [1977] 1 MLJ 6). (Emphasis included)"

Berdasarkan nas-nas perundangan di atas, adalah penting untuk digariskan bahawa dalam menentukan sama ada pihak pembelaan berjaya membangkitkan pembelaan ketidaksempurnaan akal menurut Seksyen 84 Kanun Keseksaan, pihak pembelaan terlebih dahulu perlu menunjukkan kepada Mahkamah bahawa Perayu adalah tidak waras dan melepasi beban pembuktian berhubung medical insanity atas imbangan kebarangkalian (on the balance of probabilities), sebelum Mahkamah membuat pertimbangan atas persoalan legal insanity.

Berbalik kepada rayuan di hadapan kami ini, pihak pembelaan telah ditawarkan Laporan Psikiatri (Ekshibit P3) yang disediakan oleh Pakar Psikiatri Hospital Permai, Johor Bahru iaitu Dr. Yeoh Chia Minn. Walau bagaimanapun, pihak pembelaan telah memilih untuk tidak memanggil Dr. Yeoh sebagai saksi pakar mereka.

Sebaliknya, pihak pembelaan telah memilih untuk memanggil Dr. Nurhana Binti Saini (SD2). Dalam keterangan beliau, SD2 secara jelas mengesahkan bahawa beliau bukannya seorang pakar psikiatri. Oleh itu, SD2 tidak mempunyai kepakaran di sisi undang-undang untuk memberikan pendapat pakar mengenai isu ketidakwarasan undang-undang (legal insanity) Perayu. SD2 juga bersetuju bahawa beliau tidak mempunyai kepakaran dalam bidang psiakiatri sepertimana pakar psiakiatri yang menyediakan Laporan Psiakiatri (ekshibit P3), iaitu Dr. Yeoh Chia Minn.

Pada hemat kami, dalam membuktikan elemen medical insanity atas imbangan kebarangkalian (on the balance of probabilities), pihak pembelaan seharusnya mengemukakan keterangan pakar psikiatri mereka sendiri bagi membuktikan ketidakwarasan akal Perayu. Sekiranya pihak pembelaan memanggil pakar mereka, pihak pendakwaan boleh dan berhak untuk memanggil Dr. Yeoh Chia Minn semula bagi menyangkal keterangan pakar psikiatri yang dikemukakan oleh pihak pembelaan.

Atas kegagalan pihak pembelaan mengemukakan keterangan seorang pakar psikiatri, kami berpuas hati bahawa pihak pembelaan telah gagal melepasi tahap pembuktian medical insanity untuk membolehkan Perayu bergantung kepada pembelaan ketidaksempurnaan akal menurut Seksyen 84 Kanun Keseksaan. Justeru, memandangkan peringkat pembuktian pertama iaitu medical insanity telah gagal dilepasi oleh Perayu atas imbangan kebarangkalian (on the balance of probabilities), maka persoalan legal insanity sudah tidak perlu lagi kami putuskan.

Berkenaan permohonan Peguam bela Perayu untuk menghantar semula Perayu bagi tujuan pemerhatian (observation), kami ingin menekankan bahawa isu permohonan pemerhatian semula bukanlah satu bentuk pembelaan di bawah undang-undang.

Berdasarkan kepada pertimbangan teliti yang dibuat ke atas keseluruhan keterangan yang dikemukakan dalam kes ini sama ada oleh pihak pendakwaan mahupun pihak pembelaan, kami berpuas hati bahawa pembelaan ketidaksempurnaan akal ini telah dinilai dan ditolak dengan betul oleh YA HMT.

Kami juga sebulat suara bersetuju dengan dapatan YA HMT bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan munasabah bagi kedua-dua pertuduhan menurut Seksyen 302 Kanun Keseksaan.

Mengenai rayuan Perayu terhadap hukuman, kami memutuskan bahawa Mahkamah ini mempunyai kuasa di bawah undang-undang untuk meminda hukuman gantung sampai mati yang dijatuhkan oleh Mahkamah Tinggi.

Setelah mempertimbangkan merit rayuan, latar belakang kes, dan peruntukan undang-undang semasa, kami memutuskan untuk meminda hukuman gantung sampai mati yang telah diperintahkan oleh Mahkamah Tinggi bagi kedua-dua pertuduhan, dan menggantikannya dengan perintah berikut:

bagi Pertuduhan Pertama, Perayu dihukum pemenjaraan selama tiga puluh (30) tahun dari tarikh tangkap berserta dua belas (12) kali sebatan rotan; dan

(ii) bagi Pertuduhan Kedua, Perayu dihukum pemenjaraan selama tiga puluh (30) tahun dari tarikh tangkap berserta dua belas (12) kali sebatan rotan.

Kami selanjutnya memerintahkan bahawa hukuman pemenjaraan bagi kedua-dua pertuduhan ini hendaklah berjalan secara berasingan (consecutive), memandangkan terdapat dua mangsa yang terkorban dalam dua kejadian berasingan ini. Bertarikh: 24 Julai 2026 -sgd- (AZMAN BIN ABDULLAH) Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Putrajaya Bagi pihak Perayu

Encik Abraham Mathew

Encik Vijaya Sandran

Encik Puspharajan [SUCHA SINGH & PARTNERS] Bagi pihak Responden : TPR Siti Rafidah binti Zainuddin [Jabatan Peguam Negara (AGC)]